Beukende metal met een hardcore-randje; een beetje vergelijkbaar met een band als Pro-Pain, maar dan steviger en met hier en daar wat keiharde techno-elementen. Op den duur slaat de eenvormigheid flink toe, maar dat neemt niet weg dat de songs unaniem sterk zijn. Een degelijk album.

Pantera-achtige metal, vrij goed maar weinig origineel. De sporadische cleane zang is hier en daar niet zo gelukkig gekozen. De muziek is gelukkig lekker bruut en meeslepend: hoekige gitaarriffs, beukende ritmes, verwerkt in korte, krachtige songs.

Het geluid van de band verschuift meer richting groovende metal a la Machine Head, mede door de Robb Flynn-achtige zang. Hier en daar moest ik ook aan het ter ziele gegaande 40 Grit denken. Geen verkeerde plaat, de songs zijn lekker vet en intens genoeg, maar tegen het einde is de rek er behoorlijk uit en gaat de plaat uit als een nachtkaars. De clean gezongen refreinen zijn ook niet overal even sterk.

De band heeft veel kritiek te verduren gekregen betreffende de meer melodieuze koers van de vorige paar albums, waarna er schoon schip is gehouden en voormalig zanger Mat Bruso weer in huis is gehaald. Geen cleane refreinen meer, geen poespas, maar gewoonweg beuken maar. Is dit een verbetering? Hmm, niet echt nee. De korte songs zijn bikkelhard maar ook erg eenvormig en saai. De zanglijnen zijn werkelijk in iedere song identiek, met veel gebruik van 'fuck' om de boel wat kracht bij te zetten. Dit werkt eigenlijk behoorlijk averechts. Het album is erg kort maar ook erg fantasieloos. Ik mis eigenlijk de melodieuze elementen van de voorgaande albums, hahaha.

Nogal gezapig en wisselvallig, deze nieuwste van Bush. Ja, de band bestaat blijkbaar nog steeds. Opener Mad Love is direct al aan de flauwe en matte kant. Gelukkig wordt de plaat gaandeweg wel steeds beter, al houdt het uiteindelijk niet bepaald over. De rek is er feitelijk al jaren uit bij de mannen. De albums van Bush zijn altijd al onevenwichtig geweest, maar in het verleden was er in ieder geval nog sprake van overtuiging en energie. Dat is hier ver te zoeken.

De stem van Gavin Rossdale begint nu echt achteruit te gaan, al blijft de schade hier gelukkig beperkt omdat het songmateriaal niet al te ruig is en duidelijk is gemodelleerd naar zijn huidige zangcapaciteit. Kortom, een nogal gezapig album, vooral naar het einde toe. De laatste vijf tracks rocken er niet bepaald op los, zullen we maar zeggen. Bush blijft echter altijd wel lekker om naar te luisteren, ook ditmaal, met aangenaam songmateriaal dat net boven het maaiveld weet te blijven. Maar dit behoort zeker niet tot het betere werk van de band.

Tweede album sinds de comeback, maar men zal in de toekomst toch wel wat betere songs moeten gaan schrijven wil men overleven. Het album bevat, na een matig begin, een reeks aardige songs, maar echte knallers ontbreken. Het is vooral degelijk. Maar ja, zoveel bands tegenwoordig zijn degelijk. Daar redt je het niet meer mee.

Deze britse band blijft dapper voortploeteren, ook al liggen de hoogtijdagen inmiddels ver in het verleden. De titel is wat dat betreft wel tekenend. Niettemin is ook dit weer een aardig album geworden, iets steviger dan voorgaand werk, vooral door het lekker zware gitaarwerk. Het songmateriaal is degelijk maar niet heel erg bijzonder, net als de zang van Gavin Rossdale, die nu echt wel achteruit begint te gaan. Op basis van deze plaat kan men nog wel even door, maar heel lang geef ik de band niet meer.

Verrrassend sterk album van deze britse rockband, groot begin jaren '90 toen de grunge hoogtijdagen beleefde maar de afgelopen tien jaar behoorlijk ver afgegleden. Hier klinkt men echter behoorlijk energiek en bevlogen, resulterend in een grote reeks sterke tracks. Naar het het einde toe zakt het songmateriaal wel een beetje in, maar tegen die tijd is wel duidelijk dat dit één van de beste albums van de band is.

Zeker geen verkeerd comeback album, met unaniem vrij sterke songs. Het is allemaal zeer herkenbaar en absoluut niet vernieuwend (veel elementen uit eerder werk keren hier terug), maar de songs liggen lekker in het gehoor en Rossdale is goed bij stem. De twee verplichte ballads, All Night Doctors en Be Still My Love, zijn ook prima. Beste song is wat mij betreft het korte en felle I Believe In You. De bonustracks mogen er overigens ook zijn.

Na bijna twintig jaar niet helemaal ongeschonden uit de strijd gekomen, maar nog steeds een redelijk hiphop-album. Met 19 tracks wel aan de flink lange kant en matige en sterke tracks wisselen elkaar in hoog tempo af. Busta Rhymes is op zijn best in de momenten waarop hij een razendsnel spervuur van raps op de luisteraar afvuurt. Heel knap gedaan. Ook leuk is de samenwerking met Ozzy Osbourne op This Means War.

Prima melodieuze death metal, lekker afwisselend (vooral qua zang) en niet al te dichtgesmeerd geproduceerd. Het songmateriaal is helaas niet overal even pakkend en zoals zo vaak het geval is binnen het genre zijn de uptempo tracks heel wat interessanter dan het langzamere werk. Gelukkig overwegend wel de moeite waard, mede door de lekkere gitaarriffs en de avontuurlijke solo's en intermezzo's.

Na het sfeervolle intro begint dit album wat ongelukkig met het te melodieuze en volledig clean gezongen A Place We Cannot Go, niet bepaald the band's finest moment. Daarna wordt het gelukkig een stuk beter. Vooral in de uptempo tracks is de band op dreef en daar is de zang ook een stuk beter te pruimen (lees: ruiger). Al met al een aangename mix van traditionele en wat meer moderne metal.

Uitstekend metalalbum, zeer afwisselend en vol sterke songs. Helaas is dit ook het laatste album van de band, want ze bestaan niet meer. Jammer, want de kwaliteit van de muziek is erg hoog. Alle songs zijn de moeite waard.

Opener New Ways To Bear Witness hakt er direct lekker vet en snel in, maar daarna neemt de band direct gas terug. De rest van het album is meer midtempo, weliswaar volop afwisseling en dynamiek, maar nergens echt heel boeiend. Jammer, want met het geluid zit het absoluut wel snor bij deze band. Men neemt echter herhaaldelijk te veel tijd om songs op te bouwen en uit te werken, waardoor veel tracks nodeloos omslachtig zijn. Dat had compacter gekund.

Bij vlagen imposant, maar de band slaat hier een beetje door betreffende de lengte van de composities. Veel songs missen een kop en een staart en bevatten te veel breaks en tempowisselingen, waardoor je soms amper meer kunt spreken van coherente songs. De mengeling van moderne- en meer traditionele metal klinkt nog steeds degelijk en overtuigend, maar het album spring dermate van de hak op de tak dat er uiteindelijk weinig blijft hangen.