Degelijke amerikaanse rock, een beetje te vergelijken met een band als Matchbox Twenty, maar dan wel wat steviger. Geen verrassingen qua materiaal, maar de songs zitten allen goed in elkaar en de plaat luistert van begin tot eind lekker weg. Ik hoorde de band voor het eerst op de soundtrack van Transformers: Revenge Of The Fallen. De stevige songs zijn beter dan de ballads, maar zo werkt het meestal met dit soort bands.

Acceptabel tweede album van deze amerikaanse rockband. Er is helaas niet echt progressie geboekt sinds het debuut; de songs zijn nog steeds degelijk maar weinig bijzonder. Jammer, want dit is wel een band met potentie. Muzikaal zit alles vakkundig en strak in elkaar en de zanger is prima. Maar ja, die songs... Wellicht weet men op een eventueel derde album wel volledig te overtuigen. Nu luistert de plaat lekker weg maar blijft eigenlijk geen enkele song echt hangen.

Prima debuut van deze deense rock/ metal band die zich in het vaarwater begeeft van een band als Tool. Vooral de opbouw van de songs en de ritmesectie doen sterk aan het werk van die band denken, al is de sfeer wel vaak compleet anders. Zo doet de zang weer meer denken aan een band als Alice In Chains en hier en daar zelfs Nirvana. Het is even inkomen, de plaat is niet direct heel toegankelijk, maar gaandeweg valt het kwartje en ontpopt dit zich tot een meeslepend album. De subtiele electronische details zijn een prettige bijkomstigheid. Het album duurt iets te lang en de laatste paar songs zijn minder boeiend, maar al met al een geslaagd debuut.

En nog een nieuw album van meneer Klayton. Waar haalt die man de tijd en energie vandaan. Grotendeels instrumentaal weliswaar en lang niet zo goed als de 'echte' albums van Celldweller, al is een song als Purified (wel voorzien van zang) top. Verder veel futuristische soundscapes met hier en daar wat ondersteunende beats, soms de moeite waard (opener Retros), soms erg saai (het tergend lange On The Surface Of Scardonia). Ik hoor Celldweller veel liever los gaan in techno/ rock-modus, maar dit is toch wel weer een aardige toevoeging aan het oeuvre.

Inmiddels bestaat dit debuutalbum tien jaar; reden om dit te vieren met een opgepoetste en uitgebreide heruitgave. De plaat is nog steeds indrukwekkend; opzwepende tracks als Switchback en The Last Firstborn staan nog steeds als een huis, maar wat deze heruitgave echt te gek maakt is de toegevoegde tweede schijf, met daarop een verzameling van onuitgebrachte tracks, remixen en obscure demo's. Vooral de opener, Ghosts, en de tweede track, Uncrowned, kunnen zich makkelijk meten met het beste dat Celldweller ooit heeft gemaakt. De rest van het 18 songs tellende schijfje doet hier niet veel voor onder. Een fijne aanvulling derhalve binnen het inmiddels behoorlijk omvangrijke oeuvre van de eenmansband.

Aardig EP-tje met drie leuke remixen. Nu het volledige remix-album is verschenen, is dit wel behoorlijk overbodig geworden. Deze drie tracks staan daar namelijk ook op, in precies dezelfde vorm.

Niet te verwarren met Demo Vault Volume 01 uit 2014. Ditmaal bevatten bijna alle tracks zangpartijen, die overigens niet overal even geslaagd zijn, maar de demo's klinken verder uitstekend, zoals we inmiddels wel van meneer Klayton gewend zijn. De 14 tracks bieden net als op de volwaardige albums een lekkere mix van electronica en metal, zij het minder gepolijst en vaak net iets te kort om echt memorabel te zijn.

Eigenlijk is alles dat Celldweller uitbrengt de moeite waard, zelfs deze verzameling demo's. Her en der zijn fragmenten van de uiteindelijke songs te herkennen, maar lang niet altijd. Dit maakt de plaat natuurlijk des te leuker. Productioneel vanzelfsprekend niet zo goed als we gewend zijn van deze eenmansband, maar alsnog klinkt dit beter dan 90% van alles dat door andere vergelijkbare bands wordt uitgebracht. Voor Celldweller-fans onmisbaar. Inmiddels is er ook al een Vol. 2 uitgebracht.

Minder goed dan het onlangs uitgebrachte volume 1, vooral door de meer anonieme aard van de aanwezige demotracks. Vaak is het materiaal amper te herkennen alszijnde Celldweller. Voor de fans blijft dit natuurlijk verplichte kost, maar de veelal korte en qua geluid nogal eenvormige tracks behoren bepaald niet tot het beste werk van de eenmansband. Maar ja, daar zijn het natuurlijk ook demo's voor...

Volume 2 was niet zo bijzonder, maar deze derde is gelukkig weer de moeite waard. Lekker pompende industriële electronica in veelal korte maar krachtige tracks, in de typische Celldweller-stijl. Productioneel kan dit zich makkelijk meten met de meeste albums die in het genre verschijnen. En dan zijn dit slechts demo's!

Meneer Klayton blijft strooien met demo-verzamelalbums alsof het niets is. Dit is alweer de tweede sinds begin van het jaar. Ook ditmaal weer een mengelmoesje van interessante en minder boeiende tracks, maar zoals gebruikelijk klinkt alles weer heerlijk overweldigend en verzorgd. Van demo-kwaliteit is dan ook amper sprake.

Dit derde volwaardige Celldweller-album is een stuk minder baanbrekend dan de eerste twee, maar wel een stuk steviger. Pop-, dance-, techno- en rockelementen zijn nog steeds een groot onderdeel van het geluid, maar de songs neigen hier meer dan ooit naar metal. Jammer alleen dat het songmateriaal grotendeels een herhaling van zetten is, waardoor het album, hoewel heel sterk, nergens geweldig wordt. De songs zijn daar ook iets te eenvormig voor. De speciale editie van het album biedt 23 (!) extra tracks.

Bezig baasje, die Klayton. Hij is nu met meerdere Celldweller-projecten tegelijkertijd bezig, waaronder een volwaardig nieuw album, waarvan op deze EP alvast twee songs te horen zijn. Het epische titelnummer End Of An Empire is één van de stoerste en vetste songs die Celldweller ooit heeft gemaakt en bevat werkelijk alle elementen die ik tof vind. Pompende beats, ruig gitaarwerk, bezwerende zang en dreigende electronica. Wat een feest. Lost In Time is ook uitstekend, maar haalt het niet bij het titelnummer. De overige 13 (!) tracks bestaan uit drie nieuwe korte instrumentaaltjes en 10 remixen. Allemaal wel de moeite waard, eigenlijk. Kortom, weer een waardevolle toevoeging binnen het alsmaar verder uitdijende Celldweller-oeuvre.

Wederom een fijne EP met twee lange nieuwe songs, Down To Earth en Heart On, een paar instrumentale intermezzo's en een berg remixen. Op gegeven moment gaan die remixen wel een beetje vervelen, vooral wanneer deze zelfs hun eigen instrumentale versie krijgen, maar al met al is dit toch wel weer de moeite waard. Niemand kan wat mij betreft Celldweller overtreffen wanneer het aankomt op de kruisbestuiving van rock, industriële metal, pop, techno en dance.

Weer twee degelijke nieuwe songs, aangevuld met een paar instrumentale intro's en een flinke reeks remixen. De verrassing is er inmiddels wel een beetje af en Klayton kan veel en veel beter, maar zelfs op de automatische piloot is zijn Celldweller beter dan 99% van alle electrorock-acts die momenteel bezig zijn.

De eindeloze reeks remixen op deze vierde (en laatste?) EP gaat snel tegenstaan, maar de nieuwe songs New Elysium en Precious One zijn dik in orde. Opvallend heavy en ruig, net als het nieuwe materiaal op de voorgaande drie delen. Oké, het is weinig meer dan een herhaling van zetten, we hebben het allemaal wel eens eerder en beter gehoord van meneer Klayton, maar het blijft vet.

Ingetogen en soms wat saai album, heel anders dan we van alleskunner Klayton gewend zijn. Sporadisch is er sprake van wat lome beats, maar overwegend bestaat het songmateriaal uit stemmige, zweverige ballads, die lang niet altijd tot de verbeelding spreken. Produktioneel steekt het allemaal weer eens prachtig in elkaar en sfeervol is de plaat wel, maar geef mij maar de gebruikelijke knallende beats en beukende technorock waar Celldweller om bekend staat. Dit is toch wat minder geslaagd, hoe dapper ook geprobeerd.

Weinig opzienbarend maar wel oké, deze verzameling remixen van songs van Wish Upon A Blackstar, wat mij betreft het beste album dat Celldweller ooit gemaakt heeft. De originele versies zijn onovertroffen, maar deze remixen vormen wel een aardige aanvulling. Echter alleen voor Celldweller adepten, zou ik zeggen.

Zes van de acht tracks waren al bekend ver voor de release van dit album, maar niettemin is dit het zoveelste werkstuk van meneer Klayton dat de moeite waard is. Je moet wel tegen het wat meer heavy geluid bestand zijn, aangezien dit dichter tegen industriële metal aan schuurt dan we van Celldweller gewend zijn. Mij bevalt het in ieder geval wel, ook al is er weinig sprake van vernieuwingsdrang.

Omvangrijk remix-album, met 22 tracks en een speelduur van anderhalf uur. Satellites is niet bepaald het beste Celldweller-album, maar de hier verzamelde remixen weten gelukkig wel raad met het songmateriaal en overtreffen bij vlagen de originele versies. Maar alles in één zitting beluisteren is een behoorlijke opgave.

Mwah, overbodig zou ik dit niet willen noemen. De lange ambient-track is inderdaad weinig bijzonder, maar de drie instrumentale tracks zijn best lekker. De orkestpartijen die onder The Wings Of Icarus zijn gezet doen het geheel ook heerlijk bombastisch klinken. Smaakt in ieder geval naar meer. Dit is alvast een voorproefje van het album dat binnenkort uitkomt. En tja, met de komst van het album zal deze EP uiteindelijk natuurlijk wel overbodig zijn...

Ik had natuurlijk liever een echt volwaardig Celldweller-album gehad, maar als tussendoortje is het niet te versmaden. De meeste tracks zijn aan de (te) korte kant waardoor je nooit echt optimaal in de sfeer van het geheel komt, maar het klinkt allemaal wel erg lekker. Bijna geen zang, maar echt missen doe ik het niet.

Net als het eerste deel een verzameling van veelal korte instrumentale tracks (met hier en daar spaarzaam gebruikte vocalen) die zo lijken weggelopen uit allerlei filmtrailers en computergames. De meeste zijn de moeite waard en lekker bombastisch, met ditmaal veel nadruk op dubstep. Een enkele track gaat de mist in, zoals het nietszeggende Chronus, en met het veel te lange ambient Adrift On Celestial Seas kan ik ook niets, maar al met al is dit een leuke aanwinst binnen de Celldweller-verzameling.

Twintig vrij korte tracks, waarvan de meeste al eerder zijn uitgebracht. Meneer Klayton doet zich er dit keer dus wat makkelijk vanaf, al blijft alles dat hij uitbrengt eigenlijk wel de moeite waard. Zo hier bij elkaar gegroepeerd klinken de instrumentale tracks ook best wel weer cool. Het is hem ook vergeven, gezien zijn gigantische output de afgelopen paar jaar. Slaapt die man ooit wel eens?

Aardig remix-album, al hoor ik van alle tracks toch liever de originele versies. Hier en daar is de boel aan de drukke en overstuurde kant. De meeste tracks zijn remixen van de Wish Upon A Blackstar Vol. 1-4 singles, een reeks sublieme songs die nog dit jaar gaan resulteren in een volledig studioalbum. Dit remix-album is in ieder geval een companion piece dat de moeite waard is.

Hier en daar wel een beukende beat en wat leuke techno-dingetjes, maar overwegend is dit een ambient bedoening, met sfeervolle (maar helaas ook saaie) soundscapes. Tevens geen zangpartijen, wat ook wel een gemis is. Voor de Celldweller-completisten een aardige toevoeging aan de verzameling, maar het is een flinke opgave om het album uit te zitten zonder weg te dommelen.

Volume 1 was niet heel memorabel en dit vervolg doet dat nog eens dunnetjes over. Het toepasselijk getitelde en zeer nerveuze Acid Bath opent het album energiek, maar over het algemeen zijn het ook nu weer saaie dreigende soundscapes die overheersen. Hier en daar een beat om de boel een beetje levendig te houden, maar veel tracks zeuren veel en veel te lang door. Maar goed, dit is dan ook niet veel meer dan een tussendoortje voor meneer Klayton.

De eerste twee tracks zijn prima, sfeervol en stuwend, maar daarna verzandt ook dit derde deel in langdradige ambient soundscapes en instrumentale niemendalletjes. Voor op de achtergrond niet verkeerd, bijvoorbeeld bij het aardappels schillen, maar wanneer je hier geconcentreerd naar probeert te luisteren staat je een flinke uitdaging te wachten.

Niet mijn favoriete reeks albums van Celldweller, maar ze hebben zo hun momenten. De hier verzamelde tracks zijn wat steviger en levendiger dan die op de drie eerdere delen, meer uptempo en beat-georiënteerd, al verzandt ook dit werkje sporadisch in ambient geneuzel. Het is dan ook wederom raadzaam hier af en toe een nummer van te draaien in plaats van het geheel in één keer tot je te nemen.

We hebben er maar liefst negen jaar op moeten wachten, maar daar is ie dan eindelijk: het tweede album van Celldweller. Is de plaat het lange wachten waard geweest? Absoluut! Ook ditmaal is de mix van dance, techno, pop, rock, industrial, dubstep en metal zeer smakelijk en qua uitvoering en overtuigingskracht moeilijk te overtreffen. Daarnaast is de produktie werkelijk subliem. Alle songs zijn aan elkaar gemixed, zodat de plaat continu blijft doorbeuken. Grootste nadeel aan het album is dat 9 songs reeds eerder zijn uitgekomen, zodat er eigenlijk maar vijf echt nieuwe songs op staan (plus een kort intro, een intermezzo en een outro). Afgezien daarvan is het 75 minuten lang genieten. Beste van alles is het afsluitende Against The Tide, een werkelijk prachtige kruisbestuiving van ballad en verpulverende bombastische techno. Daar lust ik wel pap van.