De chaotische moderne metal van het debuut kent ditmaal iets meer structuur en groove, al blijft alles nog wel aan de drukke en schizofrene kant. Niettemin de moeite waard, omdat de band ook op dit tweede album bruut en zeer overtuigend uit de hoek komt. De compleet onverstaanbare schreeuwzang, hoewel niet slecht, is een minpuntje, net als de wazige afsluiter 11, dat niet veel meer is dan feedback.

Een oorverdovende bak herrie, dat is de eerste indruk van het debuut van deze zweden. Wanneer je iets intensiever luistert valt er echter structuur in de chaos te ontdekken en openbaart zich een origineel album, vol complexe maar toch behapbare songs. Het geluid van de band lijkt een beetje op dat van stadsgenoten Meshuggah, maar C.B Murdoc is wel wat extremer en meer chaotisch. De produktie is aan de groezelige kant en had krachtiger gemoeten; nu komt alles nog niet helemaal uit de verf. De band heeft in ieder geval wel potentie- de energie en de intensiteit spatten ervan af.

Bikkelharde, logge maar tegelijkertijd meeslepende deathcore, eentonig qua songmateriaal maar wel volledig overtuigend qua uitvoering en produktie. Het hakkende gitaargeluid van een band als Meshuggah wordt gecombineerd met een dosis duistere electronica en megabrute grunts. Niet voor watjes, derhalve.

Metal uit Hongarije; dat hoor je niet zo heel veel. Ektomorf is nog een band die ik kan noemen. Net als die band is Cadaveres duidelijk geïnspireerd door Sepultura, en dan vooral ten tijde van het album Roots. Dat geluid wordt hier vermengd met meer moderne vormen van metal, resulterend in een aardig album, dat weliswaar nergens heel bijzonder wordt, maar wel afwisselend is en sterke songs kent. Een aangename kennismaking, in ieder geval. Hierna maakte de band nog een drietal albums.

Op muzikaal gebied zit dit hip-hop album redelijk goed in elkaar, met originele beats en een passend donker sfeertje, maar het songmateriaal is helaas niet bijzonder. Voornaamste probleem is echter meneer Cage zelf, die een stemgeluid heeft waar ik weinig mee kan. Het spreekt mij in ieder geval niet aan, waardoor het geen pretje is het hele album uit te zitten.

Erg melodieus (vooral qua zang) vergeleken met het oudere werk, maar sporadisch trekt deze duitse moderne metalband nog steeds behoorlijk stevig van leer. Het songmateriaal is dan helaas net niet bijzonder genoeg om echt indruk te maken. Over de hele linie genomen een zeer acceptabel album, maar wel wat gezapig en op veilig spelend.

Weinig bijzondere EP met vier qua stijl nogal uiteenlopende covers. Slechts de extreme versie van Helter Skelter valt op; de drie overige covers zijn redelijk maar niet echt opvallend. Al met al een beetje overbodige release, misschien leuk voor de echte fans van de band.

Hier en daar glijden de duitsers een beetje weg in simpele refreintjes, maar overwegend is het gelukkig weer beuken en springen geblazen. Het materiaal is wat meer midtempo en minder opgefokt dan in het verleden, men wordt tenslotte ook een dagje ouder, maar het geluid staat nog steeds als een huis en vrijwel alle tracks zijn de moeite waard. Een kniesoor zou zeggen dat er geen echte uitschieters op het album staan; die kniesoor heeft gelijk, maar al met al toch wel weer een fijne bak metalcore.

Het zoveelste vette album van deze duitse metalband. De mengeling van bruut beukwerk en meer melodieus materiaal blijft imposant. Men weet heel goed wanneer men voluit moet gaan en wanneer men wat rustiger aan kan doen. Zo kan een haast Linkin Park-achtige track als Carry On bestaan naast een furieus beest als afsluiter Sleepers Awake. Afwisseling genoeg dus, maar dit gaat nergens ten koste van de stootkracht of de kwaliteit. De krachtige produktie giet alles tenslotte in precies de juiste vorm. Petje af, wederom.

De metalcore van deze duitsers wordt door de jaren heen steeds meer divers en melodieus, maar de band weet nog steeds een imposante muur van geluid op te trekken. Ondersteund door een moddervette produktie klinkt dit album geweldig. Het songmateriaal is daarnaast ook bepaald niet misselijk. Fans van het eerste uur zullen wederom klagen dat hun band nog verder van de oorspronkelijke metalkoers is afgeweken, maar ik groei gewoon met de band mee.

Deze duitse metalband blijft zich ontwikkelen. Door de jaren heen nemen de melodieuze elementen binnen het totaalgeluid steeds meer toe, maar door de loodzware riffs en de dichtgesmeerde produktie klinkt alles ook ditmaal weer heerlijk heavy. Soms klinken bepaalde refreintjes een beetje zoet en/ of oubollig, maar het blijft gelukkig binnen de perken. En een opgefokte, agressieve track als Left For Dead laat horen dat de band het betere beukwerk nog niet is verleerd.

Fijn album, wat mij betreft. De meer melodieuze koers pakt goed uit, vooral omdat dit mijns inziens niet ten koste gaat van de energie en de aggressie. Er is ook flink wat afwisseling tussen de songs onderling, iets dat de kracht van het album zeker ten goede komt. Producioneel klinkt het allemaal heerlijk vet en bombastisch. Fans van het eerste uur vinden dit maar niets, zo te lezen, maar ja, dat ben ik dus niet.

Afwisselend metalcore album, met hier en daar wat nu metal-refreintjes, die gelukkig niet al te geforceerd klinken. Geen slechte song te bekennen, al gaat halverwege het album de kwaliteit van de songs wel iets naar beneden. Prima geproduceerd, zodat het betere beukwerk goed uit de verf komt.

Heerlijke metalcore. Lekker beukende songs vol subliem riffwerk, rauwe zang en mooie clean gezongen galmende refreinen. De zeer sterke produktie maakt het helemaal af.

Stevige duitse metalcore, een beetje ontsierd door het voortdurende eentonige gekrijs van de zanger. Het is daarnaast jammer dat de meeste tracks zich in midtempo bevinden, want zodra men het gaspedaal indrukt wordt alles een stuk interessanter. Binnen het genre uiteindelijk boven het gemiddelde, maar de band zou hierna veel betere albums maken.

Verdienstelijke metalcore uit Duitsland, in het straatje van een band als As I Lay Dying. Het brute instrumentale geweld wordt helaas nogal ontsierd door de capriolen van de zanger, wiens geschreeuw en gebrul danig op de zenuwen werkt. De melodieus gezongen refreintjes zijn dan wel weer oké. De problematiek rond de zang zou op de albums hierna gelukkig worden opgelost. Afgezien daarvan een fijne beukplaat.

Leuk tussendoortje, dit vrij korte en volledig in het duits gezongen/ gebrulde album, iets dat Caliban nog niet eerder heeft gedaan. Het resultaat is iets steviger (en schreeuweriger) dan we van de duitsers gewend zijn, maar er valt nog steeds genoeg te genieten. De negen tracks zitten goed in elkaar en rammen lekker door, daarbij gesteund door een eersteklas productie. Ik hoor de band liever in het engels zingen en mis ook een beetje de melodieus gezongen refreintjes, maar voor de broodnodige variatie is dit goed te doen.

Uitstekend derde album van deze australische progressieve rock/ metalband. Het songmateriaal steekt fraai en meeslepend in elkaar en er is een knappe balans getroffen tussen ingetogen en stevige passages. Zanger Jim Grey blijft een groot pluspunt en komt hier volledig tot zijn recht. Ik vind hem alleen iets uit de bocht vliegen in het korte afsluitende Undergrowth, wat mij betreft ook de minste track op het album. Afgezien daarvan een eersteklas plaat.

Na middels het vorige album Rise Radiant kennis te hebben gemaakt met deze australische progressieve rock/ metalband bevalt het meer sombere, donkere, zware geluid van dit album mij uitstekend. Daarnaast is het songmateriaal gewoonweg eersteklas, met vooral de lange opener The World Breathes With Me en het nog langere afsluitende Mute als positieve uitschieters. Ik ben om en ga nu ook de eerdere albums van de band zeker beluisteren.

Ik heb deze australische progressieve rock/ metalband pas sinds kort ontdekt en ben nu met terugwerkende kracht de albums aan het ontdekken. Ook deze worp steekt bijzonder fraai in elkaar, met een mooie balans tussen dromerige rock en djent-achtige metal. Hier en daar boeit het songmateriaal me iets minder (zoals de saaie monoloog Inertia And The Weapon Of The Wall) en had het allemaal wel iets steviger mogen zijn, maar al met al zeker een mooi album.

Mijn eerste kennismaking met deze australische progressieve rockband, en zeker geen verkeerde. Het geluid doet sporadisch denken aan genregenoten als Haken en Leprous, al komen die doorgaans wel wat steviger uit de hoek. Caligula's Horse is meer ingetogen en melodieus, met de nadruk op kunstige songstructuren en fraaie zanglijnen. Het album weet me niet de volle lengte te pakken, maar al met al is het songmateriaal pakkend en meeslepend. Vooral het lange afsluitende The Ascent is erg mooi.

Ook op dit tweede volwaardige album laat deze australische progressieve band een indrukwekkend geluid horen, dat ergens tussen Tool en Haken in ligt. Het songmateriaal is hier nog niet zo gedetailleerd uitgewerkt (en zo sfeervol geproduceerd) als op latere albums en echt meeslepend wil het niet worden, maar goed is dit zeer zeker.

Stevige amerikaanse rock met een metalen randje hier en daar. De stijl lijkt erg op die van Sevendust, wat niet verwonderlijk is wanneer je in aanmerking neemt dat zowel de gitarist als de drummer van die band hier ook vertegenwoordigd zijn. Het geluid doet sporadisch ook denken aan Foo Fighters en Stereomud. Stevige stampers worden afgewisseld door een paar 'rustige' songs, die gelukkig nergens te zoetsappig worden. Geen echte uitschieters helaas, maar het songmateriaal is degelijk genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Lekker vette en beukende metal met wat industrial- en techno details. De wat langzamere nummers hebben mijn voorkeur, maar feitelijk is ieder nummer geslaagd.

Zeer bonte mengeling aan stijlen- het geluid schiet voortdurend heen en weer tussen dansbare pop en bikkelharde metal. Gezegd moet worden dat het songmateriaal zeer aanstekelijk werkt en de stem van zangeres Jess Allanic er perfect bij past. Aan de drukke en schizofrene kant, maar stiekem best lekker.

Gezapige boel dit. Te weinig uptempo werk en teveel introverte, sloom voortkabbelende songs waarbij het duitse accent van de zanger extra stoort. Na al die jaren ervaring is hij daar zo te horen nog steeds niet vanaf. Hier en daar een leuke track (zoals Misery), maar zelfs die spaarzame momenten van kwaliteit doen denken aan eerder en beter werk. Voor een echt goede Depeche Mode-kloon verwijs ik naar engelse genregenoot Mesh.

Het meest recente album van deze duitse synthpoppers, al gaat het gerucht dat er nog dit jaar nieuw werk aan zit te komen. Zoals ik in 2006 blijkbaar al opmerkte qua songmateriaal wat minder sterk dan voorganger Sensor. Echt mooie songs ontbreken en de engelse uitspraak van de zanger laat sporadisch nog steeds te wensen over.

Duitse Depeche Mode-kloon, en helemaal geen slechte. Niet alle songs zijn sterk (en de uitspraak van de zanger is soms wat gebrekkig), maar de band heeft best een lekkere sound en een aantal tracks zijn zeker de moeite waard. Vooral I Can't Feel You is erg goed.

Amerikaanse rock in het straatje van bands als Mother Love Bone en The Black Crowes. Fans van die bands moeten hier ook wel iets mee kunnen. De stijl van muziek is niet echt mijn ding, maar de songs zijn sfeervol en worden goed uitgevoerd. Het debuut wordt wederom niet overtroffen, maar het is een redelijke plaat. Stevige songs worden kunstig afgewisseld met enkele geslaagde ballads. De enige vreemde eend in de bijt is de bonus track, het Pink Floyd-achtige The Answer. Maar goed, wel een mooi nummer.

Op dit derde album tapt deze amerikaanse band uit een wat ander vaatje. De zware, kolkende Korn-achtige grooves zijn nog steeds volop aanwezig, maar het songmateriaal is veel toegankelijker, met meer ruimte voor melodie en pakkende zanglijnen. Gelukkig vertaalt dat zich hier tegelijkertijd simpelweg naar betere tracks. Luister maar eens naar de de geweldige opener The Midnight Sun. Hier en daar dreigt de boel iets te poppy en soft te worden, maar steevast weet de band zich sterk te herpakken.