Toch enigzins teleurstellend debuutalbum van deze band, die ik al jaren ken van allerlei demo's en EP's. Slechts twee songs zijn echt nieuw (althans voor mij): Fake en Set Things Straight. Wel direct twee van de betere songs, dat moet gezegd worden. De overige songs zijn ook prima, maar de produktie laat te wensen over, waardoor niet alles optimaal uit de verf komt. Vooral bepaalde gitaarpartijen klinken erg vlak en kaal. Jammer, want met een beter geluid had dit een dijk van een plaat kunnen zijn.

Prettige hiphop; rapper Celph Titled heeft een fijne stem en een relaxte, licht humoristische flow. Soms is hij iets te relaxed; hierdoor gaan veel tracks nogal op elkaar lijken en is er een gebrek aan afwisseling tussen de tracks onderling. Het album duurt met zijn 72 minuten ook wel wat te lang. Ik mis ook een beetje echt pompende beats, maar afgezien daarvan is het een prima plaat, met hier en daar leuk gekozen (film)samples.

Vakkundig in elkaar gezette maar iets te gladde goth pop, met een hier verrassende Mikael Stanne (Dark Tranquillity, The Halo Effect) op zang. Echt stevig wordt het nergens, maar vooral de meer uptempo tracks als Violent Storm en Anomalie luisteren lekker weg. Het songmateriaal is helaas nergens echt opzienbarend, zodat het album als geheel niet echt indrukwekkend is. Het klinkt allemaal net iets te bedacht en gelikt.

Inderdaad een leuk idee en wat mij betreft juist wel grotendeels geslaagd in de opzet. Natuurlijk zal het allegaartje aan bands en stijlen niet aan iedereen besteed zijn (ik trek bepaalde songs ook niet), maar er zitten veel fraaie covers tussen. Beste song is wat mij betreft de magistrale vertrolking van Tiamat's Whatever That Hurts door Heaven Shall Burn. Maar ook de prestaties van oa Arch Enemy, Dark Tranquility, Firewind, Fear My Thoughts en The Agonist mogen er zeer zeker zijn.

Deze mij tot nu toe onbekende nederlandse band schijnt voorheen voornamelijk middelmatige metalcore voortgebracht te hebben maar tapt hier uit een ander en vooral bruter vaatje. Het geluid is verschoven richting botte deathcore en dat ligt de band wel. Het album laat een verzameling verpulverende tracks horen waarop de twee zangers helemaal los gaan. Met de krijszang kan ik niet zoveel, maar de grunts zijn dik in orde. Daarnaast is het album heel vet geproduceerd en klinkt de band hongerig en energiek. Kortom; een geslaagde koerswijziging.

Melodieuzer dan voorgaand werk, vooral door de zangpartijen, die dit keer heel wat minder ruig zijn. Voordeel is dat zanger Franky De Smet-Van Damme hier prima mee uit de voeten kan; nadeel is dat dit wel flink ten koste gaat van de stootkracht van het songmateriaal. De meeste songs zijn overigens ook niet zo heel erg sterk. Gelukkig presteert de band verder naar behoren en is vooral het riffwerk erg lekker, waardoor dit al met al toch best een oké album is geworden.

Fijne comeback van deze belgische metalheads, die en passant ook nog eens met een prima album op de proppen komen. Lekker compacte, recht-voor-z'n-raap songs met heerlijke riffs en ondersteund door een superstrakke ritmesectie. Bij de laatste paar songs is de rek er wel een beetje uit, maar tegen die tijd heeft de band wel bewezen nog steeds bestaansrecht te hebben.

Iets minder dan het comeback-album Feed 'Em With A Brick uit 2011, vooral door het wat wisselvallige songmateriaal. Er is weliswaar meer afwisseling tussen de songs onderling, meer variatie tussen mid- en uptempo werk, maar ik mis songs die echt lekker in het gehoor liggen en blijven hangen. Nu zijn de songs of te eenvoudig van opbouw, of juist te omslachtig. Toch best een fijn album; de belgen klinken nog steeds lekker fel en energiek.

Afwisselend album van deze belgische metalband, tevens het eerste dat ik van hen ken. Het songmateriaal is aan de wisselvallige kant, sterke en matige songs wisselen elkaar af, maar uiteindelijk blijft er toch wel een positieve indruk achter. De latere albums van de band zijn nog een stuk beter.

De zang zit soms tegen het irritante aan, met name in de hogere regionen, maar overwegend is dit fijne progressieve metal uit Australië. Lekker stevig ook, met zware gitaarriffs en hier en daar wat death metal-achtig gebrul. Qua variatie had het allemaal nog wel iets beter gekund en sommige tracks zeuren iets te lang door, maar dit is good stuff.

Eersteklas progressieve metal uit Australië, met een sterke zanger en heerlijk zwaar gitaarwerk. Het songmateriaal is ook prima. Hier en daar gaat het tempo flink omhoog en ontpopt de zanger zich tevens als stevige grunter, iets dat hem overigens goed afgaat. Het houdt de spanning erin en komt de variatie absoluut ten goede. Ik ga op zoek naar de eerdere albums.

Nogal eenvormige progressieve metal uit de VS. Niet slecht qua composities en uitvoering, maar ook nergens echt bijzonder. Het is mij allemaal iets te licht en zoet, mede door de hoofdzakelijk in hoge regionen verkerende stem van de zanger. Hij kan het materiaal niet naar een hoger plan tillen. Het album is niet vervelend om naar te luisteren, maar bij mij bleef er niets van hangen.

Prettig soloalbum van de gitarist van de avontuurlijke metalband Haken. Dit is al even avontuurlijk, met ook nog eens de toevoeging van wat thrashmetal-elementen aan het geluid. Opener Arctic Cemetery knalt veelbelovend uit de startblokken en ontpopt zich al snel tot een uitstekende track, maar helaas is het songmateriaal daarna een beetje wisselvallig. De meer progressieve en midtempo tracks die volgen hebben moeite om de aandacht vast te houden. Pas tegen het einde van de plaat pakt het materiaal je weer beet.

Een welkome terugkeer naar een wat meer heavy geluid, met mevrouw Wessels in goede vorm. Het songmateriaal is unaniem sterk, met vooral veel ruimte voor mooie melodie- en zanglijnen. De beste tracks bevinden zich wat mij betreft aan het begin en het einde van het album, met de bijzonder fraaie nieuwe versie van Soft Revolution als de perfecte afsluiter.

Bovengemiddeld album, dat een combinatie biedt van retro- en moderne metal. De zang van Tim Owens blijft een 'acquired taste', vooral in de hoge uithalen, maar past al met al goed bij de songs. Het spetterende gitaarwerk en sowieso de strakke sound van de band tilt dit enigzins boven het maaiveld uit, al zijn niet alle songs even sterk.

Door de diversiteit aan stijlen en de vele gastoptredens doet dit inderdaad meer aan als een soort verzamelalbum, maar ik moet zeggen dat ik de plaat wel kan waarderen. Niet alle songs zijn echt de moeite waard, maar het geheel luistert prettig weg. Zo goed als afsluiter End Credits wordt het verder nergens, helaas.

Massief klinkende, overgeproduceerde deathcore, waarbij ieder gaatje vakkundig is dichtgesmeerd. Toch steekt het album vernuftig in elkaar en valt er in de dikke audiosoep best wat te genieten. Als je van een bak monsterlijke rotherrie houdt, tenminste.

Minstens zo bot en bruut als de vorig jaar verschenen tegenhanger Suffer In Hell. Verstandig om het materiaal te verdelen over twee albums, want veel langer dan een half uur is deze verpulverende deathcore niet vol te houden. Het is allemaal weer tot in de puntjes verzorgd qua uitvoering en productie, maar door de eenvormigheid van het songmateriaal en het gebrek aan dynamiek blijft de band zichzelf een beetje beperken. Maar vet is het wel!

Met slechts acht tracks die samen nog geen 27 minuten klokken aan de korte kant, maar na afloop blijkt dit precies lang genoeg te zijn. De loodzware, intense deathcore is namelijk een behoorlijke aanslag op de trommelvliezen. Goed uitgevoerd en overtuigend gebracht, dat ook. De tegenhanger, Suffer In Heaven, verschijnt begin volgend jaar.

Weer een prima album van deze altijd betrouwbare amerikaanse band. Het geluid zit nog steeds tussen rock en metal in en doet sterk denken aan Tool, met name door de zang. Een kopie is het gelukkig niet en ook nu weer weet de band te overtuigen met bovengemiddeld sterk songmateriaal. Poductioneel laat men wel wat steekjes vallen, maar daar tegenover staat dat het album steeds beter wordt naarmate het vordert.

Zoveelste prima album van deze fijne rockband. De kwaliteit van de songs is constant, al mis ik wel echte krakers. Het vorige album zakte her en der wat in, maar daar is nu gelukkig geen sprake van.

Stevig album; misschien wel de meest heavy plaat van de band tot nu toe. De felheid en de lekker voortbeukende ritmesectie kunnen echter niet helemaal verhullen dat het hier en daar wel wat ontbreekt aan interessant songmateriaal. De songs, hoewel overtuigend gebracht, behoren niet bepaald tot het beste werk van de band en blijven minder hangen dan ik gewend ben van Chevelle. Gelukkig blijft de muziek, een mengeling van Tool en Deftones, nog steeds zeer de moeite waard.

De band keert hier gelukkig terug naar het meer vertrouwde, Tool-achtige geluid van de eerdere albums. Over de zangpartijen ben ik niet zo te spreken, die zijn me iets te iel en onduidelijk, maar de meeste tracks zijn wel lekker slepend en liggen goed in het gehoor. Het album duurt iets te lang om de aandacht de volle lengte vast te houden, maar al met al best aangenaam.

En weer een prima album van deze altijd betrouwbare band. De stevige rock/ metal met Tool-invloeden verveelt nog steeds niet. Een hele reeks sterke songs, waaronder de single Jars, sfeervol geproduceerd. Vanaf track 7 zakt de kwaliteit een beetje in (vooral door het akoestische Highlands Apparition en het overbodige Interlewd), maar het album is goed genoeg voor vier sterren.

Eén van de mindere albums van de band helaas. De vorige plaat liet al een hardere koers horen, die hier wordt doorgezet. Op zich geen probleem, maar de band komt niet voor de dag met sterke songs. Integendeel; de hier verzamelde songs zijn weinig memorabel. De invloed van Tool is nog steeds overduidelijk hoorbaar, maar waar Chevelle voorheen een fijne combinatie liet horen van het geluid van die band en subtiel, lekker in het gehoor liggend songmateriaal, is alles ditmaal rauw, schreeuwerig en eentonig.

Blijkbaar tot nu toe er doorheen geglipt; dit is het enige album van de band dat ik nog niet kende. Fijne plaat, in ieder geval, met wederom de bekende en inmiddels beproefde mengeling van Tool en Deftones. Geen slechte track te bekennen en alles ligt lekker in het gehoor zonder vlak en poppy te worden. Daar zorgen de vette gitaarriffs en stevige ritemsectie wel voor. Blijft een toffe, altijd betrouwbare band.

Een supergroep levert niet automatisch een superplaat op, zo blijkt maar weer. Het album opent sterk met Avenida Revolution, maar daarna is het alweer uit met de pret. Hier en daar nog wel een aardig nummer, maar de meeste songs zijn flauwe meezingers die zo weggelopen zijn uit het foute deel van de jaren '80. Je ziet de wapperende gefohnde haren al voor je. Een aantal songs zeurt ook maar een beetje door, duidelijk voortkomend uit een jamsessie in plaats van een degelijk uitgeschreven basis. Over de knullige lyrics zullen we het maar helemaal niet hebben. Maar goed, het gitaarwerk is best lekker en Hagar is goed bij stem.

Middelmatige metalcore uit Spanje. De muziek steekt degelijk genoeg in elkaar maar wordt ontsierd door een tekort schietende zanger en een nogal brakke productie. Hierdoor komt het songmateriaal niet bepaald optimaal uit de verf. Het is duidelijk te horen dat de band kwaliteit in huis heeft, maar men weet het beschikbare talent hier nog niet in goede banen te leiden.

Op dit tweede album is de muziek er duidelijk op vooruit gegaan, maar helaas is de zanger slechter dan ooit. In de ruigere stukken presteert hij ondermaats, maar de meer melodieuze passages kan hij helemaal niet aan. Erg jammer, want de moderne, Trivium-achtige metal van deze spanjaarden is bij vlagen behoorlijk indrukwekkend. Lekkere uptempo tracks met inventieve gitaarriffs en knallend drumwerk. Gezegd moet worden dat na een sterk begin veel songs wel wat wegzakken om vervolgens matig te eindigen. Voeg daar de belabberde zanger aan toe en het resultaat houdt helaas niet over.

Ik ben bang dat het niets wordt met deze spaanse metalband. Dit is album nummer drie en wederom is het allemaal erg matig. De muziek is bij vlagen best goed, met hier en daar coole tempoversnellingen, maar het songmateriaal zakt regelmatig in naar een bedenkelijk niveau. En dan die zanger... Ook ditmaal bakt deze er niets van. Wat een gebrek aan power en wat klinkt hij zeurderig in de melodieuze passages. Dumpen die gast!