Onstuimige, energiek klinkende metal a la Slipknot. Erg origineel klinkt Cane Hill hier niet, maar het songmateriaal wordt met zoveel overgave gebracht dat dit debuut toch wel de moeite waard is. De band heeft ook de nodige moeite gedaan het geluid te voorzien van veel detail en dynamiek. Al met al een veelbelovende EP.

Ingetogen EP, qua geluid meer richting Alice In Chains dan het gebruikelijke Slipknot, met 6 sfeervolle tracks die de band in een uitgeklede, haast unplugged-achtige modus laat horen. Gelukkig is er ook sprake van electrische gitaren en allerlei electronica, zodat de boel niet al te gezapig wordt. Het songmateriaal is daarnaast dik in orde. Ik hoor de band liever voluit rammen, maar dit uitstapje kan ik ook wel waarderen.

Deze amerikaanse metalband heeft zijn zaakjes qua geluid goed voor elkaar. Het lompe beukwerk a la SlipKnot (met ruimte voor wat melodie hier en daar) klinkt zeer overtuigend en steekt productioneel vernuftig in elkaar. Uitstekende zanger ook, met een behoorlijk groot bereik. Jammer dat het songmateriaal een beetje achterblijft. Er staan een paar vullertjes op en lang niet alles is even imposant. Maar goed, de band heeft zeker potentie.

Verdienstelijk tweede album, met de band wederom in topvorm. Alles klinkt ook nu weer heerlijk vet en zwaar groovend. Helaas schiet het Slipknot-achtige songmateriaal herhaaldelijk tekort, waardoor het album niet de gehoopte knaller is geworden. De songs zijn weliswaar oké maar niet heel bijzonder. De klasse van de muzikanten (en laten we de prima produktie niet vergeten) tilt dit iets boven het maaiveld uit, maar volgende keer zal men echt met beter materiaal op de proppen moeten komen.

Na veertien jaar afwezigheid onverwachts een tweede album van hiphop-duo Cannibal Ox. Producent El-P is er niet meer bij, wat wel erg jammer is en uiteindelijk in negatieve zin doorwerkt in het geluid. Beats en sfeer zijn ditmaal minder origineel en memorabel. Het rapwerk is nog steeds degelijk genoeg, maar het was juist die enigszins vreemde en dreigende muzikale omlijsting die het debuut deed uitsteken boven het maaiveld.

Bruut is de metal van deze amerikanen zeer zeker, maar het album ligt wel wat zwaar op de maag. Debet hieraan zijn de veelal onorthodoxe songstructuren en de abtracte ritmesectie, die, hoewel technisch imposant, niet bepaald zorgen voor een lekkere luisterervaring. Het songmateriaal is dan ook eerder interessant dan goed te noemen. Het is een overtuigende en indrukwekkende bak herrie, dat wel. Fans van het meer experimentele werk van Meshuggah kunnen hier wel wat mee, denk ik zo.

Geen makkelijke kost, wel goed. De tegendraadse ritmes en het constant veranderende tempo van de songs zijn op den duur nogal vermoeiend, maar bij vlagen is deze opgefokte cocktail van Meshuggah, Pantera en Deftones behoorlijk indrukwekkend. Productioneel steekt het ook allemaal geweldig in elkaar.

Aangenaam album, een lekker klinkende kruising tussen poppy rock a la The Killers en meer ingetogen amerikaanse radiorock. Eigenlijk zijn alle liedjes de moeite waard, al zitten er geen echt geweldige tracks tussen. Alles klinkt evenwel optimaal goed, mede door de krachtige produktie.

Tegenvallend tweede album. Echt sterke songs ontbreken; daarvoor in de plaats krijgen we stevig op electronische ritmes leunende flauwe deuntjes, die geforceerd hitgevoelig klinken. De beste tracks bevinden zich aan het begin van de plaat. Halverwege het album wordt het allemaal een stuk minder.

Prachtig album. Lijkt qua stijl een beetje op Muse, maar dan minder bombastisch en wat experimenteler. Mooie, afwisselende songs vol leuke electronische details.

Prachtige pop/ rockplaat. Iets beter dan de opvolger All Things To All People, alhoewel die er ook mag zijn. Mooie songs, origineel en zeer sfeervol uitgewerkt. De electronische invloeden zijn zeker een pluspunt en geven de band een eigen gezicht.

Het is even wennen aan de meer poppy benadering van de songs, waardoor de band nu meer dan ooit richting genregenoten als A-Ha en Keane opschuift, maar het zit toch allemaal weer fraai in elkaar. Een paar mindere songs, maar het grootste gedeelte van het album is zeer de moeite waard. Luisteren via de koptelefoon verdient aanbeveling, anders mis je al snel wat subtiele details. Derde sterke album op rij.

Flinke tegenvaller, dit vierde album van deze deense electro-pop/ rockband. De eerste twee platen waren uitstekend, maar het vorige album zette een neerwaartse spiraal in die hier helaas wordt voortgezet. Het geluid is nog gelikter en commerciëel geworden, de songs nog vlakker en voorspelbaar. De single Army Of Open Arms was al niet zo best, maar blijkt uiteindelijk nog één van de betere tracks te zijn!

Aardig tussendoortje, deze soundtrack van de gelijknamige korte science fiction-film, maar niet meer dan dat. De synthwave komt helaas slechts sporadisch echt tot leven. De meeste tracks zijn nogal doorsnee en uitwisselbaar, hoewel dreigend en sfeervol. Wanneer er een lekkere retro beat tegenaan wordt gegooid is de muziek direct een stuk spannender, maar dat gebeurt wat mij betreft veel te weinig.

Kort maar krachtig, dit eerste volwaardige album van deze mysterieuze franse eenmansformatie. Ondanks de naam heeft de muziek overigens weinig te maken met het werk van regisseur en componist John Carpenter. Hier en daar doen bepaalde synthwave-elementen wellicht denken aan het Grote Voorbeeld, maar het album biedt een diversiteit aan stijlen, sporadisch voorzien van zanglijnen. Niet alles is even boeiend, maar de meeste tracks liggen goed in het gehoor en stampen lekker door.

Meer metal dan synthwave inmiddels, maar ook dit tweede volwaardige album van de mysterieuze franse eenmansact is best leuk. De meeste tracks stampen in ieder geval lekker door en hebben een fijn sfeertje, al dan niet ondersteund door zang. En het is allemaal net afwisselend genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te kunnen houden.

Dit album bestaat feitelijk uit de eerste drie EP's van de fransman, aangevuld met twee nieuwe tracks, Anarchy Road en Invasion A.D., beiden de moeite waard. Zo achter elkaar gezet is het materiaal vrij eenvormig en weinig afwisselend, al zijn er veel lekkere nummers. Beter dan de sublieme John Carpenter-achtige opener Escape From Midwich Valley (compleet met geweldige sample uit diens Prince Of Darkness) wordt het nergens, maar de bombastische synthwave is net aangenaam genoeg.

Prettig in het gehoor liggende poppy rock, leuk als je houdt van bands als Keane. Iets beter dan het debuut, mede door de iets vlottere songs. De eerste plaat liep uiteindelijk nogal vast in een overdaad aan ballads. Vooral opener Ghost Town is bijzonder fraai.

Fijne zang, sfeervolle songs, maar het is uiteindelijk wel erg soft en gezapig. Wat meer uptempo songs had geen kwaad gekund. Het tweede album, Under Control, is meer poppy en wat mij betreft ook iets beter.

Devin Townsend is zo'n beetje de Stephen King van de muziekwereld aan het worden. Net als King is Townsend zeer productief en heeft hij sporadisch een pseudoniem nodig om de markt niet te overspoelen met zijn werk. En, net als King, is hij bijzonder veelzijdig en doet hij feitelijk waar hij zin in heeft. Dit project is lastig in een hokje te plaatsen. Het is een ambient mix van folk, blues en country, voorzien van het altijd herkenbare Townsend-geluid, mooi vol en helder. Ik kan er wat minder mee dan met zijn meer heavy werk, maar toch heeft het wel wat. Zangeres Ché Aimee Dorva voegt een mooie zweverige dimensie toe aan de songs en bijna 2 1/2 uur lang is het prettig vertoeven in de dromerige wereld van meesterbrein meneer Townsend.

Beukende portie metal a la Slayer, maar dan met een hardcore-insteek. De eentonige brulzang gaat al snel een beetje tegenstaan, net als de wat saaie opbouw van de songs, maar toch weet deze zwitserse band de aandacht op te eisen. De ritmesectie steekt doortimmerd in elkaar, het gitaarwerk is heerlijk vet en vooral de snellere tracks zijn behoorlijk heftig. Goed geproduceerd ook. Al met al een dikke voldoende.

Energieke, lekker opgefokte metal van een stelletje oudgedienden, waaronder zanger John Bush (Armored Saint, ex-Anthrax) en gitarist Phil Demmel (ex-Machine Head). Productioneel laat dit debuut wel wat te wensen over, maar de muziek is zo spontaan en overrompelend dat dit uiteindelijk weinig uitmaakt. Unaniem sterk songmateriaal en veel, heel veel spetterend gitaarwerk. Hopelijk krijgt dit een vervolg!

Minder imposant dan het vorige album, vooral omdat men qua zanglijnen vaak hetzelfde trucje toepast. Met name de melodieuze refreinen hebben hieronder te lijden. De brute coupletten zijn dik in orde, maar de boel zakt vervolgens steeds wat in. Neemt niet weg dat dit een indrukwekkende bak herrie is, moordend strak ingespeeld. Met de meeste genregenoten wordt in ieder geval nog steeds korte metten gemaakt.

Deathcore voor gevorderden, technisch indrukwekkend en verpulverend bruut. De bombastische symfonische elementen zullen bepaalde puristen ongetwijfeld afschrikken, maar dit voegt wat mij betreft juist sfeer en dynamiek toe aan het totaalgeluid. Met ruim 50 minuten is het album wel een beetje teveel van het goede; op gegeven moment slaat metaalmoeheid toe en kost het moeite om alles geconcentreerd te blijven volgen, maar dat deze band nog steeds tot de top van het genre behoort is wel duidelijk.

Overdonderende bak deathcore, retestrak ingespeeld en superbruut geproduceerd. Hier en daar duikt een melodielijntje en een clean 'gezongen' stukje op temidden van de gestructureerde chaos, maar overwegend is dit rammen geblazen. Al snel slaat de eenvormigheid toe en individuele tracks blijven uiteindelijk amper hangen, maar heftig is het zeer zeker. Ik weet nog niet of ik eerder werk van de band ook ga/ wil ontdekken; daar doet het me vooralsnog te weinig voor, hoe goed dit ook in elkaar steekt.

Gisteravond de band live aan het werk gezien. Erg goed optreden; de band opereerde als een geoliede machine en het toch vrij subtiele en vaak breekbare songmateriaal kwam live optimaal goed uit de verf. De band heeft inmiddels een flink aantal hits op zak, maar ook de overige songs van het album deden het prima. Vooral een fraaie song als This Sinking Ship werd live erg mooi gebracht. Sympathieke gasten ook. Er was veel leuke interactie met het publiek en na afloop nam men ruim de tijd om handtekeningen uit te delen en met iedereen op de foto te gaan. Petje af.

Inderdaad wat futlozer en vlakker dan het sterke en zeer energieke debuut. De goede wil is er nog wel en de songs zijn absoluut niet slecht, maar toch weet de plaat niet echt indruk te maken. De songs zijn net niet memorabel genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Alsnog een dikke voldoende omdat dit kwalitatief nog steeds boven het maaiveld uitsteekt, maar toch een kleine tegenvaller.

Lekker stevige reunie van de broertjes Cavalera. Beter dan alles wat ze sinds Sepultura's Roots gedaan hebben, wat mij betreft. Alle songs zijn sterk, barsten uit de voegen van de aggressie en tempowisselingen en zitten vol heerlijke riffs en solo's. Tel daarbij de overtuigend rauwe strot van Max en je hebt een topper.

Derde album van de broertjes Cavalera; een hele verbetering ten opzichte van de wat ongeïnspireerde en matte voorganger. Ditmaal gaat vanaf het begin de beuk er ongenadig in, om vervolgens niet meer op te houden. De songs walsen met orkaankracht over de luisteraar heen. Max heeft in tijden niet meer zo intens en bevlogen geklonken, in ieder geval. Sterke plaat.

Spijkerhard album, dat er ongenadig inbeukt. Insane is de perfecte opener, gevolgd door een aantal sterke uptempo tracks. Na verloop lijkt de inspiratie helaas een beetje zoek te zijn en begint alles een beetje eenvormig en vooral vlak te klinken. Daarnaast vond men het blijkbaar nodig om een aantal vage noise-scapes toe te voegen, die de vaart danig uit het album halen. Jammer, want bij vlagen is dit echt wel heel erg goed en vooral bruut.