Stevige amerikaanse rock, qua stijl een soort kruising tussen Disturbed en Whitesnake, als dat ergens op slaat. Degelijke songs, overtuigend gebracht, maar nergens origineel. De band zal op volgende platen een meer eigen gezicht moeten tonen, anders is het snel afgelopen, vrees ik.

Stevige amerikaanse rock met grunge-invloeden. Dit tweede album biedt meer van hetzelfde, maar dat is gezien het overwegend degelijke songmateriaal niet echt een probleem. De band is het meest overtuigend in een ruige track als Forget About Me, met fijne grunt-achtige zangpartijen. Voor de rest is het een aardige plaat, maar net als het debuut geen hoogvlieger.

Derde en tot nu toe beste album van deze zweedse rock/metalband. De songs zijn unaniem sterk, liggen lekker in het gehoor en beuken lekker door. Zelfs de verplichte ballad, Beautiful Revolution, is de moeite waard. Op de vorige albums klonk de band wat anoniem en was er nogal een gebrek aan originaliteit. Hier klinkt de band veel zelfverzekerder en werkt men toe naar een meer eigen geluid. Origineel is het nog niet bepaald, maar de mengeling van Godsmack, Disturbed en Whitesnake (!) is wel erg smakelijk.

Erg matig dit. De (tijdelijke?) afwezigheid van zanger/ gitarist Pepper Keenan is helaas maar al te goed te horen. Het overgebleven drietal levert een energieke maar nogal kale en simpele plaat af, waarvan de songs, althans zo lijkt het, in één take op het album zijn gegooid. De songs zijn hierdoor rauw maar vlak en missen de benodigde memorabele riffs en hooks. Het zeurt allemaal maar een beetje door. Het zangwerk is ook beneden peil. Door de iele zang achterin de mix te verstoppen los je helaas het probleem niet op.

Ruig album, één van de stevigste van de band. De ongepolijste southern rock/ metal wordt overtuigend uitgevoerd en de plaat is beduidend minder commercieel dan een aantal voorgangers, met een reeks botte, rauwe songs. Halverwege kent het album helaas ook wel wat mindere tracks, zodat dit als geheel niet behoort tot het beste werk van de band. Vooral op vocaal gebied schiet men af en toe behoorlijk mis. Niettemin een prima album van een altijd interessante band.

Fijn dat zanger/ gitarist Pepper Keenan terug is op het nest, de vorige twee albums zonder hem waren aan de karige kant, maar dit album behoort helaas niet tot het beste werk van de band. Daar zijn veel songs te weinig opmerkelijk en/ of te langdradig voor. Een paar korte doomy intermezzo's zorgen voor de broodnodige afwisseling, maar het album is te eenvormig en komt slechts sporadisch echt tot leven. De kale produktie helpt ook niet bepaald. Conclusie: een gedeeltelijk geslaagd album, niet verkeerd, maar ook niet bijzonder. Overigens valt me nu pas op hoeveel sound en zang feitelijk lijken op het werk van Jimi Hendrix.

Middelmatige, Dream Theater-achtige progressieve metal uit Noorwegen. Niet slecht, maar de matte productie en de duidelijke beperkingen van de zanger, die nogal krampachtig klinkt en continu tegen de grenzen van zijn kunnen aan lijkt te zitten, drukken de pret behoorlijk. Daarnaast is het songmateriaal niet bepaald spetterend. Hopelijk bakt men er op de volgende albums wat meer van.

Ook op dit tweede album weet de noorse band niet te overtuigen. De progressieve metal klinkt een beetje doelloos en het songmateriaal schiet gewoonweg tekort. De zang blijkt helaas ook niet verbeterd. Naast Dream Theater gaat het geluid ook richting een band als Queensrÿche, maar het niveau van beide bands wordt nergens gehaald.

Damn, dit album is inmiddels al weer 20 jaar oud. Destijds was ik gek op dit soort obscure bands uit Zweden. Gezegd moet worden dat de plaat nog steeds wel weet te overtuigen. Het geluid doet vaak denken aan vergelijkbare bands als Pantera en Machine Head, maar Crawley heeft genoeg eigen smoelwerk om niet te vervallen in jatwerk. De dertien tracks beuken en malen fijn door en er is net genoeg variatie aanwezig om niet te gaan vervelen. En een song als Messiah staat nog steeds als een huis,

Heeft het herenigde Creed anno 2009 nog bestaansrecht, vraag je je al snel af wanneer je zo'n release ziet. Hmmm, mijn antwoord is eigenlijk: ja! Energieke, vrij heavy plaat, vol prima meeslepende songs. Stapp is goed bij stem, het gitaarwerk is heerlijk vet en de ritmesectie beukt er naar behoren op los. Productioneel tenslotte ook dik in orde. Hier en daar een wat standaard song (Rain bijvoorbeeld), maar de meeste tracks zijn zeer de moeite waard. Luister maar eens naar de stevige opener, Overcome.

Solide tweede album van deze amerikaanse relirockers. Bij vlagen wel een stuk beter en vooral levendiger dan het wat saaie debuut, al loopt het materiaal ook hier soms vast in lang uitgesponnen en vrij eentonige songs. En de zang van Scott Stapp is ook hier niet bepaald geweldig. Niettemin een aantal prima nummers, zoals de lekker opener Are You Ready en de mooie hit With Arms Wide Open.

Beetje schizofreen album, deze derde van Creed. Bevat een paar van de stevigste (en beste) songs die ze ooit hebben gemaakt, zoals de woeste opener Bullets en het lekker zware titelnummer, maar daarnaast wordt er nogal op safe gespeeld. Het resultaat is wisselvallig, maar doet wat mij betreft niet onder voor de eerdere albums. Het is in ieder geval het minst saaie album van de band.

Leuke verzamelaar waarop een grote reeks ijzersterke klassiekers langskomen. Met twintig tracks lijkt dit een hele kluif, maar aangezien de meeste songs onder de drie minuten klokken is het album voorbij voor je er erg in hebt. Aangename classic rock in ieder geval.

Vooral verkeerde invloeden, wat mij betreft. Ik kan weinig met de poppy punkrock van deze engelse band, hoe energiek en vakkundig het ook klinkt. Opener Black Rain is uitstekend en een track als Misery luistert ook best lekker weg, maar de rest van het songmateriaal is erg flauw en voorspelbaar. Spitsvondige teksten, dat wel.

Rommelige industrial metal, inderdaad een beetje als Nine Inch Nails, maar een stuk minder van kwaliteit. Hier en daar een goede song, maar het geheel is te chaotisch om echt indruk te maken.

Nogal doorsnee (en gedateerde) amerikaanse rock/ nu metal, soms stevig en meeslepend maar te vaak nogal zeikerig. Het songmateriaal is dan ook erg wisselvallig, met te weinig sterke tracks. Op basis van dit album zou je de band niet nog een kans gunnen, ware het niet dat het album hierna, We All Bleed, wel prima is.

Ik zat er al een tijdje tegenaan te hikken, maar na een positieve recensie in Aardschok toch maar even beluisterd. Zeer aangename verrassing dit, geïnspireerde stevige amerikaanse rock met hier en daar wat uitstapjes richting metal. Opener Dead Memories hakt er direct heerlijk heavy in, met een dikke vette riff. De plaat zakt daarna eigenlijk nergens in. Veel van de songs zijn lekker slepend a la Alice In Chains, waar de sound van de band sowieso veel weg van heeft, alleen is Crossfade hier wel wat steviger. De electronische details in songs als Prove You Wrong en het titelnummer zijn ook erg gaaf. Afsluiter Make Me A Believer zeurt iets te lang door, maar goed, als dat de enige klacht is...

Opgefokte japanse metal, doorspekt met allerlei electronica en dubstep-toestanden. Gelukkig is de zang behoorlijk accentloos, iets dat vooral in de cleane partijen een groot voordeel is. De songs die richting inhoudsloze partyrock/ metal gaan zijn weinig interessant, maar de intense en aggressieve beukers die het grootste gedeelte van het album vormen zijn dik in orde. De eenvormigheid is op den duur wel een probleem, net als het ontbreken van echt sterke songs.

Wederom erg druk en overstuurd, dus bij uitstek geschikt voor de muzikale adhd-ers onder ons. Ik kan er niet zoveel mee, al opent het album wel vrij sterk, eerst met een lekker beukend hardstyle introotje gevolgd door een paar fijne metalcore-beukers. Gaandeweg daalt het niveau helaas, om tegen het einde te verzanden in slappe synthwave-meuk. Het lukt de japanse band maar niet om een echt interessante plaat te maken.

Drukke, overstuurde japanse kruising van nu metal en metalcore, klinkend als een op hol geslagen Linkin Park. Zo nu en dan heeft het album zijn momenten, met ook leuke uitstapjes richting hardstyle, maar het songmateriaal is over de hele linie genomen niet bepaald bijzonder. Slechts enkele tracks weten te overtuigen. Voor een band die al aan de weg timmert sinds 2006 is dat natuurlijk wel erg karig. Typerend dat men ook afsluit met Faint, een ongeïnspireerde cover van...

Zo op het eerste gehoor heeft het japanse Crossfaith zijn zaakjes goed voor elkaar, maar al snel gaat de formule (metalcore gecombineerd met electronica) vervelen en zelfs op de zenuwen werken. Het songmateriaal is net niet overtuigend genoeg en de zenuwachtige techno-riedeltjes die te pas en te onpas de kop op steken voegen eigenlijk niets positiefs toe. De zanger is oké en door de vette productie klinkt alles best goed, maar het is allemaal net iets te voorspelbaar en vlak.

Aardige verzamelaar, maar zoals altijd mis je natuurlijk wel enkele songs. Waar is bijvoorbeeld Chocolate Cake? Afgezien daarvan biedt dit negentien songs tellende album wel een degelijk overzicht van de carrière van deze australische band. Mooie liedjes, met het prachtige Private Universe als persoonlijke favoriet.

Uit de as van het ter ziele gegane Textures is Crown Compass herrezen, een metalband uit Amstelveen met een deels identiek geluid. De akoestische, ingetogen opener Send Your Words zet de luisteraar wat dat betreft wel direct op het verkeerde been. De rest van het album is een stuk steviger en biedt een mengeling van avontuurlijke progressieve rock en kolkende death metal. Het songmateriaal steekt vakkundig in elkaar en verveelt nergens, maar echt pakken wil het niet worden en de zang gaat wat mij betreft herhaaldelijk over de top. Meer dan een aardig debuut is het dus helaas niet geworden.

Bombastische, slim geproduceerde en vakkundig uitgevoerde mengeling van poppy nu metal, metalcore en zelfs deathcore. Dat riekt een beetje naar winstbejag en daar klinkt deze amerikaanse band dan ook wel een beetje naar, maar het kan niet ontkend worden dat Crown The Empire de zaakjes goed voor elkaar heeft. Aan het aanstekelijke songmateriaal ligt het in ieder geval niet.

Deftones? Nee, maar het lijkt er verdomd veel op, vooral qua zang. De muziek is wel wat meer metal-georiënteerd dan Deftones. Het is in ieder geval niet slecht, al missen de meeste songs echt memorabele hooks en weet de band het niet een heel album lang spannend te houden.

Niet origineel, wel lekker, deze afwisselend melodieuze en stevige moderne metal uit Finland. De zanger kennen we nog van het vergelijkbare, inmiddels opgedoekte MyGrain. Het album klinkt als een klok en het songmateriaal zit meer dan degelijk in elkaar, al zakt het album wel een beetje in naarmate het vordert. Al met al echter wel een veelbelovend debuut.

Drukke deathcore uit Japan, kunstig in elkaar gezet en geproduceerd, al is het materiaal lang niet altijd even indrukwekkend. Het schiet een beetje alle kanten uit, waarbij de meer hardcore-achtige tracks snel mijn aandacht verliezen. Het album klinkt wel lekker bombastisch en overweldigend, iets dat het gebrek aan originaliteit redelijk weet te compenseren. Goede zanger ook.

Killswitch Engage-achtige metalcore uit Japan, maar dan nog wel wat steviger en zonder melodieuze zangpartijen. Herhaaldelijk schuurt het geluid ook tegen deathcore aan. Niet voor tere zieltjes dus. Het songmateriaal mist hier en daar wat dynamiek en het album op den duur een beetje vervelen, maar overtuigend klinkt de band (en dan met name de zanger) zeer zeker.

De zweedse band is hier in topvorm: dreigende, lang uitgesponnen en loodzware soundscapes, sfeervol geproduceerd. Net als met eerdere albums het geval was kan ik er niet altijd iets mee (het materiaal is wellicht net iets te eentonig met te weinig variatie binnen de tracks) en bij vlagen vind ik het lastig om de aandacht er de volle lengte bij te houden, maar dat dit goed is staat buiten kijf.

Dit debuut is wat minder gepolijst en vooral rauwer dan het latere werk van de band, mede door de net toereikende maar weinig gedetailleerde productie, maar de duistere sfeer en de ongenadige stootkracht van de muziek zijn hier al dik in orde. De overwegend lang uitgesponnen, intense tracks zijn hier reeds van hoog niveau.