Een vrij ingetogen bedoening, dit comeback-album van Cold. Het songmateriaal is gelukkig over het algemeen wel behoorlijk sterk, met mooie stemmige tracks als Snowblind en The Devil We Know. De cover van Snow Patrol's Run is dan helaas wel weer behoorlijk anoniem en dus overbodig. Ik had liever wat uptempo werk gehoord tussen al het navelstaren, maar al met al is dit een sfeervol, meeslepend album geworden.

Geen moeilijk-tweede-album-syndroom voor Coldplay. Knappe plaat, zo mogelijk nog beter dan het debuut, met vaak een heel andere sfeer en stijl. Unaniem sterke songs, met veel variatie binnen en tussen het materiaal. Hits als In My Place en Clocks zijn natuurlijk erg fraai, maar feitelijk zijn alle songs memorabel.

Vrij ingetogen album, maar qua songmateriaal gelukkig wel weer wat interessanter dan de erg vlakke en poppy voorganger Mylo Xyloto. Echt positieve uitschieters heeft de plaat wat mij betreft dan weer niet, maar met de sfeer zit het wel goed en de meeste songs kabbelen prettig voort. Coldplay-puristen zullen de dance-georiënteerde track A Sky Full Of Stars direct haten, maar ik vind het wel een lekkere song, mede omdat je richting eind van het album wel even toe bent aan een uptempo track.

De vervlakking gaat gestaag door, met wederom een nietszeggend album dat aangenaam genoeg voortkabbelt maar slechts weinig interessante tracks kent. Veel lalala-riedeltjes ook, een kenmerk van muzikale armoede. Voor de liefhebber is er de Full Moon edition, met 10 bonustracks/ alternatieve versies van de songs. Met afstand het minste album dat de band tot nu op de wereld heeft losgelaten.

Meest vlakke en gladde album van de band tot nu toe, iets dat wel wat wil zeggen na enkele eerdere missers. Zo te horen zet men hier vrijwel uitsluitend in op radio- en clubhits, met een reeks aangenaam in het gehoor liggende maar weinig memorabele deuntjes, op de automatische piloot ingespeeld en geproduceerd. Meest opvallende (en beste) tracks zijn het atypische ruige People Of The Pride en het lange en avontuurlijke afsluitende Coloratura.

Het album waar definitief voor een meer commerciële weg werd gekozen. Niet dat dat zo erg is, maar deze weg blijkt wel geplaveid met matige songs. Met afstand dan ook het minste en vooral vlakste album van Coldplay, al zijn er hier en daar nog wel een paar aardige songs te ontdekken. De band weet nog steeds een lekker geluid neer te zetten, maar het songmateriaal schiet grotendeels tekort.

Mooi debuut, vol met sfeervolle, grotendeels ingetogen popsongs. Yellow is nog de meest stevige track. Zanger Chris Martin eist hier al een absolute hoofdrol op met zijn aparte stemgeluid. Feitelijk zijn alle songs de moeite waard, al ontbreken wat mij betreft echt geweldige tracks. Die staan wel op het volgende album. Eén van de redenen dat deze Parachutes niet mijn favoriete Coldplay-plaat is. Maar mooi is ie wel.

Het duurde even voordat ik dit album als geheel kon waarderen. Bepaalde tracks spraken me erg aan; andere een stuk minder. We zijn inmiddels een aantal jaar verder en bij herbeluistering valt op hoe fraai en verzorgd alles in elkaar steekt. En hoe goed alle tracks feitelijk zijn. Het album laat zich eigenlijk ook makkelijk als geheel beluisteren, iets waar ik destijds juist moeite mee had. Kortom, een groeiplaat, althans voor mij.

Derde en wat mij betreft laatste echt sterke album van Coldplay. De band neigt hier al naar de meer poppy en commerciëel aantrekkelijke sound van de meer recente albums, maar het songmateriaal is dermate goed dat de boel ruimschoots op de rails blijft. Fijne songs als White Shadows en Speed Of Sound springen eruit, maar feitelijk is het hele album de moeite waard.

Dit is het net niet. Deze emo-achtige metalcore uit Japan ligt best lekker in het gehoor en is gelikt geproduceerd, maar na een paar songs heb je het wel gehad. De zanger begint dan te irriteren met zijn net iets te dik aangezette partijen en het songmateriaal schiet flink tekort. De meer aggressieve songs kunnen er nog wel mee door, maar voorspelbare meezingers als Given Up On You zijn echt te pathetisch.

Prima EP, met de noorse band in topvorm. De dreigende industriële metal, volgepompt met lekker zware en aanstekelijke dancebeats, komt in de vier tracks goed tot zijn recht en er zit geen misser tussen. Dat is wel eens anders geweest in het verleden. Op basis van dit werkje mag men van mij nog wel even doorgaan.

Dit is vreemd genoeg tevens de soundtrack van het spel Devil May Cry. Verwacht echter geen electronische soundscapes: hier wordt genadeloos gebeukt, dertien tracks lang. Combichrist laat doorgaans een mengeling van stampende technobeats en industrial metal horen, maar hier heeft metal duidelijk de overhand. Het songmateriaal bestaat uit overwegend korte, schreeuwerige tracks zonder veel afwisseling, met hier en daar een uitstapje richting hardcore. Niet mijn favoriete genre. Uiteindelijk kan ik hier dan ook niet zoveel mee.

Marginaal beter dan het vorige album, maar het houdt niet bepaald over. De band verliest zich herhaaldelijk in misplaatste uitstapjes richting dark wave, waar men gewoonweg niet zo goed in is. Wel weer wat meer metal en Industrial geweld dit keer, maar er zijn te weinig goede songs. Het felle Guns At Last Dawn (met een gastrol voor Fear Factory-zanger Burton C. Bell) is een aangename verrassing en de cover van California Über Alles is leuk, maar verder is het allemaal erg matig.

Matte industriële metal uit Noorwegen. Van de felheid en intensiteit waar de band in het naaste verleden over beschikte is hier weinig meer te horen. Slappe, voorspelbare deuntjes met ongeïnspireerde zanglijnen, kaal en droog geproduceerd. Hier en daar komt de boel kortstondig tot leven en het afsluitende Homeward is nog best wel aardig, maar al met al een behoorlijke misser.

Feitelijk bevat deze EP slechts twee nieuwe nummers, aangezien de overige vier reeds te vinden waren op de EP Heads Off uit 2022. Maar goed, beide tracks (het heerlijk dreigend klinkende titelnummer en de uptempo beuker Planet Doom) zijn een schot in de roos. Industrial metal op zijn best!

Keiharde industriële metal doorspekt met techno- en dance elementen. Dit is het zevende album van deze noren, maar feitelijk mijn eerste kennismaking met de band. Overwegend de moeite waard; tracks als opener We Were Made To Love You (voorzien van een bizarre tegendraadse mix van metal- en dancebeats) en het genadeloos voortdenderende From My Cold Dead Hands zijn zeer sterk. Daar tegenover staan enkele wat simpelere rock 'n roll deuntjes als Maggots At The Party, die mij dan weer minder weten te boeien, maar over de hele linie is dit best een toffe plaat. Ik ga het eerdere werk ook maar eens een kans geven.

Mooie, afwisselende metalplaat die stijlen uit de jaren '80 en '90 combineert met het betere hedendaagse beukwerk. Sterk gezongen, prima geproduceerd en met prachtig gitaarwerk. Een aanrader voor fans van bands als Dream Theater.

Progressieve thrash-metal inderdaad, van zeer hoog niveau. De eerste twee songs zijn een beetje langdradig, maar de rest van het album maakt dit ruimschoots goed. Goede produktie, alleen het gitaargeluid kent soms iets te weinig detail. Het album deed me af en toe denken aan de latere albums van Nevermore.

Ik vind de eerste drie albums ook erg goed, maar deze nieuwe plaat valt me toch een beetje tegen. Voornaamste probleem zit 'm in de zang, die hier nogal anders is dan voorheen. Het is allemaal vrij dik aangezet en werkt nogal op de zenuwen, wat mij betreft. De zang geeft de muziek ditmaal ook iets oubolligs mee, al moet gezegd worden dat de songs sowieso niet erg sterk zijn, met te weinig spanning en afwisseling. Het gitaarwerk is wel weer heerlijk en de band heeft nog steeds genoeg kwaliteit in huis, daarom toch een ruime voldoende. Maar ja, die zang...

Sterk tweede album, dat wederom een mooie combinatie biedt van progressieve metal en death metal. De songs zijn aan de lange kant, maar vervelen geen moment. Er is genoeg afwisseling en de spanning wordt knap gehandhaafd. Zang en gitaarwerk zijn wederom van hoog niveau. Erg goede band dit.

De dalende lijn die met het vorige album, The Bottom Deep uit 2011, is ingezet wordt hier helaas verder gevolgd. De composities zijn eenvormig, de zang vervelend en het concept eentonig. Je hebt continu het gevoel naar één lange track te luisteren. Een erg matige track. Productioneel is de plaat dik in orde, vooral het gitaarwerk klinkt erg goed, maar inhoudelijk schiet de band hier wederom flink tekort.

Fear Factory-kloon uit Rusland, met een zangeres ditmaal. Helemaal niet onverdienstelijk; vooral het strakke gitaarwerk is heerlijk vet en de electronische details zijn kunstig in het totaalgeluid verweven. Minpuntje is wel dat de meeste songs nogal eenvormig zijn en dat er binnen het materiaal niet zo heel veel gebeurt. Veel tracks bouwen mooi op, maar weten de spanningsboog niet vast te houden. Uiteindelijk laat het album dus wel wat te wensen over, maar dat het allemaal lekker klinkt staat buiten kijf. Om het Fear Factory-feestje compleet te maken vertolkt zanger Burton C. Bell een hoofdrol in het wat meer ingetogen The Architect.

Degelijke amerikaanse metalcore, afwisselend poppy en stevig. De band bestaat uitsluitend uit dames, die samen een indrukwekkend geluid weten neer te zetten. De zangpartijen zijn ook prima. Het songmateriaal mist nog een beetje een eigen smoel en neigt hier en daar naar dertien-in-een-dozijn, maar het album klinkt energiek en vooral fris genoeg voor een ruime voldoende.

Aangenaam tweede album van deze amerikaanse metalband, bestaande uit louter dames. Deze zetten een heerlijk zware muur van geluid neer, doorspekt met allerlei smakelijke electronica. De zangeres is ook prima. Maar, belangrijker nog: de band weet songs te pennen die lekker in het gehoor liggen en direct blijven hangen. Oké, hier en daar maakt men zich er iets te makkelijk vanaf en is het songmateriaal iets te pakkend en poppy, maar overwegend is de balans goed getroffen. Ik ga het debuut ook maar eens proberen.

Sociaal geëngageerde mix van hiphop en funky rock, best oké maar erg wisselvallig qua songmateriaal. De overtuiging is er, maar er zijn gewoonweg te weinig sterke songs aanwezig. En dat is met een speelduur van ruim 70 minuten best een probleem. Vooral naar het einde toe begint het album behoorlijk te slepen.

Oerdegelijke (want zweedse) metal, een kloon van bands als Darkane. Dat betekent goed geproduceerde, goed in het gehoor liggende beukers met veel afwisseling tussen brute grunts en melodieuze cleane zang. Hier en daar ook een spetterende gitaarsolo. Qua sound en songs een beetje anoniem, waardoor de score niet echt optimaal kan zijn. Bepaalde songs lopen ook niet echt helemaal lekker, zowel qua zang als qua ritme.

Corey Taylor heeft met hoorbaar plezier aan zijn soloalbum gewerkt, maar helaas heeft dat zich niet vertaald in memorabel songmateriaal. De hier verzamelde rock 'n roll deuntjes zijn zowel muzikaal als tekstueel aan de erg dunne en flauwe kant en vrijwel nergens komt de boel tot leven. Slechts het korte afsluitende European Tour Bus Bathroom Song is lekker fel en energiek, maar op dat punt was ik de interesse in het album eigenlijk al kwijt. Fans van Slipknot en Stone Sour zijn gewaarschuwd.

Overtuigende comeback van deze zwitserse progressieve thrashmetal-band, die 32(!) jaar na het laatste wapenfeit op de proppen komt met een verrassend sterk album. Het songmateriaal staat als een huis en de plaat klinkt als de spreekwoordelijke klok. De uptempo tracks zijn favoriet (met name Renewal heerst), maar feitelijk is ieder nummer de moeite waard. Welkom terug aan het front.

Beter (bitter?) en vooral energieker dan het vorige album, Defcon Zero. Ditmaal beuken alle tracks als vanouds lekker door, met een heerlijk ruige groove in de meeste songs. Het geluid is ook minder gepolijst en rauwer, iets dat het songmateriaal ten goede komt. Blijft een toffe band, met een prima zanger.

Lichte tegenvaller na het sterke vorige album, State Of Disgrace uit 2012. Voornaamste boosdoener is de wat vlakke produktie, die net niet vol en krachtig genoeg is. Hierdoor komen de songs niet optimaal uit de verf, temeer omdat het songmateriaal al niet bepaald geweldig is. De meeste songs doen wat routinematig aan en blinken uit in anonimiteit. De stoere, op amerikaanse leest geschoeide rock klinkt nog steeds aangenaam, maar dit is vooral een degelijk album geworden. Niets speciaals.