Ik ben doorgaans geen fan van death metal, maar dit album klinkt toch wel erg goed. Vooral de uptempo tracks beuken heerlijk door, bijgestaan door de lekker rauwe en krachtige produktie van Daniel Bergstrand. Halverwege komt de klad er een beetje in en dienen zich een paar wat minder geïnspireerde tracks aan, maar de boel blijft uiteindelijk stevig op de rails.

Hahaha, die albumhoes. Hoe jaren '80 kun je het maken. De muziek zelf ook, overigens. Ik was destijds gek van het debuut uit 1983, Heavy Metal Maniac, maar die plaat is net als dit tweede werkje hopeloos verouderd. De thrashmetal van deze canadezen ademt een sfeer van charmante nostalgie, maar veel kan ik er niet meer mee, helaas.

Lekker onstuimige en energieke bak metal, waarbij het vooral in de snelle passages genieten is. Het album lijkt aanvankelijk nogal losjes en eenvoudig geproduceerd, maar gaandeweg blijkt hoe strak en vernuftig alles in elkaar steekt. Qua stijl niet helemaal mijn ding, met hier en daar wat uitstapjes richting punk en hardcore, maar overwegend kan ik dit zeker waarderen.

Comeback-album van deze amerikaanse metalband. In de jaren '90 is het eerdere werk langs me heen gegaan, maar dit eerste wapenfeit in 27 jaar mag er zeker zijn. Het geluid doet denken aan Pantera, al wordt het nergens zo goed. De midtempo tracks zijn sporadisch aan de wat saaie kant, maar zodra het gas erop gaat knalt dit heerlijk uit de speakers. En Kyle Thomas is een uitstekende zanger.

Zanger Steve 'Zetro' Souza is opeens vrij onverwachts terug op het nest. Helaas, moet ik zeggen, want ik vond zijn plaatsvervanger Rob Dukes heel wat beter. De snauwende schreeuwzang van Souza houdt niet bepaald over. Maar goed, afgezien daarvan valt er gelukkig veel te genieten. De oerdegelijke thrash van Exodus staat nog steeds als een huis en het tempo van de songs ligt hoger dan ooit. Fijn gitaarwerk, met lekker hakkende riffs en veel gave solo's (eentje is van Metallica's Kirk Hammett). Alle songs zijn eigenlijk wel de moeite waard, al is een meer midtempo song als Salt The Wound wel direct wat minder interessant dan de snellere beukers.

De vaandeldragers van de thrashmetal stellen ook ditmaal niet teleur, al heb ik de band wel eens beter op dreef gehoord. Echt spannend wil het ook niet worden; het is vooral gewoon goed. Iets meer variatie en tempowisselingen waren welkom geweest, maar gezegd moet worden dat de boel als vanouds lekker doorbeukt, met amper een adempauze. En dat een uur lang. Die lange speelduur wreekt zich helaas wel een beetje in de vorm van zanger Steve "Zetro" Souza, die nog steeds klinkt als een gillend speenvarken. En dat een uur lang. Met een betere (of zelfs maar verstaanbare) zanger zou Exodus absoluut meer indruk maken dan nu het geval is.

Dit album is om onduidelijke redenen destijds langs me heen gegaan. Nu dus in de herkansing en ik moet zeggen dat de oerdegelijke, enigszins retro thrash er in gaat als koek. Nieuwe zanger Rob Dukes past perfect bij het overwegend snelle songmateriaal en vooral de meer furieuze beuknummers tegen het einde zijn geweldig. Al met al behoren de in totaal drie albums met Dukes op zang toch wel tot mijn favoriete Exodus-platen.

Uitstekende plaat, wel wat aan de lange kant, maar dat mag de pret niet drukken, aangezien alle songs ijzersterk zijn. Wat een riffs en wat een tomeloze energie! Klinkt allemaal erg fijn. De langere songs zijn gelukkig ook de beste van de plaat, alhoewel relatief 'korte' songs als Burn, Hollywood, Burn er ook lekker inhakken. Deze oudjes laten de meeste (jongere) genregenoten ver achter zich.

Textures is dood, lang leve Extremities! Het geluid van de onlangs ter ziele gegane nederlandse metalband leeft voort in deze nieuwe formatie uit Eindhoven, al is Extremities zeker geen kopie. Qua dynamiek en verwoestende riffs zijn er zeker overeenkomsten, maar de band heeft voldoende kwaliteit in huis om een eigen smoel te hebben. Niet alle tracks blijven de volle lengte boeien, maar ieder nummer heeft dan wel weer bepaalde te gekke elementen, waardoor het album als geheel moeiteloos overeind blijft. En het gebruik van die saxofoon in het lange afsluitende The Inward Eye is te gek.

Niet zo goed als het debuut Moment Of Impact uit 2010, maar wel gewoon een lekker rockalbum met een metalen randje. Het songmateriaal is ditmaal minder pakkend, vooral aan het begin van de plaat. Halverwege komen er een aantal prima songs langs en naar het einde toe blijft het album boeien, maar uiteindelijk is dit toch een lichte tegenvaller. Alles klinkt optimaal goed door de uitstekende produktie, maar inhoudelijk schort er gewoonweg het één en ander aan deze plaat. Dat kan en moet dus beter, de volgende keer.

Uitstekende mengeling van rock en metal. Pakkende songs, energiek vertolkt en goed geproduceerd. Fans van bands als Sevendust kunnen hier vast wel wat mee, zeker omdat Sevendust-zanger Lajon Witherspoon ook meedoet, op het nummer Victim Of The System. Eén van de beste songs van de plaat, overigens. De band is opgebouwd rond (ex)-leden van Submersed, Switched en Dark New Day

Het altijd moeilijke tweede album. Ook deze australische metalcore-band heeft er moeite mee. Zo op het eerste gehoor is er weinig mis met de plaat, het klinkt tenslotte allemaal best strak en bruut, maar al snel blijkt dat het songmateriaal nogal plichtmatig is en erg eenvormig klinkt. Het heilige vuur is simpelweg niet aanwezig. De band werkt zich op de automatische piloot door de tracks heen. Echt vlammen doet het album dan ook nergens.

Derde album voor deze australische metalband, waarop men alle registers opentrekt. Het vorige album was wat aan de matte kant, iets dat we niet bepaald van deze plaat kunnen zeggen. Opener Clay beukt er direct genadeloos in en vervolgens wordt de luisteraar drie kwartier platgewalst. Het songmateriaal is soms wat abstract en tegendraads, maar wel continu intrigerend en vooral intens. Wat een machtig geluid wordt hier neergezet. Een woeste track als Cinders maakt korte metten met alles en iedereen.

Superieure metalcore met death metal-elementen, moordend strak en bruut. Opener Peace hakt er genadeloos in en daarna blijft het hoge niveau constant gehandhaafd. Ook productioneel staat dit als een huis. Geweldige zanger, indrukwekkende band. Ik ga snel de albums hierna beluisteren.