Het vorige album, Kamikaze, was een aangename verrassing, met een als herboren klinkende Eminem. Ook op dit album is hij in vorm, al moet gezegd worden dat het songmateriaal over de hele linie genomen niet altijd even boeiend is. Vooral tegen het einde van het album is de rek er wel een beetje uit. Niettemin een vrij sterk album, met vooral in het begin een reeks prima tracks, waarop Eminem fel en vooral razendsnel rappend uit de hoek komt.

Eminem is eindelijk weer terug op niveau met dit album. De songs zijn unaniem sterk en hij is goed in vorm. Geen skits en andere flauwiteiten; hij kan ook makkelijk zonder. Zoals hij zelf al zegt in Talkin' 2 Myself: "them last two albums didn't count, Encore I was on drugs, Relapse I was flushing 'em out". Zo is het maar net. Voor liefhebbers van obscure samples heb ik er nog één ontdekt in You're Never Over: Cry Little Sister van Gerard McMann, afkomstig van de soundtrack van de film The Lost Boys.

Deze wederopstanding is slechts gedeeltelijk de moeite waard. Voornaamste probleem is de vaak flauwe muzikale omlijsting, met een overdaad aan voor de hand liggende samples en gezongen refreintjes. Eminem rapt nog steeds even sterk als altijd, maar hij heeft eigenlijk niet meer zo veel te vertellen en al helemaal niet veel meer om over te klagen. De houdbaarheidsdatum van een rapartiest blijkt beperkt. Wel erg leuk overigens is de sample van het ultrafoute Feel My Heat van Mark Wahlberg en John C. Reilly, uit de film Boogie Nights. Dat is dan wel weer briljant gevonden.

Solide maar verder weinig bijzonder album, dat niet echt iets toevoegt aan het reeds bestaande oeuvre van de rapper. Eminem is in goede vorm maar vrij mellow, met weinig verheffing van de stem en al helemaal geen woede-aanvallen. Het kabbelt allemaal aangenaam maar vrij risicoloos door, met hier en daar een dieptepunt (zoals het nogal misplaatste Temporary) maar gelukkig ook wel wat hoogtepunten (Antichrist en het hilarische Guilty Conscience 2). Naar het einde toe is de rek er overigens wel flink uit.

Tweede en nog steeds beste Eminem-album. Vergeleken met het debuut maakt hij hier een enorme sprong voorwaarts, zowel tekstueel als muzikaal. Door de flinke lengte van het album (bijna 75 minuten) verslapt hier en daar de aandacht, maar het songmateriaal steekt over de hele linie uitstekend in elkaar. Het welbekende Stan is een hoogtepunt, maar er zijn veel meer sterke tracks aan te wijzen. The Way I Am, het intense Kim en het afsluitende Criminal bijvoorbeeld.

De titel doet een terugkeer naar het meer oorspronkelijke geluid van de eerste paar albums vermoeden, maar het tegenovergestelde is waar. Dit is het meest poppy en commerciële album van Eminem tot nu toe. Niet dat het een slecht album is, maar het is wel één van zijn minste. Opener Bad Guy, een vervolg op de megahit Stan, is echter behoorlijk geniaal. Vooral de laatste paar minuten van die track behoren tot het beste dat Eminem ooit gemaakt heeft. Daarna kan het album natuurlijk alleen maar tegenvallen, iets dat helaas ook zo uitpakt. Een overdaad aan halfbakken rock-samples en flauwe refreintjes doet flink afbreuk aan het geheel. Gelukkig zijn er hier en daar nog wel wat sterke tracks, zoals Legacy en Rap God, om de aandacht er nog net bij te kunnen houden. Een reeks sterke bonustracks krikt het niveau uiteindelijk nog wel iets op, maar al met al is dit een zeer wisselvallige plaat.

Prima label-debuut van Eminem, destijds behoorlijk baanbrekend en controversieel. Inmiddels qua beats en muzikale omlijsting wel wat kaal en gedateerd (foei Dr. Dre!), maar het venijn en de energie spatten er nog steeds af. Tekstueel ook nog steeds behoorlijk treffend en grappig. Hierna zou Eminem een flinke stap voorwaarts maken met het in alle opzichten superieure The Marshall Mathers LP, maar voor deze eersteling hoeft hij zich zeker niet te schamen.

Ik ben bekend met het solowerk van Ihsahn maar had eigenlijk nog nooit iets van Emperor beluisterd, tot ik de band begin dit jaar live zag op de 70.000 Tons Of Metal-cruise. Daar maakte men de nodige indruk. Dit album klinkt ook behoorlijk imposant, al is black metal zeker niet mijn ding. Er zitten echter voldoende afwijkende elementen in de muziek verweven om het ook de moeite waard te maken voor liefhebbers van andere genre-vertakkingen. Hier en daar is het songmateriaal aan de langdradige kant, maar alles steekt zo knap in elkaar dat je onherroepelijk meegesleept wordt in de maalstroom van geluid.

Best aangename alternatieve rock uit het Verenigd Koninkrijk, met een vrij origineel geluid en een zanger met een niet alledaagse stem. Het album begint sterk maar verliest ongeveer halverwege aan kracht, waarna het niet helemaal meer goedkomt. Vooral de meer ingetogen tracks zijn een beetje zeurderig. Jammer, want op dit tweede album komt de band sporadisch verrassend sterk voor de dag.

Typisch weer zo'n album waarvan je vrijwel geen enkele song terughoort in de gelijknamige film, behalve dan gedurende de end-credits. Maar goed, afgezien daarvan een degelijke verzamelaar, vol stevige nu-metal en technorock. Een aantal songs zijn B-kantjes, leuk om de verzameling compleet te maken; andere zijn meer gangbaar en gewoon te vinden op de reguliere albums van de bands in kwestie.

Sfeervolle maar behoorlijk saaie en langdradige melancholische rock. Af en toe een track luisteren gaat nog wel, maar het hele album in één keer uitzitten is een behoorlijke prestatie. Het geluid doet sporadisch denken aan een band als Type O Negative, maar dan veel melodieuzer en meer toegankelijk. Stevig wordt het in ieder geval nergens. Hier en daar lijkt het zelfs wel wat op The War On Drugs. Luister maar eens naar de song Crossroads. Die track is in ieder geval nog uptempo, iets dat je van de meeste nummers helaas niet kunt zeggen.

Aangename metal met een electronisch randje; een beetje a la God Lives Underwater, maar wel wat slepender en zwaarder. De beste songs zitten in de eerste helft van de plaat. Tegen het einde is de rek er een beetje uit, al blijft de kwaliteit gehandhaafd. Verrassende cover van de James Bond-track Goldeneye.

Net als op het vorige album biedt de band hier weer een smakelijke mix van pop, rock en metal, met sfeervolle electronische details. De poppy elementen nemen langzaam toe, wat vooral te merken is aan het naar de achtergrond gebrachte gitaargeluid. Is dit erg? Niet echt, want de band weet nog steeds lekkere songs te schrijven. De plaat blijft ook interessant tot het einde, kortom: alle songs zijn de moeite waard.

Beluisterd omdat ik vernam dat Ghost brigade-zanger Manne Ikonen deel van de band uitmaakt, maar helaas is dit niet echt mijn ding. Het logge en nogal deprimerende songmateriaal is aan de saaie kant en Ikonen maakt hier slechts gebruik van zijn ruige stem, die effectief maar uiteindelijk te monotoon blijkt om het hele album de aandacht er bij te kunnen houden. Uiteindelijk doet het geluid van de band wel wat denken aan Ghost Brigade, maar dan zonder de melodieuze aspecten.

Beter dan het debuut, dit tweede album. Qua stijl zwalkt het allemaal niet meer zoveel kanten op; de band beperkt zich hier tot het betere beukwerk. Nog steeds doen de meeste songs sterk denken aan Grip Inc., maar dat is natuurlijk geen straf. Produktie en vooral gitaarwerk zijn wederom dik in orde en ook de zanger is flink gegroeid in zijn prestatie. Een beetje aan de lange kant wellicht, maar alle songs zijn de moeite waard.

Nieuwe band van de grote man achter Grip Inc., Waldemar Sorychta. De muziek lijkt ook erg op die band, al is Enemy Of The Sun wat experimenteler en veelzijdiger. De zanger is goed maar wat anoniem en het zijn de meer experimentele songs die helaas het minst interessant zijn. Vooral de Grip Inc.-achtige beukers zijn de moeite waard. De plaat doet dan ook vooral verlangen naar een nieuw album met zanger Gus Chambers en drummer Dave Lombardo.

Onlangs deze amerikaanse band live aan het werk gezien op het Into The Grave-festival in Leeuwarden, iets dat bepaald niet tegenviel. Ook op plaat klinkt de mix van death- en thrashmetal heerlijk opzwepend en ruig, met één been duidelijk verankerd in het geluid van de jaren '80. De uptempo tracks hebben absoluut mijn voorkeur, maar het songmateriaal is over de hele linie genomen dik in orde.

Stevige amerikaanse thash-metal, duidelijk geïnspireerd door Slayer. Net als bij die band is het midtempo werk minder interessant, maar zodra het gas erop gaat is het smullen. En dat gebeurt gelukkig heel vaak. Het wat anonieme songmateriaal gooit een beetje roet in het eten, soms is het hierdoor wat lastig de aandacht er bij te houden, maar de onstuimige energie en het enthousiasme van de band maakt veel goed.

Zoals altijd bij het zweedse Engel wordt brute metal afgewisseld met meer melodieus werk, resulterend in een schizofreen maar tegelijkertijd onderhoudend en afwisselend album. De meer stevige tracks genieten absoluut mijn voorkeur, met als onbetwist hoogtepunt het heerlijk opgefokte Buried, wat mij betreft het beste nummer ooit van de band. De rest van het materiaal heeft zo zijn momenten, maar wederom is het album als geheel geen hoogvlieger.

Lekkere plaat inderdaad, vol goed in het gehoor liggende songs. Misschien een beetje te gelikt allemaal, maar vakkundig in elkaar gezet. Deed me soms een beetje denken aan Spineshank, maar dan wat minder heftig.

Derde album alweer voor deze zweden. Ik vond de vorige plaat, Threnody, een beetje wisselvallig. Ook dit album heeft te maken met een gebrek aan samenhang. Ruige beukers als Frontline worden afgewisseld door meer zoetsappige 'meezingers' als Feel Afraid. Het komt wederom de afwisseling ten goede, maar het maakt de band een beetje schizofreen. Ik hoor hen het liefst voluit knallen en gaan, zoals in de door zware electronica ondersteunde opener Question Your Place.

Ook dit vierde album van deze zweden begint spetterend, met wellicht de beste en meest heavy song die men tot nu toe geschreven heeft: Salvation. De paar songs die volgen zijn ook prima, maar op gegeven moment komt toch de klad er weer in, net als op de vorige albums. Oubollige elementen doen her en der hun intrede, het tempo gaat omlaag en voorspelbaarheid steekt de kop op. Jammer, want deze band heeft nog steeds veel kwaliteit in huis en weet sporadisch zeer overtuigend en meeslepend voor de dag te komen.

Het titelnummer doet een lekker bruut album vermoeden, maar reeds bij het tweede nummer wordt duidelijk dat de band hier een nog meer melodieuze koers vaart dan op het debuut. Stevige beukers als Until Eternity Ends worden net zo makkelijk afgewisselt door semi-ballads als To The End. Het komt de variatie ten goede, maar ik vind de band soms wat doorslaan in de poppy aanpak van bepaalde songs. Het is allemaal wederom goed uitgevoerd en uitstekend geproduceerd, maar nog iets gladder en gelikter dan bij de eerste plaat reeds het geval was. Jammer, want deze band heeft toch heel wat kwaliteit in huis.

Lekker zware amerikaanse rock die herhaaldelijk tegen metal aanschuurt, op een bijzonder fijne manier. Hier en daar doet het geluid denken aan de toegankelijke nu-metal van een band als Linkin Park, al is ENMY veel steviger en vooral zwaarder. Unaniem sterke tracks, in een uitstekende moderne productie. Ik ben fan.

Deze amerikaanse band zet er vaart achter; dit is het tweede album dat men dit jaar uitbrengt. Gelukkig blijkt het geen haastklus en klinkt het songmateriaal hier minstens zo vet en fijn als op het debuut. Heerlijk zware riffs, aanstekelijke zanglijnen en nummers die zich binnen de kortste keren in je hoofd nestelen. Qua geluid is het allemaal nog iets steviger geworden, meer metal, iets dat mij prima bevalt.

Progressieve metal, qua sound inderdaad wel een beetje te vergelijken met een band als Riverside. Geen verkeerd album, al doet de matte produktie wat af aan de kwaliteit. Hierdoor komen sommige songs niet helemaal uit de verf en klinkt de plaat hier en daar wat rommelig. Ook mis ik echte 'liedjes'; veel tracks houden op net als het interessant wordt en de traditionele songopbouw met coupletten en refreinen ontbreekt grotendeels. De band heeft echter genoeg kwaliteit in huis en komt soms verrassend aggressief en overtuigend uit de hoek. Ik voorzie dan ook wel een mooie toekomst, mits ze volgende keer een betere producent in huis halen.

Redelijk interessante progressieve rock/ metal uit de UK. Het vorige album had als makke dat de songs nogal van de hak op de tak sprongen, met een erg matige produktie. Ditmaal springt alles iets minder van de hak op de tak en is de produktie aanmerkelijk beter. Nog niet optimaal, het geheel mist sporadisch wat detail en vooral in de stevige stukken klinkt alles nogal vlak, maar het gaat de goede kant op. Hier en daar trekt de band zelfs behoorlijk stevig van leer, met death metal-achtig brulwerk. Hoofdzakelijk blijft het echter vrij ingetogen, met veel Tool-achtige ritmes. Aangenaam genoeg, in ieder geval.

Steviger dan het debuut, maar helaas niet beter. De rommelige sound en fragmentarische songs zijn gebleven, bij elkaar geschreeuwd door de snel irriterende zanger. De electronische details hier en daar blijven leuk, maar als geheel is het album aan de vermoeiende en nogal vervelende kant.

Avontuurlijk maar nogal rommelig album, een mengeling van verschillende stijlen. Metal, hardcore, emo- het komt allemaal langs, overgoten met een techno/trance-sausje. Helaas zijn de songs niet bijzonder en soms zelfs aan de saaie kant. Ook de vocalen zijn niet overtuigend genoeg. De integratie van metal en techno vind ik veel meer geslaagd bij een band als His Statue Falls, die ook nog eens beschikt over kwalitatief betere songs en een oneindig vettere produktie.

Inderdaad een beetje een terugkeer naar het Entombed-geluid van Wolverine Blues, wat mij betreft hun beste album. De plaat begint zeer sterk, met een reeks lekker uptempo groezelige beukers. Tegen het einde zakt het geheel helaas wat in; vooral de aflsluiter is erg vaag. Al met al niet helemaal geslaagd dus en het geluid is wat rommelig en onverzorgd. Leuk dat de band oude tijden doet herleven, maar de volgende keer wil ik graag wat sterkere composities horen en een wat strakker geluid.