Eén van de betere albums van deze light-versie van Rammstein. Het songmateriaal is lekker stevig en uptempo, met slechts enkele miskleunen. De meeste tracks beuken aangenaam door en liggen goed in het gehoor, met precies de juiste mengeling van pop, rock, metal en electronica. Wunderbar!

Sporadisch wat steviger en zwaarder dan we van de duitsers gewend zijn; zo is opener Es Lohnt Sich Nicht Ein Mensch Zu Sein haast metal-achtig. Gaandeweg nemen de electronische elementen en simpele refreintjes echter weer de overhand, zoals ook het geval was op de voorgaande albums. Het zorgt voor een nogal schizofreen en onevenwichtig geheel, dat weliswaar makkelijk wegluistert maar amper weet te beklijven. Het lukt de band maar niet om de kwaliteit van de eerste paar albums te benaderen.

Zolang Rammstein nog steeds op zijn gat ligt kan Eisbrecher de achtergelaten leegte mooi vullen. De electronische metal van deze duitse tweemansformatie is meer poppy en lichter verteerbaar dan die van Het Grote Voorbeeld, maar zeker niet verkeerd. Dit zesde album is overigens weer wat steviger dan het vorige, met een iets ruigere aanpak van het songmateriaal en wat meer uptempo tracks. Echte uitschieters kent ook deze plaat niet, maar het luistert allemaal best lekker weg.

Iets flauwer dan we doorgaans van de band gewend zijn, vol eenvoudige rampestampers met makkelijk mee te zingen refreintjes. De melige cover van Eisbär spant wat dat betreft wel de kroon. Maar goed, gezegd moet worden dat de tracks overwegend lekker in het gehoor liggen en her en der stuiten we toch wel op een paar positieve uitschieters. Zo is het stemmige In Einem Boot, opgebouwd rond het muzikale thema van de film Das Boot, erg fraai en beuken uptempo tracks als Besser, het titelnummer en Das Gesetz fijn door. Geen hoogvlieger binnen het oeuvre van de band, maar het kan er mee door.

Makkelijk af te doen als een Rammstein-kloon, maar dat neemt niet weg dat muziek en zang van deze band vaak erg goed is. Over het algemeen iets meer electronisch dan Rammstein, wat de sfeer van de songs zeker ten goede komt. Niet overal even sterk, maar het gros van de songs is goed te verhapstukken.

De hongaarse Soulfy-kloon slaat weer toe, ditmaal helaas platter en simplistischer dan ooit. Opener Last Fight hakt er lekker in, maar daarna gaat het al snel fout. Vooral de songs waarin veel gescholden wordt zijn behoorlijk belachelijk. En dat zijn er helaas nogal wat. Nee, dan was het vorige album toch een pak beter. Muzikaal zit het allemaal wel snor en door de vette produktie klinkt één en ander overtuigend genoeg, maar de hongaren slaan de plank hier flink mis.

Sepultura-anno-midjaren-90-ripoff, compleet met gebrekkig engels van de zanger. Vreemd genoeg wordt het allemaal wel overtuigend gebracht en zijn de songs lang niet slecht. Althans, zolang je maar geen subtiliteit en sterke teksten verwacht. Alles beukt lekker door en er het album kakt nergens in. De vette produktie maakt het helemaal af. Die hongaren zijn zo gek nog niet.

Kort maar krachtig nieuw album van deze leuke en onvoorspelbare band uit Noorwegen. Het geluid is zoals altijd wat moeilijk te definiëren, maar de stevige rock met hier en daar een metalen randje gaat er nog steeds in als koek. Het klinkt allemaal weer overrompelend en en energiek, al moet gezegd worden dat het songmateriaal dit keer niet heel erg bijzonder is. Eén en ander blijft daarom niet echt hangen, maar ach, het klinkt wel lekker.

Lekker plaatje van deze noorse rock/ metalband. De enigzins retro sound doet hier en daar denken aan bands als Soundgarden en Kyuss, maar El Caco is wel wat steviger en meer 'metal'. Vooral in de meer uptempo songs vlamt de band lekker. De songs zijn niet altijd even sterk, maar de plaat is energiek genoeg om van begin tot eind te boeien. Ik ga maar eens een duik nemen in de back-catalogus van de band.

Aangename kennismaking met deze noorse band. Vooral de eerste drie songs zijn erg sterk. Daarna wordt het allemaal iets minder pakkend, maar de hele plaat blijft wel de moeite waard. De stijl is wat lastig te omschrijven; het geluid van de band klinkt een beetje als een mengeling van Tool, Soundgarden en Kyuss. Als dat ergens op slaat, tenminste. Ik ga met terugwerkende kracht de vorige albums maar eens proberen.

Tegenvallend album van deze doorgaans energieke en lastig in een hokje te plaatsen noorse rockband. Ditmaal is het songmateriaal verrassend langdradig en verontrustend voorspelbaar. Geen enkele song wil echt vlammen en er blijft uiteindelijk dan ook weinig hangen. Het geluid dat de band neerzet, een groezelige mix van rock en metal, blijft aangenaam genoeg, maar de dalende koers die met het vorige album werd ingezet wordt hier helaas vervolgd.

Al tien jaar is El-P één van de beste hiphop artiesten die ik ken. Ook dit album is weer een voltreffer. De beste man brengt niet heel veel materiaal uit, maar wat hij doet is altijd zeer de moeite waard. Wat El-P onderscheidt van de meeste andere artiesten in het genre zijn de beats en de electronische details in de muziek, iets waar zeer veel aandacht is besteed. Hierdoor klinkt alles net even energieker en frisser dan bij de meeste soortgenoten. Af en toe doen ook wat techno-elementen hun intrede, zoals bij opener Request Denied. De songs zijn niet overal even sterk, vooral naar het einde toe is de rek er een beetje uit, maar dit album steekt makkelijk met kop en schouders boven het maaiveld uit.

Sterk, consistent album, een waardige opvolger van Fantastic Damage. Geen slechte song te bekennen. Wederom een origineel en verfrissend album.

Dreigende, spacy klinkende psychedelic trance uit Duitsland, en helemaal niet verkeerd. Oké, dit werkt naar alle waarschijnlijkheid beter op de dansvloer met een pilletje, maar ook zonder die elementen klinkt alles behoorlijk goed. De beats zijn heerlijk vet en er is net voldoende afwisseling om het hele album uit te kunnen zitten in één luisterbeurt. Net aan, want uiteindelijk gaat alles erg op elkaar lijken.

Elegant en mooi verzorgd klinkt dit zeker, maar helaas ook wel een beetje oubollig en voorspelbaar. De tracks mogen dan opgebouwd zijn rond gitaarriffs; het maakt het materiaal er helaas niet bepaald spannender op. Tekstueel is het allemaal ook behoorlijk povertjes. Pas vanaf het titelnummer worden de songs wat interessanter, maar tegen die tijd was de verveling bij mij al toegeslagen, de laatste paar sterke tracks ten spijt. Niet echt mijn ding, derhalve.

Lompe nu metal, niet slecht maar amper interessant door de nogal saaie songopbouw en het ontbreken van spannende songstructuren. Alles beukt maar een beetje monotoon door. De band heeft met Dave Galloway een uitstekende zanger in huis, maar zijn kwaliteiten komen er hier nog niet helemaal uit. Inmiddels bestaat de band niet meer, maar na dit debuut kwamen er nog twee albums. Wellicht dat die wat beter zijn.

Een matige kruising van R.E.M., Live en Pearl Jam, zo zou je deze band wel kunnen omschrijven. De songs zijn niet slecht maar missen wel stootkracht. Sowieso is het materiaal niet compact en memorabel genoeg. Het geluid is daarnaast aan de dreinerige kant, vooral door de irritante trilling in de stem van de zanger. Aan het einde van iedere zin heb je het idee naar een blatend schaap te luisteren. En ja, dan kan het dus met zo'n band al niets meer worden. Na dit eerste album werd er ook niets meer vernomen van de mannen.

Een mengeling van metalcore en Glassjaw-achtige posthardcore, als dat ergens op slaat tenminste. Het is een in ieder geval een energiek en fris album geworden, niet erg origineel maar de songs zijn meeslepend en worden overtuigend uitgevoerd. Gezien het drukke genre duidelijk een geval van dertien-in-een-dozijn, dus de toekomst zal moeten uitwijzen of deze band het gaat redden.

Destijds hebben deze zweden met dit album flink meegelift op het succes van Soundgarden. Het geluid is behoorlijk 'geleend' van die band, zullen we maar zeggen. Het goede nieuws is echter dat de songs unaniem sterk zijn, net als de zang. Ook na twintig jaar staat dit nog steeds als een huis. Een geval dus van beter goed gejat dan slecht bedacht. Overigens lijken de twee albums die Eleven Pictures hierna nog maakte minder op Het Grote Voorbeeld.

Heel anders qua sfeer en geluid dan het debuut. Daar klonk de band als een zweedse variant op Soundgarden; hier klinkt men meer als een zweedse variant op Pearl Jam. Het songmateriaal is vooral luchtiger en meer poppy geworden. Dat de band kwaliteit (alsmede een prima zanger) in huis heeft staat buiten kijf, maar het album als geheel is net iets te vrijblijvend en vlak om echt indruk te maken.

Kruisbestuiving tussen Anouk (stem) en Ilse DeLange (songmateriaal), maar dan net wat minder dan beide dames. Haar stem is wat zeurderiger dan die van Anouk, vooral in de ballads, en de veelal country-achtige songs zijn een pak minder van kwaliteit dan die van Ilse DeLange. Maar ach, het is slechts een debuut, dus wellicht wordt het in de toekomst nog wat. De uptempo liedjes zijn het leukst; de ballads gaan al snel op de zenuwen werken.

Veelbelovend debuut van deze australische band. De melodieuze death metal klinkt heerlijk energiek en er is volop afwisseling binnen en tussen de songs, mede door een aantal rustige instrumentale intermezzo's. De zang, hoewel prima, is aan de eenzijdige kant door het ontbreken van cleane partijen, maar storend wordt dit gelukkig nergens. Gaan we hopelijk meer van horen.

Vakkundig in elkaar gezette kitsch, dit Ember Falls. Hoofdzakelijk klinkt het als de love metal van een band als HIM, maar dan aangedikt met electronica, sporadisch ruige zang en zwaar gitaarwerk. De songs klinken eigenlijk best lekker, mede door de vette produktie, maar inhoudelijk is het allemaal erg dunnetjes en oppervlakkig. Hier is duidelijk teveel aan gesleuteld.

Deze amerikaanse band is al jaren opgedoekt, maar naar dit laatste album te oordelen is dat geen groot gemis. De ingetogen alternatieve pop/ rock die de band ten gehore brengt is nogal vlak en saai. Een paar songs gaat nog wel, maar het hele album uitzitten blijkt een behoorlijke kluif.

Het zwakste punt van deze band blijft de vlakke zang van Richard Kruspe, in het dagelijks leven de gitarist van Rammstein, maar hier gebombardeerd tot frontman. Op dit derde album stelt het songmateriaal helaas ook nogal teleur. Daar kunnen gastoptredens van oa Till Lindemann niets aan veranderen. De lekker zware opener War is prima, maar daarna zakt het niveau. De deuntjes worden meer voor de hand liggend, de teksten simplistisch en cliché. Het heeft dan ook weinig meer met industriële rock/ metal te maken, het geluid is meer verschoven richting synthpop/ new wave. Niet dat dat verkeerd is, maar wel wanneer het songmateriaal zo karig is als hier.

Het album begint met een drietal Rammstein-achtige rampestampers, maar daarna blijkt het album verrassend veelzijdig. De sound gaat zelfs af en toe richting Nine Inch Nails en de new wave van de jaren '80. Niet alle songs zijn even sterk en de zang is soms wat vlak, maar al met al toch een plaatje dat lekker wegluisterd.

Tweede album van deze door Richard Kruspe, gitarist van Rammstein, opgerichte band. Hij verzorgt tevens de zang, iets dat op het verder verdienstelijke debuut nogal vlak en anoniem uitpakte. Hier wordt dat probleem deels ondervangen door het inschakelen van een reeks gastzangers. Heel veel verschil maakt dit overigens niet uit voor de kwaliteit van de songs. Die songs zijn wederom degelijk genoeg, maar we kunnen inmiddels wel constateren dat Emigrate geen hoogvlieger zal worden. Daar is het songmateriaal gewoonweg niet bijzonder genoeg voor.

Karig album, bestaande uit slechts 9 tracks, geschreven en in elkaar geknutseld in de afgelopen 20 jaar. Samenhang ontbreekt dan ook. Opener Rage is erg fijn en doet goede dingen vermoeden, maar wanneer het volgende nummer, een futloze cover van Always On My Mind, zich aandient komt langzaam het besef dat deze plaat geen hoogvlieger gaat worden. De overige tracks zijn niet slecht maar zetten de dalende koers die met het vorige album is ingezet helaas wel verder door. De poppy rock met electronische- en metal-elementen is duidelijk over de houdbaarheidsdatum heen.

Inderdaad de minste plaat van de beste man, vlak en ongeïnspireerd. Muzikaal en tekstueel stelt het allemaal niet veel voor en de positieve uitschieters zijn inderdaad op één hand te tellen. Het voelt ook aan als het laatste album van Eminem, maar ik hoop niet dat dit zijn daadwerkelijke 'toegift' zal zijn. Kom op, nog één sterk album om het af te leren!

Uitstekend album met Eminem in topvorm. Zo fel en overtuigend heb ik hem in geen jaren meer gehoord. Vooral de passages waarin hij een waar spervuur van lyrics op de luisteraar loslaat zijn indrukwekkend. Tegen het einde stuiten we wel op een paar mindere tracks, maar een positief gevoel overheerst absoluut. Beste album sinds The Eminem Show uit 2002? Zou zo maar kunnen!