Een hele verbetering ten opzichte van het vorige, nogal nietszeggende album. De pretpunk heeft plaatsgemaakt voor wat stevigere, Linkin Park-achtige songs en hier en daar een stevige metalcore-beuker. Afsluiter The Aftermath (G3) is de meest heavy track, en tevens de beste song van het album. Het is allemaal weinig origineel en gladjes in elkaar gezet, maar ik moet zeggen dat de plaat wel fijn wegluistert en erg goed geproduceerd is. De drie bonustracks zijn ook de moeite waard en sluiten naadloos aan.

Extreem wisselvallig album, dat heen en weer stuitert tussen stevige metalcore en poppy punkrock. Op zich geen probleem, ware het niet dat beide kanten er bekaaid afkomen. Opener Just A Memory is top en raakt de juiste snaar, maar daarna gaat het snel bergafwaarts. Pathetische meezingers als Let Me Be en simpele stampers als Get Up, Get Out zijn beneden peil en te vaak klinkt de band als een kopie van Linkin Park. Kortom, de band zet hier te breed in, met averechts effect.

Jammer dat de overige 10 tracks niet bijzonder zijn, want het titelnummer is ijzersterk! Helaas is dit het enige metalcore-nummer; de rest van de songs bestaat uit poppy punkrock-niemendalletjes, die vooral qua teksten bijzonder simplistisch zijn.

De plaat hakt er direct lekker bot in, met het fijne stevige titelnummer en Until We Die, twee uptempo metalcore beukers. Daarna wordt alles helaas snel minder spannend en vooral vlakker. De poppy punkrock blijft op de rails door de uitstekende uitvoering en de vette produktie, maar iets minder voorspelbaarheid had echt wel gemogen. De band heeft het volgens mij nog steeds in zich om op gegeven moment een geweldig album te maken, maar dat punt is nu in ieder geval nog lang niet bereikt.

Lekker lome poppy synthwave met een fijne jaren '80 vibe. De liedjes gaan op gegeven moment erg op elkaar lijken, maar de afzonderlijke tracks zitten wel vernuftig in elkaar en het album is met amper 35 minuten dermate kort dat het wel leuk blijft.

Prima metalcore mengeling van Linkin Park en Tool. Sterke songs, spannend opgebouwd en uitstekend uitgevoerd. De combinatie van cleane zang en ruw gebrul werkt uitstekend.

Inderdaad, symfonische death metal, zo zou ik dit ook willen omschrijven. Niet helemaal mijn ding, maar wel erg goed gedaan. Sterke songs met veel afwisseling, ook in de zang. Bepaalde keyboard-partijen zijn een beetje aan de kitscherige kant, maar ook dat is waarschijnlijk een kwestie van smaak.

Wat minder experimenteel dan voorganger The Open Door en qua sound een terugkeer naar het meer compacte geluid van Fallen. Dat betekent dus goed in het gehoor liggende rocksongs met een gothic randje, uitstekend uitgevoerd. Amy Lee is prima bij stem en de plaat kent weinig uitglijders, al vind ik afsluiter Swimming Home wat aan de zeikerige kant. De bonustracks daarentegen mogen er zeker zijn. Geen wereldschokkend sterk album en productioneel haalt de plaat lang niet het niveau van Fallen, maar de songs zijn aangenaam genoeg.

Herbewerkingen van eerder werk, aangevuld met één prima nieuw nummer, Imperfection. De zang van Amy Lee heeft hier een absolute hoofdrol, iets dat al snel tegen gaat staan. In vrijwel iedere track gaat ze van 0 naar 100 in enkele seconden, erg vermoeiend. De hoofdzakelijk electronische omlijsting is niet prominent genoeg aanwezig om afdoende tegengas te bieden. De afzonderlijke songs zijn feitelijk allemaal best mooi uitgevoerd, maar het hele album in één ruk uitzitten is een behoorlijke opgave.

Bepaald geen productieve band, met slechts vijf albums in ongeveer twintig jaar tijd, maar wanneer men dan eindelijk weer eens iets uitbrengt is het doorgaans gelukkig wel de moeite waard. Ook ditmaal is het songmateriaal direct pakkend en meeslepend, met zangeres Amy Lee uitstekend bij stem. Feitelijk kent het album geen missers; de enige klacht die ik heb is dat het gitaarwerk wel wat zwaarder had mogen klinken. En o ja, de drums klinken een beetje hol. Verder weinig mis mee.

Herluisterd na een paar jaar. Geen slechte plaat, maar veel songs hebben een indentieke opbouw en missen pakkende melodielijnen. Als geheel genomen is het album ook nogal aan de logge kant. Een paar uptempo songs voor de broodnodige afwisseling had niet misstaan. Het is allemaal wat zwaar op de hand en iets te geforceerd experimenteel. Productioneel wel eersteklas en Amy Lee is uitstekend bij stem.

Dit derde album biedt meer van hetzelfde: doorsnee amerikaanse rock, goed uitgevoerd maar nogal standaard en op veilig spelend. Na de eerste twee platen hoopte ik ditmaal op een wat meer eigen geluid, maar die wens is niet uitgekomen. De band leunt hier minder op de sound van bands als Tool en A Perfect Circle dan voorheen, maar er wordt niets toegevoegd aan de beproefde formule. Jammer, want ik denk nog steeds dat Evans Blue meer in zich heeft dan er tot nu toe is uitgekomen.

Het titelloze vorige album uit 2009 was nogal standaard en gezichtsloos, dat moet de band zich achteraf ook gerealiseerd hebben. Ditmaal is er gekozen voor een meer stevige koers, wat zich vooral uit in het loodzware gitaarwerk. De songs zijn vooral in de eerste helft van de plaat behoorlijk sterk. Tegen het einde toe wordt alles toch weer wat vlakker en meer voorspelbaar. Jammer, want op bepaalde momenten is dit het beste dat de band tot nu toe heeft gedaan. Meest opvallende track is het instrumentale, door orkestpartijen ondersteunde titelnummer.

Redelijke rockplaat, vol goed in het gehoor liggende songs. Wel wordt er weinig risico genomen en men speelt flink leentjebuur bij Tool.

Een hele mond vol, die titel. Net als het debuut een vrij risicoloze rockplaat, vol goed in het gehoor liggende songs. De invloeden van een band als Tool zijn nog steeds duidelijk te horen, zeker qua zanglijnen. Het album begint sterk met In A Red Dress And Alone, maar dat is dan ook direct het beste nummer. Verder valt alleen het (te) lange Painted op, voorzien van een paar stevige laatste minuten. De rest is acceptabel maar weinig origineel. Ik hoop dat de band op de volgende albums wat meer een eigen gezicht laat zien.

Best lekkere maar soms wat ongemakkelijke mengeling van rock en metal. Het brute brulwerk dat sporadisch voor zang moet doorgaan vloekt nogal met de melodieuze cleane zangpartijen en past niet helemaal binnen het totaalgeluid van de band. Afgezien daarvan steekt het album productioneel net niet sterk genoeg in elkaar om volledig te overtuigen, al is het songmateriaal wel de moeite waard en klinkt alles best oké. Opmerkelijke cover overigens van Jamiroquai's Deeper Underground.

Complexe, overdonderende metal die zich niet makkelijk in een hokje laat plaatsen. De band laat een mengeling horen van Meshuggah-achtige verwoesting en progressieve elementen, aangevuld met ambient-achtige soundscapes en jazzy intermezzo's. Sporadisch is er zelfs een rap te horen! Doordat de plaat erg lang is en de afzonderlijke songs erg druk zijn (soms klinkt het alsof de band twee songs tegelijkertijd aan het spelen is!) is het album uiteindelijk nogal vermoeiend, al is het songmateriaal wel absoluut de moeite waard. Alles zit knap in elkaar en de band is duidelijk een belofte voor de toekomst.

Vrij snel na het vorige album komt de band al met een opvolger, maar gelukkig is het geen haastklus geworden. Oké, het songmateriaal is niet overal even sterk (afsluiter Wildfires is bijvoorbeeld nogal saai), maar het album steekt over de hele linie genomen meer dan degelijk in elkaar. De eerste paar tracks zijn uitstekend en zo zijn er verderop nog wel wat prima songs. Grote pluspunten blijven de sterke zang en het heerlijk zware gitaarwerk.

Bovengemiddeld goed album van deze zweedse band, met overwegend sterke, meeslepende songs. Met name het zware gitaarwerk springt er in positieve zin uit. Enkele ballads drukken de pret een beetje (mede omdat daar de zangpartijen de bocht uitvliegen) en sowieso wordt het minder interessant zodra het tempo omlaag gaat. Het eenvormige geluid van het album is ook een minpuntje. Gelukkig wordt de boel steevast gered door prima songmateriaal. Luister maar eens naar het fijne titelnummer.

De songs zijn op zich niet eens zo slecht, maar de langdradige arrangementen en rommelige produktie zorgen ervoor dat dit een taai en vrij vervelend album is geworden. Alles bevindt zich in midtempo, de zanglijnen zijn te dik aangezet en de meeste songs zeuren te lang door. Minste album dat ik tot nu toe van de band gehoord heb.

Het vorige album, Glorious Collision, had te lijden onder een brakke produktie en erg langdradige songs. De zweden hebben geleerd van hun fouten, in ieder geval op productioneel vlak: dit album klinkt geweldig, met een vol, heerlijk bombastisch geluid. Helaas is het songmateriaal ook ditmaal niet geweldig. De meeste songs zijn powerballads, goed uitgevoerd, daar niet van, maar uiteindelijk resultereert het allemaal in een nogal tam, ingetogen album. Wat meer uptempo beukwerk had wonderen kunnen doen. Nu is het verloren terrein slechts gedeeltelijk teruggewonnen.

Lekkere kruising van gefohnde haren-rock a la Whitesnake met steviger werk als bijvoorbeeld het ter ziele gegane Mental Hippie Blood. Resultaat: goed in het gehoor liggende, melancholische rocksongs die ook nog eens prima geproduceerd zijn.

Evergrey is een band die ik altijd wel kan waarderen maar tegelijkertijd nooit heel goed vind. Dit album vormt geen uitzondering. Het gitaarwerk is wat zwaarder dan op eerdere platen en veel songs hebben wat meer groove dan voorheen, maar ook ditmaal weet het materiaal mij niet echt te pakken. De band is in ieder geval prima in vorm, zanger Tom Englund is goed bij stem, en door de imposante produktie klinkt het album geweldig. Het is gewoonweg niet helemaal mijn ding.

Teveel ballads en midtempo werk, maar afgezien daarvan een redelijk geslaagd album. Wel jammer dat er niet meer songs op staan als de fijne stevige opener Distance. De melodieuze metal van deze zweden zit zoals we van hen gewend zijn verder vakkundig in elkaar en het album is mooi vol geproduceerd.

Deze zweedse band is productief de laatste vijf jaar met maar liefst vier albums, stuk voor stuk de moeite waard. Ook ditmaal is het weer genieten van een reeks prima tracks, vol sterke zangpartijen en heerlijk zware gitaarriffs. Ik moet wel zeggen dat Evergrey hier naar mijn smaak iets te vaak voor het grote gebaar gaat, met makkelijk mee te zingen refreintjes en tracks met een duidelijke stadion-vibe. Je ziet het publiek in gedachten al meezingen. Gelukkig weet men op cruciale momenten alsnog te overtuigen, met krachtige songs als We Are The North en vooral het magistrale Cold Dreams, met een gastrol voor Katatonia's Jonas Renske. Zodra daar die grunt wordt ingezet... kippevel.

Redelijk metalalbum, vooral fijn door het heerlijk zware gitaarwerk. De riffs zijn dik in orde; de songs degelijk maar niet heel bijzonder. De uitstekende zanger weet er gelukkig nog wel wat moois van te maken.

Op dit tweede album toont deze amerikaanse metalband iets meer een eigen gezicht dan op het debuut, maar niet altijd met evenveel succes. Vooral de uitstapjes richting poppy emorock zijn niet erg geslaagd en contrasteren nogal met de oorverdovende metalcore van de overige tracks. Opener Factor X en het afsluitende Polarities: The Shift zijn de twee beste songs.

Verzorgde metalcore, niet erg origineel, maar door de toevoeging van allerlei electronica weet deze band zich wel enigzins te onderscheiden. Een sporadische dancebeat, zoals in Synthesize Me Captain, is ook best leuk. De songs zijn een beetje dertien in een dozijn maar degelijk genoeg, met de gebruikelijke ruige schreeuwpartijen en catchy clean gezongen refreintjes.

Aardige retro techno, met dance- en hiphop-elementen. Hier en daar zijn de tracks wat aan de saaie kant, met te weinig afwisseling en amper een spanningsboog, maar overwegend luistert het album best fijn weg. De vele vocale gastbijdragen zorgen in ieder geval voor de broodnodige variatie.

Ouderwetse bay area-thrash, goed uitgevoerd maar de songs zijn niet bijzonder en de zang is erg eentonig. Het album is goed geproduceerd en de band heeft beslist potentie, maar laat men eerst maar eens fatsoenlijke songs gaan schrijven. Misschien volgende keer...