Wazige toestanden rondom een ex-lid van de band die aanspraak denkt te maken op de bandnaam zorden ervoor dat de band nu door het leven gaat als Entombed A.D., maar gelukkig maakt het voor de muziek niet uit. Sterker nog, men klinkt als herboren. Het geluid ligt dicht bij dat van Entombed's beste album, Wolverine Blues uit 1993, al haalt het songmateriaal dat niveau slechts sporadisch. De eerste helft van het album is prima- vooral de uptempo beukers zijn fijn- maar halverwege zakt de boel toch wel flink in. Jammer, want de lekker uitgeklede produktie is top en zowel zanger als band zijn in prima vorm.

De lekker ruige death 'n' roll van deze zweden gaat er nog steeds in als koek, althans, zolang men het gaspedaal ingedrukt houdt. Doet men dat niet, zoals in het afsluitende To Eternal Night, wordt het al snel wat eentonig en saai. Maar goed, overwegend zijn de songs lekker snel en opgefokt, dus dat zit wel snor. Origineel is het geluid al lang niet meer, maar de band weet ook na al die jaren nog steeds overtuigend venijnig en rauw uit de hoek te komen.

Uit duizenden herkenbaar en ook dit keer weer fijn, al laat het songmateriaal hier en daar te wensen over. Vooral de tragere songs zijn aan de saaie kant. Gelukkig staan daar het nodige uptempo beukwerk tegenover. De ruige en rauwe metal van deze zweden klinkt nog steeds bevlogen en energiek, maar de rek lijkt er inmiddels wel een beetje uit te zijn.

Melodieuze, glad uitgevoerde heavy metal, lekker in het gehoor liggend maar behoorlijk op veilig spelend. Het fijne gitaarwerk is een pluspunt en de songs zijn net sterk genoeg om te voorkomen dat één en ander vervalt in cheesy toestanden. Veel gelikter moet het echter niet worden.

Degelijk rockalbum, vol lekkere songs. Glad geproduceerd en erg commerciëel, maar het niveau ligt hoog genoeg. Iets steviger dan de opvolger, Fatal Design.

Gladde maar best lekkere poppy metal, een beetje in het straatje van H.I.M., maar dan een stuk beter. Minder electronische elementen dan op voorganger DieVersity en iets eenvormiger, maar er staan in ieder geval geen slechte songs op het album.

Lekker plaatje met vrij eenvoudige songs die goed in het gehoor liggen. Vanaf track 4 zakt de boel een beetje in en wordt het album wat vrijblijvend en gezapig, maar gelukkig bewaart de band zijn beste songs voor het laatst. Track 7 t/m 10 zijn erg sterk.

Ik blijf hetzelfde gevoel houden als bij het vorige album; de bombast en de symfonische elementen beginnen een beetje kitscherig en overdreven te klinken. Dat wil niet zeggen dat de band geen kwaliteit laat horen; vooral in de uptempo passages heerst men nog steeds als vanouds. De balans slaat de laatste jaren gewoonweg een beetje door naar de sprookjes-achtige elementen in het geluid, terwijl ik juist meer de nadruk wil horen liggen op stevig gitaarwerk en grunts. Die elementen zijn gelukkig wel nog volop aanwezig in de meer avontuurlijke, lange tracks waar dit album over beschikt.

Degelijk tweede album, al is het eerste sterker qua stootkracht en composities. De verrassing is er een beetje af en bepaalde songs kennen te weinig variatie. Desondanks klinkt het album als een klok en luistert het geheel lekker weg. Beste track is het titelnummer, waarin de band bewijst het brutere werk nog niet verleerd te zijn.

Dit is even andere koek dan de meeste genregenoten de laatste tijd afleveren! De bombast gaat tot op het randje, maar alles blijft net in balans, mede door de grote aandacht die uitgaat naar snoeiharde passages en beukende riffs. Alles klinkt ook werkelijk fantastisch; de produktie is top. De twee ballads, hoewel niet verkeerd, halen het niveau ietsje naar beneden, maar een hoog niveau blijft overal gehandhaafd. Uitschieter is wat mij betreft het bikkelharde Semblance Of Liberty. Wat een feest.

Aardige EP, met vier metal-versies van songs afkomstig uit de Manga-serie Attack On Titan. De reeks is mij niet bekend, maar enige voorkennis is gelukkig ook niet nodig. De songs passen naadloos binnen het oeuvre van de band en klinken even bombastisch en overweldigend als het reguliere werk van Epica. Het geluid neigt her en der naar edelkitsch en doet dan wat musical-achtig aan, maar gelukkig blijft dat aspect van het geheel overwegend binnen de perken.

Het is natuurlijk bespottelijk om een band met de naam Epica ervan te beschuldigen te bombastisch en te sprookjesachtig te klinken, maar toch dacht ik dat herhaaldelijk tijdens het beluisteren van dit album. Het gaat hier een beetje ten koste van de heaviness van het songmateriaal, vooral in de eerste helft van de plaat. Het klinkt allemaal iets te bedacht en vooral te gelikt, hoe knap alles ook wederom in elkaar steekt. Er is duidelijk veel werk gaan zitten in de productie van het geheel. Pas vanaf het geweldige (en erg lange) Kingdom of Heaven Prt. 3:The Antediluvian Universe viel bij mij het kwartje en begon het album te leven. Het daarop volgende ingetogen Rivers is ook erg mooi. Het album eindigt vervolgens sterk met nog eens drie prima tracks. Al met al een beetje een dubbel gevoel dus. Blijkbaar kun je met bombast ook te ver gaan. Maar ja, de band heet dan ook niet Subtilica.

Minder bombastisch en overweldigend dan voorganger Design Your Universe, maar toch weer een erg goed album. De songs zijn wellicht iets minder 'pakkend' dit keer, maar al snel is het toch weer genieten geblazen. Er zit geen enkele misser tussen. De dynamiek tussen rustige en heavy passages werkt nog steeds erg goed. Simons is prima bij stem en de veelvuldige grunts bieden uitstekend tegengas. Al jaren de beste metalband van Nederland, wat mij betreft. Die positie wordt met deze plaat maar weer eens bevestigd.

Interessante EP bestaande uit zeven nieuwe tracks, met een speelduur van (bijna) een volwaardig album. Wat dit onderscheidt van gangbaar materiaal is de samenwerking met een keur aan gastmuzikanten- en zangers. Het resultaat is wisselend van kwaliteit en niet altijd even verrassend, maar sporadisch is de EP toch wel behoorlijk sterk. Meest opvallende track is wat mij betreft het death metal-achtige Human Devastation, vooral leuk omdat hierop slechts bruut gruntwerk te horen is.

Sfeervolle mengeling van klassiek en metal, prachtig uitgevoerd. Niet alle klassieke stukken van het eerste deel zijn naar mijn smaak, maar dit wordt goedgemaakt door het tweede deel, met sublieme uitvoeringen van een reeks Epica-krakers.

Vreemd genoeg heb ik dit album tot nu toe overgeslagen, en dat terwijl ik de overige albums van de band te gek vind! Nu snel goedgemaakt dus, en gelukkig maar ook, want dit is wederom een uitstekende plaat, met unaniem sterke (en lange) songs. Opener The Obsessive Devotion hakt er direct heerlijk in en het hoge niveau blijft gehandhaafd tot en met de afsluiter, het sublieme titelnummer. Mijn enige klacht betreft de enigzins 'kale' produktie, die gezien het bombastische materiaal wel wat voller en krachtiger had gemoeten. Vooral drums en gitaren komen er nu een beetje bekaaid af. Verder een topper!

Zesde album alweer van wat mijns inziens nog steeds de beste metalband van Nederland is. Geen grote veranderingen ten opzichte van het vorige album, al is de produktie ditmaal weer wat voller en bombastischer. Vooral de eerste paar track zijn qua geluid behoorlijk dichtgemetseld. Naarmate het album vordert krijgen de songs meer ruimte om te ademen. Zangeres Simone Simons is uitstekend bij stem en de band presteert op vol vermogen. Enige minpuntje betreft het songmateriaal dat, hoewel uitstekend, min of meer voortborduurt op eerder werk. Afgezien daarvan een topplaat.

De gedeeltelijke score in ieder geval; gelukkig verwijst niets in de titels en op de hoes naar die baggerfilm. Mooie, epische (haha) muziek met een aantal tracks die in iets andere vorm ook op Epica's tweede album Consign To Oblivion staan.

Dit restmateriaal van The Holographic Principle is minstens even goed als alles van dat album. De zes tracks zijn dan ook een absolute must voor fans van de band. Heerlijk bombastisch en meeslepend; Epica op haar best.

Het debuut was al niet bepaald misselijk, maar dit tweede album is op alle vlakken net een beetje beter. Het songmateriaal is over de hele linie prima, de vele gastzangers- en zangeressen uitstekend en het gitaarwerk heerlijk vet. De meeste tracks zijn lekker uptempo, waardoor de vaart er goed in zit. Tegen het einde zakt de boel wat dat betreft een beetje in, maar de songs blijven sterk en meeslepend. Kortom, een lekker potje metal uit België.

Ambitieus project, dat muzikaal knap in elkaar steekt. De mannelijke zangpartijen zijn niet helemaal mijn ding, die zijn sporadisch wel erg dik aangezet en verkeren vaak in de (te) hoge regionen, maar de songs zijn overwegend meeslepend en lekker heavy. Af en toe een beetje cheesy door een paar zoetsappige duetten, dat wel, maar uiteindelijk toch best een fijne plaat.

Degelijk popalbum, de moeite waard als je van artiesten als Robbie Williams en Adam Lambert houdt. Niet erg origineel dus, maar de songs zitten slim in elkaar en zijn vakkundig uitgevoerd. De heer Hassle heeft in ieder geval een prettig stemgeluid.

Op dit tweede album laat deze amerikaanse metalband een wat technischer geluid horen, iets dat zich niet overal even goed vertaalt naar interessant songmateriaal. Het klinkt allemaal imposant, maar er blijft weinig echt hangen. Jammer, want de muziek, een mengeling van death metal en metalcore, steekt echt bijzonder knap in elkaar.

Hoewel bij vlagen meer ingetogen is dit wat mij betreft het beste album van de band tot nu toe. Er is meer variatie tussen en binnen de verschillende tracks en het songmateriaal blijft beter hangen dan voorheen. Het technische gefreak wordt tot een minimum beperkt en de nummers krijgen meer ruimte om te ademen, daarbij geholpen door een eersteklas productie. En een nummer als Crawl Backwards Out Of Heaven heerst.

Het songmateriaal en de zang zijn hier herhaaldelijk te zoet, waardoor dit helaas één van de mindere albums van deze amerikaanse metalcore-band is geworden. De vrij technische muziek zit nog steeds vernuftig in elkaar, maar pas tegen het einde van de plaat komen er een paar sterke tracks langs.

Verzorgd klinkende metalcore, technisch knap uitgevoerd en productioneel top, maar qua songmateriaal niet overal even memorabel. De cleane zangpartijen zijn mij ook iets te zoet hier en daar. Neemt niet weg dat het album aangenaam in het gehoor ligt en lekker doorbeukt. Mijn eerste kennismaking met de band, maar blijkbaar is dit reeds het vijfde album...

Prima debuut van deze amerikaanse metalcore-band, met een fijne combinatie van woest hakkende riffs, brute brulzang en melodieus gezongen refreintjes. Productioneel klinkt het ook helemaal geweldig. Enige nadeel is het erg eenvormige songmateriaal, met binnen en tussen de tracks weinig tot geen variatie. Gelukkig is het album met amper 40 minuten net lang genoeg om dit geen probleem te laten worden.

Het voornaamste probleem bij deze amerikaanse band blijft dat men niet in staat is om memorabele songs te schrijven. Het gaat het ene oor in en het andere uit, ook ditmaal weer. De technische moderne death metal klinkt heerlijk vet en verzorgd, voorzien van een kunstige balans tussen melodie en bruut beukwerk, maar werkelijk geen enkele song blijft hangen. Leuk zolang het duurt derhalve.

Redelijk geslaagd solo-album van de gitarist van de finse metalband Amorphis, vol afwisseling en lekker kort en puntig. Een imposante stoet van gastzangers- en zangeressen trekt langs, met als onbetwist hoogtepunt de twee tracks waarop Jonas Renske van Katatonia zijn ding mag doen. Erg mooi. Het stevige Fading Moon met een hoofdrol voor Anneke van Giersbergen is ook sterk. De rest van het songmateriaal is redelijk tot goed, met alleen het fins gesproken Alkusointu een beetje vreemde eend in de bijt. Daar kan ik niet zoveel mee. Het album is niet zo stevig als het werk van Amorphis, maar Holopainen's gitaarspel is om van te smullen en de meeste tracks zijn boeiend genoeg.

Onwaarschijnlijke maar verrassend effectieve mengeling van poppy pretpunk en agressieve metalcore (plus sporadisch toegevoegde doodsrochel). Zeer pakkende songs, soms wat aan de vrijblijvende kant, maar muzikaal erg goed uitgevoerd.