Prima debuut van deze finse band, waarin we onder andere de gitarist en drummer van Swallow The Sun aantreffen. De muziek ligt ook wel een beetje in het straatje van die band. Melancholische doommetal dus, voorzien van zowel cleane zangpartijen als van het betere gruntwerk. Het songmateriaal is daarnaast bovengemiddeld sterk. Kortom, een waardevolle aanwinst binnen het genre.

Aangename, lichtelijk 'foute' maar continu onderhoudende metal met heerlijk slepend gitaarwerk, overtuigende zang en unaniem sterke songs. De oubollige elementen binnen de sound (zoals dik aangezette hoge uithalen en bepaalde flauwe melodielijnen) doen soms een beetje afbreuk aan het geheel, maar het wordt allemaal krachtig en meeslepend neergezet. Doet af en toe wel wat denken aan Black Sabbath met Ozzy op zang.

Ik kende tot nu toe alleen Hammer Of The North uit 2010, maar deze plaat mag er ook best zijn. De mengeling van Black Sabbath, Deep Purple en, tja, Manowar, levert een nogal retro maar energiek album op, vol lekkere songs. Het gitaarwerk is vooral fijn, maar de zanger en de rest van de band mogen niet uitgevlakt worden. De plaat wordt eigenlijk alleen maar beter naarmate deze vordert. Vooral de heerlijk zware afsluiter I Am The North is top. Hier en daar een beetje 'fout' en oubollig qua zang- en melodielijnen (net zoals Hammer Of The North eigenlijk), maar toch de moeite waard.

De songs zijn ditmaal wat compacter en eenvoudiger dan die van de laatste paar albums, met helaas nogal averechts resultaat. Het is allemaal wat aan de simplistische kant, waarbij de knullige en sporadisch zelfs tenenkrommende songteksten niet bepaald helpen. De overtuiging waarmee één en ander wordt gebracht zorgt ervoor dat de boel nog net op de rails blijft, maar het is kantje boord.

Aparte band dit. Het geluid en de teksten zitten regelmatig tegen de Manowar-kitsch aan, maar alles blijft net aan de kant van de goede smaak hangen. Op zich al een hele prestatie. De ietwat rauwe produktie en het stevige gitaarwerk helpen hier in ieder geval flink bij. Met de dik aangezette heroïsche teksten over Thor en allerlei andere stoere mannen uit het hoge Noorden heb ik niet zoveel, maar toch is dit stiekem wel weer een lekker albumpje geworden. Een echte guilty pleasure dus weer.

Opgefokte, overstuurde metal in het straatje van Slipknot, maar kwalitatief wel wat minder. De overwegend korte songs rammen lekker door maar missen memorabele hooks en na verloop van tijd begint alles erg op elkaar te lijken. Daarnaast is de zanger nogal beperkt; hij doet in iedere track hetzelfde kunstje en kan het materiaal niet naar een hoger plan tillen. De britse band heeft zeker kwaliteit in huis en weet moddervette grooves neer te zetten, maar nu moet men nog op zoek naar goede songs.

Niet noemenswaardig anders of beter dan het debuut, maar ook ditmaal zet deze britse band een stevige muur van geluid neer, ondersteund door veel drum 'n bass electronica. De beperkingen van de zanger zijn helaas nog van toepassing en hij vormt ook nu weer het zwakke punt. De voortdurende monotone schreeuwzang komt de muziek niet ten goede. Gelukkig weet de rest van de band er nog wel wat van te maken.

Eerste deel van een beoogd drieluik. De melodieuze doom-metal van deze noorse band, die al een beste tijd aan de weg timmert, klinkt aangenaam genoeg maar komt nergens echt volledig van de grond. Deels is dat te wijten aan het degelijke maar weinig spectaculaire songmateriaal; deels aan de te prominent aanwezige zanger, die zijn teksten net niet ruig genoeg weet te brengen. Maar goed, het album is net sterk genoeg om benieuwd te zijn naar de volgende twee delen.

Keiharde dreigende, futuristisch klinkende techno van nederlandse makelij, in de stijl van genregenoten als Wumpscut en KMFDM. Een aantal tracks, waaronder het titelnummer, zijn te gek, maar als geheel is het album wel behoorlijk aan de eenvormige kant. Zoals bij veel bands in dit genre beukt alles genadeloos door, zonder veel opbouw of dynamiek. Dat is jammer, want Grendel heeft best wat kwaliteit in huis. Iets meer variatie was in ieder geval welkom geweest.

De nederlandse techno beukt vrolijk door. Nou ja, vrolijk... De dreigende futuristische sfeer doet nog steeds denken aan veel duitse genregenoten maar wordt wederom overtuigend gebracht. Om eenvormigheid tegen te gaan heeft men ditmaal wat nieuwe elementen toegevoegd, zoals orkestpartijen in opener Rise en afsluiter Fall en vrouwelijke vocalen in Deep Waters. Het eindresultaat is helaas nog steeds iets te monotoon, maar goed, net als het vorige album is dit redelijk genietbaar, met sporadisch kei- en keiharde beats.

Vakkundig in elkaar gezette lijkenpikkerij, deze herbewerkingen van songs van die andere band waar Chester Bennington in zong. Het materiaal is niet geweldig, met veel herhaling en weinig afwisseling, maar sporadisch wordt er een fijn geluid neergezet en komt de boel indrukwekkend tot leven. Grote namen als Dave Navarro (Jane's Addiction) en Richard Patrick (Filter) hebben hun medewerking aan het project verleend en ook de dochters van Bennington doen een duit in het zakje in de track Hole.

Prima tweede album, dat amper onderdoet voor het debuut. Fijne afwisselende thrash-metal, vet geproduceerd, met wederom een hoofdrol voor de indrukwekkende drumpartijen van Dave Lombardo. En een track als Rusty Nail staat nog steeds als een huis.

Twintig jaar oud alweer, maar staat nog steeds als een huis. Voornaamste trekpleister is het fenomenale drumwerk van Dave Lombardo, die nog nooit beter heeft geklonken. Het ruige gitaarwerk en de gemene zang van Gus Chambers mogen er ook zeker zijn. Wanneer het tempo omlaag gaat weet het album niet overal te boeien, maar gelukkig overheerst het uptempo werk. Absolute uitschieter is het heerlijk doorroffelende Hostage To Heaven. Lombardo rules!

Derde en minste album van deze amerikaanse metalband. De fut lijkt er een beetje uit te zijn, getuige het middelmatige songmateriaal. Echte knallers ontbreken en naar het einde toe wordt alles steeds vlakker en minder geïnspireerd. Sporadisch vlamt de boel nog wel, maar het vuur wil maar niet branden.

Wat meer gestroomlijnd en minder rauw dan eerder werk, maar ik moet zeggen dat ik dit toch best wel een oké plaat vind. De songs liggen lekker in het gehoor en er zijn geen slechte tracks. De eerste vier songs zijn aan de poppy kant en klinken wellicht iets te gelikt en commerciëel, maar vanaf She's A Killer wordt de boel toch wel wat ruiger en energieker. De bonustracks zijn ook de moeite waard. Geen verkeerd album.

Sfeervol album, iets beter dan de meest recente plaat van Ayreon, die wat gezapig was. De sound van de band heeft wel heel veel weg van Ayreon, maar het is allemaal net iets melancholieker. Fraai gezongen in ieder geval, met mooie melodielijnen en lekker zwaar gitaarwerk. Qua tempo lijken de songs allemaal wat op elkaar en de plaat had wel iets meer dynamiek kunnen gebruiken.

Zweverige synthwave met zang; niet helemaal mijn ding, maar het album heeft zo zijn momenten. Tech Noir, een fijne ode aan The Terminator met een cool gesproken intro van regisseur John Carpenter, is een hoogtepunt, maar de rest van het songmateriaal is aan de lome en wat mij betreft nogal saaie kant. De voortdurende zang in iedere track is ook zeker geen pluspunt.

Ooit op de kop getikt omdat ik opener Neon Tom wel een tof nummer vond. Helaas blijkt dat direct ook de beste track van het album te zijn. De song erna, She Hung The Moon, is ook best oké, maar verder is dit een nogal wisselvallig en rommelig plaatje, met liedjes die vlees noch vis zijn en amper blijven hangen. Een soort amerikaanse kruisbestuiving van alternatieve rock en britpop. Niet vreemd dat we na dit album niets meer van de band vernomen hebben.

Afwisselend rockalbum, dat hier en daar doet denken aan het werk van Foo Fighters. Ook wat invloeden uit de new wave. De plaat begint erg sterk met een drietal heerlijke rocksongs, maar daarna wordt het allemaal wel wat minder helaas. Een aantal rustige, nogal poppy songs drukken de pret enigzins. Gelukkig volgt dan nog wel de beste track van het album, 1981. Niet helemaal geslaagd dus, maar voor mij een aangename kennismaking met de band. De andere albums ook maar eens opzoeken.