Sterk debuut van deze amerikaanse metalband, in de stijl van Symphony X en vooral Nevermore. Niet geheel toevallig dus dat de ex-drummer van Nevermore een lid is van deze band. Alles klinkt heerlijk energiek en lekker heavy, met een hoofdrol voor de uitstekende zang van Adon Fanion. De meeste songs zijn erg goed, met veel tempowisselingen en voldoende ruimte voor spetterend gitaarwerk. Hier gaan we hopelijk meer van horen.

Uitstekend debuut van deze amerikaanse band. De stevige rock die de mannen ten hore brengen is niet erg origineel, maar de songs zitten kunstig in elkaar, zijn meeslepend en liggen goed in het gehoor. Op cruciale momenten weet de band interessante elementen aan de songs toe te voegen; een lekker metariff hier, een sterke songtekst daar. Het resultaat is in ieder geval fris en energiek.

Best lekker klinkende kruisbestuiving van nu metal en metalcore. Niet erg origineel en het is me soms iets te schreeuwerig, maar het songmateriaal is aanstekelijk en zit goed in elkaar. Veel afwisseling tussen de verschillende tracks en productioneel is dit ook dik in orde.

Iets beter nog dan het debuut, vooral door het meer aanstekelijke songmateriaal, dat bijzonder lekker in het gehoor ligt. Nog steeds vind ik de boel hier en daar iets te schreeuwerig, maar er is duidelijk moeite gedaan een goede balans te vinden tussen de stevige en meer melodieuze elementen, iets dat hier prima uitpakt. Wat meer afwisseling tussen de verschillende tracks was welkom geweest, maar al met al een prima plaat.

Deze band bevat leden van Mastodon, Alice In Chains, Dillinger Escape Plan, The Mars Vota en Dethklok. Als je die namen zo samen ziet weet je ongeveer wat je hiervan kunt verwachten, al is het uiteindelijke geluid van de band verrassend melodieus. Het zijn veelal liedjes met een kop en een staart, helder ingezongen door William DuVall. Helaas kan ik niet zo veel met de meeste songs. Het materiaal raakt me gewoonweg niet. Opener Adapt Or Die is best lekker en ook Everyone Gets Everything They Really Want is in orde, maar de rest van de tracks is aan mij gewoonweg niet besteed.

Gladde mengeling van poppy punkrock en metalcore. De melodieuze stukken doen denken aan het zwakkere werk van een band als Escape The Fate; de beukende stukken doen denken aan een zwakkere versie van een band als Trivium. Het is allemaal vakkundig ingeblikt en de songs liggen lekker in het gehoor, maar originaliteit en impact zijn ver te zoeken. Lijkt me een kort leven beschoren, deze band.

Ruig, rauw album dat klinkt alsof het in een middagje is opgenomen en direct op plaat is gezet. De oldschool mix van death- en thrashmetal van de hand van oa Max Cavelera en zijn zoon Igor stelt inhoudelijk niet zoveel voor, met songs die wel lekker voortbeuken doch weinig memorabele momenten kennen, maar het hoorbare spelplezier en de tomeloze energie die van het project afspatten maken veel goed. Blijkbaar is Hell Awaits van Slayer een groot voorbeeld geweest, want dit album ademt eenzelfde sfeer en klinkt qua productie haast identiek.

Ook dit tweede album van vader en zoon Cavalera klinkt lekker spontaan en energiek, al is het songmateriaal niet heel bijzonder. Weinig tot geen tracks blijven echt hangen. Het project moet het ook nu weer hebben van de sympathieke aanpak van het drietal (ook drummer Zach Coleman doet mee) en het hoorbare spelplezier. De mix van oldschool death- en thrashmetal ramt in ieder geval weer lekker door.

Tja, het is even wennen aan deze nieuwe schijf. Vooral de eerste 6 tracks zijn niet echt geweldig. Niet slecht, maar het is het net niet. Gelukkig zijn de laatste 4 tracks te gek. Misschien moet ik de plaat nog een paar keer luisteren om een definitief oordeel te vellen. Voorlopig vind ik 'm iets minder dan voorganger IV:Constitution Of Treason, dus krijgt ie ook een halve punt lager.

Gelukkig heel wat beter dan de wat matte voorganger Earthsblood, een album dat echt te lijden had onder een gebrek aan goede songs. Ditmaal zijn er sterke songs genoeg en, belangrijker, de band klinkt weer energiek en bezield. Zo goed als het voorlopige hoogtepunt in het oeuvre van de band, IV:Constitution Of Treason uit 2005, wordt het niet, maar dit is desalniettemin een prima plaat. Veel afwisseling, veel gevoel voor melodie en toch bereheavy. Zo hoor ik de band het liefst. Vrijwel alle songs zijn de moeite waard en barsten uit de voegen van de coole riffs. Het geheel is ook nog eens uitstekend geproduceerd.

Sterke EP met nieuw exclusief werk van alle betrokken bands. De tracks van Killswitch Engage, Trivium en nieuwkomers Mutiny Within zijn te gek. Het instrumentale Raw Dog (War God?) van Dream Theater is tegelijkertijd speels en heavy. Met Taking Dawn heb ik niet zoveel en de track van Opeth is ook wat aan de suffe kant, maar goed, vier van de zes tracks zijn dus zeer de moeite waard.

Aangename industriële rock, een beetje te vergelijken met Nine Inch Nails, maar dan meer songgericht. Iets minder poppy dan de eerdere albums, met ditmaal meer stemmige, epische rocksongs. De produktie is jammergenoeg aan de brakke kant, waardoor de songs niet optimaal uit de verf komen.

Op dit zesde album begint het geluid van de band wel heel erg te verschuiven richting radiovriendelijke amerikaanse rock, maar gelukkig weet men wel goed hoe je een pakkende song moet schrijven. Vrijwel alle tracks liggen hierdoor goed in het gehoor, waardoor je het meer commerciële geluid best op de koop toe wilt nemen. Gelukkig zou de band hierna niet verder afglijden richting mainstream pop/rock; het album hierna, At The Edge Of The World uit 2008, is weer wat steviger.

Net als de vorige twee albums is ook deze nieuwe plaat van Godsmack aan de wisselvallige kant. De boel schiet veelbelovend uit de startblokken met drie sterke tracks, maar daarna zakt het niveau steeds wat verder, om af te sluiten met de vrij vervelende semiballad Turning To Stone. Het geluid doet nog steeds erg denken aan Metallica, vooral door de James Hetfield-achtige zangpartijen van Sully Erna, maar niet bepaald Metallica op haar best.

Die openingstrack is inderdaad niet best, maar verder is dit een degelijke verzamelaar die een goede indruk geeft van de band. Fans zullen vast bepaalde songs missen, maar zo blijft het met verzamelaars. De meeste goede songs van de band staan er wat mij betreft op.

Naar verluidt laatste album van deze amerikaanse rockband; hierna blijft men wel bestaan maar zal er slechts nog getourd worden. Een curieus besluit, maar oké. Dit is in ieder geval een bovengemiddeld goed album om mee te eindigen. Zowel de stevige als de meer ingetogen tracks zijn de moeite waard, al neigen sommige songs wel naar anonimiteit en is de productie aan de kale kant. Ook is het jammer dat de focus meer op rock ligt dan op metal. Niettemin een lekker album, met Sully Erna prima bij stem.

Lekker ongecompliceerde stoere mannenrock, zonder slechte songs. Meest verrassende track is het instrumentale titelnummer, dat afwisselend in elkaar zit en fijn doorbeukt. De overige negen songs zijn typisch Godsmack en passen naadloos binnen het oeuvre van de band. Iets te naadloos soms- er is werkelijk geen enkele sprake van originaliteit of vernieuwingsdrang. Hierdoor valt mijn score toch wat lager uit, al staan er zeker heerlijk vette songs op als Good Day To Die en Forever Shamed.

Gelikter en meer toegankelijk dan voorgaand werk, maar eigenlijk best een lekker album. De band weet met gemak goed in het gehoor liggende songs ten gehore te brengen, die overeind blijven door de krachtige zang, smaakvolle produktie en fijn zwaar gitaarwerk. Zelfs de verplichte ballad Under Your Scars is de moeite waard. Niet baanbrekend en de commerciële knieval is natuurlijk een beetje dubieus, maar Godsmack komt er hier wat mij betreft mee weg.

Wat ik me van deze band kan herinneren is dat ze twee drummers hadden. Leuk natuurlijk en qua drums klinkt het album dan ook best indrukwekkend, maar qua songmateriaal valt het allemaal flink tegen. De zanger is ook niet bepaald geweldig. De veelal korte songs dreunen aardig door en echt vervelend wordt het album nergens (behalve dan in het outro van het afsluitende My Brother, dat ruim een kwartier doorzeurt), maar het materiaal is gewoonweg niet pakkend en/ of interessant genoeg om te blijven boeien. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het bij dit ene album is gebleven.

Nogal slome britse progressieve rock. Het album is fraai in elkaar gezet en klinkt optimaal goed door de kraakheldere produktie, maar de muziek is niet echt mijn ding. Het geflirt met jazzfusion werkt een beetje op de zenuwen, net als de op Chris Cornell lijkende zang. Niet dat de zanger slecht is, verre van, maar door het lage tempo van de songs wordt hij gedwongen nogal zeurderige zanglijnen te hanteren. Pas tegen het einde van de plaat komen er een paar sterke (en lekker heavy) songs langs, te weten het meeslepende drieluik Borderstomp. Daar laat de band eindelijk horen wat men in huis heeft. Maar het is duidelijk een geval van 'too little too late'.

Wisselvallig album dat heen en weer stuitert tussen goed en nogal middelmatig songmateriaal. Minste track is het zeurderige The Chant, dat echt geen plek op dit album verdient. Zoals bij eerder werk ook het geval was zijn de songs aan de monotone kant, met weinig afwisseling en vlakke zangpartijen (die ook te ver naar achteren in de mix staan), waardoor het lastig is de aandacht er continu bij te houden. Gelukkig maakt het geweldige gitaar- en drumwerk veel goed.

Best aardige metal uit Frankrijk, een soort kruising tussen Mastodon, Meshuggah en Sepultura. Logge, zompige riffs, meeslepende songs en een knallende produktie. Niet iedere song is even geslaagd en het album is, ondanks de dappere pogingen wat variatie aan te brengen door middel van allerlei intermezz''s vol wasvissenzang, aan de eentonige kant. Duidelijk een plaat die je vaker moet beluisteren om hem echt te waarderen, dus ik begin met een ruime voldoende.

Wat mij betreft het beste album van deze franse band tot nu toe. Ik kon de vorige platen wel waarderen, maar de songs erop deden me niet zoveel. Ditmaal zijn de songs een stuk interessanter en heerlijk meeslepend. Wat een vette riffs en wat een fijne dynamiek. Er zit niet één mindere song tussen, op het korte instrumentale niemendalletje The Wild Healer na dan. Afgezien daarvan is het beuken en genieten geblazen.

Lichte tegenvaller na het uitstekende voorgaande L'Enfant Sauvage uit 2012, wat mij betreft het beste album van deze franse band tot nu toe. Het geluid is ditmaal meer open en toegankelijk, met veel ruimte voor cleane zangpartijen. De songs zijn overwegend prima en even meeslepend als altijd, maar het is allemaal wat melodieuzer dan voorheen en vooral minder heavy en intens. En dat vind ik eigenlijk best jammer.

Debuut van deze eigenzinnige fransmannen. De aanpak is hier en daar wat meer standaard death metal dan op de latere albums, maar de band toont hier toch al wel een behoorlijk eigen gezicht. De songs missen nog wat finesse en zijn niet altijd even interessant en/ of meeslepend, maar de produktie staat reeds als een huis en er zijn genoeg originele details om dit te laten uitsteken boven de grijze massa. Maar ja, of het me ook veel doet... nou nee.

Het typische slepende en lompe Gojira-geluid is hier reeds volop aanwezig, maar de songs zijn... tja, nogal aan de saaie kant. Het album weet mij niet te boeien en ik kan de aandacht er niet de volle lengte bijhouden. De nogal monotone brulzang is ook een behoorlijk nadeel. Snellere songs als Remembrance vind ik dan wel weer sterk, maar als geheel doet dit album het niet voor mij.

Tja, niet verkeerd hoor, maar ik vind het album niet minder of beter dan de vorige plaat. De songs staan wederom als een huis, zijn lekker meeslepend en kennen een superieure produktie, maar het doet me allemaal niet zoveel. Het is niet echt mijn stijl van metal, zal ik maar zeggen. De kwaliteit druipt er echter weer vanaf, dus wederom een ruime voldoende.

Aardige poppy punkrock, met overwegend lekkere, goed in het gehoor liggende songs. Neigt soms een beetje naar het meest recente album van Linkin Park (of andersom natuurlijk).

Na het matige debuut uit 2010 ben ik deze amerikaanse rockband uit het oog (oor?) verloren. Inmiddels zijn we aanbeland bij album nummer vier en ik dacht: laat ik het weer eens proberen. Wellicht is er iets verbeterd in de afgelopen jaren. Helaas. Het zompige geluid doet nog steeds erg denken aan genregenoten als Kyuss en Queens Of The Stone Age, maar het songmateriaal is ook ditmaal niet memorabel. Vette riffs genoeg, daar ligt het absoluut niet aan, maar de songs missen een kop en een staart en zeuren vaak veel te lang door. Ik geef het voorlopig dus weer op.

Middelmatige rock in het straatje van Queens Of The Stone Age en Soundgarden. Grootste makke is de kwaliteit van de afzonderlijke songs, die weinig tot de verbeelding spreken. Het getroffen sfeertje mag dan best aangenaam zijn, maar wanneer goede songs ontbreken bereik je als band alsnog weinig natuurlijk. Het is allemaal niet slecht gedaan, maar dit schiet wat mij betreft gewoonweg te kort.