Debuut van deze vrij unieke amerikaanse rock/ metalband. Het geluid is een maffe mengeling van stijlen, dat wonderwel resulteert in een aangenaam geheel. De songs zijn lang maar vervelen nergens en de opzet van het geheel is allesbehalve pretentieus. De band heeft een speelse, luchtige aanpak, zowel muzikaal als tekstueel. De meeste albums die hierna zouden volgen zijn beter qua songmateriaal en productie, maar dit blijft toch wel een fijne plaat.

Zeventien jaar na het vorige album is er nu opeens nieuw werk van deze unieke amerikaanse rockband. En het klinkt alsof er geen tijd is verstreken. Ook nu is het songmateriaal weer aangenaam genoeg, maar echte uitschieters ontbreken. De band klinkt nog steeds bevlogen en het eigen geluid (inclusief matige produktie) is behouden gebleven, maar men is blijkbaar niet meer in staat om memorabele songs te pennen.

Beste album van de band in jaren. Het begin is nog wat stroefjes, maar gaandeweg wordt het songmateriaal steeds beter. Het klinkt gelukkig ook allemaal niet meer zo opgefokt als op de laatste paar platen. Zangeres Shirley Manson is op dreef en bij vlagen doet het geluid zelfs denken aan de eerste (en beste) paar albums. Op deze manier hoeven we Garbage voorlopig nog niet af te schrijven.

De band klinkt hier wat meer bevlogen en energiek dan op de laatste paar albums, maar de hoogtijdagen van weleer worden ook ditmaal niet gehaald. Het songmateriaal is daar simpelweg te weinig memorabel voor. Het stampt allemaal lekker door en zangeres Shirley Manson is prima bij stem, maar er zijn slechts weinig tracks die blijven hangen. Eigenlijk maakt alleen de fijne bonustrack The Chemicals direct de benodigde indruk.

Het niveau van de eerste twee albums wordt niet gehaald, daar is het songmateriaal ook nu weer te wisselvallig voor, maar ik vind dit wel een iets sterkere plaat dan voorgangers Beautifulgarbage en Bleed Like Me. En dat na een afwezigheid van zeven jaar. De meeste songs zijn leuk en blijven direct in je hoofd hangen. Luister maar eens naar de superaanstekelijke opener Automatic Systematic Habit. Daar tegenover staat dan weer een nietszeggende track als Felt, maar ja, blijkbaar kun je niet alles hebben.

Op en top Garbage, dit nieuwe album, maar helaas niet al te toegankelijk. Veel songs zijn ook net iets te druk en nerveus geproduceerd, waardoor het album sporadisch niet zo lekker in het gehoor ligt. Ik hoor de band liever toch iets meer ingetogen te werk gaan, zoals op de eerste twee albums. Afgezien daarvan heeft de plaat zeker zijn momenten en de zang van Shirley Manson blijft fijn.

Erg op veilig spelend soloalbum, zonder scherpe randjes. Zoals vaker wanneer de zanger van een rockband solo gaat ontaardt ook dit geheel in vrijblijvende popliedjes, muzikaal en tekstueel van zeer middelmatig niveau. Halverwege het album worden de songs iets sterker, maar het blijft behelpen. Vakkundig gearrangeerd en geproduceerd en het luistert lekker weg, maar dit album onderscheidt zich in niets.

Het recente Memento Mori was een aangename verrassing, maar feitelijk is dit debuut nog beter. Het bandgeluid is hier ook een stuk steviger, meer metal dan rock. Qua geluid hangt men in tussen bands als A Perfect Circle en Disturbed, niet erg origineel dus, maar de songs zijn unaniem sterk en behoorlijk aanstekelijk. Daarnaast zijn zowel uitvoering als produktie eersteklas.

Lekker album dit, een soort melodieuze variant op Disturbed. De band laat hier behoorlijk wat veelzijdigheid horen. Opener Anonymous knalt er bijvoorbeeld lekker ruig in, terwijl het volgende nummer Remember We Die direct meer radiovriendelijk en ingetogen is. Zo gaat het eigenlijk gedurende het hele album. Echte metalfans komen waarschijnlijk niet (of amper) aan hun trekken, maar er valt te genieten van een flinke reeks sterke songs.

Deze soundtrack van de fenomenale BBC-serie Planet Earth, verspreid over twee albums, kan ook best beluisterd worden zonder de begeleidende beelden, al werkt de muziek natuurlijk beter binnen de context van de serie. De score van George Fenton blijft in ieder geval erg mooi, van klein en speels tot groots en majestueus. Feitelijk is de baanbrekende serie tot nu toe niet overtroffen, net zo min als deze score.

Vooralsnog laatste wapenfeit van de beste man, de single White Light uit 2012 dan niet meegerekend. Sfeervol, afwisselend album met flink wat moderne dance-invloeden, iets dat wat mij betreft resulteert in de beste songs van het album. Vooral het lange Precious Box is erg sterk. Verder de gebruikelijke mengeling van ballads (waar ik nooit zo gek op ben) en meer dansbaar werk. Met 70 minuten aan de (te) lange kant, maar de fan krijgt in ieder geval wel waar voor zijn geld.

Hier en daar wat aan de eentonige kant, maar overwegend best een lekker album van deze franse eenmansact. De mengeling van electropop, techno en synthwave werkt aanstekelijk en de meeste tracks liggen aangenaam in het gehoor. Uitstekende productie ook, met veel detail in het geluid en heerlijk zware beats.

Iets beter dan de wel erg gladde voorganger Prequelle, met ditmaal een iets ruiger en steviger geluid. Althans, bij vlagen, want het songmateriaal is ook ditmaal overwegend erg poppy en toegankelijk, met veel invloeden van jaren '70 rock en popbands als ABBA. De aanstekelijke songs luisteren lekker weg en alles steekt productioneel weer kunstig in elkaar, maar ik blijf de mystiek en de duistere ondertoon van de eerste paar albums toch wel flink missen. Ghost gaat steeds meer voor het grote gebaar en de makkelijke weg, zo lijkt het.

Minder pakkend en aanstekelijk dan het debuut, met overwegend wat langere, meer complexe songs. De aanpak blijft effectief; knap hoe de band tegelijkertijd poppy en sinister weet te klinken. Een track als het lange Ghuleh/ Zombie Queen is ijstersterk, maar jammergenoeg halen niet alle songs dat niveau. Blijft een interessante band, maar men kan beter, vermoed ik.

Derde album van het nog steeds (opzettelijk) mysterieuze Ghost. Het occulte sfeertje raakt wel steeds meer verdrongen naar de achtergrond, maar ook ditmaal steken de ogenschijnlijk simpele rocksongs verdomd knap in elkaar. Veel invloeden uit de jaren '70 en '80 en heerlijk verslavende refreintjes. Het gitaarwerk is iets steviger dan op de voorgaande platen, maar 'metal' kun je dit niet noemen. En waarom zou je ook?

Leuk plaatje, een soort poppy versie van het 'satanische' Mercyful Fate. Het resulteert in ieder geval in verrassend toegankelijke en catchy rocksongs, niet echt in te delen in het metal-genre maar qua sfeer en uitvoering toch best stevig. Het is de vraag of een band als dit een blijvertje is, aangezien het songmateriaal op gegeven moment wel wat eenvormig wordt en de gimmick wellicht geen lang leven beschoren is, maar voorlopig krijgt men het voordeel van de twijfel.

Middelmatige EP bestaande uit vijf covers, allemaal weinig bijzonder en aan de gladde kant. Het leukst zijn wat mij betreft Jesus He Knows Me (Genesis) en Phantom Of The Opera (Iron Maiden), maar ook die twee voegen weinig toe aan de originele versies. Slapste track is de futloze uitvoering van We Don't Need Another Hero (Tina Turner).

Aardig EP'tje, vooral de moeite waard door de nieuwe prima song Square Hammer, waar de plaat mee opent. De vier overige tracks zijn degelijk uitgevoerde covers, best oké, maar weinig spectaculair. Het afsluitende Bible is zelfs aan de behoorlijk saaie kant.

De band begint hier wel erg mainstream en glad te klinken. Weg is het sinistere, duistere sausje dat nu juist meerwaarde aan het songmateriaal gaf. Ervoor in de plaats gekomen zijn poppy refreintjes en makkelijk in het gehoor liggende melodietjes. Het klinkt allemaal erg fraai en tot in de puntjes verzorgd, maar de ziel is er wat mij betreft uit.

De subtitel van dit album had kunnen zijn: 'Arrow Classic Rock Greatest Hits'. Het klinkt wederom best lekker allemaal, hoewel erg glad en gelikt, maar er wordt ditmaal wel heel veel leentjebuur gespeeld bij artiesten uit het verleden. Zo hoor ik bijvoorbeeld Journey, ABBA en Def Leppard langskomen, om er maar een paar te noemen. Het vertaalt zich naar een aantal aanstekelijke tracks, maar er zitten ook een paar zeperds bij, met name het dweperige Guiding Lights en de wel erg matte afsluiter Excelsis. Niet één van de betere worpen van meneer Forge, al met al.

Indrukwekkend debuut, vol meeslepende en krachtige songs. De dynamiek werkt perfect: de rustige stukken zijn zeker even overtuigend als de ruige. Prachtige melodielijnen ook. Eigenlijk niets op aan te merken. Zeer benieuwd naar de opvolger.

Prachtig tweede album, wel iets 'rustiger' dan het debuut. Geen probleem, wat mij betreft, want de songs zijn ditmaal nog sterker, met nog meer afwisseling. Vooral de minder heavy nummers zijn bijzonder fraai, met prachtige melodielijnen en afwisselend cleane en brute zang. Het hele album ademt een prettige melancholische sfeer. De produktie is ook dik in orde. Kan nog iets gaan stijgen in mijn waardering, eerst nog maar een paar keer luisteren. Voorlopig een welverdiende vier sterren.

Zo tegen het einde van het jaar komen er toch nog een aantal geweldige albums uit, waarvan dit er zeker één is. Deze finse band heeft inmiddels de perfecte balans qua geluid gevonden en levert hier tien prachtige songs af, die bol staan van de melancholie en voorzien zijn van zeer fraaie melodielijnen. Wretched Blues is de perfecte opener en Elämä on Tulta de perfecte afsluiter. De acht songs daar tussenin doen er niet veel voor onder, met het vlotte The Knife als positieve uitschieter. Wellicht dat de band de volgende keer wat meer risico mag nemen, men borduurt hier wel erg veilig voort op eerdere successen, maar zolang men dergelijke kwaliteit aflevert hoor je mij niet klagen.

Weer een pracht van een album. De twee eerste songs zijn direct briljant. Opener In The Woods is onwaarschijnlijk mooi; het meeslepende Clawmaster heeft één van de sterkste refreinen die de band ooit maakte. Daarna wordt het allemaal iets meer voorspelbaar, maar de kwaliteit blijft absoluut gehandhaafd. Breakwater is dan wel weer een ijzersterke song. Over het algemeen is de sfeer wat minder donker en, tja, meer positief. Sommige zanglijnen, zoals in Chamber en afsluiter Soulcarvers, zijn een beetje zeurderig, maar bij zoveel moois wil ik de band dat graag vergeven. Niet zo sterk als voorganger Isolation Songs, maar verdomd goed.

Middelmatig debuut van deze moderne deense metalband. Met de muziek, een mix van djent en emocore, is weinig mis, maar memorabele songs ontbreken en de cleane zang is vaak tegen het irritante aan. De brute riffs en zware grunts maken dan weer één en ander goed, maar het is te weinig om dit boven het maaiveld uit te laten steken. De vele vrolijke gitaarriedeltjes die te pas en vooral te onpas langskomen zijn ook nogal misplaatst.

Ook dit tweede album van deze moderne deense metalband is weinig origineel, met songmateriaal dat aan de anonieme kant is, maar toch maakt men sporadisch indruk. De meer intense stukken, met overtuigend brulwerk en loodzware hoekige riffs, klinken geweldig. Jammer dat daar steevast wat zoetere zangpartijen tegenover staan, die je weer uit de beleving halen. De positieve punten overheersen wederom, maar men moet echt gaan werken aan meer memorabel songmateriaal. Nu blijft het allemaal amper hangen, hoe geweldig geproduceerd het album ook is.

Niet erg origineel dit debuut, maar het klinkt wel oké. De loodzware hoekige metalriffs, gecombineerd met afwisselend brute en cleane zang, kennen we bijvoorbeeld van het veel betere Periphery. De songs zijn, hoewel verzorgd uitgevoerd en prima geproduceerd, nogal aan de anonieme en vrijblijvende kant. Hopelijk wordt dat euvel op toekomstige albums verholpen. Als deze deense band überhaupt de kans krijgt om meerdere albums te maken natuurlijk...

De deense band klinkt op dit derde album wat zwaarder en bruter dan voorheen, met overwegend positief resultaat. Het blijft helaas een beetje behelpen met het songmateriaal dat, hoewel aangenaam genoeg, nog steeds te weinig onderscheidend is. Het klinkt allemaal overweldigend, maar na afloop blijft er weinig hangen.

Deze deense band wordt per release bruter. De vijf bikkelharde tracks op deze EP zijn pure deathcore, zonder veel opsmuk geproduceerd en ook zonder de sporadische cleane zang die in het verleden nog wel eens de kop op stak. Helaas is het songmateriaal er niet bepaald meer memorabel op geworden. De vijf tracks beuken fijn door, maar na afloop ben je de EP ook direct weer kwijt.

Sterk tweede album van deze licht progressieve amerkaanse metalband, met een geluid dat nog steeds sterk neigt naar Nevermore en Queensryche. Niet alle songs zijn even sterk, maar wanneer de band op dreef is klinkt het materiaal werkelijk geweldig, met fraaie zanglijnen en spetterend gitaarwerk. Al met al zeker even goed als het indrukwekkende debuut.