Weinig opzienbarend tweede album van deze moderne metalcore-band, maar net goed genoeg. Meest opvallende aspect betreft de voortdurend melodieuze zang die, hoewel prima, op den duur wel een beetje gaat vervelen. De songs blijven hierdoor ook een beetje vlak en eenvormig. Het spetterende gitaarwerk is een absoluut pluspunt en het album is degelijk geproduceerd, maar het mist net dat beetje agressie en energie.

Prima geproduceerd debuut van deze melodieuze metalband uit Michigan. De mengeling van nu-metal, metalcore en emo is niet erg origineel, maar het wordt wel overtuigend gebracht. De songs zijn ook sterk genoeg om over de hele linie te boeien. De heldere zang (bijna geen geschreeuw) is een groot pluspunt, net als het spetterende gitaarwerk. De beste tracks zitten aan het einde, wat mij betreft: de laatste drie songs zijn uitstekend.

Interessant project van de canadese gitarist Frederic Riverin, die een aantal bevriende gastzangers wist te strikken van bands als Soilwork, Mutiny Within en Threat Signal. Het resultaat is een mengeling van moderne metalcore en meer traditionele heavy metal, overwegend de moeite waard. Hier en daar verslapt de aandacht enigszins, vooral wanneer het tempo omlaag gaat, maar de moddervette produktie, de gevariëerde zangpartijen en de beukende ritmesectie houden de luisteraar doorgaans goed bij de les.

Tweede album van dit project van de canadese gitarist Frederic Riverin. Er is weer een flink blik met gastzangers- en zangeressen opengetrokken, maar het resultaat is iets minder bevredigend dan het debuut. Vooral de zangeressen passen niet goed bij het materiaal, een mengeling van metalcore en melodieuze powermetal. Een track als Hollow komt hierdoor bepaald niet optimaal uit de verf. Afgezien daarvan valt er genoeg te genieten, maar het is ditmaal allemaal net wat minder fris en energiek.

De eerste twee albums van deze canadese progressieve rockband, Dig (1993) en Scenery And Fish (1996), vond ik destijds te gek. Daarna ben ik de band uit het oog verloren. Een paar jaar geleden kwam ik het derde album tegen, Blue Green Orange (1999), dat me helaas flink tegenviel. Inmiddels bestaat de band niet meer; dit is het vierde en laatste album. Gelukkig speelt de band hier weer redelijk op niveau en zijn de songs voor het grootste deel de moeite waard. Zo goed en meeslepend als in de beginjaren wil het niet meer worden en de songs zijn minder memorabel, maar het vrij unieke geluid van de band blijft sporadisch indrukwekkend.

Debuut EP van deze amerikaanse nu metal-band. Het geluid ligt ergens tussen Linkin Park, Korn en Bloodhound Gang in. Het komt er allemaal nog niet helemaal uit, met songs die amper beklijven. En origineel is het zeker niet. Ruige en zoetsappige passages wisselen elkaar vakkundig af, maar ondanks de krachtige produktie maakt de band hier nog geen indruk. Het debuut-album, Lifelines, is gelukkig een stuk beter.

Lekker album dat een brug slaat tussen nu metal en poppy punkrock, daarbij geholpen door goed in het gehoor liggende, aanstekelijke songs. Hier en daar ook best stevig. Niet alles is even memorabel en de zoetsappige songs halen het niveau een beetje naar beneden, maar dit goed geproduceerde album glijdt bijzonder makkelijk naar binnen.

Deze band vult slim het gat dat achtergelaten is door Linkin Park. Sporadisch wel wat steviger, maar vaak ook net zo poppy en aanstekelijk. Luister maar eens naar de loodzware opener Bow Down, gevolgd door het lichtgewicht en catchy Paranoid. Zo wisselt men voortdurend van geluid, met overwegend positief resultaat. Net wanneer één en ander te zoet dreigt te worden komt er een stevige track langs die de boel weer op de rails houdt. Een knappe balanceer-act.

Als je eens wilt horen hoe een kruising tussen Slipknot en Justin Bieber klinkt; zoek niet verder! Ook op dit derde album klinkt de curieuze kruisbestuiving best prima, met afwisselend en goed in het gehoor liggend songmateriaal, een meer dan degelijke zanger en een krachtige produktie. De wat ruigere tracks bevinden zich duidelijk aan het begin van het album, maar ook naar het einde toe blijft het niveau acceptabel.

Deze schizofrene canadese band stuitert kunstig heen en weer tussen gladde Linkin Park-achtige rock en stevige metalcore. Hier en daar is het geluid mierzoet; dan weer bikkelhard. Het is daarom moeilijk om grip op het songmateriaal te krijgen, maar de meeste tracks steken gelukkig dermate vernuftig en vooral aanstekelijk in elkaar dat het album alsnog makkelijk wegluistert.

Dreigende, logge en zware post-rock uit eigen land, met hier en daar wat metal-elementen. De vijf tracks steken knap in elkaar en zijn spannend opgebouwd, al weet de band niet overal de aandacht vast te houden. Hier en daar is men wel te betrappen op een overbodige passage. Toch laat de band hier hoofdzakelijk een goede indruk achter. Luister maar eens naar het fraaie titelnummer, dan ben je direct om.

Foute hoes! Gelukkig is de muziek beter dan je op basis van de kitscherige cover zou vermoeden. Deze duitsers hebben heel goed geluisterd naar genregenoten In Flames en Dark Tranquility. Dat betekent dus melodieuze death metal met allerlei electronische details. Oké, de songs zijn niet bijster boeiend (de twee positieve uitschieters Error Concept I en When Daylight Dies uitgezonderd) en de zang is aan de beperkte kant, maar muzikaal steekt dit prima in elkaar, met heerlijk vet gitaarwerk en een heerlijk strakke ritmesectie. De uitstekende produktie zorgt er daarnaast voor dat alles optimaal goed klinkt. Wel jammer van de soms wat oubollige keyboard-partijen, en die belabberd gezongen semiballad My Ulysses is een behoorlijke miskleun.

De dalende lijn wordt helaas doorgezet op dit derde album. De metalcore van deze amerikaanse band was op het debuut nog woest en energiek, maar inmiddels is de boel behoorlijk verwaterd. De songs klinken gewoonweg te gelikt. De plaat is daarnaast veel te overgeproduceerd, met een overdaad aan moderne geluidseffecten en fragmentarisch gitaarwerk. Het zorgt voor een geforceerde sfeer, waarbij het vakmanschap van de band grotendeels verloren gaat. Hier en daar een fijne passage of een fraaie zanglijn, maar dit is echt een flinke tegenvaller.

IJzersterke metalcore, technisch indrukwekkend en bikkelhard. Het ontbreken van cleane vocals is een absoluut pluspunt; het geeft het album een meerwaarde en voorkomt dat de songs inzakken. De loepzuivere en zeer krachtige produktie laat het materiaal optimaal tot zijn recht komen. Sterke zang, geweldig gitaarwerk en een retestrakke ritmesectie. Kortom, een droomdebuut.

Licht teleurstellend tweede album; dit kon natuurlijk ook niet anders na het uitstekende debuut. Het songmateriaal is hier gewoonweg wat minder sterk en niet zo verrassend. De boel wordt verder ontsierd door sporadisch ingezette cleane vocals en het wegdraaien van alle tracks tegen het einde. Productioneel is het ditmaal ook wat minder. Dit wil niet zeggen dat het een slechte plaat is, in tegendeel - dit blijft een topper binnen het metalcore genre - maar het album haalt het hoge niveau van het debuut niet.

Prima debuut van dit Nine Inch Nails-achtige eenmansproject van producent en artiest Josh Atchley. De songs zijn wat meer uptempo en electronisch dan op het tweede album, Tornadoes. In de tweede helft van het album gaat het tempo omlaag en worden de songs wat meer ingetogen en stemmiger. Net als op Tornadoes bevinden de beste songs zich aan het begin van de plaat, maar dit album eindigt wel met een sublieme uitvoering van Cry Little Sister, oorspronkelijk bekend van de soundtrack van de film The Lost Boys.

Ik had nog nooit van deze (eenmans)band gehoord, maar ontdekte dit toevallig toen ik aan het rondneuzen was op de site van platenlabel Fixt, waar ook Celldweller op te vinden is. Een aangename verrassing in ieder geval, dit tweede album. Het geluid doet denken aan een kruising tussen Nine Inch Nails en Stabbing Westward, dus meeslepende rocksongs met een stevige electronische basis. De beste songs bevinden zich aan het begin van de plaat- de drie eerste tracks zijn direct de sterkste. Niet dat de rest slecht is, integendeel, maar gaandeweg zakt alles wel een beetje in. Vooral ook door de aanwezigheid van twee weinig bijzondere instrumentale tracks in de tweede helft. Mijn interesse is in ieder geval gewekt en ik ga op zoek naar het debuut, Standby. Die schijnt ook de moeite waard te zijn.

Middelmatige thrashmetal, degelijk uitgevoerd maar volstrekt onorigineel en weinig boeiend. Doet hier en daar denken aan betere bands als Machine Head en (oude) Sepultura, maar kan absoluut niet in de schaduw ervan staan. Beste song is het loodzware Empires Burning.

Aparte mix van keiharde techno en dromerige gothic rock. De formule werkt vrij goed, want het album is goed te genieten. Echt sterke songs ontbreken helaas waardoor het net niet echt memorabel weet te worden, maar dit is prettig luistervoer.

De alternatieve electropop van IAMX is ook ditmaal weer behoorlijk wisselvallig, met weinig tracks die er in positieve zin uitschieten. De tweede helft van het album bevat wat mij betreft de betere songs, met fraaie stemmige tracks als Stalker en Mile Deep Hollow. Voor de rest is het helaas behelpen geblazen.

Deze eenmansband van de britse geluidskunstenaar Chris Corner, een soort electronische variant op Placebo, heeft per album altijd wel een paar toffe songs te bieden, maar als geheel genomen schieten de albums steevast tekort. Ditmaal zijn de eerste drie tracks de moeite waard, waarna de klad er al snel in komt. Uitzondering is nog wel het fraaie The Background Noise, wat eigenlijk het mooiste nummer van de plaat is. Voor de rest zijn de songs of te dik aangezet, of te weinig boeiend.

Ambitieus en avontuurlijk black metal-project van Matt Heafy (Trivium), waarop hij laat horen nog meer in zijn mars te hebben dan we reeds wisten. De muziek spreekt me weliswaar wat minder aan dan het materiaal van Trivium en de songs zijn vaak iets te lang, maar het zit allemaal wel verdomd goed in elkaar. Enkele gastoptredens van oa Ihsahn en Nergal (Behemoth) zorgen voor nog meer variatie in het geluid.

Het ijsblokje mag dan inmiddels zijn houdbaarheidsdatum dik gepasseerd zijn, toch blijft het een fijne rapper. Ook dit album is weer dik in orde, wat mij betreft. De eerste paar songs zijn nogal doorsnee, met Ice Cube in de relax-modus, maar vanaf Can You Dig It (met leuke, inventieve lyrics) is er een stijgende lijn waar te nemen. De raps worden feller, de beats intenser. Al met al een prima aanwinst binnen het oeuvre. Tekstueel is het allemaal niet zo scherp en relevant meer, maar dit oudje kan zich verder nog prima meten met de meeste hedendaagse genregenoten.

Hij blijft een uitstekende rapper met een heerlijk stemgeluid, wat mij betreft, maar dit is zeker niet één van zijn betere albums. Veel songs zijn of niet fel genoeg of gaan nergens over. Gelukkig is de beste man sporadisch nog wel in vorm en zijn bepaalde beats/ songs lekker vet.

Sterk, zeer gevariëerd album met meneer Jackson in uitstekende vorm. Hij mag dan bijna de pensioensgerechtigde leeftijd hebben bereikt, maar laat hier op overtuigende wijze horen dat hij zeker nog niet afgeschreven hoeft te worden. De overdaad aan gastartiesten was wat mij betreft niet nodig geweest; Ice Cube kan de kar nog steeds makkelijk in zijn eentje trekken. Coolste track is wat mij betreft het heerlijk retro klinkende Especially You, vooral door de te gekke sample van Hashim's Al-Naafiysh (The Soul) uit 1983.

De metalcore-tegenhanger van Panic! At The Disco, zo kun je deze band wel noemen. Er wordt een imposante muur van geluid opgetrokken, met belachelijk aanstekelijke refreintjes en lekkere melodielijnen. Luister maar eens naar de op hol geslagen opener The Nature Of The Beast. In dat soort uptempo, kermisattractie-achtige songs is de band op zijn best. Zodra het album halverwege wat meer ingetogen wordt zakt het niveau dan toch wat weg.

Nog niet zo opgefokt en vermakelijk als de meer recente albums, maar de poppy metalcore van deze amerikaanse band zit hier al redelijk doortimmerd in elkaar. Het onderscheidt zich alleen amper tot niet van de meeste genregenoten. Het wat anonieme songmateriaal gaat dan ook het ene oor in en het andere uit, hoe degelijk de uitvoering en productie ook zijn.

De band gaat hier iets serieuzer te werk dan op de meer recente albums; de woeste maar tegelijkertijd poppy metalcore is ook hier behoorlijk opgefokt en dichtgesmeerd, maar heeft een minder carnavalesk karakter. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Voordeel is dat het materiaal minder druk en vermoeiend is; nadeel is dat de meeste tracks niet bijster memorabel zijn. Het nieuwere werk blijft gewoonweg beter hangen. Maar al met al is dit toch wel weer een onderhoudend plaatje, vakkundig in elkaar gezet en uitstekend geproduceerd, met als positieve uitschieter het ruige Connect The Cuts. Daar is de band in topvorm.

Verrassend sterke metalcore met een leuke insteek: alle songs zijn gebaseerd op bekende horrorfilms. A Nightmare On Elm Street, Friday The 13th, The Hills Have Eyes, dat soort werk. De formule pakt bovengemiddeld goed uit, met energieke, bombastische songs, boordevol leuke muzikale details en duizelingwekkende tempowisselingen. Luister maar eens naar de volledig op hol geslagen afsluiter, IT Is The End, gebaseerd op... precies.

Eindelijk! Een sequel that doesn't suck. Deze opvolger van het album The Silver Scream mag dan meer van hetzelfde bieden; het is wederom erg knap in elkaar gezet en meedogenloos aanstekelijk. De woest kolkende metalcore met populaire horrorfilms als verbindend thema wisselt voortdurend van tempo en sfeer en zal menig luisteraar op de zenuwen werken, maar ik kan wel wat met de gestructureerde chaos die de band hier wederom laat horen. Een derde album is wellicht iets teveel van het goede, maar dit tweede deel luistert heerlijk weg.