Met Kataklysm-zanger Maurizio Iacono in de gelederen kun je van tevoren wel een beetje uittekenen hoe de muziek van deze band gaat klinken. Het eindresultaat ligt inderdaad duidelijk in het straatje van Kataklysm, maar dan wel wat zwaarder en met meer groove. Qua teksten stelt het allemaal bar weinig voor, maar de songs liggen goed in het gehoor en er wordt voortdurend effectief geswitched tussen mid- en uptempo werk. Ik kan er wel iets mee.

Wellicht raar om te zeggen dat de songs op dit album iets te lekker in het gehoor liggen, maar zo is het feitelijk wel. Hierdoor krijgt het geheel een vlak en anoniem karakter, wat afbreuk doet aan de impact. Jammer, want dit door Logan Mader uitstekend geproduceerde debuut heeft wel enige potentie. De zanger (in het dagelijks leven de bassist van In This Moment) is prima en in de line-up treffen we ook een ex-gitarist van Skinlab aan. Beste songs zijn Rotten en Marching Dead, waar de balans tussen melodie en agressie wel precies goed is getroffen.

Wat minder zwaar dan Iommi's werk voor Black Sabbath, mede door de zang van Glenn Hughes, wiens stem overigens goed bij het songmateriaal past. De songs liggen prettig in het gehoor en Iommi's gitaarwerk is (natuurlijk) weer van niveau. Wel jammer dat echt sterke songs ontbreken, waardoor dit soloalbum uiteindelijk niet meer is dan best oké.

Best bruut, deze deense progressieve death metal, al is het wel een beetje wennen aan de nogal dik aangezette melodieuze zangpartijen, die de overhand voeren. Het geluid is ook wat eenvormig door de nogal platgeslagen en weinig gedetailleerde productie. Hierdoor is de speelduur van dik een uur een behoorlijke opgave, al heeft het album zeker zijn momenten.

In vrijwel ieder opzicht een verbetering ten opzichte van het toch al niet verkeerde debuut van deze progressieve deense metalband. Wellicht een tikkeltje minder heavy, maar evengoed wordt er flink van leer getrokken. Er zijn ditmaal gewoonweg wat meer rustpuntjes ingebouwd. Het songmateriaal is unaniem sterk, er is veel meer dynamiek binnen en tussen de tracks en productie is oneindig veel beter. Daarnaast zijn de zangpartijen veel krachtiger, zowel in de melodieuze partijen als de brute. Dat belooft wat voor de toekomst van deze band.

Woeste moderne metal, doet bij vlagen wel wat denken aan een band als Gojira. De muziek klinkt heerlijk vet en er in op instrumentaal vlak voldoende afwisseling, maar dat geldt helaas niet voor de zanger, die erg eentonig en vooral eenzijdig uit de hoek komt. Het verpest het totaalgeluid niet, maar als de zangpartijen meer afwisselingen hadden gekend zou dit debuut absoluut nog beter uit de verf zijn gekomen. Wellicht op album nummer twee.

Redelijk maar verder weinig opzienbarend live-album, opgenomen in meerdere landen. Met de songkeuze is weinig mis, er staan geen missers of iets dergelijks op, maar het zijn nu ook weer niet de beste songs van de band. Daarnaast heb ik Iron Maiden live wel eens beter horen presteren.

Ik ontdekte Iron Maiden in de zomer van 1981, toen ik op vakantie de single van Wratchild kocht in een franse (!) supermarkt. Ik vond het hoesje namelijk wel cool. Wat bleek bij thuiskomst: de muziek was dat ook! Daarna kocht ik Killers op LP, maar was destijds wel teleurgesteld dat het B-kantje van Wratchild, Twilight Zone, niet op de plaat stond. Dat probleem is nu opgelost, want deze toffe track is toegevoegd aan de remasterde versie van de CD. De muziek staat nog steeds als een huis en de zang van Paul Di'Anno past perfect bij het materiaal. Met terugwerkende kracht is dit overigens één van de meer atypische albums van de band. Veel elementen zouden in later werk niet terugkeren en de later zo typerende loopjes en melodielijnen vindt je hier slechts in een paar songs, met name in het instrumentale Genghis Khan. Hoe het ook zij: nog steeds een geweldige plaat. Eén van Maiden's beste.

Altijd leuk, een nieuw album van jeugdhelden Iron Maiden, al is het ook ditmaal een wisselvallig werkstuk geworden. Met het nogal saaie en matte titelnummer schiet de plaat niet bepaald spetterend uit de startblokken, maar gelukkig wordt het daarna snel beter. Nieuwe wegen worden uiteraard niet bewandeld, maar de band is redelijk goed op dreef en Bruce Dickinson is nog steeds goed bij stem. In de hogere regionen moet hij weliswaar wat inleveren, maar wat wil je ook op zijn leeftijd. Tot en met Darkest Hour is het album goed te genieten; daarna drukken de afsluitende drie epische tracks de pret helaas een beetje. Te langdradig, te weinig afwisselend en behoorlijk eenvormig. De kortere songs zijn hier duidelijk de betere.

Meer bands hebben er tegenwoordig last van: songs die maar blijven uitdijen tot een lengte van meer dan tien minuten, terwijl vijf al afdoende zou zijn geweest. Op dit album staat zelfs de langste song die Iron Maiden ooit heeft opgenomen: Empire Of The Couds duurt maar liefst achttien minuten! Toegegeven, het is een prima song, feitelijk de beste van het hele album, maar dit is dan de uitzondering die de regel bevestigt. Ik heb niets tegen epische songs, maar veel van het hier aanwezige songmateriaal is onnodig opgerekt. Terwijl de band vroeger toch al genoeg had aan 6 a 7 minuten om een geweldige episch werkstuk af te leveren. Genoeg daarover- hoe klinkt de plaat? Tja, het is puur Iron Maiden, in de goede en slechte zin van het woord. Best wel weer fijn allemaal, maar je hoort slechts sporadisch een nieuw riedeltje langskomen. Grotendeels is het album een herhaling van zetten, best oké, maar nergens echt geweldig. En ik kan nog steeds niets met dat rommelige produktiewerk van Kevin Shirley. Laat het budget dan echt geen betere producer toe? Onbegrijpelijk.

Vernieuwend, baanbrekend, experimenteel... o nee, ik ben in de war met een andere band. We hebben het hier over Iron Maiden, de sympathieke engelsen die al 30 jaar weigeren af te wijken van hun beproefde maar helaas inmiddels wel wat voorspelbare en aan slijtage onderhevige formule. De plaat begint matig met het vreemde, belabberd geproduceerde Satallite 15..., gevolgd door het weinig bijzondere titelnummer. Daarna wordt het gelukkig wel iets beter, maar het blijft een beetje behelpen met de meeste songs. Slechts tegen het einde van het album neemt de kwaliteit toe. De laatste drie songs zijn erg fraai en krikken het geheel nog net op naar een ruime voldoende. De produktie als geheel is wat dof en niet echt heavy, waardoor vooral het gitaarwerk wat mat overkomt. Ook Bruce is niet optimaal bij stem; zijn uithalen kunnen niet in de schaduw staan van eerder werk. Begrijpelijk natuurlijk, maar wel jammer. Geen topper al met al, meer een redelijke middenmoter.

Altijd links laten liggen; met reden, naar nu blijkt. Dit is zonder meer het minste album dat Iron Maiden ooit heeft uitgebracht, met acht langdradige, vervelende songs die bolstaan van de herhaling. Het bijna tien minuten durende The Angel And The Gambler maakt het wel het meest bont, met een eindeloos terugkerend zinnetje dat bij de eerste keer al vervelend klinkt. Zanger Blaze Bayley, die het helemaal zo slecht nog niet deed op voorganger The X-Factor, valt hier definitief door de mand. Maar goed, met dit fletse songmateriaal zou iedere zanger moeite hebben. Gelukkig zouden Bruce Dickinson en inspiratie hierna weer terugkeren op het nest.

Subliem uitgevoerde emo-rock, een soort aanstekelijke kruising van Hoobastank en Linkin Park. Glad, dat zeker, maar ook bijzonder catchy en meeslepend. Zo goed als opener The Bottom wordt het album nergens meer, maar alle songs zijn tot in de puntjes verzorgd. De werkelijk fenomenaal goede produktie zorgt er bovendien voor dat alles klinkt als een klok. Een band om in de gaten te houden.

Bij vlagen behoorlijke brute maar helaas overwegend saaie techno uit Canada. Het vorige album, Scatterface uit 2009, was al niet bepaald geweldig, maar die plaat bevatte in ieder geval nog een handjevol goede tracks. Die ontbreken ditmaal, resulterend in een monotoon voortbeukend geheel. En wat moeten we met een vaag hoorspel als Grey Walls, dat ook nog eens 9 minuten duurt?

Dreigende, pompende techno die hier en daar wel wat doet denken aan bands als The Prodigy. Niet alle songs zijn de moeite waard; vooral de tragere songs zijn wat chaotisch en saai. Afsluiter A Message From Our Sponsors is zelfs bijzonder vervelend. De tracks met een dancebeat zijn echter wel sterk. Het gebruik van film-achtige samples is ook vernuftig gedaan. Veelbelovend debuut.