Nog steeds een mooi album, ondanks de typische kille jaren '80 produktie, compleet met blikkerig drumgeluid. Unaniem sterke songs, met voor mij het uptempo Anybody's War als hoogtepunt. Maar de overige tracks zijn ook prima. Ik ken de verdere albums van de band eigenlijk niet, dus ga maar eens op zoek...

Sterk tweede album, wat mij betreft nog iets beter dan het debuut door de iets meer memorabele songs. Zanger Jelencovich brult de boel zoals altijd overtuigend bij elkaar en de ritmesectie is wederom retestrak. Wat een energie spat er weer van deze plaat af. Net als het debuut zakt het album halverwege een beetje in, maar dat wordt daarna weer snel goedgemaakt. Topper!

Explosief nieuw project van ex-B>Thong- en Transport League zanger Tony Jelencovich en drummer Morten Lowe Sorensen (The Arcane Order, Submission). Keiharde metal met wat ruimte voor melodieuze refreintjes, maar overwegend is het brullen en knallen geblazen. Sommige tracks zijn niet heel erg sterk, maar het grootste deel van het album is geweldig. En ik zeg het maar weer: wat een drummer! En overigens: wat een zanger!

Ik ben absoluut geen fan van punk en/ of hardcore, maar de melodieuze en vooral aanstekelijke aanpak van Ignite kan ik altijd wel waarderen. Ook dit album dendert lekker door met een grote reeks uptempo meezingers. Hier en daar zijn bepaalde teksten aan de simplistische kant en niet alle tracks zijn even boeiend, maar alles klinkt zo energiek en bevlogen dat het album voorbij is voor je er erg in hebt. En die Zoli Teglas blijft een fijne zanger.

Lekker klinkende, afwisselende poppy punkrock met uitstekende songs. Prima cover ook van Sunday Bloody Sunday.

Een aangename verrassing, deze melodieuze progressieve metal uit het Verenigd Koninkrijk. Fans van een band als Teramaze kunnen blind (doof?) toehappen. Echt stevig wordt het nergens, maar de subtiele, lekker zware riffs die aan de tracks ten grondslag liggen geven het geheel toch een fijn heavy gevoel. Prima zanger ook. Het songmateriaal is herhaaldelijk iets te langdradig, met net iets te weinig dynamiek om van een topper te spreken, maar het zeer verzorgde, gedetailleerde geluid dat deze band hier neerzet belooft veel voor de toekomst.

Prima debuut van deze britse progressieve metalband. Denk aan Dream Theater met wat zwaarder gitaarwerk. Jammer dat het album halverwege een beetje inkakt met enkele wisselvallige tracks, want de eerste paar nummers alsmede de epische afsluiter Coalescence zijn indrukwekkend. Fijne band met een aangename zanger.

Sterk album, wat mij betreft het beste dat Ihsahn tot nu toe gemaakt heeft. De songs spreken me wat meer aan, mede door de lekker volle produktie. Sporadisch wat meer melodieus en rustiger dan de vorige albums, maar daarnaast staan er ook stukken op die sneller en bruter zijn dan alles op de twee eerdere platen. Iets te veel gebruik van saxofoon naar mijn smaak en hier en daar wat langdradig, maar toch een sfeervol, mooi album. De beste song vind ik het lekker lange Undercurrent.

Weer een behoorlijk schizofreen werkje van meneer Ihsahn, waarop wederom een mengeling te horen is van toegankelijke poppy rock en duistere progressieve metal. Productioneel enigszins aan de kunstmatige kant, maar verder wel een sfeervolle, afwisselende plaat, met heel wat sterke songs. Zoals ook het geval was op alle eerdere albums niet over de hele linie geslaagd, maar zeker onderhoudend.

Iets beter dan debuut The Adversary, wat mij betreft, mede door de iets betere produktie en de iets directere, wat stevigere songs. Het album waaiert wat minder uit richting allerlei metalgenres, wat de kwaliteit ten goede komt. De drums klinken nog steeds wat vlak, maar de bombast komt beter tot zijn recht.

De gebruikelijke avontuurlijke mix van metal in al zijn vormen en meer ingetogen werk, resulterend in wederom een fraai en sfeervol album van deze noorse (eenmans)band. Het songmateriaal is niet over de hele linie even sterk, hoe kan het ook anders gezien de geboden variatie, maar Ihsahn slaagt er steeds beter in om alle uiteenlopende ingrediënten (en dat zijn er nogal wat) te laten samensmelten tot coherente, meeslepende songs.

Ik kan hier helaas wat minder mee dan met de voorgaande vier albums van deze eenmansband. De eerste vier songs zijn fraai; vooral het toegankelijke, haast poppy Pulse is prachtig. Daarna slaat de sfeer echter compleet om en wordt de luisteraar vergast op allerlei muzikale experimenten en soundscapes, die amper structuur hebben. Het zal allemaal best goed in elkaar steken, maar ik vind de plaat dan behoorlijk vervelend worden. Gelukkig is te lezen in interviews dat Ihsahn deze grillige koerswijziging niet zal doorzetten op toekomstige albums.

Lekker experimentele metal, die vele onderdelen van het genre aandoet. Hier en daar wordt het liedje een beetje uit het oog verloren, zoals in het te freaky en nogal vervelende The Grave. Daar tegenover staan gelukkig veel sterke songs. Iets teveel gebruik van saxofoon wat mij betreft, deze duikt op in vrijwel iedere song, maar het geeft wel iets extra's aan het geluid van de plaat. Bepaalde songs hadden ook wel wat korter gemogen, een en ander zeurt sporadisch iets te lang door, maar al met al weer een interessant album van deze eenmansband.

Leuke EP, bestaande uit twee prima nieuwe songs en een aardige Kent-cover (Dom Andra), met gastzang van Jonas Renske van Katatonia. De nieuwe songs laten Ihsahn in goede vorm horen, met een sfeervolle mix van stevige metal en stemmige ingetogen passages. Smaakt naar meer.

Iets te symfonisch naar mijn smaak, met het gitaarwerk te ver naar achteren in de mix, maar verder wel weer een avontuurlijk en sfeervol album van meneer Ihsahn. Het songmateriaal kan me niet over de hele linie boeien en qua zang was iets meer afwisseling welkom geweest, maar de progressieve death metal steekt wel weer kunstig in elkaar en luistert aangenaam weg.

Na Telemark helaas de tweede weinig bijzondere EP op rij. De drie ingetogen nieuwe tracks zijn best mooi, maar hier en daar wel aan de saaie kant; de twee covers (van Portishead en A-ha) voegen daarnaast ook weinig toe aan de originele versies. Beste track is opener Losing Altitude.

Drie redelijke nieuwe tracks en twee overbodige covers; dat is de oogst van deze EP. Er wordt ditmaal in het noors gezongen, maar ik hoor Ihsahn toch liever in het engels. Het nieuwe materiaal is aan de stevige kant en avontuurlijk genoeg, maar de drie songs weten helaas niet echt te beklijven. Ik heb Ihsahn al met al wel eens beter uit de hoek horen komen.

Fraai, gevariëerd album dat een bonte mengeling biedt van vele metal-stijlen. Alles blijft gelukkig coherent en ontspoort niet in totale chaos. De zang is ook zeer afwisselend; van doodsrochels tot cleane melodieuze zang en King Diamond-achtige uithalen. Enige jammere is de wat gebrekkige produktie. Het had allemaal wat voller, zwaarder en bombastischer moeten klinken. Daar vraagt deze epische muziek gewoon om.

Solide hiphop-album, maar na de sterke voorganger The Hour Of Reprisal uit 2008 wel een kleine teleurstelling. Ik hoor Ill Bill toch liever ondersteund door meer pompende beats, in een meer dreigende sfeer. De beats zijn hier vrij kaal en de sfeer is nogal neutraal, waardoor alle aandacht uitgaat naar de raps. Deze zijn dik in orde, maar er zijn helaas weinig songs die er echt in positieve zin uitspringen. De plaat zakt gelukkig nergens in, dat is dan wel weer een pluspunt.

Uitstekend album dat over de hele linie blijft boeien. Als metalfan vind ik de vele verwijzingen naar het genre erg leuk; beste track is wat mij betreft het bombastische en meeslepende War Is My Destiny. Die song duurt alleen veel te kort wat mij betreft. De meeste songs gaan ergens over en hebben een kop en een staart. Lekkere beats, goede produktie, niets mis mee.

Misleidende titel, aangezien er geen heavy metal voorkomt op het album. Wel vette beats. Ik ben doorgaans wel gecharmeerd van beide heren en ook deze samenwerking resulteert in iets moois. Beiden zijn goed bij stem en er zitten geen zwakke tracks tussen. Iets meer afwisseling was echter wel op zijn plaats geweest. Nu beukt alles enigzins monotoon door naar de denkbeeldige eindstreep.

De albumcover doet een terugkeer naar de roots van de band vermoeden, en dat gevoel wordt bevestigd wanneer je de songs hoort. Harde, compacte songs met weliswaar genoeg ruimte voor melodie, maar rauwer en meer direct dan op de laatste drie albums. Dit keer ook geen zeurderige ballads. Slechts de nogal overbodige cover van Smashing Pumpkins, Bullet With Butterfly Wings, vormt een rustpuntje, voor de rest is het beuken geblazen. Dit betekent niet gelijk een topalbum, daar zijn de songs niet origineel en sterk genoeg voor, maar al met al een prima plaat. Jammer van de soms wat holle produktie, waar vooral het vlakke gitaargeluid onder te lijden heeft. Geld op, jongens?

Gelukkig wat beter dan de vorige twee albums, Confessions en One Nation Underground. Betere, minder commerciële songs en wat meer aggressie maken dit tot een prima plaat. Slechts de twee rustige, wat zeikerige songs (8 en 13) hadden van mij niet gehoeven.

Zesde album van deze band, en met afstand de meest heavy plaat die men tot nu maakte. Dit is deels te danken aan de voor het eerst ingezette grunts, die de songs nog een stuk aggressiever en ruiger maken. Gelukkig is het niet geforceerd toegepast; de grunts gaan naadloos op in het toaalgeluid. Alle songs beuken genadeloos en oorverdovend door, met pas tegen het einde van het album een beetje variatie en tempowisselingen. Het album is dus enigzins eenvormig en eentonig, maar de rauwe energie en de in your face-benadering van de songs zorgen wel voor een indrukwekkend geheel.

Iets beter (en minder glad) dan voorganger Confession, maar komt nog steeds niet in de buurt van het debuut. Begint goed, maar tegen het einde neemt de eenvormigheid toe.

Het vorige album, Epidemia uit 2012, is met afstand de meest heavy plaat die Ill Nino tot nu toe heeft gemaakt. Met dit nieuwe album keert men voorzichtig terug naar de meer melodieuze metal, doorspekt met akoestische gitaarpartijen, waar men groot mee is geworden. Vooral qua zang is het ditmaal weer wat afwisselender. Natuurlijk heeft de band al lang niet meer de impact die men had ten tijde van het debuut, maar dit blijft wat mij betreft een fijne band. En een song als Are We So Innocent is met zijn voortbeukende ritme heerlijk aanstekelijk. De rest van het album kan er ook zeker mee door.

Voor de release van dit album had ik de heftige track Shivering met Spiritbox al gehoord, maar wie meer van dat werk verwacht komt bedrogen uit. Het album biedt toegankelijke poptracks met elementen van rock, metal, dance, trance, techno en dubstep, maar het geluid kleurt helaas te weinig buiten de lijntjes. Men speelt vooral op safe. Nothing Ever After, met Motionless In White, is wel nog een toffe track.

Futuristische Fear Factory-achtige metal uit Rusland. Hakkende riffs, brute zang, veel keyboardpartijen en dreigende electronische details. Hier en daar een beetje cheesy door de toevoeging van gothische zangpartijen, maar overwegend een lekker, goed geproduceerd album. De songs zijn wel wat inwisselbaar, waardoor de waardering iets lager uitvalt. Overigens niet de eerste plaat van deze band- hiervoor zijn al een tweetal albums uitgebracht.

Interessant project, opgezet door de noor Roy Westad, voornamelijk bekend als film- en televisieserie-componist. Dit is wel even andere koek. De band, met Soilwork-zanger Bjorn Strid en Megadeth-drummer Dirk Verbeuren in de gelederen, laat hier een smakelijke old school-mix van thrash-, death- en black-metal horen, lekker rauw en opgefokt. De produktie had wel wat voller en krachtiger mogen zijn, maar het past uiteindelijk wel goed bij de retro klinkende muziek.

Zweedse nu-metal, vakkundig in elkaar gezet en geproduceerd, maar uiteindelijk weinig onderscheidend. Qua teksten is het ook allemaal erg cliché. De band klinkt wel wat als Thirty Seconds To Mars in de beginjaren, zij het iets steviger en meer 'metal'. Halverwege het album verzandt de boel in nogal gezapig en dweperig songmateriaal, waarna de plaat met een paar wat ruigere tracks gelukkig wel sterk afsluit. Omdat het album lekker wegluistert toch een ruime voldoende.