Deze zweedse band komt hier gelukkig een stuk steviger en feller voor de dag vergeleken met de laatste paar albums, die bij vlagen wel erg glad en ingetogen waren. Ditmaal vindt men een mooie balans tussen explosies van geweld en poppy passages, resulterend in een reeks prima tracks. Tegen het einde van het album komen we iets teveel zweverige instrumentale niemendalletjes tegen, maar tot die tijd is het feest. Qua teksten is het allemaal nog steeds te voor de hand liggend, maar omdat het songmateriaal ditmaal zo sterk is zie ik dat graag door de vingers.

Dit is een luxe uitvoering van het album The Black van vorig jaar, aangevuld met twee nieuwe tracks (God Fearing Man en Death Shall Have No Dominion), drie remixen en zowaar een lange ambient-track (het afsluitende La Douleur Qui Est sans Fin). Daarnaast beschikken een aantal tracks over gastvocalen van bevriende artiesten. Echt veel beter is de reeds prima plaat er niet op geworden, maar het is alsnog een leuk hebbedingetje voor de fans van deze zweedse band.

Deze moderne mix van nu-metal en metalcore ligt lekker in het gehoor en klinkt zeer verzorgd, al is het songmateriaal aan de eenvormige kant en gaan de gladde zangpartijen op den duur een beetje tegenstaan. Het helpt dan ook niet bepaald dat de zweedse band grossiert in clichématige teksten. Gelukkig is het songmateriaal aanstekelijk genoeg om dit te compenseren, al is het afsluitende en veel te pathetisch gezongen Love & Grace behoorlijk slecht.

Meer een veredelde EP dan een volwaardig album, met een aantal nieuwe tracks, een remix, een Nine Inch Nails-cover en een paar demo's. De nieuwe tracks zijn verrassend sterk en vormen de voornaamste reden om dit schijfje te beluisteren. De remix is best oké; met de cover kon ik niet zoveel en de demo's zijn alleen interessant voor die hard-fans.

Enigszins gedateerd klinkende metal uit Canada, in het straatje van een band als Mudvayne. Imonolith bestaat uit muzikanten die we kennen van The Devin Townsend Project en Threat Signal, maar helaas stijgt het songmateriaal nergens tot grote hoogte. Het is degelijk en vakkundig uitgevoerd, maar qua productie en intensiteit ontbreekt er gewoonweg iets. De soms wat flauwe refreintjes doen ook wel wat afbreuk aan de stootkracht.

Degelijke, zij het weinig verrassend uitgevoerde deathcore, bruut maar tegelijkertijd opvallend toegankelijk. Door de open produktie blijft alles helder en overzichtelijk qua geluid, met makkelijk te verhapstukken, compacte songs. Het materiaal is nergens echt memorabel, maar het album is dan wel weer zo vakkundig in elkaar gezet dat de songs met gemak blijven boeien. Mijn interesse is in ieder geval gewekt; ik ga de eerdere albums ook een kans geven.

Prima tweede album, geen herhalingsoefening maar wel weer een fijne mix van emo- en metalcore. Iets meer ruimte voor melodie en minder bombastisch, al is de sound bij vlagen nog wel behoorlijk dichtgemetsteld. Fraai, afwisselend album.

Solide derde album van deze amerikaanse emocore/ metalcoreband. De songs klinken lekker bombastisch, mede door de uitstekende productie, en er zit eigenlijk geen misser tussen. Het slechts uit pianospel bestaande Enigmatic had wel wat korter mogen duren, maar goed, ook dat nummer is best mooi. De wisselwerking tussen zoete emorock en brute metal verveelt in ieder geval nog steeds niet.

De titel van deze EP zegt het al: bestaande songs van de band worden hier in een symfonisch jasje gestoken. Met wisselend succes overigens, aangezien de schreeuwerige vocalen en drukke orkestpartijen herhaaldelijk flink op de zenuwen werken. Nee, dan werken de songs toch beter in hun oorspronkelijke vorm. Leuk experiment, maar ik kan er weinig mee.

Korte maar krachtige EP, niet zo goed als de latere albums maar aangenaam genoeg. De songs beklijven hier nog niet zo heel best, maar de mengeling van emo, metalcore en electronica ligt prettig in het gehoor.

Uitstekende metalcore met een flink emo-sausje. Alle songs zijn fraai, mede door de sterke zang die zowel in de cleane als de schreeuwende stukken weet te overtuigen. Bombastisch in elkaar gezet, met een knalharde produktie en een door keyboardpartijen dichtgesmeerd geluid. Ik kan er wel iets mee.

Prima moderne metal, hier en daar wat commerciëel in de refreintjes, maar alle songs klinken lekker vet en liggen uitstekend in het gehoor. Niet beter of minder dan het vorige album, Come Clarity, die ik ook prima vond. Uitschieter is wat mij betreft de song die het meest buiten de boot valt, het lange en sfeervol opgebouwde The Chosen Pessimist. De drie bonustracks zijn overigens ook zeer de moeite waard.

Dit album had kunnen profiteren van een iets minder matte produktie en een wat ruigere aanpak van het songmateriaal, maar al met al is dit best oké. Het songmateriaal is gelukkig een stuk meer uptempo dan op het vorige album het geval was en de meeste songs liggen goed in het gehoor. Bepaalde refreintjes zijn aan de simpele kant en de band probeert herhaaldelijk nogal geforceerd het iedereen naar de zin te maken, maar met dit album is men in ieder geval weer op de goede weg.

Prima schijf, waarop de band de meer melodieuze koers definitief doorzet. Geen echte uitschieters, waardoor de plaat nergens heel goed wordt, maar er wordt wel constant kwaliteit geleverd en alle songs zijn de moeite waard.

Prima album van deze zweden, waarop de meer melodieuze elementen die latere albums kenmerken nog grotendeels ontbreken. Hier en daar een wat suf melodielijntje, maar overwegend is het beuken geblazen, met weinig rustmomenten. Over de hele linie sterke songs, fijn bij elkaar gebruld door zanger Anders Fridén.

Deze gedeeltelijke terugkeer naar een meer heavy geluid, met de nadruk op uptempo tracks, is overwegend geslaagd te noemen. Hier en daar verliest de band zich nog steeds in te melodieuze songstructuren en zoete zanglijnen, vooral naar het einde van het album toe, maar de meeste tracks liggen bijzonder fijn in het gehoor, beuken lekker door en laten een band horen die een goede balans heeft gevonden tussen verleden en heden.

De eerste vijf tracks zijn prima en doen hoop leven, maar helaas zakt het niveau daarna snel. Vanaf de makkelijke meezinger (This Is Our) House worden de melodielijntjes simpeler en de refreintjes flauwer. Hier en daar vallen er dan nog wel wat stevige uptempo riffs en aardige zanglijnen te ontdekken, maar het materiaal is erg wisselvallig. Jammer, want de band laat sporadisch horen nog steeds over de nodige klasse te beschikken.

Beetje vreemd en onwennig album van deze doorgaans betrouwbare zweedse metalband. Gortdroog geproduceerd ook. De eerste drie songs zijn prima en hakken er direct lekker in, maar vanaf Through Oblivion gaat het tempo drastisch omlaag en krijgen de songs een dik aangezette HIM-achtige sound mee. Daar zit ik bij In Flames niet op te wachten. Een song als With Eyes Wide Open neigt zelfs naar Scorpions-achtige poprock. Daarna komt het niet meer goed met het album, ondanks een paar sterke tracks tegen het einde van de plaat. Dit is duidelijk een band die zoekende is. Hier heeft men het in ieder geval nog niet gevonden.

Ik kan dit album toch wel weer waarderen, net als A Sense Of Purpose. Wellicht zijn er iets teveel midtempo songs- meer uptempo beukers als het lekkere The Puzzle zou fijn zijn- maar het songmateriaal is wat mij betreft constant sterk. De produktie is ook mooi vol en krachtig. De afwijkende (en rustige) songs, The Attic, Jester's Door en het afsluitende Liberation, behoren helaas tot de minste van de plaat.

Deze kennismaking met het wat oudere werk van de band valt me niet tegen. De productie is wat rauwer, maar de songs zijn dik in orde. Hier werkt de combinatie van death metal en meer melodieus werk al naar behoren. De cover van Depeche Mode's Everything Counts is helaas aan de matige kant.

Loodzware metalcore uit Australië. Best goed eigenlijk, al is het wel even slikken bij sommige melodieuze zangpartijen, die erg zoet zijn. Gelukkig wordt er overwegend flink gebruld, en overtuigend ook. Het songmateriaal steekt verder degelijk in elkaar, waarbij de meeste tracks bovengemiddeld goed zijn. Ik ga het eerdere werk van de band ook maar eens opsnorren.

Degelijke australische metalcore, maar wel een beetje een geval van dertien-in-een-dozijn. Het songmateriaal is over de hele linie net niet sterk genoeg en de melodieuze zangpartijen zijn net iets te zoet. Dat kunnen het brute brulwerk en de vette gitaarriffs net niet afdoende compenseren.

Na het vorige album, het nogal schizofrene Kaliyuga uit 2020, vond deze australische band het blijkbaar tijd voor een kleine koerscorrectie. Een wijs besluit. De ratjetoe aan stijlen heeft hier plaats gemaakt voor een bikkelharde mix van metal- en deathcore, met zeer positief resultaat. Het unaniem sterke songmateriaal helpt daar natuurlijk ook bij. In krap 40 minuten wordt er flink uitgepakt. Er is weer hoop!

Deze australische metalband maakt zich er op dit album niet makkelijk vanaf. De min of meer standaard metalcore van de vorige platen heeft hier plaats gemaakt voor een ratjetoe aan stijlen, van Disturbed-achtige stampers (Hellbringer) tot Linkin park-achtige nu-metal (Timebomb). Het is allemaal nogal schizofreen en een beetje too much, al heeft het album zeker zijn momenten, zoals het heerlijk vette Force Of Life. De boel start nogal stroef met twee geforceerd klinkende intro's, maar gaandeweg wint het album aan kracht, om dan toch wel behoorlijk overtuigend te eindigen.

Jammer van de nogal doffe en rommelige produktie, want dit is verder toch wel weer een prima album van deze zweedse metalband. Het songmateriaal komt ditmaal helaas net wat minder goed uit de verf. Dit had echt veel grootser moeten klinken dan het hier doet. Niettemin zeven fraaie, lange tracks, afwisselend stevig en ingetogen. De grunts overheersen, maar hier en daar wordt melodieuze zang op gepaste momenten effectief ingezet.

De zweedse band keert overtuigend terug na het halfbakken album Afterglow uit 2016, dat vooral te lijden had onder een erbarmelijke productie. Dat aspect is hier gelukkig dik in orde. Het songmateriaal mag er ook zijn. Zeven lange, meeslepende tracks die precies de juiste balans hebben tussen agressie en melodie. Het klinkt allemaal erg fraai.

Wat minder verrassend dan het debuut, met wat langere (en inderdaad soms wat saaie) songs. Neemt niet weg dat het allemaal weer fraai en overtuigend gedaan is. Zo goed als opener For You To Know wordt het niet meer op de plaat, maar het niveau blijft constant hoog. Ook in de snellere stukken weet de band te vlammen.

Uitstekende doom metal, sfeervol en energiek. Alle songs zijn de moeite waard, maar The Black Lodge steekt er voor mij bovenuit. Prachtig. Mooi vol geproduceerd ook, met hier en daar wat cleane zang voor de broodnodige variatie. Een zeer overtuigend debuut. Opvolger Monolith ga ik nu snel beluisteren!

Deze zweedse band brengt nog steeds een superieure mix van doom en melodieuze deathmetal ten gehore, verpakt in lange, meeslepende songs. Het contrast tussen ingetogen passages met clean gezongen stukken en bruut beukwerk met grunts is ditmaal groter dan ooit, maar het sluit allemaal naadloos op elkaar aan. Het album is ook een echte groeiplaat; bij iedere beluistering wordt het songmateriaal beter.

Wederom een bijzonder fijn album van deze altijd betrouwbare zweedse metalband. De stevige maar tegelijkertijd heerlijk melancholische melodeath klinkt nog steeds opperbest en alle tracks zijn de moeite waard. Productioneel steekt het album ook fraai in elkaar, met veel aandacht voor detail en de broodnodige dynamiek. Op deze manier mag men nog wel een tijdje doorgaan.