Indrukwekkend derde album; een stuk dynamischer en meer veelzijdig dan voorganger Monolith. Het gemiddelde tempo van de songs ligt ditmaal ook een stuk hoger. De sfeervolle mengeling van doom- en deathmetal wordt nog steeds zeer zeer overtuigend gebracht. Krachtige ruige zang, fraaie melodielijnen en unaniem sterke songs. Ook de clean gezongen ballad Celestial Tear is erg mooi. Klasseband.

Fijne synthwave-soundtrack van de gelijknamige documentaire over de horrorfilms van de jaren '80. Die heb ik nog niet gezien, mede omdat ik wat zit aan te hikken tegen de speelduur van bijna 4 1/2 (!) uur, maar na het beluisteren van deze te gekke soundtrack, bestaande uit 20 tracks van evenzoveel artiesten, krijg ik daar toch wel zin in.

Met slechts negen synthwave nummers is deze soundtrack helaas twee keer zo kort als die van deel één, wat best vreemd is aangezien de gelijknamige documentaire wel weer bijna 4 1/2 uur klokt. Niettemin een aardige verzameling tracks, sfeervol en lekker dreigend.

Weer wat ruiger dan het vorige album. Ditmaal een mix tussen de metalcore van het debuut en de meer toegankelijke rocksound van de vorige plaat, met een overwegend positief maar weinig opvallend resultaat. Ik vind nog steeds dat deze band een beter zanger(es) verdient. Haar cleane zangpartijen zijn best oké, maar het gegil in de coupletten gaat al snel flink irriteren. Wat een speenvarken zeg. De songs zitten gelukkig degelijk in elkaar, met ook hier weer lekker vet gitaarwerk. Gewoon die vrouw uit de band flikkeren en met iemand anders doorgaan, is mijn advies.

Degelijke metalcore die zich onderscheidt van de massa door de vrouwelijke zang. De zangeres weet in zowel de cleane stukken als in het brulwerk te overtuigen, al werkt haar stem soms wel wat op de zenuwen. Vooral in de afsluiter When The Storm Subsides. De band is verder wat inwisselbaar, al is het gitaarwerk best lekker.

De stijl van het vorige album Blood wordt hier verder doorgetrokken, dus ook ditmaal geen metalcore meer maar loodzware electronica en dik aangezette geluidseffecten. Echt zo'n album dat op de montagetafel is ontstaan en live niet te reproduceren is. Zangeres Maria Brink gaat er weer eens vol tegenaan en schreeuwt en krijst de boel op overtuigende wijze aan elkaar. Lang niet alle songs zijn de moeite waard, maar de massieve produktie tilt alles net over de eindstreep. Ik hoop dat men de volgende keer wel weer wat metalcore-elementen gaat herintroduceren, want hoewel ook deze plaat best weer oké is denk ik dat de band met deze koers uiteindelijk op een doodlopend spoor komt te zitten.

Je kunt in ieder geval niet zeggen dat deze amerikaanse band steeds hetzelfde album maakt. De metalcore van het vorige album heeft alweer plaats moeten maken voor een ander geluid op deze vierde plaat, namelijk loodzware rock, nadrukkelijk ondersteund door allerlei electronica. De intense 'zang' van Maria Brink blijft een acquired taste, maar past wel goed bij de veelal meeslepende en fijn voortbeukende songs. Of dit een beperkte houdbaarheidsdatum heeft durf ik niet te zeggen, maar momenteel kan ik er wel iets mee.

Qua zang gelukkig minder geforceerd en overdreven dan op het vorige album; waarschijnlijk had zangeres Maria Brink wel door dat ze daar te ver was gegaan. Aanvankelijk pakt de meer sobere aanpak overigens niet heel goed uit, aangezien de eerste paar tracks niet echt bijzonder zijn. Gelukkig wint het album gaandeweg aan kracht en blijft het songmateriaal vervolgens boeien tot het einde. Ook hier waagt de band zich weer aan een cover, Army Of Me van Björk, maar gelukkig is ook die goed te pruimen.

Dit nieuwe studio-album begint nogal dubieus met een cover (Fly Like An Eagle van de Steve Miller Band); welke artiest doet dat in godsnaam? De band van zangeres Maria Brink blijkbaar. En verderop nog een cover, het uitgekauwde We Will Rock You van Queen nota bene. Dan moet je als band wel van heel goede huize komen om dat te doen vergeten. Helaas, dat lukt niet echt. Deel van het probleem is het weinig memorabele en hoofdzakelijk electronische songmateriaal, dat log en aan de saaie kant is. Ook de meer uptempo tracks willen niet zo beklijven als in het naaste verleden. Grootste probleem is echter de zang. Brink heeft haar maniertjes zo geperfectioneerd dat werkelijk alles overdreven en tegelijkertijd hopeloos geforceerd klinkt. Nee, hopelijk gaat men niet op deze voet verder.

Heel wat toegankelijker en meer 'poppy' dan de vorige twee albums, die behoorlijk zwaar op de maag lagen. De dik aangezette electronica is nog steeds van de partij en de metalcore uit het verleden is nergens meer te bekennen, maar de band weet in de beste momenten heerlijk catchy en meeslepend uit de hoek te komen. Zo zijn Black Wedding, Witching Hour en No Roots onweerstaanbaar lekkere tracks. De rest van het album kan er ook ruimschoots mee door, al vind ik de Phil Collins cover In The Air Tonight niet bepaald iets toevoegen.

Ik was niet kapot van het debuut, en al helemaal niet van het continue gekrijs van zangeres Brink. Op dit album gebruikt ze haar stem heel wat beter, maar dat wil niet zeggen dat dit album beter is dan het debuut. De metalcore is grotendeels verdwenen om plaats te maken voor meer rock-gerichte songs. Slechts in The Great Divide herkennen we nog metalcore-elementen. Dit is dan ook direct de beste song van het album. Verder is het allemaal best oké, maar wederom geen topper.

Een fijne en vrolijke portie doom/ death-metal uit Noorwegen, leuk zo voor het begin van de lente. Somber en naargeestig, maar wel sfeervol en meeslepend. Opener Against The Grain is meteen geweldig en hakt er direct flink in. Mooie melodielijnen, brute passages en afwisselend cleane zang en grunts buitelen over elkaar heen. Helaas is de rest van het album minder indrukwekkend, al weet de band wel continu te overtuigen en is het songmateriaal degelijk genoeg. Het is gewoonweg niet zo heel pakkend. Tot de afsluiter Floating On The Murmuring Tide dan, die is wel erg fraai.

Avontuurlijke death metal, met heel wat verrassingen voor de nietsvermoedende luisteraar. Zo bevat Soul Adventurer slechts cleane zang en is er veel afwisseling tussen melodieuze passages en het brutere beukwerk. Het klinkt in ieder geval allemaal bijzonder fraai, niet in de laatste plaats door de uitstekende produktie. Bepaalde songs bevatten abstracte, tegendraadse elementen waar ik niet zo veel mee kan, maar overwegend is dit een mooi en lekker stemmig album.

De progressieve death metal van deze noorse band steekt zoals altijd weer fraai in elkaar, maar soms is het geluid wellicht iets te toegankelijk, iets dat afbreuk doet aan de totaalbeleving. Zo wordt het wel erg gezellig in de cleane refreintjes en vallen de melodieuze, haast Dream Theater-achtige passages die her en der opduiken wel erg uit de toon binnen het overwegend toch wel brute geluid. De blazers die af en toe opduiken passen dan vreemd genoeg wel goed bij het songmateriaal. Kortom; avontuur genoeg, maar moeilijk om echt grip op te krijgen.

Goed te kunnen constateren dat er nog leven in de band zit na het zeer suffe laatste album uit 2011. Incubus klinkt hier in ieder geval weer enigszins energiek en onstuimig, al moet wel gezegd worden dat echt sterke songs ontbreken. De plaat klinkt best lekker (op het kunstmatige drumwerk na dan), maar het materiaal gaat wel het ene oor in en het andere uit.

Wat een tegenvaller! In de eerste paar songs is zelfs vrijwel geen gitaarwerk te ontdekken. Niet dat dat zo'n probleem is, als de songs nog enigzins interessant zouden zijn, maar helaas... Het geheel zeurt maar een beetje gezapig door, zonder ergens boeiend te worden. Is dit de band van het energieke S.C.I.E.N.C.E. en Make Yourself? Je zou het haast moeten ontkennen. Het hitgevoelige Isadore kan er nog net mee door, maar verder is het slappe hap.

Eén van de betere albums van de band, met een goed gedoseerde mengeling van stevige avontuurlijke rocksongs en meer ingetogen werk. De band klinkt energiek en hongerig, iets dat op sommige albums hiervoor (en vooral hierna) wel eens anders is geweest. Blijft een leuke band, al worden vroege albums als S.C.I.E.N.C.E. en vooral Make Yourself niet geëvenaard.

Het meest recente studioalbum, If Not Now, When uit 2011, was helaas erg saai en vervelend; deze EP laat gelukkig een kleine verbetering in het geluid horen. De band is weer iets steviger en experimenteler bezig. De vier songs zijn stuk voor stuk niet bijster interessant, maar Incubus lijkt in ieder geval het juiste pad te hebben herontdekt.

Zeer aangename verrassing, dit Incura uit Canada. De vier eerder uitgebrachte EP's zijn langs me heen gegaan, maar dit debuutalbum mag er in ieder geval zijn. Het aparte, iele stemgeluid van de zanger (te vergelijken met de zanger van Coheed And Cambria) zal wellicht niet iedereen kunnen bekoren, maar niemand zal om de kwaliteit van het songmateriaal heen kunnen. De tien afwisselende, unaniem sterke tracks bieden een smakelijke mix van rock en metal, waarin elementen van bands als Queen en Muse te herkennen zijn. Het klinkt allemaal erg overtuigend en de songs zijn avontuurlijk en meeslepend. Hier gaan we hopelijk meer van horen.

Jammergenoeg het laatste album van deze altijd prima amerikaanse rock/ metalband. Naast de uitstekende zanger beschikt men ook nu weer over een aantal sterke, goed in het gehoor liggende songs, vol afwisseling en dynamiek. Vooral de tweede helft van het album is indrukwekkend. Niet alles is even geslaagd en soms zit ook de zanger er een beetje naast, maar al met al is het toch spijtig dat de band is opgedoekt.

Aangename moderne rock, ook bekend als (ahum) nu metal. Dat is inmiddels een beetje een term uit vervlogen tijden, maar wel van toepassing op deze plaat. Deze band is nooit doorgebroken maar met terugwerkende kracht is dit album best goed. De songs steken degelijk in elkaar en vooral de zanger is prima. Niet alle tracks zijn even goed, maar het grootste gedeelte van het songmateriaal is nog steeds de moeite waard. In 2010 bracht de band het vooralsnog laatste album uit, Augustagein. Een stille dood gestorven.

Aangename metal uit de republiek Moldavië, met een hoofdrol voor schreeuwlelijk Elena Cataraga. Haar vocale capriolen zijn soms een beetje too much en als rapper is er geen toekomst voor haar weggelegd, maar over het algemeen baant zij zich dapper een weg door het zeer afwisselende en vaak aanstekelijke songmateriaal. Veel tracks bevatten ook leuke electronische intermezzo's.

Heftige moderne metalcore uit de republiek Moldavië. Aanvankelijk wordt de aandacht iets teveel opgeëist door schreeuwlelijk Elena Cataraga, maar al snel went dat en blijkt haar stemgeluid goed te passen in het behoorlijk complexe totaalgeluid, met een verdere hoofdrol voor bruut hakkende riffs en dreigende electronica. Overwegend is het songmateriaal behoorlijk indrukwekkend en meeslepend; vooral in de mooi uitgevoerde, breed galmende refreinen is de band op haar best. Niet overal even makkelijke kost en vrij uitputtend op den duur, maar ik ga zeker een duikje nemen in het verleden van Infected Rain.

Minder intens en opgefokt dan voorganger Ecdysis uit 2022, maar wederom weet deze metalband uit Moldavië te overtuigen. Het songmateriaal steekt verzorgd en meeslepend in elkaar en de zangpartijen van Elena Cataraga eisen ook ditmaal in positieve zin de aandacht op. Tegen het einde van het album is de rek er wel een beetje uit en verslapt de aandacht, maar tot die tijd is dit zeer aangenaam.

Moderne technische death metal van de bovenste plank. Deze nederlandse band levert een overrompelend debuutalbum af, vol moddervette, loodzware grooves en het betere gruntwerk. Vooral het eerste half uur is bijzonder sterk, met voldoende variatie ook binnen en rondom het songmateriaal. In de laatste paar tracks begint de boel een beetje langdradig te worden en te slepen, maar tegen die tijd kunnen we rustig concluderen dat de vaderlandse metalscene er een prima band bij heeft.

Zo zeg, dit hakt er behoorlijk bruut in. Deze portugese thrash-formatie weet behoorlijk te imponeren, vooral in de snelle tracks. Wat een vette riffs en wat een overdonderend totaalgeluid. Jammer dat de eentonige brulzang de kwaliteit van de muziek niet kan bijbenen, anders was dit echt geweldig geweest. Nu is het dat bij vlagen alsnog, maar met een betere zanger zou deze band echt heersen.

Superieure deathcore uit het Verenigd Koninkrijk. Nog wat beter dan het vorige album; het songmateriaal is meer memorabel en productioneel is het allemaal bijzonder fraai verzorgd. Hier en daar heeft men wat subtiele details in het geluid verwerkt, maar vrees niet- veel botter en bruter dan dit wordt het niet. Luister maar eens naar het opgefokte en furieuze Echoes Of Hate.

Monotoon maar in ieder geval wel behoorlijk intens en spijkerhard debuut van deze britse deathcore-band. Er wordt een imposante, strakke muur van geluid opgetrokken; jammer dat er geen memorabel songmateriaal voorhanden is. En de zang klinkt alsof er water wegloopt in een doucheputje. De vier bonustracks die op latere uitgaven zijn toegevoegd vormen het hoogtepunt en laten horen waar de band toe in staat is. Iets dat er hier helaas nog niet helemaal uitkomt.

Meer dan degelijke britse deathcore, van een band die eigenlijk nooit teleurstelt. Nadeel binnen dit genre en ook wat dit album betreft is de eenvormigheid van het songmateriaal, waardoor de afzonderlijke tracks gaandeweg moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn. Alles beukt en ramt ongenadig door, met hier en daar weliswaar een beetje afwisseling (zoals het ingetogen instrumentale Penance), maar wat meer dynamiek binnen en tussen de tracks had geen kwaad gekund.

Niet zo sterk als de twee meer recente albums, maar de deathcore van deze britse formatie klinkt hier reeds behoorlijk indrukwekkend. De muziek steekt technisch vernuftig in elkaar en ook zanger Jason Evans haalt alles uit de kast om er iets bijzonders van te maken. Het songmateriaal blijft in al het enthousiasme soms een beetje achter. Niettemin een behoorlijk bruut en intens album.