Tien jaar na de originele release van dit album brengt deze britse deathcore-band een opgepimpte versie uit, voorzien van volledig heropgenomen songmateriaal. Ik ken het origineel (nog) niet, maar deze herbewerkingen klinken in ieder geval behoorlijk bruut en strak. De songs missen een beetje de groove en memorabele hooks van de meer recente albums, maar men heeft er in ieder geval wel iets moois van gemaakt. Wellicht een ideetje voor Metallica met St. Anger?

De deathcore van deze altijd betrouwbare britse band staat ook ditmaal als een huis, maar het songmateriaal is bij vlagen helaas wel nogal gewoontjes. Veel songs bewegen zich voor in midtempo en Ingested slaat minder wild om zich heen dan we van hen gewend zijn. Iets meer tempowisselingen en opgefokte waanzin (zoals in de furieuze opener Paragon Of Purity) was welkom geweest. Nog steeds een topper binnen het genre, maar de band kan beter.

Ik zag deze britse band onlangs live op het Into The Grave-festival in Leeuwarden, waar men behoorlijk indruk maakte. De brute technische deathcore klinkt op plaat al net zo overweldigend en intens. Op den duur is de voortdurende aanslag op de oren een beetje vermoeiend, maar goed is dit zeer zeker. De veelzijdige zanger Jason Evans steelt zowel live als op plaat de show, maar de rest van de band presteert minstens zo indrukwekkend. Ik ga het eerdere werk ook zeker een kans geven.

Aangename progressieve metal uit Nederland, met in het geluid elementen van bands als Tool en Porcupine Tree. Gelukkig weet men een eigen draai aan het songmateriaal te geven, waardoor het album niet klinkt als een kopie van die bands. Vooral het spaarzaam ingezette gitaarwerk is bijzonder fijn. De zangpartijen, hoewel zeker niet slecht, zijn mij iets te licht en eenzijdig en het album zakt halverwege een beetje in, maar al met al is dit een behoorlijk indrukwekkend debuut.

Ook op dit derde album wil het de band maar niet lukken om echt te boeien. Het geluid is iets ruiger geworden; vooral het gitaarwerk is vrij 'heavy'', maar de songs blijven een weinig opzienbarende mix van britpop en alternatieve amerikaanse rock. Echt sterke songs ontbreken ook. Over de hele linie genomen geen slechte plaat, maar wanneer je alles achter elkaar beluisterd gaat vooral de nogal eentonige zang een beetje irriteren.

Vierde album alweer van deze engelse rockband. Ook nu weer een redelijke plaat, maar het lukt de band maar niet om echt goede songs te schrijven. Het stemgeluid van de zanger blijft ook een geval apart. Ik heb er geen hekel aan, maar echt mooi vind ik het ook niet. De songs bevatten ditmaal iets meer electronica, maar verder onderscheidt deze plaat zich niet van de eerdere albums. Niet beter, niet minder.

Deze britse rockband vist al jaren in dezelfde muzikale vijver als Placebo, maar heeft wel een wat steviger geluid, met name door het lekker zware gitaarwerk. De zanger is en blijft een 'acquired taste', maar ik kan hem wel hebben. Het album opent sterk met het prettig in het gehoor liggende Blood Orange Lake en het toepasselijke The Next Song. Daarna is het songmateriaal aan de wisselvallige kant, maar uiteindelijk is het album goed te genieten, alhoewel (wederom) geen hoogvlieger.

Vijfde album alweer voor deze engelse rockband, maar ook nu weet men niet echt progressie te boeken. De songs zijn degelijk genoeg en de plaat luistert best lekker weg, maar er zijn geen songs die echt in positieve zin opvallen. Tegen het einde zakt het album ook wat in. Lekker gitaarwerk en hier en daar leuke electronische elementen, dat wel.

Dit zou oorspronkelijk een drieluik worden, maar de band heeft naar verluidt gaandeweg de interesse in het project verloren. De overige twee delen zullen we dus waarschijnlijk nooit te horen krijgen. Is dat jammer? Tja, niet echt. Het album wijkt feitelijk niet af van eerder werk van de band en ik heb geen concept kunnen ontdekken in het songmateriaal. Neemt niet weg dat ook dit weer een aangename plaat is geworden, met de gebruikelijke mengeling van pop, rock en een vleugje metal.

De originele sound van het debuut heeft grotendeels plaats moeten maken voor een wat meer commerciëel geluid. Pluspunt is wel dat de songs nu wat lekkerder in het gehoor liggen. De verzorgde mix van alternatieve britpop en amerikaanse radiorock werkt vrij goed, al zijn de laatste paar tracks wat minder. Geen geweldig album, maar redelijk binnen zijn soort.

Uitstekende melodieuze death metal, overtuigend uitgevoerd en goed geproduceerd. De plaat blijft over de hele linie boeien. De balans tussen melancholie en agressie is knap getroffen. Dit smaakt absoluut naar meer, ik ga op zoek naar eerder werk van de band.

Sfeervolle metal, een mengeling van thrash en doom, resulterend in een lekker album dat soms wel iets wegheeft van een band als Amorphis. De zang/ grunt had wel iets meer vooraan in de mix mogen staan, maar verder valt er over de volle produktie weinig te klagen. Uitsluitend sterke songs.

De band klinkt hier weer bevlogen en overtuigend, na het wat wisselvallige vorige album. Cleane zang is grotendeels afwezig; het betere gruntwerk overheerst. Het songmateriaal is sfeervol en voorzien van mooie melodielijnen, waardoor het geluid meer dan eens richting een band als Amorphis gaat. Iets meer afwisseling en dynamiek binnen de veelal lange tracks had geen kwaad gekund, maar overwegend laat Insomnium hier horen weer op de juiste koers te zitten.

Sfeervolle EP, met vier tracks die Insomnium van een wat meer ingetogen en melancholische kant laten horen. Sporadisch komen er nog wel flinke grunts langs, maar de hoofdrol wordt opgeëist door stemmige, meeslepende melodielijnen. De vier tracks behoren wat mij betreft niet tot het beste werk van de band, maar opener The Conjurer is evenwel erg mooi en de overige songs doen daar niet veel voor onder.

Enigzins misleidend EP'tje. Deze bevat vier songs, maar naast het lekker voortbeukende en prettig in het gehoor liggende titelnummer (dat inmiddels ook te vinden is op het nieuwe album Shadows Of The Dying Sun) zijn er slechts drie korte akoestische instrumentale niemendalletjes aanwezig. Oké, deze zijn best mooi, maar wie daadwerkelijke vier nieuwe echte songs verwacht komt bedrogen uit.

We zijn het niet gewend van Insomnium, maar hier en daar laat de band ditmaal wat steken vallen, vooral in de meer melodieuze en toegankelijke tracks. Daar wordt één en ander al snel iets te flauw en vooral simplistisch. Jammer, want de meeste tracks staan als een huis en gaan er als vanouds tegenaan. Een wisselvallig album uiteindelijk, overwegend de moeite waard, maar met een paar kleine missers.

Solide debuut van deze finse metalband, dat een mengeling laat horen van doom- en deathmetal, doorspekt met folk- en pagan-elementen. Het tempo van de songs ligt behoorlijk hoog, iets dat je niet zo vaak hoort binnen dit subgenre. Qua songmateriaal is het allemaal nog niet zo boeiend als op de latere albums, maar qua energie en overtuigingskracht valt er weinig te klagen.

En weer een fraai album van deze melodieuze death metal band. Hier en daar wat cleane zangpartijen, maar al te ver wordt er niet afgeweken van de beproefde formule. En waarom zou men ook? De band doet wederom waar men goed in is- meeslepende melancholie combineren met beukende aggressie. Bonustrack Weather The Storm, met gastzang van Dark Tranquility vocalist Mikael Stanne, is overigens ook te gek.

Zesde album alweer van deze geweldige finse melodieuze deathmetal-band. Aan de formule is sinds de vorige plaat niet heel veel gesleuteld. De songs zijn ditmaal wat langer, er wordt iets minder gebruik gemaakt van cleane zang en er zijn twee (semi)ballads aanwezig, maar verder is het weer fijn beuken geblazen, met ijzersterke mid- en uptempo songs. Het klinkt in ieder geval allemaal weer geweldig. De genoemde semiballads behoren wat mij betreft wel tot de minste songs van het album, maar voor de rest is dit wederom een ijzersterke toevoeging aan het toch al indrukwekkende oeuvre van de band.

Tweede album van deze finnen, dat een iets ander geluid laat horen dan het debuut. Het tempo van de songs ligt een stuk lager en er is veel meer ruimte voor akoestische passages, iets dat de sfeer ten goede komt. Dit zorgt er tegelijkertijd wel voor dat het album niet bepaald vlot doorloopt. Qua produktie laat het album ook wel wat te wensen over; het klinkt allemaal wat kaal en schel. Geen echte vooruitgang dus vooralsnog, maar gelukkig zou de band een flinke sprong voorwaarts maken met het volgende album, Above The Weeping World.

Geslaagd nieuw project van ex-Bush zanger Rossdale. Sterke rocksongs, prima uitgevoerd. Jammer dat het slechts bij dit ene album is gebleven. De soloplaat die de beste man hierna uitbracht is toch wel wat minder.

Acceptabel vierde album van deze amerikaanse band, waarvan het geluid per album meer op Editors gaat lijken. Echt sterke songs ontbreken helaas en de laatste twee tracks zijn aan de zeikerige kant, maar verder steekt het materiaal degelijk en vooral sfeervol in elkaar.

Vrij consistent derde album van deze amerikaanse pop/rockband. Het geluid blijft gelukkig vrij 'kaal' en open, zonder bombast en allerlei electronica. Echt spannend wordt het niet door het ontbreken van werkelijk memorabele songs, maar voordeel is dan wel weer dat er geen miskleunen zijn. Al is The Scale aan de saaie kant. Wellicht had wat meer uptempo werk en meer variatie qua zang geresulteerd in een nog betere plaat, maar goed, dat geldt ook voor de eerste twee albums.

Iets minder imposant dan voorganger The Scattering Of Ashes, met iets toegankelijker songmateriaal, maar toch wel weer knap in elkaar gezet. De wild uiteenlopende zangpartijen, het gaat van diepe grunts tot hoog gegil, zijn duidelijk een geval van love it or hate it, maar overwegend trek ik het wel. En de muziek is prima, veelal lekker uptempo met fijn drum- en gitaarwerk.

Sterk album inderdaad. Afwisselende, goede songs, melodieus en bruut tegelijk. Ook de zang is erg gevariëerd: het gaat van cleane vocalen naar doodsrochels tot glasverbrijzelend gegil.

Prima debuut van deze moderne amerikaanse metalcore-band. Het songmateriaal is aan de eenvormige kant en niet erg memorabel, maar het geluid dat men hier neerzet is behoorlijk imposant. Dromerige passages worden afgewisseld door bruut geweld, vaak in één moeite door. Ook de afwisselende zangpartijen zijn erg goed. De band laat alvast horen heel wat kwaliteit in huis te hebben, ook al laat het songmateriaal hier en daar nog een beetje te wensen over.

Indrukwekkende moderne metalcore uit de Verenigde Staten, intens en hectisch, maar tegelijkertijd verrassend melodieus en aanstekelijk. De drukke, vrij technische songstructuren en het voortdurende geschreeuw en gebrul komen aanvankelijk wat vermoeiend over, maar wanneer je aandachtig luistert blijkt het album bijzonder knap in elkaar te steken, met oneindig veel lagen en details in het geluid.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band en op basis van dit werkstuk ga ik de voorgaande drie albums zeker een kans geven. De technische maar tegelijkertijd toegankelijke metalcore die men hier ten gehore brengt is namelijk behoorlijk indrukwekkend. Vanaf opener Absence Persistent is duidelijk dat de band de zaakjes goed voor elkaar heeft, van de loepzuivere en tot in de puntjes verzorgde productie tot de op alle fronten overtuigende uitvoering. En wat een geweldige zanger heeft men in de gelederen. Zijn ruige partijen zijn prima, maar het is vooral zijn weids galmende cleane zang die het (unaniem sterke) songmateriaal net dat beetje extra geeft.

Tweede album van deze moderne metalcore-band uit Texas en tevens het laatste met zanger Ben English, die hierna het veld zou ruimen voor de zweed Marcus Vik. Vik vind ik de betere zanger, maar English levert hier niettemin een prestatie van formaat. Het songmateriaal mag er ook zijn, alhoewel de tracks hier nog niet zo gelaagd en intrigerend zijn opgebouwd als op de meer recente albums. Technisch en productioneel steekt de boel echter fraai in elkaar.

Deze EP is iets te kort om echt indruk te maken, maar de samenwerking tussen de twee progressieve metalcore-bands levert wel iets fraais op. De drie tracks vloeien organisch in elkaar over en zijn stuk voor stuk de moeite waard. Opener Return To One beukt er genadeloos in; bij het ingetogen All The Light Is Gone kun je heerlijk wegdromen om bij het afsluitende Armageddon Eyes weer bruut wakker geschud te worden.