De duitse formatie trekt hier helaas de weinig memorabele lijn van het vorige album door. Dat betekent flauwe deuntjes met matige vocale ondersteuning. Slecht wordt het nergens, daar is het geluid van de band dan weer net iets te aangenaam voor, maar direct na afloop van het album weet ik amper meer waar ik feitelijk naar geluisterd heb.

Zoals alle albums van deze duitse electropop-formatie sinds het verdienstelijke debuut is dit het net niet. De zanglijnen zijn te vlak, de muziek te onbestendig en de sfeer niet pakkend genoeg. Jammer, want her en der zijn er wel een paar aardige tracks (zoals het uptempo Disagree) die de oren kortstondig doen spitsen. Maar vervolgens zakt de boel toch weer in.

Aangename maar wel wat anoniem klinkende electronische rock uit Duitsland, in het straatje van VNV Nation en Assemblage 23. Aan variatie geen gebrek, zo heeft opener Yes We Care wel wat weg van Pink Floyd en neigt Gothic Paradise naar Pet Shop Boys, maar het songmateriaal is helaas net te vlak om echt op te vallen binnen het genre. En de zang is vrij monotoon.

Verdienstelijk debuut van deze duitse electronische rockband. Qua geluid wordt er flink getapt uit de vaatjes van VNV Nation en Depeche Mode, maar ik moet zeggen dat het helemaal niet verkeerd klinkt. Het album is afwisselend en opzwepend en er zijn veel sterke tracks. De twee bonus remixen zijn ook prima.

Middelmatig tweede album van deze duitse electronische rockband. Het songmateriaal is over de hele linie minder pakkend en vooral op vocaal gebied laat men het afweten. De zanglijnen zijn mat en naar de achergrond verbannen, iets dat het geluid van de band zeker niet ten goede komt. Hier en daar een aardige track, maar overwegend is dit behoorlijk teleurstellend.

Net als Before The Dawn, Black Sun Aeon, The Final Harvest en Dawn Of Solace een project van zanger/ gitarist Tuomas Saukkonen, die blijkbaar een overschot aan vrije tijd heeft. De beste man brengt een indrukwekkende reeks albums uit, die zonder uitzondering de moeite waard zijn. Ook dit album is goed, al vind ik de fins gezongen teksten geen toegevoegde waarde hebben. Ik hoor Saukkonen liever in het engels zingen. Qua geluid ligt dit vrij dicht bij Before The Dawn, dus stevige maar melodische (death)metal. Niet alle songs zijn even sterk, hier en daar klinkt alles wat te eenvoudig (zoals de weinig bijzondere Machine Head-achtige stamper M.B.N.), maar als geheel toch wel weer oké.

Eerste album van het samenwerkingsverband van twee van mijn favoriete hip-hop artiesten, El-P en Killer Mike. De voor El-P zo typerende licht verveemdende beats en subtiel dreigende soundscapes zijn hier ook volop aanwezig. Met krap 33 minuten aan de korte kant, al biedt de luxe uitgave van het album een aantal bonustracks die niet onderdoen voor de rest van het materiaal. Uiteindelijk iets te ingetogen en bedeesd om echt te spreken van een knaller, maar aangenaam genoeg.

Iets beter dan het debuut, vooral door de wat meer 'in your face' aanpak van de raps en de wat ruigere beats. Zowel El-P als Killer Mike zijn hier behoorlijk op dreef. Een paar tracks zijn tekstueel helaas beneden peil, met name het slappe Love Again, tevens voorzien van de zwakste beats van het album. Voor de rest een prima hip-hop plaat.

Prima derde album, minstens zo goed als de eerste twee. De samenwerking tussen rappers Killer Mike en El-P klinkt nog steeds bijzonder inventief en energiek. Het songmateriaal is dit keer iets toegankelijker, met minder abstracte beats en een wat meer directe aanpak. Het resulteert in ieder geval wederom in een reeks fijne hip-hop tracks, weliswaar niet zo vernieuwend als het voorgaande werk, maar zeker zo sterk en overtuigend.

Na de vorige twee sterke albums een lichte tegenvaller, al valt er wederom veel te genieten. Het geluid, een vaak licht vervreemdende mengeling van verwrongen electronica en obscure hiphop-beats, blijft vrij uniek en met de raps is weinig mis, maar het songmateriaal is bij vlagen benedenmaats. Na de uitstekende opener Yankee And The Brave krijgen we direct een paar wat mindere tracks in de maag gesplitst, waarna het niet meer helemaal goedkomt. De tweede helft van het album is overigens wel een stuk beter dan de eerste.

Ik heb me nooit zo verdiept in het werk van Rush en ken de meeste albums dan ook niet. Deze maar eens geprobeerd, nadat de plaat aan bod kwam in de fijne documentaire-reeks Metal Evolution. Niet verkeerd, met een vernuftige mix van progrock en vroege metal, maar het songmateriaal pakt me niet echt. Vooral met de zangpartijen kan ik niet zo veel. Ik hoor dat het goed is, maar het komt niet echt binnen.

De band bestaat al sinds mijn geboorte, maar toch is dit pas mijn eerste kennismaking met de muziek van Rush. Heel erg onder de indruk ben ik (nog) niet, maar Clockwork Angels is best een redelijk rockalbum. De positieve uitschieter is het lange Headlong Flight, tevens het meest stevige nummer van het album. De rest van het songmateriaal is een beetje wisselvallig, met een reeks aardige maar niet bijster sterke songs. Geddy Lee zal nooit mijn favoriete zanger worden, dat is zeker, maar hij werkt in ieder geval niet op de zenuwen. Wel zijn bepaalde refreintjes aan de simpele en zeurderige kant, maar overwegend laat de plaat een positieve indruk achter. Tja, moet ik nu 44 jaar Rush gaan inhalen?

Geslaagde samenwerking inderdaad: de stemmen van beide heren passen goed bij elkaar. Soms een beetje te goed, aangezien ik vaak moeite had ze uit elkaar te houden. Het album is tot in de puntjes verzorgd en bevat geen zwakke songs, maar helaas ook geen echte uitschieters. Er wordt een beetje teveel op safe gespeeld, met lekkere maar wat oppervlakkige songs. Vooral in de refreintjes wordt één en ander soms wat te zoet. Inmiddels is er een vervolg op de samenwerking: The Revenge (2007).

Het blijven twee machtige zangers, maar ook ditmaal blijft het songmateriaal wat achter. Het is allemaal degelijk genoeg en de plaat klinkt als de spreekwoordelijke klok, maar echt sterke tracks ontbreken. Het Judas Priest-achtige Down From The Mountain is een goed voorbeeld. Een best lekkere uptempo rampestamper, maar het doet wat plichtmatig en voorspelbaar aan, alsmede sporadisch een beetje oubollig. Zo ook de rest van de songs. Kan niemand nou eens een fatsoenlijk album bij elkaar pennen voor de mannen?

Na The Battle uit 2005 de tweede samenwerking van twee van de beste zangers uit de metalwereld. De heren zijn wederom prima bij stem en ze hebben gelukkig ook ditmaal songmateriaal gevonden dat (overwegend) de moeite waard is. De stevige uitvoering van de veelal lange songs helpt ook een handje. Hier en daar steekt oubolligheid de kop op, zoals vaker in het repertoire van beide heren, maar de overtuiging en klasse waarmee alles gebracht wordt tilt dit met gemak naar een hoger niveau.

Derde samenwerking van deze twee grootheden binnen het metalgenre, maar dit keer pakt het toch minder goed uit. Dit ligt vooral aan het belegen songmateriaal. Beide zangers krijgen amper de kans om iets met hun partijen te doen; de songs zijn gewoonweg te zwak om er nog iets moois van te maken. Het titelnummer en het bombastische The Artist kunnen er mee door, maar de meeste tracks zijn behoorlijk gezapig en futloos. Dit keer zijn het vooral de muzikanten die de kar moeten trekken. Met name het gitaarwerk is eersteklas. Gemiste kans dus. Jorn en Russell verdienen veel en veel beter.