Gespierde amerikaanse rock, eenvoudig en eentonig maar best lekker. De songs zijn aangenaam compact en aanstekelijk, waardoor het album erg makkelijk wegluisterd. Nadeel is wel dat alles op gegeven moment erg op elkaar gaat lijken. Maar tegen de tijd dat dit begint te irriteren is het album al voorbij. Kort maar krachtig dus.

Zeer verzorgd, afwisselend album dat een logisch vervolg is op After Forever. Floor is prima bij stem en de songs zijn overwegend zeer de moeite waard. Lekker bombastische, meeslepende metal vol vet gitaarwerk en sfeervolle electronische details. De ballads zijn ook goed te doen, vooral Sweet Curse is erg fraai. De prima moderne produktie maakt het geheel in stijl af.

Uitstekend tweede album, waarop Floor Jansen en band nog een stukje steviger voor de dag komen dan op het debuut. De songs zijn overwegend behoorlijk uptempo en zonder uitzondering de moeite waard. Het duet met Devin Townsend (Neurasthenia) is ook te gek. De verzorgde produktie maakt het geheel in stijl af. Goed bezig, mevrouw Jansen!

Het geluid van deze amerikaanse band zwabbert een beetje heen en weer tussen thrash- en deathmetal. Het verschilt per album waar de nadruk op ligt. Ditmaal is dat duidelijk op thrash. De veelal lekker opgefokt snelle tracks razen in sneltreinvaart voorbij, voorzien van matige zang maar gelukkig ook van heerlijk gitaarwerk. Productioneel niet geweldig, maar het kan er mee door.

Deze amerikaanse band blijft gestaag degelijk werk afleveren, al zijn de afzonderlijke albums helaas nooit erg sterk. Ook deze Deathless weet zich amper te onderscheiden van eerdere platen. Opener A Debt Owed To The Grave hakt er direct heerlijk vet in, maar gaandeweg wordt het songmateriaal toch weer vlakker en meer anoniem. Jammer, want het gitaarwerk blijft spetterend en het album luistert verder wel lekker weg.

Moderne technische death-metal, uitstekend uitgevoerd en geproduceerd. Binnen het totaalgeluid zijn toffe elementen uit het metal-verleden op kunstige wijze verwerkt; zo valt er veel vroege Metallica en Megadeth te herkennen. Soms is het muzikale gefreak iets te overheersend en vallen groove en power een beetje weg. Ook is het songmateriaal wat anoniem en ontbreekt het aan memorabele hooks en melodielijnen. Afgezien daarvan klinkt dit debuut aangenaam en overtuigend genoeg.

Op hun tweede album klinkt deze amerikaanse band een stuk minder technisch dan op het debuut; het geluid neigt meer naar rechttoe rechtaan thrashmetal, met heel wat leuke verwijzingen naar het verleden van het genre. Het songmateriaal is ook ditmaal niet memorabel, maar de band grossiert wel in het neerzetten van lekkere grooves en heerlijk vette riffs.

Ook dit album heeft te lijden onder anoniem songmateriaal, maar het klinkt allemaal wel weer bijzonder aangenaam. De mix van old school thrashmetal en moderne deathmetal steekt op technisch gebied sterk in elkaar, met vooral heerlijk virtuoos gitaarwerk. Het eenvoudige brulwerk blijft hier een beetje bij achter, maar kan er mee door. Jammer dat het de band maar niet lukt om echt memorabele tracks te pennen. De aanhouder wint?

Lekkere mix van ouderwetse thrash- en moderne technische death metal, strak uitgevoerd en uitstekend geproduceerd. Vooral in de snelle passages is dit echt heel goed, met gitaarriffs en solo's om de vingers bij af te likken. Op het gebied van zang blijft de band soms wat achter bij de muzikale krachtpatserij, maar ook dat aspect is eigenlijk wel dik in orde.

Wederom een sterk album van deze amerikaanse metalband. Oké, het songmateriaal weet niet zo te beklijven, maar geluid en uitvoering zijn eersteklas. De band klinkt heaviër en agressiever dan ooit, hier en daar bijgestaan door gastzangers (waarvan Cattle Decapitation's Travis Ryan wel de bruutste is). En het spetterende gitaarwerk is weer eens niet te versmaden.

Het anonieme songmateriaal speelt deze amerikaanse band ook ditmaal parten. Met de muziek, een kruising tussen thrash- en deathmetal is niets mis, maar de songs willen maar niet beklijven. En de matige zang blijft ook een dingetje. Gelukkig maakt het spetterende gitaarwerk veel goed.

Bovengemiddeld sterke EP, met de amerikaanse band in topvorm. Het gitaarwerk is spetterend en het songmateriaal beter en vooral meer memorabel dan op de meeste volwaardige albums van de band. De luxe uitvoering bevat vier prima covers, met Dyer's Eve van Metallica als positieve uitschieter.

Het geluid op dit zevende album neigt meer naar death- dan naar thrashmetal, iets dat mij wat minder goed ligt, maar toch weet de band de eindstreep met gemak op positieve wijze te behalen. Het gitaarwerk blijft uiteraard niet te versmaden en ook de thematiek (een aantal tracks is geïnspireerd door het werk van H.P. Lovecraft) is interessant. Minpuntjes zijn, zoals altijd, de matige zangpartijen en de enigszins vlakke en kale productie.

Feitelijk een veredelde EP, maar met 44 minuten wel één met albumlengte. De dik aangezette stijl van het Italiaanse Rhapsody ligt me niet zo, maar ik moet zeggen dat het allemaal wel erg fraai klinkt en subliem in elkaar is gezet. De plaat is een mengeling van powermetal, filmscore en hoorspel, vaak over-de-top in zijn bombastische aanpak, maar het werkt grotendeels wel. Eigenlijk ben ik hierdoor best wel benieuwd geworden naar de rest van Rhapsody's oeuvre...

De onstuimige rock/ metal van deze noorse band is in iets toegankelijker vaarwater terechtgekomen, met overigens prima resultaat. Niet alle tracks zijn even sterk, maar het songmateriaal ligt voor het grootste deel goed in het gehoor, met een hoofdrol voor de inmiddels uitstekende zanger. Echt memorabele nummers ontbreken vooralsnog, maar als de band deze ontwikkeling voortzet verwacht ik mooie dingen in de toekomst.

Aangenaam stemmige, overwegend ingetogen rock uit Noorwegen, met hier en daar wat hardere passages die naar metal neigen. Een beetje Tool-achtig hier en daar, een beetje progressief; al met al een lekker album. Ik ken de vijf voorgaande werkstukken niet, maar op basis van deze plaat is mijn interesse in ieder geval gewekt.

Energiek mengsel van Alice In Chains, Tool en Faith No More, resulterend in een aangenaam maar uiteindelijk toch niet al te memorabel album. Voornaamste boosdoener is het ontbreken van echt sterke songs. Alles klinkt best vet en door de prima productie komt de band hier goed uit de verf, maar het materiaal beklijft gewoonweg niet voldoende.

Zwaar beïnvloed door Nine Inch Nails en in mindere mate Marilyn Manson, maar desondanks beschikt het britse Rico over een redelijk origineel en vooral overtuigend geluid. Wel jammer dat de songs allemaal midtempo zijn en op gegeven moment nogal beginnen te slepen. Het ontbreekt de band hier en daar ook aan interessante hooks en memorabele refreinen, waardoor het songmateriaal uiteindelijk niet meer dan degelijk is.

Redelijke plaat die een stevige mix biedt van metal en industriële rock. Vergelijkbaar met een band als Dope. De songs zijn niet heel erg goed maar ze zijn gelukkig wel catchy. Voornaamste probleem is de nogal eenzijdige zang. Wat meer afwisseling in de vocalen zou het album absoluut ten goede zijn gekomen. Meest opvallende track is de cover Cry Little Sister- het origineel ken ik nog van de soundtrack van de film The Lost Boys. Niet slecht gedaan, overigens.

Nostalgie! Niet alles op dit album heeft de tand des tijds even goed doorstaan, met vooral halverwege een reeks matige tracks, maar de meer uptempo songs zijn nog steeds erg fijn. Favorieten: opener Swords And Tequila, het titelnummer en Run For Your Life.

Melodieuze death metal uit Spanje, niet slecht maar ook niet bepaald geweldig. De band heeft op dit tweede album de zaakjes aardig voor elkaar, maar het gebrek aan originaliteit en teveel midtempo werk zorgen ervoor dat het geheel net niet overtuigt. De snellere tracks zijn evenwel goed te doen, vooral aan het begin van het album. Tegen het einde wordt alles een beetje eenvormig en inwisselbaar. Op naar nummer drie.

Met vijftien tracks een beetje teveel van het goede, vooral omdat het songmateriaal erg eenvormig is. Vrijwel alle songs worden op dezelfde manier opgebouwd en, hoewel het materiaal zeker de moeite waard is, op gegeven moment heb je er gewoonweg genoeg van. Ruige coupletten, wijds galmende refreintjes, de formule is bekend. Jammer, want binnen het genre van de melodieuze death metal is deze band zeker een topper. Men moet alleen wat meer aandacht besteden aan variatie en dynamiek.

Het album klinkt geweldig en de eerste drie songs zijn te gek, maar gaandeweg loopt deze spaanse metalband toch weer tegen de problemen van de vorige albums aan. Het songmateriaal blijkt uiteindelijk wederom te eenvormig en iets te weinig boeiend. Aan het vakmanschap van de band ligt het echt niet, maar men slaagt er ook ditmaal net niet in om de volle lengte de aandacht vast te houden. Jammer, want bij vlagen is dit echt heel goed. Vooral de uptempo tracks knallen er in positieve zin uit.

Volstrekt inwisselbare moderne metal die doet denken aan tig bands uit Zweden. De plaat klinkt bijzonder goed en de songs liggen lekker in het gehoor, maar de mengeling van brute zang en cleane refreintjes kennen we nu onderhand wel. Geen greintje originaliteit te bekennen, maar door de degelijke uitvoering nog wel een ruime voldoende.

Goed doortimmerd en uitstekend geproduceerd (Colin Richardson!) debuut van deze energieke metalcore band. Fans van Trivium moeten hier absoluut iets mee kunnen. De songs zijn behoorlijk afwisselend en de balans tussen brute kracht en meer melodieus werk is goed getroffen. Zanger Dickinson weet overtuigend ruig uit de hoek te komen, maar ook in de meer melodieuze partijen brengt hij het er prima vanaf. Een volledig clean gezongen track als Talking In Whispers staat dan ook als een huis. Hier en daar doet het gitaarwerk wel wat aan Iron Maiden denken, vooral in een track als God Can Bleed. Papa Dickinson kan trots zijn, in ieder geval.

Al net zo aangenaam als het recente album Wildfires, met ook hier een uitgebalanceerde mix van nu metal en metalcore. Deze duitse band (die heel amerikaans klinkt) heeft de zaakjes duidelijk goed voor elkaar. Het geluid doet wel wat denken aan een band als Currents, maar dan meer gestroomlijnd en melodieus. Unaniem sterke tracks, uitstekend geproduceerd.

Prima debuut van deze duitse band, die grossiert in zeer amerikaans klinkende metalcore. Muzikaal en productioneel heeft Rising Insane hier de zaakjes al prima voor elkaar en het album is over de hele linie genomen behoorlijk sterk. Iets ruiger en schreeuweriger dan het meer recente werk, maar de mix van melodie en agressie is hier al dik in orde.

Er is een beetje gesleuteld aan de formule op dit tweede album, hier en daar zijn wat nu metal-elementen toegevoegd, maar het totaalgeluid blijft gelukkig min of meer gehandhaafd. Vlotte, zeer amerikaans klinkende metalcore dus, subliem uitgevoerd en geproduceerd. Met Aaron Steineker heeft de band een zanger van formaat in de gelederen, maar de overige muzikanten doen niet veel voor hem onder. Fijne band, prima plaat.

Bijzonder lekker klinkende moderne metal, met een geluid dat doet denken aan bands als Bring Me The Horizon en Bad Omens, aangevuld met een flinke dosis stevige metalcore. Songmateriaal en productie steken vernuftig en zeer overtuigend in elkaar en het album kent geen mindere tracks. Het is allemaal aan de gladde kant en de band speelt grotendeels op veilig, maar het album luistert zo fijn weg dat je mij niet hoort klagen.

Nog niet zo goed als de meer recente albums, het songmateriaal is aan de eenvormige kant en mist wat afwisseling en dynamiek, maar de vrij technische en licht progressieve death metal staat hier reeds als een huis en beukt ongenadig door. Slechts tegen het einde van het album wordt er een beetje gas teruggenomen. Niets mis mee, maar de band laat hier gewoonweg nog niet volledig horen waartoe men in staat is.