De bombast en de fraaie melodielijnen zijn gelukkig weer terug bij Red. Het vorige album was wat dat betreft een behoorlijke tegenvaller, met te schreeuwerig en nogal 'kaal' songmateriaal dat tegen metal aanschuurde. De band komt nog steeds stevig uit de hoek, maar ditmaal klinkt het album fraai verzorgd en liggen de songs aangenaam in het gehoor, met een mooie wisselwerking tussen agressie en melodie. Jammer dat de plaat na amper 34 minuten al voorbij is.

Iets minder dan voorganger Until We Have Faces, maar dat mag de pret niet drukken. Dit is een prima album, vol met stevige industriële beukers als het titelnummer en Damage, alsmede meer ballad-achtig werk als Hold Me Now. Het songmateriaal is soms aan de iets te gemakzuchtige kant, je voelt dat de band beter kan. Catchy deuntjes als Perfect Life en Die For You liggen lekker in het gehoor en nestelen zich al snel in je hoofd, maar zijn zowel muzikaal als tekstueel aan de dunne kant. De plaat is met zijn 34 minuten ook aan de erg korte kant. Het verdient aanbeveling om de deluxe editie te beluisteren, die naast twee prima extra tracks (Love Will Leave A Mark en As You Go) ook drie aardige remixen bevat. Binnen het genre blijft Red in ieder geval een koploper, dat bewijst ook deze plaat weer.

Derde en wat mij betreft beste album van de band tot nu toe, met een weloverwogen mengeling van stevige amerikaanse rock en zwijmelballads. Die ballads drukken de pret een beetje, ook al zijn ze goed uitgevoerd. Ze halen de vaart wat uit de plaat. De stevige songs zijn echter goed genoeg om dit te compenseren. Door de vele electronische effecten doet opener Feed The Machine sterk denken aan Celldweller. Ook in latere songs lijkt de massief geproduceerde, bombastische rock met een metalen randje wel iets op de sound van die band. Alles klinkt in ieder geval heerlijk vet en overweldigend.

Jake E. Lee. Ik had nog nooit van de beste man gehoord, maar hij blijkt enige tijd de vaste gitarist van Ozzy Osbourne te zijn geweest. Het zal. Deze band is in ieder geval zijn terugkeer in de rockmuziek, na zo'n twintig jaar afwezigheid. Helaas heeft het album muzikaal weinig om het lijf. Het songmateriaal heeft een moderne vibe (en klinkt sporadisch een beetje als Ozzy Osbourne meets Rob Zombie), maar de songs zijn erg vlak en ongeïnspireerd. Opener Deceived is best lekker en ook het stevige Slave maakt enige indruk, maar de rest is weinig bijzonder. Van mij mag meneer Lee weer terug de vergetelheid in.

Door de zang denk je nog steeds direct aan Faith No More, maar de muziek van het finse Red Eleven steekt toch wel anders in elkaar. De songs zijn minder avontuurlijk en steviger, met hier en daar een uitstapje richting metal, zoals in Tainted Scene (voorzien van verdwaalde grunt!) en het fraaie All Emotions At The Same Time, tevens de beste song van het album. Het saaie ingetogen Too Much To Ask is een misser, maar verder luisteren de songs op deze derde langspeler lekker genoeg weg.

Aardige rock met een metalen randje uit Finland, niet erg origineel maar wel energiek en met een prima, Mike Patton-achtige zanger. Door de zang (en het gebruik van vergelijkbare keyboardpartijen) doet het geluid meteen sterk denken aan Faith No More, al zijn de songs van Red Eleven meer direct en compact. Een band als Unjust schiet ook in gedachten bij het luisteren naar het album. De songs zijn sporadisch wat aan de anonieme kant, maar het kan nog best wat gaan worden met deze band.

Net als het debuut, Idiot Factory van vorig jaar, biedt dit tweede album van deze finse band aangename rock met een metalen randje, op amerikaanse leest geschoeid. Een beetje progressief hier en daar en soms wat retro, maar altijd lekker en niet al te gecompliceerd. De Faith No More-achtige zanger is nog steeds een groot pluspunt; met zijn stem tilt hij alle songs met gemak naar een hoger niveau. Echt veel ontwikkeling laat de band niet horen vergeleken met de vorige plaat, maar het is allemaal degelijk genoeg.

De gezapige koers, ingezet met het album By The Way, wordt hier onverstoorbaar doorgezet. Het resulteert wederom in een aangename plaat die lekker voortkabbelt en overwegend bestaat uit prettig in het gehoor liggende, radiovriendelijke deuntjes. De scherpe randjes zijn er helaas echt definitief af en soms verzeilt de band in wel heel simpele liedjes, zoals de malle afsluiter Dance, Dance, Dance.

Het goede nieuws: dit album is net zo goed als voorganger Unlimited Love. Het slechte nieuws: dit album is net zo goed als voorganger Unlimited Love. Ook ditmaal gezapige, overwegend ingetogen deuntjes die naast de sporadisch inventieve zangpartijen van Anthony Kiedis weinig boeiends te bieden hebben. Het kabbelt allemaal maar een beetje door. Het is niet goed, het is niet slecht, maar het is wel gekmakend gewoontjes. De beste song vind ik The Shape I'm Takin', nota bene een bonustrack!

Lekker album van de Peppers, al is het allemaal wederom erg ingetogen en toegankelijk. Echt vlammen doet de band nergens meer; tegenwoordig lijkt hun kracht te liggen in het schrijven van poppy meezingers die zich direct in je hoofd nestelen. Toegegeven; dat kan de band wel erg goed inmiddels. Songs als Dark Necessities, Go Robot en Encore liggen bijzonder fijn in het gehoor en zijn behoorlijk verslavend. Geen verrassingen al met al, maar wanneer je dat geen probleem vindt is dit een prima plaat.

Behoorlijk slaapverwekkende bedoening dit, gezapig en ongeïnspireerd. De albumtitel alleen al. Zo suf heeft de band wat mij betreft niet eerder geklonken. Hier en daar een aardige tracks zoals de single Black Summer, maar ook op die momenten wil de boel niet echt tot leven komen. Ik zal maar niet beginnen over peper in de reet...

Verdienstelijk debuutalbum van deze amerikaanse rock/ metalband, grotendeels over het hoofd gezien bij release in 2006. Het songmateriaal is hier minder stevig dan op de latere albums, met meer invloeden van een band als Tool. Door de wat kale produktie klinkt het album enigszins gedateerd, vooral de drums klinken niet optimaal, maar aan de songs ligt het in ieder geval niet. Die staan nog steeds als een huis. Goed nieuws in ieder geval dat het album eerder dit jaar opnieuw is uitgebracht, met een iets andere tracklist en een flink opgepimpt geluid.

Zwaar door een band als Alice In Chains beïnvloedde amerikaanse rock. Vooral de zanglijnen zijn vaak direct tot dat grote voorbeeld te herleiden (luister maar eens naar de track Knock Down Drag Out). Gelukkig wordt dit nergens echt storend omdat de band er voor weet te zorgen dat de songs toch wel een wat ander geluid meekrijgen. Het is wat meer uptempo dan genoemde band, plus meer toegankelijk. Prettige stevige rock in ieder geval, met opener Vicious Cycles en het haast industrial metal-achtige Ultragigantor als positieve uitschieters.

Fijn derde album van deze amerikaanse rockband met metaltrekjes. De plaat is lekker rauw en energiek en de songs klinken als een geslaagde mengeling van Disturbed en Alice In Chains. Na het lange Through The Haze, ongeveer halverwege het album, wordt alles wel wat meer voorspelbaar en standaard, maar het songmateriaal blijft tot het einde interessant. Afsluiter What Do You Want From Me is een verrassend sterke Pink Floyd cover.

Prettig wegluisterende amerikaanse rock, met vooral in het begin van het album een aantal sterke tracks. Met name Amnesia en The Otherside zijn erg fijn. Gaandeweg wordt één en ander helaas wel wat minder boeiend. Origineel is het ook allemaal niet; herhaaldelijk doet het geluid denken aan een hele reeks andere bands. Vooral Shinedown, Foo Fighters, Alice In Chains en zelfs Tool komen langs.

Deze amerikaanse rockband klinkt aangenaam genoeg, alhoewel het songmateriaal erg op Foo Fighters lijkt, nog meer dan op het debuut reeds het geval was. De zang is anders, maar muzikaal wordt er flink uit hetzelfde vaatje getapt. Gelukkig heeft de band genoeg kwaliteit in huis om dat grotendeels over het hoofd te zien; luister bijvoorbeeld eens naar het aanstekelijke Deathwish, dat energieker en frisser klinkt dan de band van Dave Grohl in jaren gedaan heeft.

Dit album moet het duidelijk van de langere tracks hebben, met als hoogtepunt het fraaie Action At A Distance. De overige tracks zijn oké maar niet geweldig. Daarnaast dwingen bepaalde tegendraadse ritmes en complexe songstructuren Tom Englund helaas soms tot nogal zeurderige zangpartijen. Sowieso wordt zijn stem hier niet optimaal benut. Jammer, want bij vlagen is de melodieuze progressieve metal die de band hier laat horen echt wel behoorlijk goed. Waarom men overigens besloten heeft twee vrij anonieme covers (van Genesis en Peter Gabriel) toe te voegen is mij een raadsel.

De band heeft de haperende zanger Ray Alder hier wijselijk vervangen door Tom Englund, al moet gezegd worden dat deze hier minder sterk presteert dan in zijn andere band, Evergrey. Niettemin een hele verbetering. Het songmateriaal is over de hele linie degelijk, maar het album kent helaas weinig echte uitschieters. En waarom men gekozen heeft de curieus gezongen U2-cover New Year's Day toe te voegen... Afgezien daarvan is de progressieve metal meer dan acceptabel, maar hier had zeker meer ingezeten. De wat kale en futloze productie helpt ook niet mee.

Kan inderdaad niet tippen aan genregenoten als Dream Theater, maar het album is zeker niet verkeerd. DT-zanger LaBrie doet ook nog even mee op track 7. De sound en teksten zijn iets 'romantischer' dan die van andere progbands, wat de kracht soms wat af doet nemen, maar alle songs zijn mooi. Vooral de gitaarsolo's en breaks zijn erg fraai. De zang is niet helemaal naar mijn smaak, maar hij kan ermee door. Degelijk geproduceerd, maar ook op dat vlak kan het allemaal nog wel iets beter de volgende keer. Dan ben ik in ieder geval weer van de partij.

Best aardige progressieve metal, ontsierd door de steeds slechter wordende zang van Ray Alder. Ik moest herhaaldelijk denken aan Blaze Bayley ten tijde van Iron Maiden, iets dat natuurlijk nooit prettig is. Hier en daar overleeft een song de zangpartijen van Alder; zo zijn het lange Hope Dies Last en het stevige Thirty Silver uitstekend, mede door het spetterende spel van gastgitarist Chris Poland. Overwegend is het materiaal echter nogal vervelend, zowel muzikaal als tekstueel. Maar de boel wordt vooral verpest door de slechte zang. Tijd dat de band op zoek gaat naar een nieuwe zanger.

Steviger dan het voorgaande album, maar helaas niet beter. De songs zitten overwegend wat rommelig in elkaar en lopen niet overal even lekker door. Zanger Ray Alder is daarnaast ook niet bepaald goed bij stem. Gelukkig zijn de meeste songs wel lekker energiek en meeslepend. Vooral de eerste vijf tracks knallen lekker. Jammer dat een zeurderige track als Let It Rain (alleen die titel al!) daarna wat roet in het eten gooit. In de tweede helft van het album komt het vervolgens niet helemaal goed meer. Afsluiter Departure Of The Pale Horse is ook veel te lang en aan de saaie kant.

Niet echt overtuigende mix van rock en hip-hop. Het geluid van de band is op zich knap verzorgd, met veel leuke gitaarsamples en vakkundig knip- en plakwerk, maar het klinkt allemaal wat gedateerd, mede door de weinig bijzondere teksten en het standaard rapwerk. Ook knalt het nu niet bepaald uit je speakers. Leuk om een paar songs te horen, maar een heel album wordt te eentonig en saai.

Deze belgen blijven lekker doen waar ze goed in zijn, te weten stevige uptempo deathmetal maken met hier en daar wat ruimte voor een vleugje melodie. Vooral de snellere tracks maken indruk; daar heerst de band en wordt alles met de grond gelijk gemaakt. Inmiddels weet men dat de aandacht verslapt zodra het gaspedaal wordt losgelaten, dus blijven die momenten gelukkig beperkt. Voornamelijk ligt het tempo hoog.

Stevige bak death metal uit België, retestrak en behoorlijk bruut. Niet alle songs zijn even sterk en vooral het begin van het album kent een paar wat meer anonieme tracks, maar over de hele linie genomen is dit toch wel een prima album. Luister maar eens naar de drie afsluitende nummers, die stuk voor stuk geweldig zijn.

Deze belgische deathmetal-band weet vooral in de uptempo tracks te imponeren. Luister maar eens naar het heerlijke overstuurde Reset. Op die momenten heerst de band en is het puur genieten. Zodra het tempo omlaag gaat verslapt de aandacht een beetje. Niet dat het songmteriaal dan slecht is, zeker niet, maar men mist dan net dat beetje extra om het constant interessant te houden. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten tot zich weer een fijne uptempo beuker aandient.

Derde en wat mij betreft beste album van deze noorse band tot nu toe, te danken aan sterker en vooral spannender songmateriaal dan voorheen. Nog steeds heeft de progressieve metal moeite te beklijven, maar meer dynamiek binnen het geluid en aanzienlijk betere zangpartijen zorgen nu in ieder geval voor meer dan slechts een gezapige luisterervaring. Nog een paar albums en de band kan zomaar op de proppen komen met een topper!

Saaie progressieve metal uit Noorwegen, met de drummer van Leprous in de gelederen. Het vakkundig uitgevoerde maar voorspelbare songmateriaal op dit debuut wordt ontsierd door een erg matige zanger die veel te prominent in de mix staat. Zijn stijl, een soort mengelmoes van praten en zingen, kan mij absoluut niet bekoren en leidt erg af van de reeds niet al te beste muziek. Hopelijk zijn de hierop volgende paar albums een stuk beter te pruimen.

Een lichte verbetering ten opzichte van het debuut, maar ook ditmaal kan ik weinig met het songmateriaal. Het steekt allemaal degelijk genoeg in elkaar en de progressieve noorse metalband heeft hoorbaar kwaliteit in huis, maar ik kan mijn aandacht er amper bij houden. De songs missen dynamiek en energiek wil het al helemaal niet worden. Alles kabbelt maar een beetje door. Ik blijf ook een probleem houden met de zanger, die wat mij betreft geen meerwaarde biedt.

Iets simpeler en directer dan het debuut, alsmede minder afwisselend. De energieke rocksongs stampen evenwel lekker door, met pas tegen het einde van het album tijd voor een paar ballads. Het songmateriaal is al met al niet bepaald indrukwekkend en er wordt te weinig afgeweken van de geijkte paden, maar ach, best een fijn plaatje.

Stoere amerikaanse rock, qua songmateriaal niet bepaald origineel, maar dermate goed uitgevoerd dat dit toch wel boven het gemiddelde uitkomt. We krijgen de gebruikelijke mengeling van uptempo rocksongs en stemmige ballads voorgeschoteld, die zonder uitzondering allemaal lekker in het gehoor liggen. Prima zanger ook, met een fijn ruig stemgeluid.