Wat compacter qua songmateriaal dan de eerdere albums, maar zeker even imposant. De progressieve death metal staat nog steeds als een huis en inmiddels heeft de band een dermate hoog niveau bereikt dat de ingetogen passages even indrukwekkend klinken als de stevige. Hetzelfde geldt voor de zangpartijen; alles loopt kunstig in elkaar over en vult elkaar moeiteloos aan. Beste track is wat mij betreft het prachtig opgebouwde en heerlijk meeslepende House Of Light. Kippenvel.

Goed uitgevoerde en geproduceerde death metal, overwegend zonder franje en recht voor z'n raap. Dat is gelijk ook het voornaamste probleem voor mij; ik hoor liever wat meer dynamiek en afwisseling in het geluid. Ik kan de recente albums van de band dan ook meer waarderen dan dit rauwe, ongepolijste debuut. Maar binnen het genre zeker boven het gemiddelde.

Imposante progressieve death metal van de bovenste plank, afwisselend sfeervol en intens. Het album staat bol van de variatie en dynamiek en het songmateriaal stuitert alle kanten op, maar de band weet heel knap alles in balans te houden. Hoe sterk de onderlinge songs vaak ook van elkaar verschillen, uiteindelijk klinkt het album toch als een geheel. Oké, de meer ingetogen tracks doen me niet zoveel als die waarin men volledig los gaat, maar door die rustpuntjes hakt het brute beukwerk er nog heftiger in. En bruut wordt het, neem dat van me aan.

Indrukwekkende progressieve death metal, bijzonder overtuigend uitgevoerd. Iets minder avontuurlijk dan het meest recente album The Work, hier wordt wat meer non-stop gebeukt, maar ook op deze plaat veel ruimte voor melodieuze passages. Er is zelfs een prominente plaats ingeruimd voor een sfeervol saxofoontje. Het songmateriaal is constant van hoog niveau en door de massieve produktie klinkt het allemaal heerlijk vet en meeslepend.

Instrumentale dubbelaar van deze polen, die hier doen waar ze niet zo goed in zijn. De veelal erg lang uitgesponnen tracks, vol subtiele electronica, kabbelen maar een beetje door, zonder echt interessant te worden. Slecht is het dan ook weer niet, daar zijn de songs te sfeervol en gewoonweg te goed voor, maar het is een hele opgave dit aandachtig te blijven volgen. Voor op de achtergrond kan het album geen kwaad, maar ik hoop niet dat dit een blijvende koerswijziging voor de band betekent. Pak die gitaren maar weer op, is dan ook mijn advies.

Het onnodig lang uitgesmeerde The Place Where I Belong is aan de saaie kant, maar afgezien daarvan is dit best een aardig album. De veelal luchtige, aangenaam positief klinkende progressieve rock van de polen steekt degelijk in elkaar, van de A-ha-achtige opener Friend Or Foe? tot de catchy afsluiter Self-Aware. Aan de uitspraak en teksten van zanger Mariusz Duda mag nog steeds wel wat gesleuteld worden, maar de muziek is sterk genoeg om dit euvel ook ditmaal te overwinnen. De twee lange instrumentale bonustracks zijn ook best oké.

Mooi album, zij het wel aan de erg rustige en soms wat gezapige kant. Gelukkig steken de meeste songs wel erg aangenaam in elkaar, met pakkende melodielijnen en fraaie refreintjes. Het engels van zanger/ bassist/ songschrijver Mariusz Duda wordt ook steeds beter, iets dat op vorige albums nogal eens een minpuntje bleek. Ik hoop wel dat de band op een volgend album weer wat steviger uit de hoek komt, want die stijl bevalt mij toch meer. De bonusschijf met vijf sfeervolle instrumentale tracks is overigens een leuk extraatje.

Beetje gezapig hier en daar, het mag van mij wel wat steviger, maar toch wel weer mooi. Fijne EP met drie songs die de moeite waard zijn. Als tussendoortje zeker niet slecht.

Dit debuut van deze poolse progressieve rockband heb ik feitelijk nooit eerder beluisterd, maar blijkt nu met terugwerkende kracht best mooi te zijn. Het Pink Floyd-achtige geluid is al duidelijk aanwezig, maar Riverside heeft een meer rock-georiënteerde aanpak. De hierop volgende albums zijn steviger en sporadisch beter, maar dit is een sfeervol en overtuigend debuut.

Redelijk goed album, maar wel een lichte tegenvaller na de uitstekende voorganger Second Life Syndrome uit 2005. Het songmateriaal is ditmaal wat vlak en eenvormig, alsmede minder avontuurlijk dan op de vorige twee albums. Gitaren voeren hier iets meer de boventoon.

Mooie progressieve rockplaat. Beetje Tool, beetje Dream Theater en een heleboel (rustige) Opeth. Niet heel origineel dus, maar de songs en de uitvoering ervan zijn zo sterk dat de band toch een eigen identiteit heeft.

Anno 2013 toch nog een nieuwe plaat van Pink Floyd? Je zou het haast gaan denken. Het geluid van het poolse Riverside wordt steeds meer retro (leuk dat Hammond orgel!) en gaat steeds meer lijken op Het Grote Voorbeeld. Gelukkig is het songmateriaal dermate sterk dat dit niet echt een probleem is. Het album bevat grotendeels ingetogen progressieve rock, zeer sfeervol en vooral smaakvol uitgevoerd. Veel rustiger moet het evenwel niet worden; we zitten tenslotte niet te wachten op nog een Opeth.

Gemengde gevoelens over dit album. Bij vlagen vind ik het materiaal behoorlijk sterk, maar even vaak kan ik mijn aandacht er maar moeilijk bijhouden. Het weer wat meer stevige geluid is een aanwinst, maar bepaalde tracks zijn op het slaapverwekkende af. Vooralsnog niet één van de betere albums van de band dus, wat mij betreft.

Te gek project van platenlabel Roadrunner, waarbij 4 teamcaptains (Robb Flynn van Machine Head, Matt Heafy van Trivium, Dino Cazares van Fear Factory en Joey Jordison van Slipknot) 57 artiesten van 45 bands, allemaal verbonden aan het label, samen laten werken aan 18 verschillende songs. Het levert een ijzersterke, zeer afwisselende plaat zonder slechte nummers op. De door Robb Flynn geschreven nummers behoren tot mijn favorieten, maar de rest mag er ook zeker zijn.

Beetje kale mix van een twaalftal drum 'n bass-tracks. Begint best aardig, maar al snel wordt alles behoorlijk eentonig. Er is gewoonweg te weinig variatie aanwezig. Het genre heeft ook veel van zijn charme verloren in de loop der jaren. Been there, done that, bought the t-shirt.

Iets sterker dan zijn debuutalbum- hier is het niveau overall vrij hoog. Nog steeds een stuk minder dan zijn werk met Matchbox Twenty, maar goed, dat is nu eenmaal niet anders. De nieuwe versie van Real World is overigens een miskleun, wat mij betreft.

Persoonlijk vind ik dit album iets beter (en meer geïnspireerd) dan de wat vlakke voorganger The Sinister Urge. Geen topalbum, maar degelijk genoeg voor een ruime voldoende.

Niet zo sterk als de eerste Hellbilly Deluxe, maar aangenaam genoeg. Zombie kiest hier voor een wat minder gepolijst geluid, dat hier en daar doet denken aan White Zombie's La Sexorcisto. Geen verkeerde keuze, want het geeft het album qua sound iets lekker rauw en ruigs. Helaas zijn niet alle tracks even sterk (en de vage drumsolo in het laatste nummer had absoluut weggelaten mogen worden), maar we hoeven Zombie als muzikant nog niet af te schrijven, dat is duidelijk.

Middelmatig remix-album. Af en toe een track ervan beluisteren is geen straf, maar als geheel is de plaat aan de langdradige en saaie kant. Qua stijl hangt alles een beetje tussen dubstep en dansbare techno in. Geen van de remixen springt er in positieve zin uit, helaas. We zijn beter gewend van meneer Zombie.

Lange titel voor een heel kort album. De twaalf songs razen in rap tempo voorbij, waarbij de nadruk weer wat meer ligt op zware industriële metal, zoals we die kennen uit de beginjaren van de solocarrière van meneer Zombie. Wel jammer dat het materiaal niet bijster veel om het lijf heeft, met vooral erg nietszeggende teksten en weinig afwisseling tussen en binnen de songs. Het klinkt allemaal lekker overweldigend, maar het album laat uiteindelijk amper enige indruk achter.

De klad komt er een beetje in bij meneer Zombie. Ook dit album biedt weer de bekende overweldigende ratjetoe aan stijlen, opgeleukt met samples uit obscure horrorfilms, maar het geheel weet slechts sporadisch echt te boeien. Vaak is het songmateriaal aan de flauwe en gemakzuchtige kant. Dat hij het nog kan wordt bewezen met de sterke afsluiter Crow Killer Blues, maar te vaak wordt gekozen voor de makkelijke weg.

Qua stijl weer wat vlotter en meer industrial dan de voorgaande paar platen, iets dat goed past bij meneer Zombie. De overwegend korte songs beuken lekker door en liggen makkelijk in het gehoor, al is één en ander wel wat simpeltjes uitgevoerd. Iets meer variatie en experimenteerdrang was op zijn plaats geweest. Nu klinkt het album grotendeels als een herhalingsoefening. Weliswaar een fijne herhalingsoefening, maar toch.

Leuk opgebouwde verzamel cd- de songs gaan van nieuw naar oud. Iets te oud zelfs, die Take That song had er niet op gehoeven, maar goed. Verder valt er weinig te klagen. De twee nieuwe songs zijn ook best oké.

Wat rauwer en onstuimiger dan het meer recente werk, al is de formule, een mengeling van woeste metalcore en dromerige triphop, hier al grotendeels geperfectioneerd. Het vertaalt zich niet overal tot memorabele songs, maar door de overtuigende manier waarmee het materiaal wordt gebracht en de vele sfeervolle electronische details steekt dit net boven het maaiveld uit.

Niet helemaal mijn ding, mede door het aparte stemgeluid van de zangeres, maar muzikaal steekt dit dermate indrukwekkend in elkaar dat het album toch wel de moeite waard is. Knap ook hoe de band de luisteraar steeds op het verkeerde been weet te zetten, om deze uiteindelijk compleet weg te blazen. Ambient, postrock, electronica, rock, metal- alles wordt uit de kast gehaald om er iets moois van te maken. Van ingetogen zoet tot loodzwaar duister.

De extremen tussen de songs beginnen steeds groter te worden, maar toch weet deze britse band er weer een fraai geheel van te maken. Zweverige, Portishead-achtige tracks bestaan naast ruige metalcore-explosies, met zangeres Eva Korman overtuigend in beide uitersten. Het songmateriaal weet me niet overal te boeien, maar goed is dit zeer zeker. En mooi geproduceerd ook.

Leuk tribute album; vooral de energieke Metallica medley is erg gaaf. Sowieso fijn om weer eens wat nieuw werk van de mannen te horen. Een aantal van de covers die hier verzameld zijn kende ik al (zoals die van Adrenaline Mob en Killswitch Engage), maar de meeste zijn nieuw voor mij. De ene uitvoering is uiteraard beter dan de ander, al zit er wat mij betreft geen echte misser bij. Scorpions en Tenacious D vallen in positieve zin op; Motorhead en Halestorm vallen tegen. Wat het meest opvalt aan de hier verzamelde zangers en zangeressen is dat niemand het wint van het origineel. Dat kleine onooglijke mannetje had toch een unieke, uitzonderlijk machtige en mooie stem.

Lekker album, een hele verbetering vergeleken met het vorige, nogal saaie werkstuk van meneer Roosevelt. Luchtige, aanstekelijke electropop met een fijn retro sfeertje. Eigenlijk zijn alle tracks wel de moeite waard. Eenvormigheid steekt sporadisch de kop op, maar met slechts tien nummers is de plaat net voorbij voordat de boel begint te slepen.

Lekkere poolse mengeling van System Of A Down, Slipknot en Faith No More. Maar dan wel wat steviger dan al deze bands. Het album is niet doorlopend van dezelfde kwaliteit, hier en daar zijn er wat tracks die wat minder zijn, maar sporadisch is dit een heerlijk vette en loodzware bak metal. Songs als Venture, Follow The Spirit en Visionism hakken er behoorlijk indrukwekkend in. Wanneer de zanger de engelse taal nog iets beter machtig wordt (nu is het al best oké) kan dit best eens hoge ogen gaan gooien in de naaste toekomst. Aan de energie en het vakmanschap zal het in ieder geval niet liggen. Veel afwisseling ook, met als toetje de polka/volksdans/hoempapa metal-meebeuker Haydamaka. Wat een feest.

Redelijke plaat, maar niet heel bijzonder. De mengeling van emorock en metalcore klinkt overtuigend, maar de songs zijn niet echt memorabel. De woeste passages zijn dik in orde, maar in de meer ingetogen stukken laat de band toch wel wat kansen liggen. Wellicht is dit beter gelukt op het volgende album.