Vervelende licht progressieve metal uit Ierland. De muziek is te soft en nietszeggend; de zang is zeurderig en krachteloos. Tel daarbij op een reeks vlakke songs die niet weten te boeien en je hebt een album dat absoluut kansloos is. Vreemd genoeg kreeg men hierna de kans om nog drie albums op de mensheid los te laten.

Een indrukwekkende parade van zangers komt langs, maar de uitvoering van de covers houdt niet bepaald over. De songkeuze is ook erg voorspelbaar en belegen, al is het dan wel weer verrassend om Def Leppard's Photograph langs te horen komen. Het is het al met al net niet. Het klinkt allemaal te clean en overgeproduceerd. En dat gitaargepiel van meneer Santana gaat ook snel vervelen.

Op het vorige album kwam de zang niet zo goed uit de verf, maar dat probleem is hier gelukkig grotendeels opgelost. De zanger komt in ieder geval een stuk meer zelfverzekerd en overtuigend over. Met de muziek zit het nog steeds wel snor: de melodieuze maar behoorlijk brute moderne metal staat ook ditmaal als een huis en de meeste songs beuken lekker bombastisch door, hier en daar ondersteund door wat electronica. Origineel is het allemaal niet, maar Sapiency laat genoeg kwaliteit horen om boven het maaiveld uit te steken.

Tweede album van deze duitse melodieuze death metal-band. De muziek zit prima in elkaar; over de zang ben ik wat minder te spreken. Er is weliswaar veel varatie in de vocalen, maar de meer zanggerichte stukken zijn helaas minder overtuigend dan het brulwerk. Ook zijn de midtempo songs een stuk minder interessant dan de uptempo beukers. Afgezien van deze minpuntjes een meer dan degelijke plaat.

Een hele verbetering ten opzichte van haar debuut. De songs gaan nu wijselijk meer richting popmuziek in plaat van jazz. Twee songs van haar debuut, Fairytale en Gravity, staan op dit album in nieuwe, veel betere versies. Vrijwel alle liedjes zijn de moeite waard.

Logge, amper boeiende metal uit Costa Rica. De muziek klinkt als een kruising tussen Testament en Machine Head, al kan het meteriaal op dit debuut niet in de schaduw staan van beide bands. Niet geheel toevallig is het album geproduceerd door Logan Mader, ex-gitarist van Machine Head. Sporadisch komt de boel tot leven en valt er te genieten van een lekkere riff en/ of groove, maar de meeste songs weten niet te boeien en lopen niet lekker.

Een flinke verbetering ten opzichte van het debuut, maar ook ditmaal weet het album niet de volledige lengte te boeien. Daar is het songmateriaal net te weinig onderscheidend voor. Het geluid is wat meer verschoven richting Testament, met hoofdzakelijk midtempo beukwerk. Vooral de zangpartijen zijn erop vooruitgegaan. Volgende keer wat betere songs, dan moet het helemaal goed komen.

Een stuk beter dan het debuut; de songs zijn minder oppervlakkig en voorspelbaar en het gitaarwerk is wat zwaarder. Nog steeds op veilig spelende radiorock, dat wel, maar er staan geen zwakke songs op en alles is fraai geproduceerd.

Zeer voorspelbare amerikaanse radiorock, degelijk uitgevoerd maar o zo veilig en saai. Een grote reeks semi-ballads, afgewisseld met een paar uptempo rocksongs. Het luistert aangenaam weg, maar je moet als Nickelback/3 Doors Down-kloon tegenwoordig van betere huize komen om nog indruk te maken.

Degelijke verzamelaar, maar dit soort albums blijft altijd dubieus aangezien vrijwel geen van de songs in de film te horen zijn. Als je van metal en keiharde industrial houdt valt er echter genoeg te genieten. Sommige tracks gaan er bij mij slecht in, zoals die van Skinny Puppy en Fueled By Fire, maar het merendeel van de songs is de moeite waard.

Tweede live-album van de band, na het uitstekende The Eagle Has Landed. Zo goed is deze helaas niet, maar de plaat kan er zeker mee door. Vooral de eerste zeven tracks komen goed uit de verf, daarna wordt het helaas langzaam wat minder. Zanger Biff Byford (die hier tevens de produktie voor zijn rekening neemt) is evenwel goed bij stem en live staat Saxon ook ditmaal als een huis.

Weinig opzienbarend vierde album voor het deense Saybia, met vooral veel middelmatige songs. Tracks als Black Hole en Down zijn prima, maar het grootste gedeelte van het songmateriaal kabbelt maar een beetje door, zonder veel indruk te maken. Saybia lijkt hier overigens behoorlijk te zijn beïnvloed door de band The War On Drugs, te oordelen naar het soortgelijke geluid.

Bikkelharde moderne metal uit Denemarken, enigzins aan de eenvormige kant maar uiteindelijk wel zeer overtuigend en meeslepend. Mede door de veelal melodieuze zang doet het geluid wel wat denken aan het eveneens deense Raunchy, maar Scamp is toch wel een pak harder en zwaarder. Het songmateriaal is niet overal even memorabel, maar qua uitvoering en produktie is dit evenwel behoorlijk goed. Het debuut ook maar eens opsporen.

Verdienstelijk remix-album, niet wereldschokkend maar best oké. De originele versies hebben mijn voorkeur, dat wel. Zoals alles waar muzikant/ producent Klayton bij betrokken is klinkt dit in ieder geval weer bijzonder verzorgd. Aangename synthpop/ rock van de bovenste plank.

Nu alweer een tweede album van deze amerikaanse retro techno-act, met wederom dezelfde nostalgische jaren '80 vibe. Dit keer wat meer instrumentale tracks, iets wat de afwisseling ten goede komt. Geen echt geweldige songs, maar het titelnummer en The Veil mogen er zeker zijn. De rest van het materiaal is degelijk genoeg. Leuke cover van Michael Jackson's Thriller ook.

Qua output is Celldweller's Klayton de Stephen King van de muziekwereld; net als King heeft hij af en toe een alias nodig om overtollig werk onder te kunnen brengen. Dit is een samenwerkingsverband met ene Varien, mij onbekend. Het aardige eindresultaat klinkt als een retro-versie van Celldweller. De voorliefde voor jaren '80 synthesizer-acts is duidelijk terug te horen in alle tracks. Het klinkt allemaal best lekker en relaxed, maar ik mis een beetje de pit en de spanning die Celldweller doorgaans wel weet te leveren. Niettemin een leuke aanwinst voor fans van meneer Klayton, waaronder ikzelf.

Met 19 tracks een beetje teveel van het goede, maar deze synthpop tegenhanger van Klayton's andere (en meer stevige) project, Celldweller, is over de hele linie genomen toch wel weer geslaagd te noemen. Waar haalt die man de tijd toch vandaan om met zoveel te gekke muziek voor de dag te komen. De overwegend uptempo, lekker retro klinkende tracks dreunen aangenaam door en het afsluitende intrumentale Red Planet is te gek.

Absoluut minder dan voorganger Holographic Universe, maar dat ligt niet echt aan de twee (!) nieuwe zangers. Die zijn prima, alhoewel niet overal even goed op elkaar afgestemd. Nee, het songmateriaal is gewoon wat zwakker. Vooral het experimentele Mechanical Soul Cybernetics en de wat simpele afsluiter Radiant Strain vallen in negatieve zin op. Gelukkig is de rest van het materiaal sterk genoeg om toch tot een degelijke score te komen.

Fijn album, wat mij betreft het beste van de band tot nu toe. Misschien iets teveel cleane zang en poppy refreintjes, maar wat een afwisseling en wat een sterke songs! Er staat geen enkele misser op en bepaalde nummers zijn werkelijk fantastisch. Heerlijke riffs, spetterende solo's. Alles klinkt ook nog eens als een klok. Komt zeker in mijn top 10 van dit jaar terecht, vermoed ik nu al.

Maakt minder indruk dan het debuut, vooral door de wat minder sterke composities en de te melodieuze (en soms zelfs wat zeikerige) refreintjes. Muzikaal staat het gelukkig nog steeds als een huis.

Eerste deel van een beoogd ambitieus drieluik. Tekstueel gaat het over de escalerende rol van technologie binnen onze samenleving. De melodieuze progressieve death metal zit zoals altijd vakkundig in elkaar en klinkt door de eersteklas produktie meer dan uitstekend, maar toch ontbreekt er wat. Eén en ander klinkt nogal gelikt en het geluid is eigenlijk te toegankelijk, met (te) makkelijk behapbare zanglijntjes en catchy refreintjes. De stevige grunts en loodzware gitaarpartijen proberen constant tegengas te geven, maar dit lukt slechts gedeeltelijk. Het geheel laat zich beluisteren als een meeslepend maar nogal potsierlijk epos, dat herhaaldelijk over de top gaat. Hopelijk zijn de volgende twee delen wat subtieler.

Ik zag deze zweedse band onlangs verdienstelijk aan het werk op het Into The Grave-festival in Leeuwarden, waar enkele tracks van dit nieuwe album werden gepresenteerd. Het nieuwe materiaal kwam live goed uit de verf, maar in de studioversies klinkt alles nog wel iets vetter en meer overweldigend. We hebben er bijna negen jaar op moeten wachten, maar dit tweede deel van het beoogde drieluik is wat mij betreft een stuk beter dan het eerste, met over de hele linie sterk songmateriaal. De wisselwerking tussen cleane en brute zangpartijen werkt naar behoren en het album ramt lekker uptempo door. Luister maar eens naar het heerlijk overstuurde A Voyage With Tailed Meteors. Hopelijk is het nu minder lang wachten op deel drie.

Toch wel weer een prima album, ook al is het wat aan de korte kant. De songs zitten wat beter en evenwichtiger in elkaar dan op de vorige plaat en vooral qua zang is het dit keer allemaal wat overtuigender. De diepe grunts zijn er flink op vooruitgegaan, maar ook de cleane zang is beter in balans met de ruigere stukken. De mengeling van progressieve metal, keihard beukwerk en poppy melodielijnen blijft erg aanstekelijk, in ieder geval.

Na Murderdolls een nieuw project van Slipknot-drummer Joey Jordison, die hier de drum-, bas- en (deels) gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Het geluid van de band houdt een beetje het midden tussen de botte metal van Slipknot en de meer melodieuze alternatieve rock van Faith No More. Dat laatste komt vooral door de zang van Henry Derek Bonner. Deze zingt (en schreeuwt) overigens prima. Het album begint uitstekend en de songs liggen goed in het gehoor, maar naarmate de plaat vordert wordt één en ander wel iets te anoniem en begint de lengte van de tracks tegen te staan. Hopelijk wordt dit probleem verholpen op een eventueel volgend album. De meeste songs klokken rond de zes minuten; dat is gewoonweg te lang.

Wow, dit is heel goed, en nog wel uit Luxemburg afkomstig, of all places! De vrij technische maar goed in het gehoor liggende death metal zit knap in elkaar en de songs zijn unaniem sterk. Productioneel ook helemaal top. Puntje van kritiek betreft de zang (hoofdzakelijk bestaande uit grunts), die wat aan de eenvormige kant is. Verder een overweldigende muur van geluid, waarmee de band vanaf de eerste seconde weet te overtuigen.

Na Sutra uit 2011 het tweede album van deze deense metalcore-formatie. Ik had nog nooit van de band gehoord, maar wat men hier laat horen is zeker niet verkeerd. De schreeuwzang is aan de monotone kant, mede door het ontbreken van melodieuze refreinen, maar de muziek zit goed doortimmerd in elkaar. Vooral het gitaarwerk is heerlijk vet en doet meer dan eens denken aan een band als Meshuggah. Niet origineel, wel overtuigend.

Net als het album van Serj Tankian de moeite waard- pakkende songs met mooie zanglijnen. Iets minder metal dan System Of A Down en veel gestructureerder. Iedere song is de moeite waard, al ligt de eenvormigheid op de loer.

Armetierige progressieve metal uit Finland, duidelijk gemodelleerd naar het oneindig veel betere Dream Theater. Het album begint nog niet eens zo beroerd, maar de weinig inventieve songstructuren en de vlakke, sporadisch irritante zang gaan op gegeven moment tegenstaan. Geen verrassing dus dat dit vooralsnog het einige wapenfeit van de band is.

Prima thrashmetal uit de UK, vrij modern uitgevoerd, al hoor je wel af en toe de invloeden van bijvoorbeeld (oude) Metallica. Er is in ieder geval afwisseling genoeg, vooral naar het einde van de plaat toe. Dan krijgen we achtereenvolgens het lange instrumentale Crisis Unveiled voorgeschoteld, gevolgd door de semi-ballad Your Belief, het korte akoestische instrumentale A Brighter Future en de lange beukende afsluiter The Final Breath. Qua zang valt er nog wel iets te verbeteren (al is deze zeker niet slecht), maar verder een uitstekend debuut.

Vijftig (!) jaar na het debuut komt de onverwoestbare duitse rockband op de proppen met een alleraardigst en vooral lekker energiek album. Voor de teksten hoef je het niet te doen en de zang van Klaus Meine is na al die jaren nog steeds even nasaal en voorzien van tenenkrommende steenkolen-engelse uitspraak als altijd, maar het songmateriaal is overwegend vlot en uptempo, met hier en daar zowaar enkele kleine verrassingen. Stel het pensioen nog maar even uit!