Tweede album van deze metal-formatie uit Frankrijk, maar helaas niet echt een verbetering ten opzichte van het eentonige debuut. De Machine Head-achtige groove van de songs is overtuigend genoeg, maar het voortdurende geschreeuw van de zanger gaat na een paar songs behoorlijk op de zenuwen werken. De opbouw van de songs is ook een probleem, die is er namelijk amper. De songs beginnen en beuken vervolgens genadeloos door tot ze stoppen, zonder noemenswaardige breaks of refreinen. Hier en daar is er wel wat afwisseling te bespeuren, maar te weinig om ervoor te zorgen dat de plaat als geheel weet te boeien.

Saaie, eentonige metal uit Frankrijk. Muzikaal doet het wel wat denken aan een band als Machine Head, maar laat je daar niet door misleiden. Dit is meer hardcore-achtig, waarbij het voortdurende gebrul van de zanger al snel op de zenuwen gaat werken. De songs zelf zijn niet bepaald memorabel, op een paar coole riffs en passages na. Dit kan nog best wel eens wat worden, maar dan zal de band betere songs moeten schrijven met meer dynamiek en afwisseling.

Prima metal album, hangt tegen metalcore aan maar toch niet helemaal. Dit komt vooral door de zeer sterke zanger, die het aandurft om meer te zingen dan te schreeuwen. Sterker nog- de grunts zijn soms zelfs wat storend binnen de melodieuze context van de songs. Niet dat het geheel soft is, zeer zeker niet. De Pantera-achtige riffs zijn lekker vet en de gitaarsolo's vliegen je om de oren, ondersteund door een superstrakke ritmesectie. Deze band heeft zeker toekomst. De songs missen nog een beetje gevoel en de produktie is krachtig maar iets aan de te cleane kant, maar dit kan bij een volgend album helemaal goedkomen. Aangename verrassing.

Leuk om weer eens iets van deze amerikaanse metalband te vernemen, maar na 23 jaar afwezigheid mag je toch wel iets meer verwachten dan deze karige acht nieuwe nummers. Niet slecht evenwel en het klinkt alsof de tijd heeft stilgestaan, met een opvallende terugkeer van drummer Dave McClain, die vanaf 1996 was ingelijfd bij Machine Head. De stem van zanger Phil Rind heeft wel wat te lijden gehad onder het verstrijken van de tijd, maar het kan er allemaal nog net mee door.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse band, die overigens al sinds 1984 aan de weg timmert. De energieke oldschool thrashmetal die men hier ten gehore brengt is helaas niet helemaal mijn ding. Zo kan ik weinig tot niets met de zang en de muziek is me te rommelig, ondanks de vrij strakke en krachtige productie. Het songmateriaal weet me tenslotte ook niet te boeien.

Gladde, radiovriendelijke amerikaanse rock, niet slecht maar grotendeels op veilig spelend. Het resultaat is een tamme plaat vol ballads en hier en daar een uptempo rocksong. De band weet absoluut pakkende songs te schrijven en heeft best wat kwaliteit in huis, maar door alle pijlen te richten op het bereiken van een groot publiek wil het materiaal maar niet interessant worden. De songs zijn gewoonweg te conventioneel. Het album hapt makkelijk weg, maar is tegelijkertijd nogal inwisselbaar. Fans van bands als Goo Goo Dolls zullen hier wel wat mee kunnen.

Tweede album van deze amerikaanse pop/rock band, die zijn pijlen duidelijk richt op het grote publiek. Echt succes is vooralsnog uitgebleven, terwijl ook op deze plaat toch vele singlekandidaten voorradig zijn. Het gladde, zeer catchy geluid van de band ligt nog steeds in het verlengde van een band als Goo Goo Dolls, maar dan nog wat gelikter en meer poppy. Geen wonder wanneer je bedenkt dat Ryan Tedder van OneRepublic heeft meegewerkt aan de totstandkoming van het album. Het zit allemaal wederom goed in elkaar en is fraai geproduceerd, maar het ontbreekt de band ook voor de tweede maal aan echt memorabele songs. Het luistert prettig weg, maar is ook zo weer weg.

De doemsfeer van Black Sabbath is nooit ver weg in het geluid van Sahg, met ook ditmaal een sterk aan die band herinnerend geluid, zij het gestoken in een ietwat moderner jasje. Het levert in ieder geval een prettig album op, met vrij compact, lekker in het gehoor liggend songmateriaal. Niet wereldschokkend goed, maar wel gewoon oké. Het afsluitende Destroyer Of The Earth (met fijne tempowisseling) is wat mij betreft de beste track.

Op dit vierde album tapt deze noorse band uit een iets ander vaatje. De retro metal van de eerste drie platen is nog steeds volop aanwezig, maar men introduceert hier en daar moderne elementen. Dit pakt prima uit, vooral in een geweldige song als Firechild, met zijn heerlijke voortbeukende groove en meer aggressieve zang. Als geheel weet dit album helaas de eerdere werkstukken niet te overtreffen, omdat ook ditmaal niet alle songs de moeite waard zijn.

Lekkere retro metal, overtuigend rauw en heavy. Heerlijk gitaarwerk en prima zang. De songs zijn unaniem sterk maar blijven niet echt hangen, waardoor het album net geen topper is. Iets meer uptempo werk binnen de songstructuren had ook geen kwaad gekund.

Net als het debuut een verzameling fijne retro metalsongs, meeslepend en vol lekkere gitaarriffs. De psychedelische stukken die af en toe opduiken zijn minder interessant, wat mij betreft. Ik hoor de band liever voluit rocken dan dat men zich sporadisch verliest in zweverig geneuzel. Maar goed, de heerlijk vette rocksound overheerst gelukkig, dus net als het debuut een ruime voldoende.

Bij het tweede album werd de pret soms wat gedrukt door wazige psychedelische intermezzo's; deze ontbreken hier gelukkig. Toch is het geen beter album geworden dan deel 1 en 2, want het songmateriaal is gewoonweg niet super. Degelijk, dat wel, maar niet sterk genoeg om een heel album te boeien.

De moderne invloeden die op het vorige album hun intrede deden worden hier verder uitgebouwd, met overwegend positief resultaat. Luister maar eens naar de geweldige opener Black Unicorn. Het retro, Black Sabbath-achtige bandgeluid blijft bestaan, maar Sahg blijft zich wijselijk verder ontwikkelen, al zijn wederom niet alle songs de moeite waard.

Aangename tegenhanger van de EP Introvert (duh), met ditmaal zes stevige rocksongs. De band moet oppassen niet zo glad te gaan klinken als genregenoot Skillet, maar gezegd moet worden dat men hier positief voor de dag komt. Opener Devastate is erg lekker en de rest van de EP doet daar niet veel voor onder. Minpuntje is het te simpele refreintje van Wolf.

De amerikaanse band heeft de inwisselbare stoere radiorock van het debuutalbum wijselijk ingewisseld voor een iets ander geluid. De keuze is gevallen op bombastische stadionrock, maar gelukkig wel van een aanvaardbaar niveau. Denk aan een band als Skillet. Het album begint erg lekker met een reeks pakkende en stevige meebeukers, waarbij de tracks met gastzang van Sharon Den Adel (Sirens) en Sully Erna (The Hunted) in positieve zin opvallen. Ongeveer halverwege wordt het allemaal wat minder, maar de band weet evenwel de eindstreep te halen met een ruime voldoende op zak.

Aardige EP, waarop de stevige radiorock van deze amerikaanse band goed uit de verf komt. De zeven songs zijn aanstekelijk en zitten net goed genoeg in elkaar om boven het drukke maaiveld uit te komen. De EP eindigt met een verrassend sterke cover van Blinding Lights van The Weeknd. Simpel maar doeltreffend uitgevoerd.

Niet slecht, deze stevige amerikaanse radiorock, maar te weinig onderscheidend binnen het overvolle genre. Geen enkele track springt er in positieve zin uit en de zanger heeft een stemgeluid dat net niet helemaal tot zijn recht komt. Pure middelmaat dus, weliswaar goed geproduceerd en degelijk verzorgd, maar daar red je het niet meer mee tegenwoordig.

Deze altijd wat ondergewaardeerde amerikaanse rockband blijft degelijk werk afleveren. Ook op dit album laat men weer een smakelijk mengsel van stevige radiorock en hoekige nu metal horen. Het songmateriaal mag dan niet heel erg bijzonder zijn; consistent goed is het in ieder geval wel. Het wordt ook nergens te zoetsappig of simplistisch.

Hunt You Down is inderdaad de sterkste song op het album; daarna wordt het helaas allemaal wat minder, met de flauwe meedeiner Southern Girls als dieptepunt. De eerste 6 tracks zijn echter prima en behoren zelfs tot het beste wat de band tot nu toe gedaan heeft.

Eerste album met nieuwe zanger Bobby Amaru. Hij vervangt Josey Scott nadat deze de band in 2011 verliet om een christelijke (!) solocarrière te beginnen. Niemand zal Scott missen, denk ik zo, want Amaru is feitelijk een betere zanger. De muziek is wel wat gelikter en commerciëler geworden, maar behoudt gelukkig nog wel een ruig en stevig randje, zodat het allemaal net niet te zoetsappig wordt. De plaat staat vol met makkelijk te behappen meedeiners, die evenwel goed in elkaar steken. De volle en vette produktie zorgt er daarnaast voor dat de songs maximaal goed uit de verf komen. Het beste vind ik de twee opeenvolgende, meer ingetogen nummers Lost en 1000 Eyes, waarin Amaru op overtuigende wijze laat horen dat hij zich nu al opperbest thuisvoelt binnen de band.

Weinig verrassende amerikaanse radiorock, maar wel zeer vakkundig uitgevoerd en door de sterke zangpartijen behoorlijk aanstekelijk. En die cover van Michael Jackson's They Don't Care About is erg leuk. De band heeft qua songmateriaal wel eens beter werk afgeleverd, maar het kan er allemaal net mee door.

Deze amerikaanse band heeft de formule inmiddels geperfectioneerd, al schiet het songmateriaal hier en daar nog wel wat tekort. In bepaalde tracks maakt men zich er iets te makkelijk vanaf. De wisselwerking tussen lekker zware metalriffs en catchy rocknummers werkt evenwel prima, temeer omdat de aangename stem van zanger Bobby Amaru alles makkelijk naar binnen laat glijden.

Zevende album alweer voor deze amerikaanse rockband, en naar verluid het laatste met zanger Josey Scott, die de band eerder dit jaar heeft verlaten. Zoals gebruikelijk biedt ook deze plaat weer de welbekende mengeling van stoere rocksongs en meer radio-georiënteerd werk, zoals het catchy Better Days en Nothing. Het is allemaal aangenaam genoeg maar nogal onopvallend, net als eerdere albums van de band. Leuk zolang het duurt, wat overigens niet lang is met slechts 10 songs van rond de 3 minuten.

Bak herrie, zeker wanneer je (zoals ik) Samael pas kent vanaf het album Eternal. Hier geen electronische metal maar genadeloos voortrazende death metal. Het album is verzorgd in elkaar gezet en goed geproduceerd, maar ik kan er weinig mee. De songs bieden qua zang, melodie en structuur geen houvast; het is alsof er een emmer met oorverdovend lawaai over je wordt uitgestort. Vast leuk voor de fans van het eerste uur, maar ik ga voor het meer melodieuze werk van de band.

Voorproefje van het nieuwe album. Titeltrack Antigod is een typisch lekker bombastisch Samael-nummer. De nieuwe versie van Into The Pentagram is ook prima, net als de twee livetracks. De remix van Antigod stelt weinig voor, net als het orkestrale Ten Thousand Years.

Wellicht een beetje een herhalingsoefening, maar Samael klinkt hier in ieder geval wel energiek en bevlogen. Daarnaast is het songmateriaal sterk genoeg om de volle lengte te blijven boeien. De opzwepende machinale ritmes, gecombineerd met de markante afgeknepen zangpartijen, werken nog steeds naar behoren en door de lekker volle produktie klinkt het album uitstekend. Wat mij betreft één van de betere platen van de band.

Met de vorige plaat, Above, kon ik niet zoveel, maar die loeiharde black metal-schijf heeft in ieder geval een positief effect gehad op de band. Ook dit album klinkt zeer stevig en overweldigend, maar nu is de mengeling tussen electronica en black metal weer terug, zoals ik Samael het liefste hoor. Het resultaat is het beste Samael-album ooit, althans, wat mij betreft. Sterke songs, agressief uitgevoerd en massief geproduceerd. Er zijn weinig rustpuntjes en door het dichtgesmeerde geluid kun je het album gerust zien als een flinke uitputtingsslag, maar in ieder geval wel een gedenkwaardige.

Het is wel even slikken voor de fans van het eerste uur, maar de pakkende en bijna dansbare songs zijn voor de wat meer open-minded luisteraar best leuk. Bij opener Moongate zie je in gedachten haast een bijpassend Macarena-achtig dansje langskomen. De zanger valt door de meer transparante, electronische sound herhaaldelijk door de mand (knullig accent en misplaatste rap), maar het album luistert lekker weg. Geen missers in ieder geval.

Fijne plaat dit; de mengeling van haast dansbare, Rammstein-achtige metal met black metal-elementen klinkt nog steeds lekker meeslepend. Iets steviger dan de albums sinds Eternal, luister maar eens naar het felle Valkyrie's New Ride. Ook weer prima geproduceerd. Wat nog steeds mist is het echt massieve zware werk, iets dat op het nieuwe album Lux Mundi wel te vinden is. Derhalve een half puntje lager.

24 jaar na het vorige album, Into The Mirror Black, dient de comeback van Sanctuary zich aan. Zanger Warrel Dane heeft natuurlijk ook flink wat tijd vrij na het ontmantelen van zijn band Nevermore. Hoe het ook zij, dit is een welkome terugkeer. Het geluid van de band doet sterk denken aan Nevermore, en niet alleen door de zang. Het songmateriaal had sporadisch nog wel wat dynamischer mogen zijn en wat meer mogen vlammen, maar er zijn geen slechte tracks en de band komt nog steeds overtuigend voor de dag. Hopelijk duurt het nu niet nogmaals 24 jaar tot een eventueel volgend album.