Een echte classic dit, uit de tijd dat drumsolo's nog cool waren. Het songmateriaal is wat mij betreft niet over de hele linie even sterk, maar wat is de band hier op dreef, ongelooflijk. Men speelt echt op de top van het kunnen, met vooral heerlijk gitaarwerk. De nasale zang van Klaus Meine blijft een dingetje, soms staat het me een beetje tegen, dan weer niet, maar ook hij levert een prestatie van niveau. Leuk ook dat je sporadisch gitaarloopjes hoort die later zouden opduiken in het werk van genregenoten als Iron Maiden en Judas Priest, die net iets later dan Scorpions groots doorbraken.

Sterk vierde solo-album van Stapp, maar na de recent uitgebrachte EP Deadman's Trigger toch een lichte teleurstelling. De vier tracks op die EP zijn namelijk de beste tracks van dit album. Het overige materiaal bestaat hoofdzakelijk uit (rock)ballads. Prima uitgevoerd en met Stapp uitstekend bij stem, maar de songs zijn net niet toereikend om hier echt iets memorabels van te maken. Jammer, want bij vlagen is dit album heel goed.

Stapp's debuut had zo zijn spaarzame momenten; dit tweede album is echter een stuk beter. De eerste paar songs liggen in het straatje van een band als Alter Bridge, van Stapp's ex-Creed collega Mark Tremonti, waarbij vooral het sterke titelnummer in positieve zin opvalt. Daarna wordt het materiaal meer radiovriendelijk en poppy, maar vreemd genoeg ook steeds beter. Met songs als Only One, Breakout en Hit Me More heeft het album een verrassend sterk en aanstekelijk middenstuk. Na het tekstueel nogal dubieuze Jesus Was A Rockstar gaat de boel helaas wel wat achteruit, maar al met al is dit toch wel een lekkere plaat. En Stapp zingt eigenlijk beter dan ooit.

De zanger van Creed levert met deze plaat een weinig opzienbarend maar niet geheel onverdienstelijk solodebuut af. Het geluid doet (uiteraard) flink denken aan Creed, maar met name gitarist Mark Tremonti wordt flink gemist. De band die Stapp hier begeleidt is niet slecht, maar wel anoniem en vlak. De songs zijn daarnaast niet erg bijzonder. Stapp vlamt in het beste nummer van het album, het bluesy maar toch stevige Justify, waarin hij laat horen meer in huis te hebben dan wat we tot nu toe van hem kennen. Helaas zakt de plaat halverwege nogal in en wordt alles steeds saaier en meer voorspelbaar naar het einde toe.

Derde soloalbum van de zanger van Creed, en wederom helemaal niet verkeerd. Stapp zingt feitelijk beter dan ooit en de meeste songs zijn lekker robuuste, aangenaam in het gehoor liggende rocksongs. De begeleidende band beschikt hoorbaar over veel kwaliteit en productioneel staat de plaat als een huis. Sommige tracks spelen iets teveel op safe en zijn wat anoniem, maar daar tegenover staat dan een mooi persoonlijk nummer als Name.

Het album begint sterk met vier lekkere popsongs, maar daarna is het behelpen met een reeks taaie tracks. Het titelnummer is dan wel weer fraai. Niet echt een verbetering ten opzichte van het debuut, derhalve.

Aardige maar wel wat gezapige plaat. Een overdaad aan ballads haalt de vaart danig uit het album. De beste songs bevinden zich op de eerste helft van de schijf. De stem van Seal blijft uniek, maar ik hoor hem liever in meer dance-georiënteerd werk als System.

Na lange tijd maar weer eens opgezet en nog steeds een zeer verdienstelijk album. De beste songs bevinden zich wel in de eerste helft, zoals vaker het geval is bij meneer Seal. Songs als Waiting For You en My Vision zijn uitstekend. Later zijn er ook nog wel een paar mooie tracks, zoals Loneliest Star en Heavenly. Al met al een fijn album, zoals altijd sfeervol geproduceerd door Trevor Horn.

Veel dubstep op deze EP, gecombineerd met beukende techno. Is dat leuk? Ja, best wel, al gaat één en ander wel vrij snel vervelen. Iets meer afwisseling binnen het songmateriaal had geen kwaad gekund. Beste track is wat mij betreft het ruige Deathblow, vooral omdat deze voorzien is van een gastoptreden van labelgenoot Celldweller. Dat kan natuurlijk nooit kwaad.

De metalcore van deze amerikaanse band heeft inmiddels ruimte gemaakt voor stevige nu-metal, al komt er soms nog wel een lekker brute passage langs, zoals in het afsluitende My Last Words. Productioneel zit het allemaal meer dan degelijk in elkaar en het songmateriaal luistert prettig genoeg weg, maar de afzonderlijke songs vallen niet bepaald op door originaliteit. De band onderscheidt zich dan ook in niets van de meeste genregenoten.

Derde album van deze amerikaanse metalband. Het geluid, feitelijk stadionrock met elementen van nu metal en metalcore, is nog wat meer verschoven richting nu metal, met overwegend gelukkig niet al te verkeerd resultaat. Het is allemaal net niet goed genoeg om tot de top binnen het genre te behoren, maar de mannen weten redelijk sterke songs te schrijven, die flink profiteren van het heerlijk zware gitaarwerk en de uitstekende stem van de zanger. Productioneel steekt het album ook weer prima in elkaar. Ik betwijfel of men hier een doorbraak mee kan forceren, maar ik geef wederom een ruime voldoende.

Midtempo metalcore, een beetje in het straatje van Trivium, maar dan wel wat melodieuzer en meer ingetogen. Niet slecht in ieder geval, al had de band wat mij betreft het gaspedaal wel wat meer mogen intrappen. Veel afwisseling binnen het songmateriaal (zeker een pluspunt), een degelijke zanger en een oké productie.

Veelzijdig maar helaas nogal standaard soloalbum van schreeuwlelijk Bach. De beste man doet zijn best om te boeien, maar de songs zijn unaniem weinig opzienbarend. Redelijk gitaarwerk redt de boel nog enigzins, maar veel meer dan een tweederangs Guns 'N' Roses is het album niet. Veelzeggend ook dat de drie tracks met Axl Rose absoluut tot de minste op de plaat behoren.

Best origineel dit: een kruising tussen de gladde emo-rock van bands als Carpark North en 30 Seconds To Mars en de stevige metal van bands als In Flames en Soilwork. De vele electronische details geven interessante diepte aan het geluid. De songs zitten goed in elkaar en zijn redelijk catchy, maar de zoete zang gaat op den duur een beetje vervelen. Slechts in het laatste nummer komt er wat gegrom voorbij. Overigens is deze band een soort herstart van het overleden Stutterfly.

Nog wat gladder dan het debuut; de stijl slaat meer door richting emo-rock dan metal. Maar goed, de songs zijn ook ditmaal sterk genoeg om te blijven boeien. Het zoete zangwerk gaat op den duur wat irriteren. Meer afwisseling was wat dat betreft welkom geweest. Muzikaal valt er gelukkig genoeg te genieten. Lekker album.

Lekker in het gehoor liggende metalcore, met veelvuldige uitstapjes richting emorock, vooral in de cleane refreintjes. Deze iets te zoete refreintjes zorgen er helaas wel voor dat het album als geheel niet echt indruk maakt. De eenvormigheid van de songs is tevens een minpuntje. Niettemin een verzorgd in elkaar gezet album, uitstekend geproduceerd.

Nadat zanger Jesse Leach wegging bij Killswitch Engage maakte hij dit album. Hier kon hij in ieder geval zijn stem een beetje sparen, want de hier aanwezige stonerrock vergt weinig van hem. De songs zijn degelijk maar wel aan de saaie en spanningloze kant, waardoor het geheel de middelmaat niet weet te ontstijgen. Hierna maakte de band nog een plaat; wellicht is die iets beter. Leach schreeuwt en krijst sporadisch, maar ik hoor hem liever zichzelf binnenste buiten keren als bij The Empire Shall Fall en Times Of Grace.

Een stuk beter dan het wat stuurloze en saaie debuut, met ditmaal heel wat energieker en vooral vlotter songmateriaal. De stem van zanger Jesse Leach komt ook nu niet helemaal uit de verf wat mij betreft, hij is gewoonweg beter op zijn plek in bands als Killswitch Engage en Times Of Grace, maar al met al kan het er mee door. Het geluid is wat meer verschoven richting Soundgarden-achtige alternatieve rock, met overwegend positief resultaat.

Beste album van de band tot nu toe. De songs zijn een stuk beter dan op voorgaand werk en de sound is meer zelfverzekerd en ruiger. Hier en daar ook wat experimenteler en spannender qua opbouw; check vooral het prachtig opgebouwde No Jesus Christ, zeker het beste nummer van de plaat.

Gladder en gelikter dan het vorige album, en helaas ook een stuk minder goed. De songs zijn wat commerciëler opgezet, met de scherpe randjes weggevijld. Echt heavy wordt het ook nergens meer. Jammer, want de band schudt nog steeds met gemak prima songs uit de mouw, die direct blijven hangen. Genoeg kwaliteit derhalve voor een ruime voldoende, maar volgende keer graag weer iets steviger.

De mix van Nirvana, Alice In Chains en Stone Temple Pilots klinkt nog steeds aangenaam genoeg, met fijne ik-zwelg-lekker-in-mijn-ellende teksten, maar net als op de twee voorgaande albums zakt halverwege de boel wel wat in. De songs worden dan meer voorspelbaar en nogal standaard uitgewerkt. Dat is jammer, want deze nieuwe plaat opent bijzonder sterk, met een viertal vette tracks. Vooral Words As Weapons (met coupletten die sterk doen denken aan Mad World van Gary Jules) is erg mooi.

Sterk tweede album, meer uitgebalanceerd dan het debuut en met betere songs. Lijkt soms nog wat teveel op Nirvana (vooral Remedy), maar al te irritant is dit niet.

Weining opzienbarend album, waarop de band nog steeds een geluid laat horen dat ergens tussen Tool en Nirvana in ligt. En over Tool gesproken... dat intro van Let You Down lijkt wel heel erg op Stinkfist. Het klinkt allemaal wederom degelijk genoeg, maar het songmateriaal is ditmaal aan de gezapige kant en mist net dat beetje extra. Memorabel wordt het derhalve slechts zelden.

De band heeft er zo te horen weer zin in en klinkt hier lekker fel en verbeten. De Nirvana-invloeden zijn nog steeds duidelijk aanwezig, vooral in de eerste paar tracks, maar storend is dit gelukkig niet. De songs zijn unaniem sterk en weten over de hele linie te overtuigen, inclusief een paar aardige semi-ballads. Niet het beste album van de band, maar zeker één van de betere.

Een vrij ingetogen en melodieus album, maar ik moet zeggen dat het songmateriaal me overwegend wel weet te pakken. Knap hoe de band na al die jaren nog relevant blijft, terwijl men in grote lijnen toch weinig meer doet dan bands als Nirvana en Bush nabootsen. Qua productie had alles wel wat verzorgder mogen klinken; het geluid is hier aan de eenvormige en weinig gedetailleerde kant.

Weinig bijzondere amerikaanse radiorock, maar aangenaam genoeg. De zanger heeft een fijne stem en het songmateriaal kabbelt prettig voort, zonder hoogte- en/ of dieptepunten. Dat is vaak het probleem met dit soort bands. Best lekker zolang het duurt, maar na afloop direct weer vergeten.

Lekker fel en ruig album, dat een zeer geïnspireerde band laat horen. De songs zijn overwegend uptempo, waar toch wel de kracht van Senser ligt. Eigenlijk zijn alle songs de moeite waard, wat dit voor mij het beste album van de band tot nu toe maakt. Uitstekende rauwe produktie ook.

Derde album van deze altijd interessante hiphop/ metalband, maar niet één van hun sterkste. Echt memorabele songs ontbreken en vooral naar het einde toe is het materiaal niet toereikend. Neemt niet weg dat de militante, overwegend uptempo tracks wel weer lekker opzwepend zijn.

Het zo typerende geluid van deze band blijft ook ditmaal behouden, al is het album niet zo sterk als voorganger How To Do Battle. De mengeling van raps en metalriffs zorgt ervoor dat dit een soort engelse tegenhanger is van Rage Against The Machine, al valt er bij Senser doorgaans wel wat meer te beleven. Niet alle songs weten de aandacht vast te houden en het album lijdt onder een gebrek aan uptempo tracks, maar er wordt al met al toch wel weer kwaliteit geleverd.

Het album knalt heerlijk uit de startblokken met het uptempo Prudence. Ook de vier songs daarna zijn uitstekend. De scherpe randjes zijn wel een beetje weggevijld vergeleken de vorige plaat, resulterend in flink wat minder geschreeuw, maar dat gemis weet de band met gemak te compenseren door kwalitatief nog betere songs te presenteren. Na het titelnummer zakt de boel wel wat in en met afsluiter Best In Me gaat het album een beetje uit als de welbekende nachtkaars, maar dat kan het positieve gevoel dat heerst niet meer verpesten.