Lichte teleurstelling na de laatste paar prima albums. De doom metal is ditmaal wat rustiger en toegankelijker van opzet, met veel clean gezongen stukken en veel akoestische passages. Op zich niet zo'n probleem, kan ook best mooi zijn, maar het songmateriaal is gewoonweg niet heel erg sterk. Ook de melodielijnen beklijven niet zo als op eerdere albums. Het blijft kwalitatief hoogstaand en er valt veel te genieten, maar als geheel genomen is de plaat niet erg indrukwekkend. Helaas.

Minder sterk dan het debuut, vooral omdat het songmateriaal gewoonweg minder interessant is. De sfeervolle doommetal is nog steeds indrukwekkend, maar de songs vallen teveel in herhaling en slepen zich enigzins voort. Iets meer variatie qua songstructuur had geen kwaad gekund.

Na het taaie Ghosts Of Loss een hele verademing, met songinhoudelijk meer variatie en spanning. De fraaie melodielijnen zijn ook weer helemaal terug. Tegen het einde kakt het album toch weer wat in, maar gelukkig is afsluiter These Low Lands dan weer een absolute kraker. Blijft een sublieme doommetalband, absoluut één van de betere bands binnen het genre.

Nog steeds overwegend vrij ingetogen en melodieus, net als bij het vorige album het geval was, maar gelukkig trekt de band hier weer wat meer de registers open. Er zijn flink wat stevige passages en de machtige grunt van de zanger gaat als vanouds door merg en been. Wat een strot heeft die vent, kippevel. Het songmateriaal weet over de hele linie te boeien, resulterend in een prima album. Wellicht iets te gepolijst qua geluid, maar de band laat horen nog niet afgeschreven te hoeven worden.

Uitstekend album, een mooie aanwinst binnen het doom metal genre. Afwisselend cleane zang en gekrijs- beide varianten zijn zeer geslaagd. Prima volle produktie ook, waardoor de songs massief en maximaal melancholisch klinken. Dit nodigt zeker uit om een duik te nemen in de back-catalogus van de band.

De vier demo's van songs van het debuutalbum zijn verrassend sterk, maar de echte attractie hier is natuurlijk het majestueuze Plague Of Butterflies, een geweldig doom-epos van ruim een half uur.

Hier en daar wat te gelikt qua productie, wat extra jammer is omdat het songmateriaal over de hele linie genomen best sterk is. Luister maar eens naar de eerste twee tracks. De grunts in What I Have Become zorgen wederom voor kippevel, maar worden vervolgens te spaarzaam ingezet. De band hinkt een beetje op twee gedachten maar pakt nergens door, waardoor het album een gevalletje vlees noch vis is geworden. Maar ach, mooi en heerlijk melancholisch is het weer wel.

Met ruim 2 1/2 uur aan muziek, verspreid over drie cd's, is dit een flinke kluif, maar wel zeer de moeite waard. De drie cd's hebben elk een eigen sfeer en geluid. De eerste cd bevat de melancholische en melodieuze doom metal waar de band bekend mee is geworden. De tweede cd is semi-akoestisch en bevat uitsluitend ingetogen songs. Op de derde cd gaat de finse band los met ultra-trage, logge en verstikkende funeral doom. Met sommige songs op die laatste cd kan ik niet zo heel veel, het is soms wel heel erg slepend en eentonig, maar gezegd moet worden dat het zeker zijn momenten heeft. Al met al een fraai en afwisselend werkstuk.

Ijzersterke doom metal, een absolute topper binnen het genre. Loodzwaar gitaarwerk, intense grunts en een ultiem droevige sfeer, verpakt in prachtige songs. Ik ga snel de andere platen van de band luisteren- dit smaakt absoluut naar meer!

Mooi album hoor, maar iets te gelikt geproduceerd, zonder ruimte voor scherpe randjes. Slechts wanneer de zanger sporadisch zijn machtige lage grunt laat horen (kippevel!) maakt de band nog echt indruk; verder is het materiaal erg melodieus en ingetogen. Van een gerenommeerde doom-metal band als Swallow The Sun verwacht ik inmiddels toch wel iets meer.

Negende album alweer van deze altijd leuke pop/ rockband uit San Diego. Ditmaal steken de songs wat meer poppy in elkaar dan gebruikelijk, iets dat niet overal even memorabel uitpakt, maar als geheel genomen is dit toch wel weer een aangenaam plaatje. De band schudt in ieder geval met gemak nog steeds lekkere songs uit de mouw, die goed in het gehoor liggen. Volgende keer mag het echter wel wat minder glad allemaal.

Ik heb wel eens betere albums van deze band gehoord. De veelzijdigheid die de sterkste troef is van de band laat hen hier een beetje in de steek. Tot en met het titelnummer gaat het nog best, maar daarna is het uit met de pret en zeuren de songs maar een beetje door tot het einde. Weinig positieve uitschieters; de beste track is wat mij betreft het bombastische Free.

Deze ooit best leuke rockband zakt steeds verder weg in het moeras van flauwe popmuziek. Ook dit album is vlees noch vis, met slechts een paar leuke tracks, waaronder het vrolijke titelnummer. Voor de rest is het vakkundig uitgevoerde en glad geproduceerde meuk, duidelijk gericht op een breed publiek maar met te weinig klasse om zich te kunnen onderscheiden. Het stemgeluid van de zanger begint me eigenlijk ook steeds meer tegen te staan.

Vrij productieve band, dit is alweer het vijfde album. Grote kracht van Switchfoot is de afwisseling tussen de songs; ook dit keer slaagt men er weer in om leuke songs ten gehore te brengen die amper op elkaar (en op voorgaand werk) lijken. Het songmateriaal is niet overal even interessant en dit is uiteindelijk niet hun beste plaat, maar het is wel weer een aangenaam album geworden. Beste song is wat mij betreft het aanstekelijke (en vrij stevige) Politicians.

Blijft een leuke band, ook nu weer. Opener Afterlife is een spetterende rocksong en gedurende het album valt er genoeg te beleven. Alleen het afsluitende Where I Belong is aan de saaie kant. Grootste troef van de band blijft de veelzijdigheid, waardoor het songmateriaal altijd weer fris en energiek klinkt.

Tiende en wat mij betreft minste album dat ik ken van deze band. En ik ken ze bijna allemaal. De vlotte, continu verrassende poprock uit het verleden heeft hier plaats moeten maken voor veelal zeurderige, makkelijk mee te zingen stadion-deuntjes die eigenlijk nergens echt tot leven komen. En van rock is al helemaal geen sprake meer, aangezien er amper een gitaarpartij valt te ontdekken.

Zeer geslaagd tweede album, nog iets sterker dan het debuut. Fraaie songs, mooi gelaagd opgebouwd, met sterke melodielijnen en meeslepend gitaarwerk. Een kunstige mengeling van metal en electronica. Topper in het genre.

Uitstekend vierde album van deze zwitserse formatie, die ook nu weer een overtuigende mix brengt van electronica en zwaar industriëel klinkende metal. De nasale zangpartijen die het vorige album domineerden zijn gelukkig volledig verdwenen (dat experiment kan als niet geslaagd beschouwd worden); ditmaal is de vloeiende samensmelting van bruut brulwerk en catchy melodieus gezongen refreinen weer helemaal terug. Dit alles verpakt in meeslepende songs, uitstekend geproduceerd.

Geslaagd metal-album met electronische (en soms zelfs drum 'n bass!) invloeden. De riffs doen inderdaad vaak wat denken aan Fear Factory, maar ook deed de muziek van deze prima band me denken aan bands als Nevermore en Strapping Young Lad. De zang lijkt af en toe op die van Rob Halford (Judas Priest), maar dan zonder de hoge uithalen. Sterke songs met veel afwisseling en melodie. Gaandeweg het album wordt alles steeds harder en bruter.

Melodieuzer en meer midtempo dan vorig werk, met meer nadruk op cleane zangpartijen. Dit zal niet iedereen bekoren, vooral omdat de zanger hier en daar wat nasaal klinkt, maar ik vind de songs sterk genoeg en het album knalt door de uitstekende produktie de speakers uit. Uitschieter is het brute I Am Ultraviolence.

Zesde album voor deze britse metalcore-band, en wat mij betreft weer een schot in de roos. Iets meer melodie her en der en zelfs wat ingetogen momenten, maar de band weet nog steeds overtuigend te beuken waar het moet. Unaniem sterke songs ook. Mijn voorkeur gaat uit naar de snellere passages, maar ook in het meer midtempo werk klinkt Sylosis heerlijk vet.

Energieke, heerlijk klinkende mengeling van metalcore en oude thrash-metal. De plaat staat door de vette produktie als een huis en iedere song is te gek. De songs zitten boordevol afwisseling, mede door de vele breaks en tempowisselingen. Geweldige band, met een monster van een drummer en gitaristen die er lustig op los soleren. Een kolkende maalstroom die je naar binnen zuigt en je niet meer los laat.

Uitstekend vijfde album, waarop deze altijd betrouwbare engelse metalcoreband de formule nog wat meer verfijnd en geperfectioneerd heeft. Eén en ander klinkt net weer wat strakker, meer afwisselend en dynamischer dan voorheen. De zang van Josh Middleton (ook op gitaar) mag dan niet geweldig zijn en het ook nooit worden; het past perfect bij het songmateriaal. Twaalf beukende tracks- geen enkele misser.

Meest veelzijdige album van deze britse metalband tot nu toe, met een goed uitgebalanceerde mix van doom- en moderne thrashmetal. Vooral de zang is erop vooruitgegaan dit keer. Minder hard en intens dan voorgaand werk, ik bespeur wat meer ruimte voor melodie en hier en daar zelfs iets dat naar cleane zang neigt, maar de band weet over het algemeen nog steeds het betere beukwerk af te leveren. Kanttekening: de afsluitende Smashing Pumpkins-cover Zero is helaas nogal een miskleun. Maar goed, dat is dan ook slechts een bonus-track.

De gehoopte overtreffende trap is dit tweede album helaas niet geworden. Voornaamste probleem is het opstappen van de vorige zanger, Jamie Graham. Gitarist en voornaamste songwriter Josh Middleton neemt nu alle vocalen voor zijn rekening. Hij doet dit zeker niet onverdienstelijk, maar Graham had een veel groter bereik en zorgde voor veel meer sfeer. Nu is het toch allemaal wat meer gewoontjes en vlakker. Jammer, want de muziek is wel weer van zeer hoog niveau. Ook de songs zijn subliem. Wat een energie, wat een heerlijke riffs. Uitstekende plaat, al met al, maar de band heeft gewoon pech dat het debuut zo extreem goed was.

Prima derde album, dat vergeleken met het vorige album Edge Of The Earth wat dynamischer en sfeervoller is. De band zorgt ditmaal ook voor meer afwisseling tussen de songs, waardoor het album als geheel een stuk interessanter is om te beluisteren dan de enigzins eentonige voorganger. De zang van Josh Middleton is er ook flink op vooruitgegaan. Uiteindelijk wordt het debuut wederom niet geëvenaard, daar zijn een aantal songs gewoonweg niet sterk genoeg voor, maar al met al is dit solide en bij vlagen intense moderne thrash-metal. Binnen het genre absoluut een topper.

Naar verluidt een vijftal tracks die zijn overgebleven van de sessies voor het uitstekende album A Sign Of Things To Come van vorig jaar. Het materiaal doet niet veel onder voor de songs op die plaat, met ook ditmaal een smakelijke en vooral woeste mix van hard- en metalcore. Het gastoptreden van zangeres Debbie Gough in het openende titelnummer kan me niet bekoren, maar afgezien daarvan is het weer smullen.

Uitstekende EP, vooruitlopend op het helemaal geweldige album Conclusion Of An Age dat later in 2008 is verschenen. Verrassend genoeg staan geen van de nummers op beide releases, wat ook wel zo prettig is. Heerlijke metalcore, vet geproduceerd.

Flinke kluif, zeker de versie met 12 songs, maar zeker de moeite waard. Zo goed als het titelnummer wordt het zelden meer, maar de songs bezitten een constante kwaliteit en het album zakt derhalve nergens in. Verdere uitschieters zijn het fraaie When All Is Lost en het felle Light Up The Night. Herhaaldelijk moest ik bij het luisteren aan Ronnie James Dio denken, maar dat is zeker geen minpunt. De oubollige elementen blijven hier en daar op de loer liggen (in refreintjes en melodielijnen), maar door het energieke spel en de fijn scheurende gitaarmuur blijft alles ruimschoots binnen de perken.

Lekker klinkend album, vol uptempo en licht progressieve powermetal. Vooral het ruige gitaarwerk is heerlijk. De songs zakken naarmate het album vordert een beetje in, maar het niveau blijft gelukkig vrij constant. Natuurlijk is er hier een daar een wat oubollig refreintje (je stelt je de gefohnde wapperende haren van de band er in gedachten bij voor), maar goed, dat hoort nu eenmaal bij dit soort muziek. Iets beter dan het vorige album, maar niet veel.