Een flinke bak teringherrie, deze nogal statische en technische metal uit de VS. De nerveuze, van-de-hak-op-de-tak springende songs geven de luisteraar weinig houvast en zijn helaas ook weinig boeiend. Hier en daar wel wat te gekke riffs en sporadisch intense momenten, maar als geheel genomen is deze plaat, hoewel aan de korte kant, behoorlijk vermoeiend en vervelend. De boel is soms ook aan de schizofrene kant: superbruut gebrul wordt afgewisseld door haast zoetsappige refreintjes.

Beter dan voorganger Divided By, vooral door het meer memorabele songmateriaal. De songs hebben ditmaal een kop en een staart en het geheel klinkt minder overstuurd en schizofreen. Het voortdurende geschreeuw van de zanger verveelt nog steeds op den duur, maar de band bouwt op cruciale momenten melodieuze refreinen in, zonder te vervallen in zoetsappig gedoe. Productioneel kan er nog wel wat winst behaald worden, maar het album klinkt degelijk genoeg. Hopelijk zet de band deze stijgende lijn door in de toekomst.

Energiek comeback-album, compleet met nieuwe zanger, maar het songmateriaal doet uiteindelijk toch nogal simpel en vooral gedateerd aan. Alles klinkt lekker fel en stevig, maar ik kan er weinig mee. Prima nieuwe zanger en de band heeft er duidelijk zin in, maar ik haak af.

Prima live-album, waarop de band minimaal zo goed klinkt als op de drie voorgaande studio-albums. Met de songkeuze is ook weinig mis- de meeste krakers komen langs en de twee nieuwe studiotracks Reborn en My Will zijn dik in orde. Des te treuriger dus dat de band hierna eigenlijk geen deuk meer maakte. De latere albums werden amper opgemerkt en het verhaal van Stuck Mojo ging als een nachtkaars uit.

De magie is weg, de rek is eruit. Zo kunnen we deze terugkeer van Stuck Mojo na een afwezigheid van acht jaar wel omschrijven. De veelal futloze songs neigen meer naar radiovriendelijke amerikaanse rock dan naar metal. Niet dat dat zo erg is, maar kom dan in ieder geval wel aan met goed songmateriaal! En daar schort het hier juist aan. Hier en daar nog wel een fel momentje, maar het album is overwegend vlak en behoorlijk oubollig.

Kansloos album, nog minder dan het voorgaande Southern Born Killers. Hier is amper meer sprake van metal; het is poppy rock wat de klok slaat, en dan ook nog eens erg matig uitgevoerd. Een paar heavy momenten, zoals het stevige The Flood, maar wanneer de futloze en stichtelijke cover van John Denver's Country Road zich aandient wordt pijnlijk duidelijk dat hier geen redden meer aan is.

Redelijke amerikaanse rockband, die een mengeling brengt van toegankelijke radiorock en iets steviger werk. Track 1 valt inderdaad wat uit de toon met zijn nu-metal sound, maar dit is wat mij betreft wel het beste nummer! Dus je kunt je afvragen of de band in de toekomst zijn sound niet wat moet aanpassen. Verder zijn de songs wat anoniem, zonder echte uitschieters. Degelijk, maar niet meer dan dat.

Tot in de puntjes verzorgde progressieve metal, maar echt stevig wordt het nergens. Hier en daar scheurt het gitaarwerk lekker weg, maar hoofdzakelijk klinken de songs meer als een band als Toto dan als Dream Theater. Iets te soft naar mijn smaak, vooral de ballads zijn erg zoet, maar het album zit mooi in elkaar en de songs zijn best pakkend.

Iets te soft en zoet voor mij helaas. De progressieve rock (met hier en daar een metal-riffje) van deze duitse band steekt vakkundig in elkaar, prima zanger ook, maar het songmateriaal kan mij niet voldoende boeien. Ik vond het debuut dan wel iets sterker. Toto meets Dream Theater, maar het geluid neigt dan wel meer naar het poppy Toto.

Tweede en verreweg beste album van deze destijds toch best leuke formatie. Vrijwel uitsluitend prima songs, al is de akoestische afsluiter Breathe Easy nogal nietszeggend. De zang van de dames kan ermee door maar is niet heel bijzonder; het is vooral de muzikale omlijsting die dit doet uitstijgen boven het maaiveld. Veel leuke details en samples. En erg aanstekelijk.

Verzamelaar met een reeks songs van de eerste drie albums van Suicidal Tendencies. Met de eerste twee albums kan ik niet zoveel, dus zijn feitelijk alleen de songs van How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today de moeite waard. Oké, een track als I Saw Your Mommy is dan nog wel grappig, vooral door de tekst, maar al met al hoor ik liever het latere werk van de band.

Eentonige industrial techno, misschien leuk voor fans van Wumpscut, al is dit kwalitatief toch minder. De songs hebben weinig variatie onderling en een interessante opbouw ontbreekt. Wanneer de songs eenmaal op gang zijn gekomen beuken ze in monotoon midtempo door tot het einde, zonder bijzondere breaks of details. Er zijn geen slechte songs en af en toe een los nummertje is niet verkeerd, maar dit album als geheel beluisteren is een behoorlijke opgave.

Meedogenloze, strak uitgevoerde deathcore- niet altijd mijn favoriete metalgenre, maar hier kan ik er wel iets mee. Het vorige, door de fans van het eerste uur uitgekotste album vond ik persoonlijk iets beter, voornamelijk omdat de band daar wat avontuurlijker en vooral melodieuzer voor de dag kwam, maar ook met dit botte beukwerk weet men wel raad. Het songmateriaal steekt verdomd knap in elkaar en het album kent geen zwakke broeders. Binnen het genre absoluut een topper.

Ongeveer even vervelend als het debuut, alhoewel hier wel iets meer melodie en afwisseling te bespeuren valt. De bikkelharde deathcore maakt op mij echter nog steeds geen indruk.

Rommelig geproduceerde en nogal chaotisch klinkende deathcore uit de VS. Bruut en intens is dit zeer zeker, maar door het gebrek aan dynamiek binnen en tussen de songs is het een nogal vermoeiende luisterervaring. Nee, dan vond ik de vorige twee albums toch een stuk beter te pruimen.

Met het eerdere werk van de band kan ik niet zoveel, maar dit album is een aangename verrassing. De eentonige en schreeuwerige deathcore heeft hier plaats gemaakt voor een geluid dat het midden houdt tussen Slipnot, Deftones en Korn. Het songmateriaal is niet echt bijzonder, maar door de rauwe en ruige produktie van Ross Robinson klinkt alles lekker lomp en bot. Ik ben nog geen fan, daar is de plaat te weinig oorspronkelijk en anoniem voor, maar ik kan de koerswijziging in ieder geval wel waarderen.

Beste album van de band tot nu toe, al doet het me nog steeds weinig allemaal. Iets meer variatie en melodie dan voorheen, met ook wat meer detail en warmte in de produktie. De deathcore wordt overtuigend en intens gebracht, maar na een paar songs begint het me toch weer te vervelen. Beste song vind ik Witness The Addiction, met een gastoptreden van Jonathan Davis. En dat is nu juist een song waar de fans van het eerste uur waarschijnlijk van zullen gruwen.

Bikkelharde en compromisloze deathcore, maar helaas niet aan mij besteed. De eentonigheid van het materiaal en het voortdurende gekrijs gaan me al snel vervelen en ik mis structuur en melodie binnen de songs. De kale produktie helpt ook niet echt mee.

Zeer energieke en aanstekelijke progressieve metal uit Griekenland. Origineel is het allemaal niet, maar de band komt zeer overtuigend uit de hoek en het songmateriaal zit over de hele linie goed in elkaar. Het spetterende gitaarwerk en de prima zanger helpen ook een handje.

Het altijd lastige tweede album heeft in het geval van het griekse Sunburst maar liefst acht jaar op zich laten wachten, met redelijk positief resultaat. Absoluut minder dan het enerverende en energieke debuut, dat wel. Voornaamste probleem is dat de meeste tracks erg op elkaar lijken, qua zang en opbouw. Het overgrote deel van het songmateriaal speelt zich af in gezapig midtempo, met weinig tot geen verrassingen. Qua sfeer en vakmanschap zit het wederom snor, maar echt vlammen doet de licht progressieve melodieuze metal nergens.

Dit is een pseudoniem van de amerikaan Bret Autrey, bekend van het eenmansproject Blue Stahli. Hier tapt hij uit een heel ander en vooral luchtiger vaatje. De muziek is een combinatie van synthwave en popmuziek, met hier en daar een wat stevigere track, maar het blijft overwegend lekker relaxed en zonnig. Voor een referentie; denk aan de soundtrack van de film Drive. Het biedt mij iets te weinig houvast en het songmateriaal is niet bepaald memorabel, maar dit neemt niet weg dat de muziek knap is uitgevoerd en het album best lekker wegluistert.

Heel anders dan het debuut, met een meer toegankelijk geluid en veel meer electronica. De band komt ermee weg, voornamelijk door de geweldige produktie en de tot in de puntjes verzorgde uitvoering van het songmateriaal. Het geluid en de sfeer van dit tweede album liggen mij ook beter, hoewel ik de rauwe rock van het debuut sporadisch wel mis. Het is nu allemaal wel wat gladjes en bedacht.

Derde en helaas ook laatste album van deze prima deense rockband. Hier nog wat meer electronica en elementen uit de new wave en popmuziek, resulterend in unaniem lekker in het gehoor liggende songs, uitstekend vormgegeven en geproduceerd. Het geluid van de band ligt hier dicht bij een band als Carpark North, niet verwonderlijk als je beseft dat beide bands dezelfde producer hebben.

Prettige mengeling van grunge en nu-metal uit Denemarken. Zo goed als opener Soulslide wordt het niet meer, maar het album zit verrassend veelzijdig en vakkundig in elkaar, met stevige rocktracks afgewisseld door meer subtiel werk. Tegen het einde zijn er iets teveel ingetogen nummers achter elkaar gezet, waardoor de vaart er duidelijk uit raakt, maar ook in die tracks weet de band wel de nodige indruk te maken. Ze hebben nog een album gemaakt, Euphoria; die ga ik zeker checken.

Wat een tegenvaller van ome Al Jourgensen, dit nieuwe project. Wie Ministry-achtige kwaliteit verwacht zal in ieder geval bedrogen uitkomen. Het geluid is meer electronisch, met een spaarzaam gebruik van gitaar maar met een overdaad aan samples. Dat is nog tot daar aan toe, maar het knip- en plakwerk is zo extreem en gekunsteld dat er amper nog sprake is van echte songs. Het is vooral erg nerveus. De eerste twee tracks kunnen er nog mee door, maar daarna is het echt doorbijten. Kortom: hoog tijd dat Ministry weer nieuw leven in wordt geblazen.

Aan de korte kant- gelukkig zijn alle songs wel de moeite waard. Lekkere beukplaat die genoeg afwisseling biedt. Vooral de snellere tracks zijn erg sterk. Echt gegroeid is de band niet sinds het vorige album, maar het niveau blijft gehandhaafd. Productioneel ook dik in orde.

Degelijk album, dat een afwisselende reeks thrash-metal songs laat horen, goed geproduceerd en uitgevoerd. De band blijft beter in het snellere dan in het midtempo werk, mede door de vocalen, die in de meer melodieuze songs wat zeurderig klinken. Niettemin geen slechte song te bekennen.

Weinig opzienbarend debuut van deze noorse metalband. Qua sound heel wat bruter dan de meer recente albums, meer richting death metal, maar qua songs helaas wel wat minder. Geen enkele track blijft hangen. Niet slecht gedaan en degelijk geproduceerd, maar het is allemaal wat rommelig.

Net als de eerdere albums van deze noorse band: degelijk en vakkundig, maar tegelijkertijd wat anoniem en vrijblijvend. Het materiaal luistert best lekker weg en muzikaal heeft men de zaakjes goed voor elkaar, maar de songs blijven niet hangen en het ontbreekt Susperia gewoonweg aan net dat beetje extra benodigde klasse. De band is gedoemd om in de subtop te blijven spelen, vrees ik.

Net als op het debuut presenteert de band hier een reeks weinig memorabele metalsongs, ontsierd door zeer wisselvallige zangpartijen. De zang zwalkt alle kanten op, van laag naar hoog, zonder indruk te maken. De songs zijn niet slecht, maar het is het allemaal net niet. Vanaf het volgende album zou de band gelukkig een wat meer interessante koers gaan varen.