Goed? Vast wel. Kan ik er iets mee? Eh, weinig helaas. Net als bij het werk van Radiohead na OK Computer gaat dit project van Thom Yorke en Jonny Greenwood bij mij het ene oor in en het andere uit. Het songmateriaal is me te abstract en repetitief, zonder veel houvast qua structuur en zanglijnen. Bij vlagen vind ik het best mooi en haast hypnotiserend, maar even zo vaak verveel ik me een beetje.

Degelijke maar wel wat kaal klinkende en weinig originele metalcore. Klinkt erg als Killswitch Engage, zoals veel genregenoten. Niet slecht, daar zijn de songs kwalitatief gewoonweg te goed voor, maar de band heeft hier nog niet echt een eigen gezicht. Dat zou pas gebeuren bij het derde (titelloze) album.

Het gelijknamige album uit 2010 was reeds prima en ook ditmaal levert deze oostenrijkse band een sterke plaat af. De moderne melodieuze metal klinkt fris en energiek, met lekker in het gehoor liggende melodielijnen en refreinen. De Killswitch Engage-achtige metalcore van de eerste twee albums heeft plaats gemaakt voor een meer eigen geluid, dat weliswaar niet erg origineel is, maar wel overtuigend en meeslepend.

Vet klinkende metalcore, met als voornaamste nadeel dat het als twee druppels water lijkt op Killswitch Engage. Als je die band niet kent zul je dit absoluut met een halfje hoger waarderen. Afgezien van het feit dat dit niet de originaliteitsprijs verdient is het een zeer verdienstelijke plaat, vol lekkere beukers. Het tempo had in sommige songs nog wel wat hoger mogen liggen en in het midden van de schijf zitten een paar wat anonieme songs. Qua geluid klinkt het allemaal bijzonder goed, met een volle moddervette produktie.

Derde en tot nu toe veruit beste album van deze oostenrijkers. De songs zijn hier een stuk beter, met meer afwisseling en veel meer overtuiging gebracht. De melodieuze stukken zijn fraaier; de heavy passages indrukwekkender. Ook de zang is er flink op vooruit gegaan, zowel in de cleane als de brute partijen. Met een 4 in Aardschok had ik weinig hoop voor deze plaat, maar ik ben zeer aangenaam verrast.

Meeslepende poppy rock, catchy maar toch overwegend vrij stevig. Verzorgd in elkaar gezet, met lekker zwaar gitaarwerk en een prima zangeres. Vooral fijn in het gehoor liggende songs als Wall Of Shame en het titelnummer maken indruk. Schijnt overig al het tweede album van de band te zijn.

Laatste album van deze canadeze rockband, maar het eerste dat ik heb beluisterd. Best aangenaam, over de hele linie genomen, al staan er ook wel een paar saaie songs op. Met name de songs met een meer poppy insteek gaan snel irriteren, vooral door de vervelende zanglijnen. Het grootste deel van het songmateriaal is gelukkig wel oké en ligt, mede door de lekker volle productie van Bob Rock, goed in het gehoor.

De stijgende lijn wordt vastgehouden op dit vierde album van deze zweedse metalband. Reeds vanaf opener Death's Sting hoor je dat het goed zit. De balans tussen krachtpatserij en melodie is dik in orde; de songs zijn stevig waar dat nodig is en melodieus op precies de juiste plaatsen. Ook ditmaal dreigen bepaalde songs door de catchy refreintjes net iets te toegankelijk te worden, maar de band is slim genoeg om dit steevast net op tijd op te vangen en flink tegengas te geven.

Zo cheesy als de albumhoes is de muziek van deze zweedse metalband gelukkig niet, maar na de vorige twee uitstekende albums is dit toch wel een stapje terug. De furieuze opener Childhood's End knalt er als vanouds heerlijk in, maar daarna daalt het niveau van het songmateriaal sporadisch toch wel flink. Voornaamste boosdoener is de behoefte van de band om oubollig klinkende refreintjes toe te voegen aan de in principe prima tracks, waardoor de balans hier en daar een beetje weg is. Zo kan een song uitstekend beginnen en dan plotseling flink uitglijden. Niet continu gelukkig en de plaat kent veel sterke songs en genoeg indrukwekkende momenten, maar met dit vijfde album stuur ik de band toch terug naar de tekentafel. Al is het alleen maar om die hoes.

Net als het debuut Hell Frost uit 2011 een aangename dosis toegankelijke melodieuze death metal. Het wordt gelukkig nergens te zoet, al balanceren sommige songs wel op het randje. Het strakke spel en de bombastische produktie houden de boel gelukkig ruimschoots op de rails. Nu Sonic Syndicate geen teken van leven meer vertoont (deze band beschikt over een aantal ex-leden) is dit een prima alternatief.

Deze band bestaat oa uit ex-leden van Sonic Syndicate. Na het slappe en veel te commerciële album We Rule The Night uit 2010 vonden een aantal bandleden het welletjes en vertrokken om een eigen band te vormen. Het geluid van The Unguided ligt dicht bij dat van het wat oudere Sonic Syndicate, dus dat betekent bombastisch uitgevoerde melodieuze death metal, ondersteund door dik aangezette keyboardpartijen. Niet alle songs zijn even sterk en halverwege de plaat verzandt de boel een beetje in flauwe deuntjes, maar tegen het einde gaat de beuk er alsnog flink in. Ik kan er wel wat mee.

Het blijft een beetje behelpen met deze zweedse band. Het songmateriaal ligt goed in het gehoor en er valt te genieten van lekker brulwerk en fijne zware riffs, maar in de refreintjes gaat het herhaaldelijk mis. Die zijn gewoonweg te flauw en te kitscherig. Jammer, want afgezien daarvan beschikt men hoorbaar over veel kwaliteit. Tijd om nieuwe songwriters aan te trekken, lijkt me.

Derde en tot nu toe beste album van deze zweedse metalband. Het songmateriaal is dit keer net wat sterker en meer memorabel dan voorheen, met fijne agressief gebrulde coupletten en pakkende melodieus gezongen refreintjes. Het wordt gelukkig nergens te zoet en men weet de balans continu goed te bewaren.

Lekker poppy rockplaatje, met een hele reeks aardige songs. De twee beste tracks worden voor het laatst bewaard. Genoeg hitpotentie, zou je zeggen, al slaat dit soort muziek in de VS altijd meer aan dan in Europa.

Godzijdank wat beter dan de laatste paar albums, die veel te vlak en vooral te glad waren. Hier heeft de band zichzelf gedeeltelijk hervonden, met overwegend sterke tracks die aangenaam in het gehoor liggen maar wel een scherp randje behouden. Een dance-stamper als Clean Cut Heals zal menig headbanger achter de oren doen krabben, maar binnen de context van het volledige album is zelfs die track niet heel erg verkeerd. Veel afwisseling in ieder geval, het gaat van dance naar poppy punkrock naar metal, en eigenlijk verveelt de plaat nergens.

Wat een slappe hap zeg. Alle voorgaande albums vond ik nog wel de moeite waard, maar hier word ik niet vrolijk van. De geëngageerde teksten zijn gebleven, maar in combinatie met de poppy, bijzonder commerciële en vooral flauwe muziek komen deze behoorlijk belachelijk en hypocriet over. Een paar goede tracks, zoals opener Revolution en het titelnummer, maar het grootste gedeelte van de plaat is bagger.

Het altijd lastige tweede album. Ook hier betekent dat een plaat die minder is dan het debuut. De songs zijn minder pakkend; echte knallers ontbreken. Beste track is wat mij betreft het lekker zware en stevige Sound Effects And Overdramatics, waarvan de titel de lading volledig dekt. Verder is het degelijke amerikaanse rock/ metal dat ten gehore wordt gebracht, niet slecht, maar weinig verrassend.

Acceptabel derde album van deze amerikaanse rockband, maar echt geweldig is het niet. Vooral de meer radio-vriendelijke songs, dus de ballads, zijn weinig bijzonder. De sound van de band is niet echt veel commerciëler geworden dan voorheen, de stevige songs rocken tenslotte nog als vanouds, maar echt sterke songs ontbreken gewoonweg. Prettig genoeg om naar te luisteren, maar niet memorabel.

Ondanks het feit dat er tien songs op staan is dit meer een opgewaardeerde EP dan een volwaardig album. Het betreft dan ook allerlei b-kantjes die eerder zijn verschenen plus twee nieuwe songs, Sun Comes Up en Sick Hearts. Het songmateriaal is niet heel erg bijzonder, maar hier en daar beschikt dit schijfje wel over een paar sterke tracks. Het past in ieder geval naadloos binnen het repertoire van de band, al vind ik de 'echte' albums wel wat beter.

Lang en vooral erg langdradig album. Iets beter dan de aalgladde voorganger Imaginary Enemy, mede door een meer natuurlijk en rauwer geluid, maar het songmateriaal weet voor het grootste gedeelte niet te boeien en veel songs zijn onnodig opgerekt. Hier en daar een aardige track, waardoor het gelukkig net geen drama wordt. Het houdt echter niet bepaald over.

Met dertig minuten aan de korte kant, maar het zorgt er in ieder geval voor dat dit album niet verveelt. De elf tracks vliegen in sneltreinvaart voorbij en het moet gezegd worden dat de poppy punkrock hier aanstekelijk klinkt en prettig wegluistert, zonder dat het materiaal te flauw en/ of voorspelbaar wordt. Geen hoogvlieger, maar binnen het oeuvre van de band zeker niet verkeerd.

Pretentieloos rockalbum, niet beter of minder dan de voorgaande albums. Het songmateriaal is hier vrij poppy en aanstekelijk, iets dat goed bij de band past. De plaat klinkt in ieder geval fris en energiek. Niet alle songs zijn even goed, maar tracks als I Come Alive en Shine knallen er in positieve zin uit.

Lekkere nu metal, nu al wat gedateerd maar door de prima uitvoering van de songs toch de moeite waard. Alles ligt goed in het gehoor, mede door de krachtige produktie. Volstrekt inwisselbaar, maar de plaat hapt smakelijk weg.

Deze canadese band specialiseert zich in makkelijk te verhapstukken, massief geproduceerde rocksongs met een metalen randje. Ook dit album staat er weer vol mee. De loodzware gitaarriffs zorgen ervoor dat één en ander niet te glad wordt, maar het is wel duidelijk dat men op het grote publiek mikt. Zolang de band dat doet op deze aangename manier vind ik dat eigenlijk wel prima.

Aardige aanvulling op het eerste deel, bestaande uit studiowerk en akoestische tracks. De acht studiotracks, aangevuld met de verdienstelijke cover van Faith No More's Epic, vormen voor mij het hoogtepunt van het album. Met de negen akoestische tracks, hoewel sfeervol uitgevoerd, kan ik niet zoveel.

Deze verzameling demo's en B-kantjes is helaas aan de langdradige kant, vooral omdat veel van de (20!) tracks een nogal eenvormig geluid hebben en zijn voorzien van nogal zeurderige zag. Hier mist gewoonweg de bombast en de vette productie waar de band bekend om staat. In deze meer uitgeklede versies valt men al snel door de mand. Daarnaast is het songmateriaal gewoonweg niet bijster sterk.

Acceptabel tweede album van deze amerikaanse nu metal-band. Aan de korte kant met slechts 32 minuten, maar het verveelt hierdoor in ieder geval niet. De songs liggen unaniem lekker in het gehoor en het album klinkt door de volle produktie prima. Het is allemaal aan de gladde en voorspelbare kant, maar de band is vaardig genoeg om er toch iets leuk van te maken.

Steviger en bombastischer dan eerder werk, iets dat overwegend positief uitpakt door het aanstekelijke, vlot uitgevoerde songmateriaal. De canadese band weet compacte, pakkende songs te maken die net sterk genoeg zijn om iets boven het maaiveld uit te komen. Men verdient dan ook wel wat meer bekendheid, wat mij betreft.

Deze canadese band klinkt per release zwaarder en steviger. Hier is het geluid feitelijk pure metal, compleet met grunts en beukende riffs. Het contrasteert een beetje met de gladde amerikaanse radiorock waar het songmateriaal in essentie uit bestaat, maar ach, de tien tracks luisteren zoals altijd wel lekker weg.

Deze release zit ergens tussen een EP en een volwaardig album in. De acht tracks hebben slechts een totale speelduur van 24 minuten, maar gelukkig is iedere track wel raak. De canadese band heeft de formule, loodzware aanstekelijke rock met uitstapjes richting metal, inmiddels geperfectioneerd en levert ook ditmaal weer vakwerk af. Het klinkt allemaal behoorlijk imposant, hoewel sporadisch eenvormig.