De progressieve metal van het australische Teramaze begint steeds meer te lijken op Dream Theater. Luister maar eens naar het ambitieuze 25 minuten lange titelnummer. Het is een mooie track, waarbij vooral in de meer stevige passages veel valt te beleven, maar het had gezien de vele herhalingen wel wat korter gemogen. Dan zijn de overige drie tracks, die allen rond de 5 minuten klokken, beter in balans. Het songmateriaal is mij herhaaldelijk iets te zoet, vooral door de aalgladde zangpartijen, maar gezegd moet worden dat het allemaal wel weer knap in elkaar steekt. Volgende keer wel graag een wat minder klinisch klinkende produktie.

De australische band heeft de formule inmiddels geperfectioneerd en levert hier één van hun de beste albums af. Productioneel heeft men de zaakjes eindelijk ook goed voor elkaar. Vanaf de meeslepende opener Like A Cyborg tot de fraaie afsluitende titeltrack is het genieten geblazen. De smaakvol uitgevoerde , licht progressieve metal is nergens heel stevig, maar steekt wel bijzonder aanstekelijk in elkaar, niet in de laatste plaats door het heerlijke gitaarwerk en de mooie samenzang van Nathan Peachey en bandleider Dean Wells. De refreintjes zijn daarnaast echte oorwurmen en worden effectief maar niet overdreven vaak ingezet, zoals in het verleden nog wel eens het geval was. Topplaat.

Solide progressieve metal uit Polen, met soms een haast poppy aanpak van de songs. Het blijft gelukkig allemaal vrij heavy, vooral door het bijzonder fijne gitaarwerk. De zanger, nog niet altijd even overtuigend qua uitspraak, is ook prima. Echte uitschieters ontbreken, maar het album biedt doorlopend wel kwaliteit. De krachtige heldere produktie helpt ook. Veelbelovend debuut.

De moeite waard, deze stemmige progressieve metal uit Argentinië. Het geluid ligt ergens tussen Gojira en Pink Floyd in, met zes lange sfeervolle tracks boordevol afwisseling en dynamiek. Opzwepend is het bepaald niet en het tempo ligt overwegend laag, maar de uitvoering is dermate sterk dat het album moeiteloos overeind blijft.

Met een nieuwe zanger in de gelederen vaart deze engelse metalband hier op het tweede album ook een nieuwe koers. Het geluid is, mede door de zang, meer verschoven richting progressieve metal. De gitaren hakken wat minder stevig en er zijn weinig echt woeste passages. De sfeer is in algemene zin meer 'zweverig' geworden, kun je wel zeggen. Dat betekent niet dat het album slecht is, zeker niet, maar ik vind het debuut One uit 2011 wel een stuk sterker. Echt pakkende songs ontbreken hier; het geheel voelt aan als één lange track. Productioneel dik in orde en er valt veel te genieten, vooral zang en gitaarwerk zijn uitstekend, maar er mist toch iets.

Opwarmertje voor het inmiddels verschenen volwaardige album One, maar dan wel één van uitzonderlijke klasse. Complexe maar tegelijkertijd toegankelijke metal, origineel en zeer overtuigend uitgevoerd.

Ingetogen EP'tje met vier rustig voortkabbelende herbewerkingen van songs van het meest recente album Polaris. Wellicht een leuk hebbedingetje voor de fans, maar al snel worden deze nieuwe uitvoeringen erg vlak en saai. Ik mis gewoonweg stevig gitaarwerk.

Indrukwekkende plaat, vol loodzware hakkende gitaarriffs en fraai zangwerk. De band weet Meshuggah-achtig beukwerk geslaagd te combineren met Deftones-achtige emotie, resulterend in een origineel en meeslepend album. De aandacht wordt vooral opgeëist door het zesdelige Concealing Fate, eerder verschenen op EP, maar de overige tracks zijn ook zeer de moeite waard.

Dromerige en zweverige djent-metal, sfeervol en lekker in het gehoor liggend, maar sporadisch is het door de voortkabbelende en monotone aard van de songs wel lastig om de aandacht erbij te houden. Iets dat ik bij voorganger Altered State ook had. Het debuut One wordt dus wat mij betreft wederom niet geëvenaard. Die was toch wat steviger en meer memorabel.

Sporadisch rustig voortkabbelend, dan weer woest beukend, maar hoofdzakelijk is deze dromerige moderne metal niet echt iets voor headbangers. Ik kan de band altijd wel waarderen, ook nu weer, maar gezegd moet worden dat het album naar het einde toe wel wat inzakt. En met een speelduur van nog geen 40 minuten is dat eigenlijk best treurig. Een stevige en lekker dreigende track als King laat de band op haar best horen; jammer dat er niet meer van dergelijke toppers aanwezig zijn.

Heel wat steviger dan het vorige album, vooral de eerste zes tracks. De laatste drie zijn dan weer vrij ingetogen. Genoeg dynamiek in ieder geval, iets dat de overwegend lange nummers ten goede komt. De gevariëerde zangpartijen zijn ook erg sterk. Productioneel valt er helaas wel wat aan te merken op het album. Zo is het geluid aan de doffe en zompige kant, waardoor het songmateriaal niet optimaal uit de verf komt. Afgezien daarvan een avontuurlijke, meeslepende plaat.

Het vorige album, Dark Roots Of Earth uit 2012, bevatte weinig uptempo tracks; een euvel waar dit nieuwe album absoluut niet aan lijdt. Luister maar eens naar opgefokte en allesverwoestende songs als Centuries Of Suffering en The Number Game. Dat is Testament op zijn best. Gezegd moet worden dat het album als geheel niet geweldig is, daar zijn een paar wat saaie midtempo songs debet aan, maar bij vlagen is dit wel heel erg goed. Overigens opvallend dat Chuck Billy overwegend vrij melodieus en ingetogen zingt, terwijl de muziek om hem heen raast als een orkaan.

Kleine tegenvaller van deze doorgaans toch betrouwbare metalband. Het voornaamste probleem is de aanwezigheid van teveel midtempo songs, die zanger Chuck Billy dwingen tot allerlei weinig interessante en soms zelfs zeurderige zanglijnen. De meeste van deze songs zijn tevens veel te lang. Zodra de snellere songs zich aandienen, zoals opener Rise Up, het felle True American Hate (voor mij ook de uitschieter van de plaat) en afsluiter Last Stand For Independence, wordt alles een stuk interessanter. Gemiste kans dus. Testament levert hier degelijk werk af, maar dat is gewoonweg niet goed genoeg.

Wisselvallig, sporadisch nogal ongeïnspireerd klinkend album, dat vooral in het middenstuk teleurstelt. De matige powerballad Meant To Be luidt een reeks matige tracks in, die uitblinken in slappe teksten en voorspelbare arrangementen. Uitgekauwde songtitels als High Noon, Witch Hunt en Nature Of The Beast dekken wat dat betreft de lading. De eerste drie en de laatste twee tracks moeten duidelijk de kar trekken. Daar is de band gelukkig wel in topvorm te horen, vol energie en venijn, met de voet krachtig op het gaspedaal.

Sterk comeback-album van de mannen. Iets teveel midtempo nummers naar mijn smaak, zeker omdat de snellere tracks tot mijn favorieten behoren, maar alle songs zijn de moeite waard. Heerlijke riffs, te gekke solo's en zanger Chuck Billy is erg op dreef. Tekstueel vind ik The Evil Has Landed (over 9/11) wat aan de knullige kant, maar verder valt er gelukkig weinig te klagen. Vette produktie ook.

Opener Children Of The Next Level hakt er direct heerlijk vet in, net als de volgende track, WWII. Daarna zakt de boel helaas flink in, om pas halverwege het album weer tot leven te komen, met lekkere uptempo beukers als False Prophet en Curse Of Osiris, dat qua tekst en gevoel doet denken aan Creeping Death van Metallica. Zoals altijd zijn de midtempo songs hier minder interessant, zeker wanneer die gepaard gaan met nogal simplistische teksten, zoals bijvoorbeeld Dream Deceiver. Die track had het album niet moeten halen. Verder degelijkheid troef, niet beter of minder dan de afgelopen paar albums. Door de uitstekende productie komt alles overigens wel optimaal goed uit de verf, dat moet gezegd worden.

Snoeiharde amerikaanse metalcore, overrompelend en behoorlijk indrukwekkend, maar uiteindelijk helaas nogal eenvormig, zoals zoveel genregenoten. Broken Soul is een uitstekende opener en ook de songs erna weten te overtuigen, maar door het gebrek aan variatie en een nogal identieke opbouw van alle tracks slaat op gegeven moment de verveling toe.

Na een afwezigheid van 9 jaar komt deze amerikaanse metalcore-band indrukwekkend voor de dag met 5 nieuwe tracks die er behoorlijk bruut inhakken. Luister maar eens naar de furieuze opener False Divinity. Die liegt er niet om. De overige tracks zijn al even imposant. Pas bij het afsluitende Goodbye wordt er wat gas teruggenomen en is zowaar wat melodie te ontwaren.

Iets te fragmentarisch en naar mijn smaak iets te vol met allerlei vage soundscapes, waarop de plaat krakend tot stilstand komt, maar overwegend wel weer een fijne bak Meshuggah-achtige herrie. De wat meer coherente songs op Silhouettes bevallen mij echter een stuk beter. De produktie is ook wat aan de kale kant.

Minder dan voorganger Silhouettes, deels door de nieuwe zanger, deels door het gewoonweg minder sterke songmateriaal. De nieuwe zanger, hoewel prima, is (nog) niet optimaal geïntegreerd in het totaalgeluid van de band. Soms past hij prima bij de sound, soms (vooral in de hogere regionen) storen zijn zanglijnen enigzins. Wellicht dat dit op een volgende plaat verholpen is, mits hij het zo lang volhoudt natuurlijk. Geen verkeerde plaat, doet in de rustige passages wel wat denken aan het werk van Devin Townsend, maar er zijn weinig songs die er echt in positieve zin uitspringen.

Na 10 jaar afwezigheid een aangename doorstart van deze altijd interessante nederlandse metalband. Het songmateriaal is niet overal even indrukwekkend, maar er is voldoende afwisseling en dynamiek aanwezig om de boel interessant te houden. Leuke trance-effecten ook hier en daar. Beste track is wat mij betreft het lange afsluitende Walls Of The Soul. Daar zit alles in verwerkt wat Textures zo goed maakt.

Prima vijfde album van het nederlandse Textures en gelukkig heel wat sterker dan de vorige plaat, Dualism. Alles is hier overtuigender; vooral de zang is oneindig veel beter verzorgd en de songs zijn tegelijkertijd bruter en beter in het gehoor liggend. Knap hoe men moordend zware passages weet af te wisselen met meer melodieuze. Luister maar eens naar het fraaie afsluitende Timeless. Met nog geen drie kwartier geen lang album, maar het is precies goed zo. Alles is mooi in balans.

Geweldig album inderdaad, zeker het beste tot nu toe. Unaniem sterke, complexe maar tegelijkertijd aanstekelijke songs, afwisselend en vol overtuiging gebracht. Ieder nummer zit barstensvol gave details. Vette produktie ook. Het zangwerk is daarnaast ijzersterk; zelfs de cleane zang (die soms neigt naar Faith No More en Devin Townsend) is ronduit subliem. Het wordt lastig dit te overtreffen...

Iets meer afwisseling binnen de songs had geen kwaad gekund, maar dit is overwegend een krachtig en passend somber doomalbum met hier en daar wat death metal elementen. De lange songs zitten fraai in elkaar en het geheel kent een prima produktie. Voor mij een eerste kennismaking met de band, maar ik begrijp dat er reeds eerder een plaat is uitgebracht. Maar eens opsnorren dus.

Melodieuze thrashmetal van de bovenste plank; net als de vorige albums van deze amerikaanse band meeslepend en bruut. Wel wat aan de eenvormige kant, mede door de constante tempowisselingen, waardoor je niet echt grip krijgt op de afzonderlijke songs, maar dit is toch wel erg lekker. Heerlijk vet geproduceerd ook. De Suicidal Tendencies-cover, alhoewel prima, had van mij niet gehoeven, maar vooruit.

Deze amerikaanse metalband blijft fijne albums afleveren; ook dit is weer een schot in de roos. De overwegend uptempo, sinister klinkende mengeling van thrash- en deathmetal steekt vakkundig en vooral overtuigend in elkaar. Productioneel had het nog wel iets voller en zwaarder mogen klinken, maar dat zijn slechts details. Vanaf de eerste track wordt het gaspedaal direct flink ingetrapt en zit de sfeer er goed in.

De melodieuze death metal van deze amerikanen is ook ditmaal niet te versmaden. Prima geproduceerd album met een grote reeks sterke songs die heerlijk doorbeuken. Vet gitaarwerk en overtuigend brute zang. Minpuntjes zijn de niet bijster interessante instrumentale tracks, Vertigo, Solace en Triumph. Maar goed, dat kan de pret gelukkig niet echt drukken.

Productioneel nog niet zo krachtig als de latere albums, maar qua muziek is er weinig mis met dit debuut. De melodieuze death metal beukt lekker door en zit vakkundig in elkaar, met precies voldoende dynamiek en afwisseling om de volle lengte te blijven boeien. Dat deze amerikaanse band kwaliteit in huis heeft is hier al wel duidelijk.

Uitstekende melodieuze deathmetal, vooral het gitaarwerk is geweldig. De brute zang is wat eentonig op den duur, maar de sterke composities en de prima produktie zorgen voor een eersteklas album.

Bij het beluisteren van dit nieuwe album van deze amerikaanse thrash/ deathmetal-band blijkt maar weer eens waarom een goede producer zo belangrijk is. Op dat vlak laat The Absence de luisteraar ditmaal namelijk flink in de steek. Met het songmateriaal is weinig mis, maar door de iele en veel te vlakke productie komt het geluid niet goed uit de verf. Dit hoort te knallen en genadeloos te rammen, maar dat doet het duidelijk niet.