De melodieuze death metal met gothic elementen die deze noorse band ten gehore brengt is over het algemeen prima, al zijn de zangpartijen niet overal even zuiver en geslaagd. De mannelijke zang is soms iets te theatraal en de sporadisch ingezette vrouwelijke zang is hier en daar op het valse af. Gelukkig is de muzikale ondersteuning net sterk genoeg om dit door de vingers te kunnen zien. De lekker bombastische produktie en de sfeervolle keyboardpartijen helpen hier ook flink bij.

Deze band zit duidelijk in een identiteitscrisis. Men heeft zich gerealiseerd dat men hits kan scoren met aanstekelijke poppy deuntjes als Hey Soul Sister en Drive By, dus wat te doen met de meer rock-gerichte aanpak uit het recente verleden? Juist, die moet dus plaats maken voor een commerciëler geluid, alleen, dan moet er natuurlijk wel iets voor in de plaats komen dat de moeite van het luisteren waard is. En daar ontbreekt het nu net aan op dit album. Met 50 Ways To Say Goodbye en Mermaids heeft de band twee onherroepelijke potentiële hits in handen, maar de rest van de songs is niet echt bijzonder. Hier en daar een redelijk liedje (zoals opener This'll Be My Year en afsluiter To Be Loved), maar als geheel is dit te tam en vooral te saai.

Minste album dat ik van deze band ken. Werkelijk geen één memorabele song. Het dreinende stemgeluid van de zanger gaat na een paar nummers ook danig op de zenuwen werken. Je kunt de meer recente albums van de band afschrijven als poppy sellouts, maar daar staan in ieder geval nog een paar leuke liedjes op. Deze plaat is echter huilen met de pet op.

Aardige verzamelaar, maar niet meer dan dat. De meeste songs zijn ook niet echt exclusief bedoeld voor deze soundtrack. Beste track is die van Linkin Park, de rest van de songs is niet slecht maar nogal dertien in een dozijn.

Zanger Tony Jelencovich is nog steeds de belangrijkste reden om naar deze band te luisteren; wat een machtige strot heeft die man toch. De hoge noten van weleer haalt hij niet meer en het venijn is inmiddels een beetje verdwenen uit zijn stem, maar nog steeds tilt hij het songmateriaal met gemak naar een hoger niveau. En dat is wederom maar goed ook, want dit album is niet bepaald het beste dat de band ooit heeft gemaakt. De mengeling van ruige rock 'n' roll en metal klinkt heerlijk vet en energiek, maar het haalt het niet bij de eerste paar albums. Daar zijn de songs net iets te gemakkelijk en gezapig voor.

Na negen jaar afwezigheid toch weer een teken van leven van deze altijd fijne band. Qua stijl was men met het vorige album enigzins afgedwaald van het pad, meer richting groovemetal a la Machine Head, zullen we maar zeggen, maar hier keert men terug naar de stijl die de band beter ligt, een soort opgefokte mengeling van stonerrock en metal. Brulboei Tony Jelencovich schreeuwt zich weer de longen uit het lijf, wat een geweldige zanger blijft dat toch. Jammer dat het songmateriaal niet zo heel bijzonder is. Overtuiging en energie genoeg, maar door het ontbreken van echt sterke songs toch lang niet zo goed als eerdere knallers als Superevil en Satanic Panic.

Ook op dit alweer negende album is zanger Tony Jelencovich nog steeds uitstekend bij stem, al is het songmateriaal wel wat minder opgefokt en meer midtempo dan voorheen. De meeste tracks missen ook net dat beetje venijn dat eerder werk onderscheidde van de grijze massa. Hier en daar een lekker uptempo stamper tussen de overwegend wat gezapige tracks had in ieder geval geen kwaad gekund. Nu is het allemaal net iets te vlak en eenvormig.

Lang niet zo sterk als de vorige twee albums, vooral door de wat ongeïnspireerd overkomende songs. Genoeg stevig beukwerk voor de minder kritische metalfan, maar qua energie en frisheid schiet de plaat hier gewoon iets tekort.

Zesde album van deze toffe zweedse metalband onder aanvoering van de meesterlijke zanger Tony Jelencovich, die met zijn unieke en vooral intense stemgeluid alles wat hij onderhanden neemt naar een hoger niveau tilt. En dat is hier ook wel nodig, want het songmateriaal is nu niet bepaald geweldig. Eén en ander klinkt wat vetter en overtuigender dan op het vorige album, Boogie From Hell, maar de kwaliteit van eerdere album wordt wederom niet geëvenaard.

Misschien wel mijn favoriete album van Transport League, al is voorganger Superevil ook erg goed. Het geluid is hier nog wat meer 'metal' en de songs hoekig en compact, waardoor de stootkracht van het materiaal optimaal is. En de brute zang van Tony Jelencovich blijft natuurlijk ongeëvenaard. Wat kan die man intens en fel uit de hoek komen zeg, ongekend. Elf voltreffers; geen enkele misser.

Matig debuut, vol lang uitgesponnen en nogal rommelige nummers. Hier en daar een sterke track, maar het zou pas bij het volgende album (Superevil) zijn dat de band volledig wist te boeien.

Het debuut was niet bepaald indrukwekkend, maar dit tweede album is een schot in de roos. Alle songs zijn goed en er staan een flink aantal absolute krakers op, zoals Proud Cuts en Led Poison. De stijl van de band is moeilijk te definiëren, het is een soort ruige rock 'n roll met een heavy metal inslag, rauw en intens. De geweldige strot van Tony Jelencovich past er perfect bij. Hij keert zich hier helemaal binnenstebuiten en tilt de songs stuk voor stuk naar een hoger niveau. Dit album en opvolger Satanic Panic zijn de twee beste platen die de band heeft gemaakt.

Er valt de laatste paar albums gelukkig weer een stijgende lijn te bespeuren in het werk van zanger Tony Jelencovich en kornuiten. Het songmateriaal blijft soms wat gemakzuchtig en is hier en daar iets te rock 'n' roll-achtig voor mijn smaak (geef mij maar pure metal), maar de overtuigingskracht en energie zijn in ieder geval weer terug. En Jelencovich blijft een beest van een zanger.

Deze zweden liggen hier duidelijk weer op koers, met songmateriaal dat doet denken aan de twee beste albums van de band, Superevil en Satanic Panic. Kortom, minder rock 'n' roll en meer metal. Zanger Tony Jelencovich laat horen nog steeds in goede vorm te verkeren en hij tilt het songmateriaal met gemak naar een hoger niveau. Jammer dat de productie, hoewel acceptabel, net dat beetje extra mist om hier echt iets moois van te maken.

Gelukkig weer wat beter dan de matte voorganger Only Through The Pain uit 2008. De songs zijn sterker en het geluid is steviger, meer richting metal dan punkrock. De (semi)ballads zijn ook wel oké, zoals het meeslepende titelnummer. Geen slechte songs te bekennen in ieder geval. Je kunt zeggen dat de opzwepende nu metal die de band ten gehore brengt reeds behoorlijk gedateerd is, maar ja, dat geldt wel voor meer muziekgenres.

Tegenvallende plaat, waarop de nu metal van de begindagen grotendeels heeft moeten wijken voor middelmatige poppy punkrock en doorsnee ballads. Beste songs zijn direct de twee stevigste tracks: Cover Up en Curiosity Kills. Ik denk zo dat deze band inmiddels een mooie toekomst achter zich heeft...

Deze band heeft er een handje van om na ieder redelijk goed album steevast op de proppen te komen met een matige opvolger. Nu ook weer; na het degelijke No Apologies uit 2010 krijgen we het matte Reborn voorgeschoteld. Welnu, herboren klinkt de band zeer zeker niet. Opener Bring It is een lekker energieke meedeiner, maar al snel verzandt de plaat in midtempo, logge rocksongs die niet weten te boeien en nogal inspiratieloos klinken. De akoestische bonustracks zijn daarnaast behoorlijk tergend.

Een heel bijzonder project, vooral omdat zangeres Aleah Starbridge de release van dit album niet meer mee heeft mogen maken. Een paar jaar terug is zij op 39-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker overleden. Dan krijgt het songmateriaal toch wel een extra lading mee. De melancholische, hoofdzakelijk ingetogen doom-metal is overal van hoog niveau, net als de zangpartijen van Starbridge. Na verloop van tijd gaat alles wel een beetje op elkaar lijken en bepaalde songs zijn te lang uitgesponnen, maar eigenlijk is iedere vorm van kritiek misplaatst. Dit is gewoon heel erg mooi.

Met veertien nummers aan de overdadige kant, zeker omdat er wel een paar mindere tracks tussen zitten, maar al met al is dit vierde album van Tremonti dik in orde. Vooral de uptempo songs zijn heerlijk, vol aanstekelijke riffs en spetterende solo's. Qua zang is meneer Tremonti ook weer wat verder gegroeid. Zo langzamerhand vind ik dit eigenlijk beter dan Alter Bridge, Mark Tremonti's andere band.

Prima solodebuut van de gitarist van Creed en Alter Bridge, Mark Tremonti. Dat hij een uitstekende gitarist is wisten we reeds, maar naar nu blijkt is hij ook een zeer verdienstelijk zanger. Heel wat beter dan Creed's Scott Stapp in ieder geval. Het geluid van de songs ligt dichter bij Alter Bridge dan bij Creed, maar dan wel een stuk steviger en zwaarder. Sporadisch is het zelfs meer metal dan rock, vooral wanneer er een spetterende tempoversnelling wordt ingezet. De zware riffs hakken er heerlijk in en eigenlijk is het hele album gewoon genieten geblazen. Mochten Creed en Alter Bridge er in de toekomst mee ophouden kan Tremonti in ieder geval zonder probleem op deze manier verder.

Een held, die Mark Tremonti. Hij overleeft een periode met overweldigend succes (Creed), richt daarna één van de beste moderne rockbands op (Alter Bridge) en weet het te presteren om met zijn eigen band Tremonti superieur voor de dag te komen. Het debuut was geweldig; dit tweede album is qua songmateriaal net wat minder sterk, maar daar staat dan weer tegenover dat Mark Tremonti meer gegroeid is in zijn rol als zanger en dat de bandleden beter op elkaar ingespeeld zijn. Opener Radical Change beukt er direct heerlijk uptempo in. Veel stevige gitaarriffs en de plaat is sporadisch nog wat meer metal dan de voorganger. Geen missers, wel veel uitschieters, met het machtige en epische Providence als perfecte afsluiter. Sympathy doet wel wat denken aan Tremonti's Creed-verleden en is de minste song, wat mij betreft. Flying Monkeys is dan weer Alice In Chains-achtig. Van de twintig opgenomen songs staan er hier tien op; de rest wordt volgend jaar uitgebracht onder de titel Dust. Kan niet wachten!

Fijne 'companion piece' bij het vorig jaar uitgebrachte Cauterize. Meneer Tremonti had genoeg materiaal opgenomen voor nog een album, iets waar deze luisteraar in ieder geval blij mee is. Ook dit is weer een sterk album geworden, met tien lekker zware (en bij vlagen behoorlijk uptempo) rocksongs met een metalen inslag. De zang van Mark Tremonti wordt steeds beter en hier klinkt hij meer zelfverzekerd dan ooit. Zijn gitaarwerk is daarnaast even indrukwekkend als altijd. Zeker even sterk als Cauterize.

Wederom een sterk album van meneer Tremonti. Inmiddels begint zijn solowerk de kwaliteit van zijn andere band Alter Bridge te ontstijgen. De mengeling van loodzware metalriffs en stevige amerikaanse rock is ook ditmaal onweerstaanbaar, met een grote reeks prima tracks. Uitschieters zijn de furieuze opener A World Away en het epische afsluitende titelnummer, maar alles daar tussen in is ook dik de moeite waard.

De stevige tweede helft van het album is wat mij betreft beter dan de meer ingetogen eerste, maar afgezien daarvan is dit een sterk zesde album van meneer Tremonti. Weinig verrassingen; never change a winning formula, zal hij gedacht hebben. Lekker stevige amerikaanse rock, vet geproduceerd. Bij bepaalde tracks duurt het even voor het kwartje valt, zoals bij opener The Mother, The Earth And I, maar uiteindelijk valt alles op zijn plek.

Niet al te origineel, deze mengeling van hardcore en metal, maar overwegend wel vrij effectief. Producent Daniel Bergstrand heeft het album een lekker vette sound meegegeven, waardoor de beukende songs maximaal goed uit de verf komen. Weinig variatie binnen de songs onderling, maar de plaat zakt in ieder geval nergens in.

Ik ben een groot fan van Trent Reznor, maar met zijn soundtracks kan ik helaas niet veel. De hier verzamelde soundscapes (muziek kun je het veelal niet noemen) werken prima binnen de context van de film, maar om dit dubbelalbum uit te zitten (bijna anderhalf uur) is een hele opgave. Hier en daar een aardig moment, maar geef mij maar Nine Inch Nails.

Mijn god, een hele kluif dit. Bijna drie uur lang een verzameling abstracte instrumentale tracks die amper melodielijnen bevatten is toch echt wel teveel van het goede. Beste tracks zijn de eerste en de laatste. Die zijn tenminste nog te herkennen als songs. Het zal allemaal best goed werken binnen de context van de film, maar ik denk niet dat ik dit nog eens voor mijn plezier zal opzetten.

Interessante soundtrack, natuurlijk vooral de moeite waard voor fans van Trent Reznor. Zijn kenmerkende sound blijft herkenbaar, al is het hier allemaal wel iets subtieler uitgewerkt dan in bijvoorbeeld Nine Inch Nails. Iets te eenvormig om echt te kunnen boeien, maar her en der verspreid zijn een aantal erg fraaie tracks en thema's te ontdekken. Mijn favoriet is het overstuurde In The Hall Of The Mountain King.

Ach ja, het altijd moeilijke tweede album. De band maakt zich er in ieder geval niet makkelijk vanaf, met meer complexe songs en meer afwisseling tussen en binnen de songs. Jammer dat het materiaal niet overal even goed beklijft, vooral door de wat vlakke cleane zangpartijen, die naar mijn smaak iets te vaak worden ingezet en het tempo danig uit de songs halen. Afgezien daarvan een prima album, met vooral erg lekker drum- en gitaarwerk.

Derde en laatste album van deze amerikaanse metalband. De mengeling van thrash- en meer moderne vormen van metal werkt hier nog steeds prima, al is het materiaal soms wat anoniem. De snelle tracks zijn ook weer eens beter dan het midtempo werk, dat heeft te lijden onder enigszins saaie songstructuren, maar over de hele linie genomen is dit wederom een prima album. Jammer derhalve dat men er mee op is gehouden.