De volle 80 minuten wordt benut, ook al bestaat dit album uit slechts 6 songs. De kortste track duurt een kleine 11 minuten. De epische en bombastische death metal van deze unieke zweedse eenmansband heeft nog niets aan kracht ingeboet. Ook dit tiende album klinkt weer als de sfeervolle soundtrack van een naderende apocalyps. Dit keer is er een absolute hoofdrol weggelegd voor de vrouwelijke zangpartijen en is er iets minder electronica aanwezig. Tevens lijken de songs over het algemeen wat meer uptempo te zijn dan voorheen. Ach, het zijn slechts details. Hoofdzakelijk klinkt het in ieder geval weer even fascinerend en meeslepend als altijd.

Deze zweedse band flink het 'm weer; we kunnen wederom genieten van bijna 80 minuten progressieve death metal van de bovenste plank. Ook ditmaal zijn de partijen van de zangeres de zwakke schakel, vooral in de sporadisch nogal flauwe refreintjes, maar gelukkig blijft de schade beperkt en overheersen de grunts van Jörgen Sandström. De zes lange tracks bevatten verder weinig vernieuwende elementen, maar het klinkt allemaal wel weer behoorlijk imposant en meeslepend.

Prima verzamelaar. Zoals gewoonlijk is er weinig van terug te horen in de film, maar het is een lekkere mix van stevig beukwerk en keiharde techno. Sommige songs zijn niet eerder verschenen.

De eerste drie tracks kunnen me niet echt boeien, deze zijn vooral erg druk en zenuwachtig, maar vanaf Dem Na Like Me wordt de plaat interessanter. Lekkere beukende techno in ieder geval, met voldoende afwisseling om te blijven boeien tot het einde. Afsluiter The Perfect High is één van de beste tracks.

Na het geslaagde debuut maken The Qemists voor hun tweede album dezelfde fout als genregenoten Pendulum. Weg is de hoofdzakelijk instrumentale drum & bass; daarvoor in de plaats is drukke electronische pop/rock gekomen, met een overdaad aan vocalisten. Dat leidt soms tot redelijke songs, zoals Fading Halo en The Only Love Song, maar hoofdzakelijk is het album aan de vervelende en geforceerde kant. Er is echter hoop: Pendulum sloeg terug met een sterke derde plaat- wellicht kunnen The Qemists ook dat voorbeeld volgen.

Aanstekelijke mix van drum & bass, hiphop en rock. Alles dreunt fijn door en het album kent vrijwel geen momenten waar de boel inzakt. Op gegeven moment wordt het songmateriaal wel wat eenvormig en valt men in herhaling, maar alles klinkt zo energiek en opzwepend dat je het hele album bij de les blijft.

De mix van oubollige en moderne elementen uit het metalgenre zorgt ook ditmaal voor een onderhoudend maar nogal wisselvallig album. De band komt voor de dag met een reeks lekkere tracks, maar zowel vocaal als muzikaal schiet men sporadisch wat tekort. Niettemin een aangename melodieuze metalcore-plaat, waarop wijselijk gekozen is voor kortere songs. In het verleden was dat wel eens anders.

Een andere, betere zanger inmiddels en er is nog een verbetering hoorbaar: het songmateriaal is compacter en meer to the point. Niet alle tracks zijn even sterk en regelmatig is de metalcore van deze britse band iets te melodieus en zoet, maar overwegend is dit een prima album. De laatste twee (epische) tracks zijn tevens de beste en doen sporadisch denken aan Iron Maiden. Vooral Grave Of The Fireflies is erg mooi. Hopelijk gaat de band dit soort uitstapjes vaker doen.

Dit debuut doet sterk aan Trivium denken, maar dan met songmateriaal dat minder snel en aggressief is. Gelukkig komen er af en toe een paar uptempo tracks langs, zodat het lange album uiteindelijk toch wel afwisselend en boeiend genoeg blijft. Prima zanger, degelijke muzikanten, maar er valt hier en daar nog wel wat winst te behalen.

Met het geluid zit het wel snor op dit derde album, de funky boel swingt namelijk de pan uit, maar het ontbreekt hier echt aan sterke songs. Dat zou op de albums hierna meer dan goed komen, maar de band bewijst hier dat energie en spelplezier niet voldoende zijn. Eén en ander is ook nog wel aan de puberale en flauwe kant, vooral tekstueel. Maar goed, als stap in de goede richting best de moeite van het aanhoren waard.

Degelijk rock-album, met een poppy punkinslag en hier en daar zelfs wat metalcore-elementen. De songs zijn niet fantastisch, maar wel degelijk genoeg om het hele album makkelijk in 1 ruk uit te zitten. Te weinig originaliteit echter om van een topper te spreken.

Botte, overrompelende thrashmetal uit Zweden, voorzien van de machtige strot van Marco Aro (Face Down, The Haunted). Het geluid doet wel wat denken aan Entombed ten tijde van Wolverine Blues, al beukt en maalt The Resistance nog wel een paar tandjes steviger door. Enige nadeel is de eenvormigheid van het songmateriaal; op gegeven moment gaat het album wel een beetje vervelen, ondanks de constante kwaliteit van het geleverde.

Dit is de soundtrack van de gelijknamige documentaire, die vreemd genoeg pas twee jaar later uit is gekomen. Het album biedt een mengelmoes aan stijlen binnen het genre synthwave, soms te gek, soms aan de nogal experimentele en vervelende kant. De wat grotere namen als Power Glove en Carpenter Brut zijn van de partij, maar daarnaast ook veel obscuur werk van artiesten waar ik nog nooit van gehoord had. Veel afwisseling dus en, hoewel zoals gezegd zeker niet overal even interessant, overwegend de moeite van het luisteren waard.

Rammende metalcore uit eigen land, energiek en overtuigend gebracht. Feitelijk is er weinig mis met dit album; van de strakke uitvoering tot de knalharde productie staat de muziek als een huis. Enige klacht is dat er geen echte uitschieters zijn. Het materiaal is meer dan degelijk, met voldoende afwisseling tussen de tracks onderling, maar de afzonderlijke songs blijven niet echt hangen. Afgezien daarvan een prima album.

Laat je niet ontmoedigen door de nogal anonieme bandnaam, de suffe albumtitel en de gare albumhoes: dit is eersteklas, ietwat retro thrash-metal uit Finland, in het straatje van Slayer en At The Gates. Het gaspedaal wordt vrijwel de hele speelduur vol ingetrapt en de plaat bevat unaniem sterke songs, prima geproduceerd en fijn strak uitgevoerd. De stem van de zanger, hoewel niet heel bijzonder, past tevens goed bij het geluid van de band. Voornaamste pluspunten zijn het spetterende gitaarwerk en de eersteklas ritmesectie, die ervoor zorgen dat alles in goede banen wordt geleid.

Eerste en vooralsnog beste album van deze ierse popband. Eigenlijk zijn alle songs hier de moeite waard, met heel veel fraaie uitschieters. Aan de luchtige kant wellicht en overduidelijk gericht op een reeks radiohits, maar het materiaal steekt knap in elkaar en is daarnaast behoorlijk afwisselend. En ja, die hoes is erg lelijk.

Best gedurfd dit. Aan de ene kant brengt de band hier lekker ruige metalcore ter gehore; aan de andere kant zoete poppy rocksongs. Verbazingwekkend genoeg werkt de combinatie best goed. De afzonderlijke songs zitten knap in elkaar en het hele album ligt fijn in het gehoor. De plaat is met zijn 36 minuten ook precies lang genoeg. De formule gaat dan net niet vervelen.

Sfeervol metalalbum, moeilijk in een hokje te plaatsen, iets dat zeker een voordeel is. Nadelen zijn de wat saaie zang en de nogal iele produktie. De gitaarpartijen klinken erg vlak en de drums missen kracht. Met de vage song A Candle In The Gallery kan ik ook weinig, maar verder een aangenaam album.

Energieke kruisbestuiving van Pantera en Pro-Pain. Niet alle songs zijn even sterk, maar beukende tracks als The Hammer Of The Gods en I Am Vengeance zijn te gek. De plaat kent een ijzersterke productie, wat de stootkracht zeker ten goede komt. Net niet genoeg originaliteit en memorabele songs voor een optimale waardering, maar de moeite waard.

Weer een lekkere rampestamper van deze doorgaans betrouwbare metalband. Dit keer wel iets minder sterk dan voorganger Back Breaker, vooral door het iets afgenomen tempo en de iets melodieuzere koers. De drie vette bonustracks laten wel weer de benodigde agressie horen. Verder de gebruikelijke mix van midtempo beukers met invloeden van Pantera en snel, ultraheavy werk als Bring It Down.

Een aangename verrassing, zeker na het recente Atum-drieluik, dat vooral uitblonk in nietszeggendheid. Ditmaal hoor je direct bij opener Edin dat het goed zit; Billy Corgan's zang is weer op niveau en productioneel klinkt dit behoorlijk goed. Het songmateriaal is over de hele linie genomen ook bovengemiddeld sterk. Hopelijk houdt de band stijgende deze koers vast.

Matig eerste deel van een beoogd drieluik, waarvan delen twee en drie later dit jaar worden uitgebracht. Op basis van het songmateriaal op dit album ben ik daar overigens niet heel benieuwd naar. De meeste songs zijn, hoewel niet slecht, nogal futloos en ongeïnspireerd, met een grote rol voor electronica en weinig ruimte voor gitaar. Billy Corgan's zang, altijd al een punt van discussie, is er ook niet bepaald beter op geworden.

Net als Act I een wisselvallige bedoening, met een nogal dubieus zingende Corgan en songmateriaal dat soms acceptabel maar vaak benedenmaats is. Productioneel is het album aan de kale en steriele kant, iets dat de muziek niet bepaald ten goede komt. Met een warmer, meer gelaagd geluid had het songmateriaal wellicht beter tot zijn recht gekomen, maar nu moeten we het helaas doen met dit halfbakken resultaat.

Laatste deel van een ambitieus maar uiteindelijk qua songmateriaal nogal doorsnee en dun klinkend drieluik. Ditmaal wel iets meer variatie tussen en binnen de tracks; luister maar eens naar het lange Intergalactic, één van de betere nummers, met een leuke combinatie van electronica en rock. Hier en daar verder wel wat aardige liedjes, zoals het aanstekelijke Spellbinding, maar als geheel schiet het album net als de twee voorgangers toch weer tekort. Het klinkt allemaal erg kaal en onbezield, met een matig zingende Corgan.

Het meest toegankelijke album (een dubbelaar dit keer) van de band tot op heden, vol poppy electronica en aanstekelijke melodielijntjes. Een gitaarsound is hier echter ver te zoeken, dus fans van het eerste uur zullen er waarschijnlijk weinig mee kunnen. Aanvankelijk klinkt alles behoorlijk vlak en voorspelbaar, maar gaandeweg begonnen zowel het geluid als de songs mij toch wel aan te spreken. Vooral het tweede schijfje bevat een reeks sterke nummers. Een track als Adrennalynne bijvoorbeeld is een schot in de roos. Iets als Tyger Tyger daarentegen is dan helaas nogal suf en saai. Overwegend is het materiaal wat mij betreft echter best de moeite waard.

Met slechts 9 tracks en krap 33 minuten aan de erg korte kant, maar afgezien daarvan best een leuke plaat. The Smashing Pumpkins komt hier meer poppy voor de dag dan op de vorige paar albums en het meer toegankelijke geluid misstaat de band niet. De gloriedagen liggen inmiddels behoorlijk ver in het verleden en zullen niet terugkeren, maar hier hoeft men zich zeker niet voor te schamen.

Gelukkig een stuk beter dan voorganger Zeitgeist, dat hoofdzakelijk saai en te ruig was. De songs zijn hier weliswaar niet geweldig, maar goed genoeg. De plaat opent stevig met de gitaargerichte tracks Quasar en Panopticon; daarna wordt alles een stuk rustiger. Halverwege het album zakt de boel flink in met een reeks te lange en nogal matte songs, maar naar het einde toe wordt alles weer enigzins vlotgetrokken. Uiteindelijk kan het album zich niet meten met eerder werk van de band, maar het juiste geluid is in ieder geval hervonden, mede door de subtiele en prettige produktie.

Goed? Vast wel. Kan ik er iets mee? Eh, weinig helaas. Net als bij het werk van Radiohead na OK Computer gaat dit project van Thom Yorke en Jonny Greenwood bij mij het ene oor in en het andere uit. Het songmateriaal is me te abstract en repetitief, zonder veel houvast qua structuur en zanglijnen. Bij vlagen vind ik het best mooi en haast hypnotiserend, maar even zo vaak verveel ik me een beetje.

Degelijke maar wel wat kaal klinkende en weinig originele metalcore. Klinkt erg als Killswitch Engage, zoals veel genregenoten. Niet slecht, daar zijn de songs kwalitatief gewoonweg te goed voor, maar de band heeft hier nog niet echt een eigen gezicht. Dat zou pas gebeuren bij het derde (titelloze) album.

Het gelijknamige album uit 2010 was reeds prima en ook ditmaal levert deze oostenrijkse band een sterke plaat af. De moderne melodieuze metal klinkt fris en energiek, met lekker in het gehoor liggende melodielijnen en refreinen. De Killswitch Engage-achtige metalcore van de eerste twee albums heeft plaats gemaakt voor een meer eigen geluid, dat weliswaar niet erg origineel is, maar wel overtuigend en meeslepend.