Degelijk debuutalbum, maar vergeleken later werk schiet de band hier qua songs, produktie en speltechniek nog iets tekort. Ook de zang miste finesse. Niet meer of minder dan een redelijk metalcore-album. Het klinkt allemaal best lekker, maar als de band op dit niveau was doorgegaan had het de middelmaat nooit kunnen ontstijgen. Hierna maakte de band echter een enorme stap voorwaarts met het verpletterende Ascendancy.

Nog wat steviger, sneller en vooral feller dan de uitstekende voorganger What The Dead Men Say. Ook wel iets eenvormiger, maar dat is gezien de kwaliteit van het songmateriaal niet echt een minpunt. Alle tracks zitten goed in elkaar en staan bol van de variatie en tempowisselingen. Matt Heavy is uitstekend bij stem en de inmiddels helemaal ingeburgerde drummer Alex Bent bewijst nog maar eens zijn toegevoegde waarde. Wat een geweldenaar is dat toch. Met hem in de gelederen klinkt Trivium weer hongerig en vooral relevant.

Toch een halfje erbij. Ik vind dit toch wel een erg sterk en veelzijdig album. De iets meer gelikte sound bevalt mij in ieder geval prima en er zijn geen zwakke songs. De 'mindere' tracks als Watch The World Burn en A Grey So Dark blijken uiteindelijk toch best meerwaarde te hebben, ze moeten gewoonweg even rijpen. Beste song is wat mij betreft de fraaie semi-ballad Of All These Yesterdays. Zowel qua tekst als muziek echt heel erg mooi. Al met al één van de betere albums van 2011.

Een terugkeer naar de wat hardere aanpak van Ascendancy, maar helemaal weg is de Metallica-verering nog steeds niet. Vooral in de zanglijnen wil Heafy nog steeds een tweede Hetfield zijn. Tja, wat maakt het eigenlijk uit als je zulke goede songs kunt schrijven. Sommige refreintjes zijn iets te slap, maar overwegend is dit een bijzonder sterk album. Veel tempowisselingen en vette solo's houden het allemaal lekker afwisselend. De lengte van het titelnummer doet een tweede langdradig instrumentaal nummer vermoeden (zie The Crusade), maar niets is minder waar. Eén van de mooiste songs zelfs.

The Crusade uit 2006 is mijn minst favoriete Trivium-album tot nu toe, onder andere doordat er alleen cleane zang gebruikt wordt door Matt Heafy. Zijn stem is net iets te vlak om dat een heel album vol te kunnen houden. Op gegeven moment wordt alles een beetje zeurderig en eentonig. Helaas vond hij het blijkbaar nodig om het experiment te herhalen, met als resultaat dat Silence In The Snow mijn op één na minst favoriete Trivium-album tot nu toe is. Het ligt echter niet alleen aan de zang van Heafy. Het grotendeels midtempo (en te melodieuze) songmateriaal is nu ook niet bepaald geweldig.

Na vier jaar gelukkig weer een teken van leven. De drie vrij lange tracks laten een iets meer progressief geluid horen ten opzichte van de laatste paar albums, maar overwegend is het gelukkig nog steeds beuken geblazen. Het songmateriaal loopt niet overal even lekker door en opener Bury Me With My Screams kent een wat saai einde, maar afgezien daarvan is het genieten. Vooral het drumwerk van Alex Bent klinkt hier fenomenaal. Erg jammer derhalve dat dit zijn laatste wapenfeit is, nu hij Trivium inmiddels heeft verlaten.

Toch iets verlaagd na herbeluistering. De Metallica-verering (ik noem het maar geen rip-off) is nog tot daaraantoe, maar het niveau van sommige songs haalt de kwaliteit van het album danig naar beneden. De knullige meezingers Anthem (We Are The Fire) en The Rising zijn tekstueel om te huilen en de mislukte semi-ballad This World Can't Tear Us Apart is Trivium-onwaardig. Jammer dat niet alle songs het niveau van To The Rats halen- het enige geweldige nummer van het album. Vakkundig in elkaar gezet met een lekkere produktie, maar overduidelijk het minste album van de band.

Absoluut beter dan het vorige album, het nogal eentonige en softe Silence In The Snow, maar de band schiet ook ditmaal iets tekort. Een overdaad aan melodieuze passages en refreintjes zijn hier hoofdzakelijk debet aan. Jammer, want sporadisch knalt het album als vanouds, met intense brute zang en een heerlijk opgefokt tempo. Meer dan eens zakt de boel echter nogal in, met enkele songs die de band onwaardig zijn. Het geweldige openende titelnummer is de beste track.

De invloed van producent David Draiman is duidelijk te horen; veel zang- en melodielijnen doen sterk aan Disturbed denken, net als de vele hoekige gitaarriffs. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Through Blood And Dirt And Bone. Het past gelukkig wel bij Trivium, al is het wel jammer dat de meeste songs midtempo zijn. Slechts sporadisch wordt het gaspedaal ingedrukt. Het songmateriaal is vrij consistent en er zijn geen missers. Daar tegenover staat dan weer dat er ook geen echte knallers op het album staan. Het is allemaal vooral degelijk. Op voorgaande platen nam de band toch wat meer risico. Het klinkt allemaal geweldig, mede door Draiman's prima produktie, maar ik mis toch wat afwisseling en spanning. Vengeance Falls laat een band horen die netjes in evenwicht is.

Het vorige album, The Sin And The Sentence, was een stap in de goede richting nadat de band het spoor een beetje was kwijtgeraakt de afgelopen jaren. Die stijgende lijn wordt hier gelukkig doorgetrokken, en hoe! Dit is één van de beste albums van de band, met een grote reeks heerlijke, hoofdzakelijk uptempo en lange tracks, die zich direct in je hoofd nestelen. De progressieve elementen van een album als Shogun zijn ook weer terug, getuige tracks als Catastrophist en Sickness Unto You. Het is allemaal bijzonder smaakvol en energiek uitgevoerd, met een heerlijk droge maar krachtige productie. Klein minpuntje is het ongeïnspireerde Scattering The Ashes, maar vooruit, die kan er ook best mee door. Uitstekend album!

Lekker zompige woestijnrock, duidelijk gemodelleerd naar Kyuss. Het geluid doet hier en daar ook wel wat denken aan Fu Manchu's The Action Is Go. Alles dreunt lekker door zonder in te zakken, al mis ik wel wat memorabele hooks en melodielijnen. Het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte hangen.

Fijne gruizige woestijnrock uit... Zweden. Oké, daar bevindt zich dan wel geen woestijn maar de band klinkt even overtuigend als amerikaanse genregenoten Kyuss en Queens Of The Stone Age. Lekker lompe riffs en een loom, psychedelisch sfeertje. Het album als geheel is niet overal even overtuigend; na de eerste vier sterke songs zakt de boel wel wat in, maar het materiaal is net boeiend genoeg om zonder vervelen de eindstreep te halen. Leuk genoeg in ieder geval om ook de andere albums van de band eens te proberen.

De beste Kyuss-kloon komt nog steeds uit Zweden en heet Truckfighters. Hiermee doe ik de band overigens wel tekort, want inmiddels is men uitgegroeid tot meer dan dat. Lekker zompige songs met heerlijk zware gitaarriffs, voorzien van aangenaam bezwerende zang; ook dit album staat er weer vol mee. Bepaalde instrumentale passages gaan soms iets te lang door, waardoor de aandacht er niet de volle lengte bij blijft, maar grotendeels is dit een fijne plaat.

Het geluid van deze zweedse band doet nog steeds denken aan Kyuss, in positieve zin. Lekker zompige woestijnrock derhalve, al is dit niet het beste album dat ik van Truckfighters ken. Het duurt een paar songs voor je echt lekker in de flow van de plaat zit. Pas bij het uptempo Prophet komen we het eerste echt goede nummer tegen. Het lange afsluitende Mastodont is ook prima; voor de rest zijn de songs redelijk maar niet heel bijzonder.

Aangenaam comeback album, waarop de band gedeeltelijk terugkeert naar de meer heavy en compacte sound van het debuut. Helaas staan er ook een aantal voorspelbare, meer radio-vriendelijke songs op de plaat. Jammer, want vooral de stevige tracks, zoals Pulling You Down, behoren tot het beste werk van de band. Een beetje wisselvallig album dus, maar alles ligt goed in het gehoor en het is allemaal prima geproduceerd.

Bonte mengeling van pop en metal, resulterend in een verrassend aangenaam album. Het wordt gelukkig nergens echt te zoet en de franse band weet de aandacht knap vast te houden, met bovengemiddeld aanstekelijk songmateriaal. Soms is de muziek overigens behoorlijk stevig, vooral in de breakdowns, die hier en daar ook best origineel (en vreemd) klinken. Luister maar eens naar de aparte breakdown in opener Notes In The Dark.

None Shall Live is een lekker vette opener, maar daarna gaat het snel bergafwaarts. De titel dekt de lading aangezien bijna alle tracks bombastisch en overweldigend klinken, als de soundtrack van een niet bestaande film, maar de formule gaat snel vervelen. Wanneer je de tracks los luistert gaat het nog wel, maar wanneer je het album in één keer luistert is alles erg eenvormig en eentonig. Een vergelijkbaar project als Audiomachine doet het dan een stuk beter.

Dit collectief bestaat net als het vergelijkbare Audiomachine uit amerikaanse componisten die muziek maken voor games en trailers. Het bedrijf is opgericht door Nick Phoenix en Thomas J. Bergersen, die ook solowerk hebben uitgebracht. Het album gaat op verpletterende wijze van start met het epische en bombastische All Is Hell That Ends Well, compleet met beukende dubstep-elementen. Dat belooft wat voor de rest van de plaat, zou je denken, maar helaas, daarna wordt het snel minder. Het vervolg is erg wisselvallig en met 22 tracks is de plaat veel te lang. Hier en daar nog wel een mooie track, maar het grootste deel van de songs is nogal stroperig en kitscherig.