Progressieve retro-rock; het klinkt tegenstrijdig maar is van toepassing op deze aangename ijslandse band. Niet echt mijn genre, maar het songmateriaal is degelijk en vooral aanstekelijk genoeg om te blijven boeien. Opeth-zanger Mikael Åkerfeldt duikt op in de prima opener Philosopher. De rest van het album doet daar niet veel voor onder.

Niet zo sterk als het debuut of het hierna komende The Wolves Go Hunt Their Prey, maar dit tweede album is verder wel dik in orde. De bijzonder filmische en heerlijk bombastische metal met gothische inslag is qua songmateriaal alleen net iets minder sterk dan die andere platen. Sfeervol en meeslepend is het echter nog steeds.

Deze plaat valt me een beetje tegen, zeker vergeleken met het eerdere werk. Ditmaal vaart de band een wat rauwere, minder bombastische koers, met helaas ook wat minder goed resultaat. De songs zijn kaler geproduceerd en inhoudelijk soms aan de wat saaie kant. Beste song is het fraaie The Outsider. De rest van het album is redelijk, maar dat is voor een dermate sterke band als dit natuurlijk niet goed genoeg.

Lekkere doommetal, catchy en tot in de puntjes verzorgd. Een soort uptempo Type O Negative, maar dan nog wat bombastischer en veel strakker uitgevoerd. Het nummer Elizabeth Dane, met die sample uit John Carpenter's The Fog, is inderdaad erg sterk.

Blijft een fijne band, deze sombere zonderlingen uit Duitsland, die steevast een mengeling laten horen van melodieuze melancholische death metal, voorzien van barokke zang en een fraaie gothische sfeer. Ook ditmaal is het allemaal weer bijzonder sfeervol en lekker naargeestig. Door het overwegend hoge tempo wordt het niet te deprimerend allemaal.

Prima derde album van de band. De zang is wat meer gevariëerd dan op eerder werk, iets dat de kwaliteit van het album als geheel zeker ten goede komt. Sterke composties met veel afwisseling, en een dijk van een produktie.

Deze duitse tweemansformatie keert na acht jaar terug met een album bestaande uit slechts één track van 41 minuten. Omdat de track is opgedeeld in 12 delen heb je als luisteraar echter alsnog het gevoel naar verschillende nummers te luisteren, iets dat wat mij betreft een voordeel is. Nergens valt de boel in herhaling, maar echt lekker op gang komen wil het album ook niet. Daar is alles net iets te fragmentarisch en beknopt voor. De melodieuze gothic death metal met een new wave-sausje klinkt dan wel weer erg lekker, waardoor het al met al toch wel een aangenaam weerzien is met The Vision Bleak.

Gelukkig iets beter dan het wat tegenvallende vorige album, Set Sail To Mystery, dat naar mijn smaak iets te kaal en vlak was. Ditmaal is de bombast terug, net als de zo typerende horror-achtige sfeer. De gotische death metal zal nog steeds niet voor iedereen zijn; vooral de dik aangezette barokke zang blijft apart. De eerste paar tracks zijn niet zo heel bijzonder, maar zodra het tempo wordt opgevoerd worden de songs steeds beter. Blijft een leuke band. De lange bonustracks Witchery In Forests Dark I en II zijn soundtrack-achtige horrorwerkjes, vol met dreigende soundscapes en enge geluiden. Brrrr.

Bob Dylan meets Dire Straits! Alom gewaardeerd, maar ik kan er helaas niet zoveel mee. De songs zijn erg langdradig en monotoon. De meer uptempo tracks, Red Eyes, An Ocean In Between The Waves en Burning, kunnen er mee door, maar de rest van het album is wat mij betreft behoorlijk doorbijten. Qua sfeer en teksten valt er ook niet heel veel noemenswaardigs te beleven. Ik zal de plaat niet snel nog een keer opzetten.

Indrukwekkend debuut van deze zweedse 'all star' metalband, opgebouwd uit leden van oa Miseration en Solution .45. Het loodzware moderne geluid van de band is overweldigend en meeslepend, in zowel de mid- als de uptempo stukken. Het ontbreken van cleane zangpartijen mag de pret niet drukken, aangezien de zanger volledig weet te overtuigen met het betere gebrul. De band weet brute kracht uitstekend te combineren met een subtiel gevoel voor melodie, waardoor de songs nergens saai en/ of eentonig worden. Fans van zowel Meshuggah als Machine Head kunnen hier wel wat mee, denk ik zo.

Degelijk album van de beste man, niet beter of slechter dan eerder werk, wat mij betreft. De plaat begint sterk, zakt halverwege in maar herpakt zich dan weer richting het einde. Het geluid is met de jaren wel wat gladder en toegankelijk geworden, maar The Weeknd weet nog steeds met overwegend aangename songs voor de dag te komen, die zowel vertrouwd als vernieuwend klinken. Leuk gastoptreden van Jim Carrey overigens aan het begin en het einde van het album.

Met bijna anderhalf uur speeltijd een hele kluif, zeker gezien de vrij monotone zang van meneer Tesfaye, maar aan de andere kant heeft dat ook wel weer een soort hypnotiserend effect. De meeste tracks zijn daarnaast best goed, met zelfs een aantal positieve uitschieters (zoals Open Hearts en Closing Night). Door de aanwezigheid van een aantal gastartiesten is er ook wel sprake van enige variatie binnen en tussen het songmateriaal. Kortom, één van de betere albums van The Weeknd. Ik ben benieuwd naar de begeleidende film met dezelfde titel.

Aanvankelijk deed de muziek van deze gast me niet zoveel, maar toen ik wat aandachtiger ging luisteren begon het materiaal toch wel te intrigeren. De mengeling van zoete popvocalen, licht dreigende, slepende electronica met daaroverheen een hiphopsausje is best geslaagd te noemen, vooral in de langere nummers. Belong To The World is vooralsnog mijn favoriete track van het album.

Niet mijn ding, de retro/ oubollige sound van deze 'supergroep', ondanks de moderne en krachtige produktie. De eerste paar songs gaan nog wel, maar al snel gaat het album vervelen. Het songmateriaal is gewoonweg niet bijzonder en wat mij betreft erg vlak, zowel muzikaal als tekstueel. Fijn gitaarwerk, dat wel.

De metalcore van deze amerikanen dreigde op het vorige album net iets te zoet te worden, maar gelukkig is die lijn hier niet doorgezet. Althans, niet volledig. Bij vlagen is het geluid nog steeds aan de softe en te melodieuze kant, maar het songmateriaal is net sterk genoeg om ermee weg te komen. Je kunt de band zien als een soort stevige versie van Linkin Park. Dus, als dat je ding is kun je je hier geen buil aan vallen.

Lekkere mix van metal- en emocore, niet origineel maar wel uitstekend geproduceerd en met (hoofdzakelijk) prima songs. De toevoeging van allerlei effecten en electronische details is wat mij betreft geslaagd te noemen. Soms iets te zoetsappig qua vocalen, maar overwegend trekt de band stevig van leer. Goed in het gehoor liggend album, waarmee best bij een breed publiek gescoord zou kunnen worden.

De titel lijkt een muzikale stijlbreuk ten opzichte van de laatste paar albums te suggereren, maar niets blijkt minder waar. De band klinkt nog steeds als een metalcore-versie van Linkin Park. Daar is niets mis mee en ook deze plaat ligt weer lekker in het gehoor. En als je goed luistert is het geluid toch wel weer iets steviger geworden. Dat was ook wel nodig.

Overweldigend maar helaas wel wat anoniem tweede album van deze amerikaanse metalcore-band. Net als op het debuut is het geluid volledig dichtgesmeerd met allerlei electronische effecten en keyboardpartijen, waadoor het nogal een opgave is het album in één keer uit te zitten. De afzonderlijke songs zijn best goed, maar als geheel is er te weinig variatie. Daarnaast heeft de band weinig tot geen progressie geboekt ten opzichte van het debuut, iets waar je als luisteraar natuurlijk wel op hoopt. De songs zijn overwegend midtempo; wanneer men had gekozen voor iets meer uptempo werk zou dit de plaat zeker ten goede zijn gekomen. Nu zijn de songs en de vele breakdowns nogal aan de voorspelbare kant.

Het geluid op dit album schommelt heen en weer tussen melodieuze nu metal en stevige metalcore, maar slaat net iets te vaak door naar de zoete kant van het spectrum. Gelukkig weet de band wel lekkere songs te schrijven, waardoor de schade beperkt blijft. Het mag echter wel weer wat steviger de volgende keer.

Derde album alweer van deze amerikaanse metalcoreband. Zoals bij de meeste genregenoten wordt ook hier de muziek steeds toegankelijker en melodieuzer, soms zelfs tot op het flauwe af. Luister maar eens naar de futloze meezinger Lighthouse. Doet het vast goed tijdens optredens met een heleboel aanstekers in de lucht, maar hier op plaat is het een doorn in het oor. Gelukkig staan er ook flink wat sterke songs op, in ieder geval net genoeg om het album voor een commerciële knieval te behoeden. Maar veel vlakker en zoeter moet het volgende keer niet worden.

Bij vlagen nog steeds best stevig, maar het geluid van deze amerikaanse band begint wel steeds verder te verschuiven richting bombastische stadionrock a la Thirty Seconds To Mars. Dat brengt helaas ook vervlakking met zich mee in de vorm van toegankelijke en vrij ongeïnspireerde meezingers. Gelukkig staat daar een aantal ruige tracks tegenover, maar al met al is dit duidelijk een overgangsplaat. Oftewel: het volgende album is vast niet om aan te horen.

Ook deze tweede worp kan me helaas niet erg bekoren. De technische death metal van deze amerikanen steekt ook ditmaal weer kunstig in elkaar, maar het is me allemaal net iets te klinisch en hak-op-de-tak. Ik krijg geen grip op de songstructuren en het materiaal gaat het ene oor in en het andere uit. Nee, geef mij dan binnen dit genre maar een band als Allegaeon.

Progressieve technische death metal zoals ik die niet graag hoor; zonder vette riffs en zonder noemenswaardige groove. Het materiaal steekt best knap in elkaar en je hoort dat de band kwaliteit in huis heeft, maar door de continu veranderende songstructuren en springerige ritmes is het lastig om grip te krijgen op de muziek. Uiteindelijk een nogal vermoeiende luisterervaring.

Als je niet beter zou weten zou dit gewoon door kunnen gaan voor een album van Queens Of The Stone Age, zij het dan kwalitatief iets minder goed. Het songmateriaal is over de hele linie redelijk sterk, maar het album klinkt wat monotoon en mist felheid, mede door de vrij droge en kale produktie. Toch valt er veel te genieten en is een song als Gunman heerlijk aanstekelijk. Van de samenwerking van grootheden als Josh Homme en Dave Grohl verwacht je wellicht een meer spectaculair resultaat, maar dit is gewoon een fijne pretentieloze rockplaat, niets meer en niets minder.

Het is even wennen aan deze mix van poppy emorock en loodzware deathcore, maar eenmaal op stoom is dit best aangenaam. Grootste probleem is de nogal beperkte ritmesectie, die niet bepaald uitblinkt in variatie en dynamiek, maar gelukkig is het songmateriaal aanstekelijk en meeslepend genoeg om dit afdoende te compenseren. Ik kan er wel wat mee.

Lekker stevige progressieve metal uit Denemarken, vooral fijn qua gitaarwerk. Wat een smakelijke riffs. Het songmateriaal mag er gelukkig ook zijn en zanger Nicklas Sonne levert een prima prestatie. Van zijn hogere regionen ben ik niet zo gecharmeerd, maar vooruit, ook die kunnen er mee door. Op basis van dit album ga ik zeker het debuut een kans geven, The Art Of Evil uit 2017.

Verdienstelijk debuut van deze progressieve deense metalband. De zang verkeert wat mij betreft iets te vaak in de hoge regionen, maar het lekker zware gitaarwerk en de prima composities maken veel goed. Fijn ook dat de songs niet te lang doorzeuren, iets dat binnen het genre wel eens anders is. Opvolger Obsidian Haze is zelfs nog iets beter.

Weinig memorabele amerikaanse rock, een kruising tussen Nickelback en Alice In Chains (wel heel duidelijk in de AIC-cover Got Me Wrong). Weinig rock, veel zoetsappige ballads. De bonustracks maken het geheel nog een beetje draaglijk, met goede akoestische uitvoeringen van een aantal tracks en het Alice In Chains-achtige Shadow. De band heeft sinds het debuut weinig progressie gemaakt, in ieder geval.

Ook op dit vierde album klinkt deze band als een kloon van Nickelback. Maar dan net iets minder goed. Het songmateriaal is zo mogelijk nog vlakker en tekstueel is het allemaal nog wat vrouwonvriendelijker. Een narcissistische song als What Was I Thinking schiet flink in het verkeerde keelgat en ook simpele meestampers als Bitch Came Back en het titelnummer zijn het bepaald niet. Dat de band ook sterke songs kan schrijven bewijst men met Hurricane en het afsluitende We Were Men. Dat zou men alleen wat vaker moeten doen.

Na maar liefst 12 jaar afwezigheid is dit het tweede album van het deense Third Eye. Met een nieuwe zanger in de gelederen. De makkelijk te verhapstukken progressieve metal steekt qua uitvoering en productie vakkundig in elkaar, maar de stijl van de band ligt me niet erg en ook met de zangpartijen, veelal in de hoge regionen, kan ik niet zoveel. Lekker gitaarwerk en degelijk songmateriaal, maar ik word er helaas niet warm of koud van.