Veelbelovende EP van deze amerikaanse rockband. Helaas zou het licht voor de groep uitgaan vlak na het uitkomen van het debuutalbum, United We Fear (2006). Op deze EP is al veel moois te horen, waaronder de fraaie lange instrumentale titeltrack. Het geluid is nog niet zo uitgebalanceerd en indrukwekkend als op het debuutalbum, maar duidelijk is al wel dat dit een band van formaat had kunnen worden. Jammer dat het niet zo heeft mogen zijn...

Uitstekend debuutalbum (na de reeds veelbelovende EP Arena uit 2003) van deze amerikaanse rockband, opgericht door ex-P.O.D. gitarist Marcos Curiel. Het geluid van de band ligt dicht bij dat van genregenoten Tool, maar dan wel wat steviger en met songs die een duidelijke kop en staart hebben. De plaat kent veel afwisseling en zit knap in elkaar, met een reeks goed in het gehoor liggende, meeslepende songs. Prima zanger ook. Jammer dat er na dit album niets meer van de band is vernomen. Dit smaakt tenslotte zeker naar meer.

Prima EP met vijf imposante nieuwe tracks, stuk voor stuk heerlijk bruut en bombastisch. Een beetje Dimmu Borgir-achtig, maar dan met vrouwelijke zang. Nou ja, zang... die meid kan zich meten met de ruigste zangers in het genre. Strakke, overweldigend geproduceerde moderne death metal met hier en daar wat melodieuze elementen.

De band heeft onlangs zangeres Alissa White-Gluz verloren aan Arch Enemy, maar men is deze aderlating bijzonder goed te boven gekomen. Met nieuwe zangeres Vicky Psarakis in de gelederen (blijkbaar ontdekt via een filmpje op YouTube) maakt men een overtuigende doorstart. De technische metalcore van de vorige albums is simpeler en meer direct geworden, maar de songs zitten nog steeds zeer degelijk in elkaar en alles ligt goed in het gehoor. Daarnaast klinkt mevrouw Psarakis compleet op haar plaats binnen het totaalgeluid. Met haar kan de band nog wel een tijdje voort.

Solide vijfde (duh) album, met een hoofdrol voor zangeres Vicky Psarakis, die de herinnering aan de opgestapte Alissa White-Gluz makkelijk doet vergeten. Het geluid van de band wordt per album steeds meer toegankelijk, al weet men hier en daar nog wel te verrassen met een explosieve track. Het songmateriaal is aan de wisselvallige kant en echt sterke nummers ontbreken, maar door de grote variatie en het energieke spel blijft de aandacht er wel bij. Bizarre op hol geslagen cover van Hozier's Take Me To Church, overigens.

Vrij technische, gelaagde metalcore. Het album spreekt niet direct heel erg tot de verbeelding, vooral door de dichtgesmeerde en vrij hectische muur van geluid, maar toch is de plaat uiteindelijk vrij pakkend. De complexe songstructuren worden goed afgewisseld met lekkere beukpartijen, zodat het album toch goed in het gehoor ligt. Ook qua zang is er veel variatie. De songs krijgen door de aanwezigheid van een zangeres (die goed tegenwicht biedt aan de brullende zanger) soms ook een gothisch sfeertje mee. Conclusie: een vernuftig in elkaar gezet album voor de liefhebber van metal met iets meer inhoud.

Heel wat steviger en meer opgefokt dan de relatief toegankelijke voorganger Five; luister maar eens naar de beukende opener In Vertigo, die de toon gelijk goed zet. Zangeres Vicky schreeuwt en krijst zich een weg door het overwegend sterke songmateriaal, met hier en daar wat rustmomentjes in de melodieuze refreintjes. Grote makke van de band blijft het ontbreken van echt memorabele tracks, maar ook ditmaal wordt alles zo overtuigend gebracht en bruut neergezet dat dit niet echt een probleem vormt.

Tijdens het beluisteren van het vorige album dacht ik nog dat deze band beschikte over zowel een zanger als een zangeres, maar naar nu blijkt gaat het hier slechts om een zangeres! Het bereik van de dame in kwestie is in ieder geval indrukwekkend. Van duivels gekrijs tot engelenzang. De progressieve metalcore is verder nog steeds indrukwekkend, al zijn de songs uiteindelijk aan de eenvormige kant. Iets meer variatie had geen kwaad gekund.

Bikkelharde maar glad in elkaar gezette metalcore, te poppy voor puristen waarschijnlijk, maar ik kan er wel wat mee. Het is allemaal niet erg origineel, maar de songs zitten kunstig in elkaar en het geheel is bijzonder energiek geproduceerd. De mengeling van verpulverende agressie, electronische details en sporadisch cleane zang komt overtuigend uit de hoek, in ieder geval.

Het vorige album, Octopus4, was aan de experimentele kant en neigde meer naar pure techno; ditmaal zijn de gitaren terug en zijn de songs wat toegankelijker. De instrumentale mengeling van stijlen klinkt in ieder geval heerlijk vet, met lekker zware dancebeats en een stevige muzikale omlijsting, die sporadisch tegen metal aanhangt. Hier en daar nog wel wat nerveus knip- en plakwerk waar ik niet zoveel mee kan, maar overwegend is dit een aangenaam doordreunende plaat.

Het franse The Algorithm laat al jaren een ingenieuze mengeling horen van techno en metal, bij vlagen imposant, maar helaas af en toe ook een beetje te veel van het goede. Ditmaal heeft men gekozen voor vijf lange tracks, die allemaal coole elementen bevatten, maar uiteindelijk simpelweg te lang duren, met iets te weinig afwisseling. Hierdoor wordt het album op gegeven moment een beetje saai.

Zoals altijd is de mengeling van stevige techno en djent-metal van deze franse formatie van aanzienlijk niveau, maar ook dit album gaat op gegeven moment een beetje vervelen. Het instrumentale songmateriaal is simpelweg niet boeiend en afwisselend genoeg om de volle lengte te kunnen blijven boeien. Neemt niet weg dat het bij vlagen behoorlijk indrukwekkend klinkt allemaal.

Minder metal dan op het vorige album, maar daar tegenover staat wel dat de boel ditmaal wat avontuurlijker is. De afwisselend nerveuze en dreigende instrumentale techno is in ieder geval ook ditmaal de moeite waard, al kost het soms wat moeite om in de flow van het geheel te komen. Hier en daar wat teveel abstracte beats en computerbliepjes, maar al met al toch wel weer bijzonder.

Techno en metal zijn wel vaker gecombineerd, maar hier wordt er toch wel een aparte draai aan gegeven. The Algorithm uit Frankrijk strooit rijkelijk met aanstekelijke dance-beats en aanverwante electronische toestanden, met daarin verwerkt allerlei vette metalriffs. Het album bevat geen zang, iets dat sporadisch wel een gemis is, maar overwegend weet de plaat wel te boeien. Alle songs achter elkaar beluisteren is wellicht iets teveel van het goede, dat wel.

Weinig bijzondere amerikaanse emorock, vrij glad en oppervlakkig. Slecht is het niet, daar is het allemaal kwalitatief te goed voor, maar de memorabele songs zijn amper op één hand te tellen. De titeltrack is het beste nummer van de plaat. De rest nodigt in ieder geval niet uit om meer albums van deze band te gaan beluisteren.

Vlot uitgevoerde metalcore uit Australië, iets te zoet naar mijn smaak maar best oké, vooral in de ruigere stukken. Bij de refreintjes spat het glazuur helaas steevast van je tanden. Een heel album achter elkaar beluisteren is dan ook best een opgave, hoe vakkundig het materiaal ook in elkaar steekt.

Het vorige album, het toepasselijk getitelde Misery, was een voorlopig dieptepunt binnen het oeuvre van deze australische metalcore-band. Aanvankelijk lijkt men het ditmaal beter te gaan doen getuige de twee eerste tracks, het loodzware Coffin en het furieuze All My Friends Are Dead (kanshebber voor vrolijkste songtitel van het jaar), maar helaas. De flauwe tracks, vol nietszeggende teksten en zoete refreintjes, vliegen je al snel weer om de oren. Men lijkt maar geen koers te kunnen kiezen. Tegen het einde volgen er nog twee sterke tracks, Born To Lose en het afsluitende Catatonia, maar het is niet genoeg om dit wederom behoorlijk schizofrene album te kunnen redden.

Lekker bombastische metalcore, vooral leuk door de afwisselende zangpartijen. Dan weer zwaar en schurend, dan weer licht en zoet. De refreintjes zijn ook behoorlijk catchy, zoals direct blijkt bij opener Pittsburgh. Het zit muzikaal allemaal vakkundig in elkaar, met veel aandacht voor electronische details en een overweldigende productie. Enige klacht is dat vrijwel iedere song op dezelfde manier wordt opgebouwd, waardoor uiteindelijk de eenvormigheid behoorlijk toeslaat.

Deze heropgenomen versie van het doorbraakalbum van de band uit 2014 is tegelijkertijd zwaarder en gladder dan het origineel. De heavy passages klinken behoorlijk bruut, maar de clean gezongen partijen schieten iets te ver door in de richting van mierzoete autotune. Uiteindelijk vond ik de nieuwe versies best oké klinken, maar mijn voorkeur gaat uit naar het origineel. Leuk hebbedingetje voor de fans, dat wel.

De titel van het album zegt het eigenlijk al: wat een ellende. Bij de vorige plaat ging het al bijna mis met deze australische metalcore-formatie, maar toen wist de band de boel nog net te redden. Dit is echter behoorlijk kansloos. Wat een zouteloze, overgeproduceerde meuk, mierzoet en erg oppervlakkig, zowel muzikaal als qua teksten. Het ligt allemaal lekker in het gehoor, maar het geluid speelt zo op veilig dat alle scherpe randjes er afgevijld zijn. Hier en daar een lekker brute passage, maar het volgende moment springt het glazuur weer van je tanden.

Eindelijk weer eens een album op niveau van deze australische metalcore-band. Bij het beluisteren van de vorige paar albums sprong het glazuur herhaaldelijk van de tanden. Dat blijft ditmaal gelukkig beperkt tot details; hier en daar steekt een zoet refreintje nog de kop op, maar overwegend is het hier schreeuwen en beuken geblazen. Ook moet gezegd worden dat het songmateriaal bovengemiddeld goed is en het album productioneel zeer verzorgd in elkaar steekt. Het klinkt allemaal heerlijk overweldigend.

De toegankelijke metalcore van deze australische band is hier nog meer poppy en voorspelbaar geworden, iets dat vooral in de eerste paar songs snel gaat tegenstaan. Gelukkig wordt het album gaandeweg wel wat beter, met vooral naar het einde toe een aantal sterke tracks doorspekt met lekker zware breakdowns. Een beetje schizofreen album derhalve, dat evenwel makkelijk wegluistert en productioneel prima in elkaar steekt.

Dit album van de gelijknamige animatiefilm begint niet heel bijzonder; pas bij Hands Around My Throat van Death In Vegas begint het interessant te worden. En dan zijn we al bij track 7 aanbeland! Daarna worden we gelukkig vergast op een reeks stevige techno-beukers, met als absolute hoogtepunt het opzwepende Supermoves van Overseer. Geweldig nummer. Geen slecht album, maar een groot aantal tracks is gewoonweg aan de nogal anonieme kant.

Aangename amerikaanse rock, voorzien van veel electronica. De band klinkt een beetje als een opgevoerde en iets makkelijker te verhapstukken versie van Thirty Seconds To Mars, met lekker in het gehoor liggende, niet al te gecompliceerde songs. Het album is, mede door de korte speelduur, voorbij voor je er erg in hebt. Op een positieve manier.

De gitaren hebben plaats moeten maken voor (nog meer) electronica, met overwegend positief resultaat. Het songmateriaal is wat stemmiger, de tracks wat langer en overwegend meer memorabel. Het zijn wellicht slechts subtiele verschillen vergeleken met de eerdere albums van de band, maar er valt nog steeds progressie waar te nemen, met nu definitief een verschuiving richting de electronische pop/ rock van bands als Mesh en Nyves. Zo goed is het vooralsnog niet, maar men zit zeker op de goede weg.

Eenmansband The Anix blijft bijzonder productief, wat vooralsnog gelukkig niet ten koste gaat van de kwaliteit. Ook dit album is weer de moeite waard, met de gebruikelijke avontuurlijke mengelmoes aan stijlen. Rock, electronica, metal, pop, synthwave... het wordt allemaal smakelijk gecombineerd tot lekkere tracks die makkelijk in het gehoor liggen. Vernieuwend is het al een tijdje niet meer, maar zolang The Anix op dit niveau blijft presteren hoor je mij niet klagen.

Oké album van deze eenmansband, maar het is duidelijk te horen dat dit een allegaartje en een haastklus is geworden. De uitstekende voorganger Shadow_Movement uit 2018 is een stuk beter en veel verzorgder in elkaar gezet. Ditmaal vormen de afzonderlijke tracks niet echt een passend sluitend geheel. Tekenend is bijvoorbeeld de Deftones-cover Digital Bath. Goed gedaan hoor, maar duidelijk aanwezig om het album op te kunnen rekken tot albumlengte. De overige negen tracks hebben zeker kwaliteit en productioneel staat het allemaal als een huis, maar het album mist uiteindelijk net dat beetje extra.

Wederom een meer rock-georiënteerde aanpak op dit album, waarbij electronica slechts als ondersteuning gebruikt wordt. Ik geef nog steeds de voorkeur aan het meer electronische geluid van deze zeer productieve eenmansband (zie met name Shadow_Movement uit 2018), maar gezegd moet worden dat het songmateriaal hier vrij sterk is, met tracks die al snel blijven hangen. En alles is wederom overtuigend uitgevoerd en geproduceerd. Bij vlagen klinkt The Anix hier zelfs als een luchtige versie van Deftones.

Kort instrumentaal album van deze amerikaanse eenmansband, vol dreigende, bombastische electronica. Het klinkt min of meer als de soundtrack van een niet bestaande science-fiction film, zo eentje met veel aktie. Binnen het genre is dit kunstje vaker vertoond en The Anix slaagt er niet in om boven het maaiveld uit te komen, maar vakkundig in elkaar gezet en subliem uitgevoerd is dit zeker.

Met 15 tracks een beetje teveel van het goede, temeer omdat het songmateriaal niet heel erg bijzonder is, maar al met al wel een oké album van deze zeer productieve eenmansformatie. Dit keer meer rock dan electronica, met een iets rauwere en ruigere insteek qua geluid. Ik had graag wat meer afwisseling gehoord binnen de tussen de verschillende tracks; het is nu behoorlijk eenvormig.