Mooi, sfeervol tweede album van deze gelegenheidsband bestaande uit Killswitch Engage-leden Jesse Leach en Adam Dutkiewicz, maar ik mis een beetje de dynamiek en de energie van het debuut. Alles is hier wel erg ingetogen en vooral identiek qua opbouw, waardoor het geheel op gegeven moment wel een beetje gezapig wordt, hoe intens sommige passages ook zijn. Niettemin is het allemaal bijzonder sfeervol uitgevoerd, met Leach grandioos bij stem en alles subliem geproduceerd door Dutkiewicz.

Uitstekende plaat, een echte showcase voor zanger Jesse Leach, die maar weer eens bewijst één van de absolute grootheden binnen het metalgenre te zijn. Maar goed, de muziek mag er ook best zijn. De band trekt stevig van leer en doet (uiteraard) vaak denken aan Killswitch Engage, maar wel meer intens, bevlogen en energiek dan die band heeft laten horen sinds de plaat Alive Or Just Breathing met... Jesse Leach. Wat een dynamiek, wat een variatie. Er wordt ogenschijnlijk moeiteloos geschakeld tussen woeste metalcore en southern rock, met zelfs ruimte voor een heuse fraaie ballad (The Forgotten One). Leach kan alles makkelijk aan; die voelt zich thuis binnen ieder genre. Een geweldig muzikaal begin van 2011!

Poppy hiphop, vol overwegend lekkere songs. Het geluid van de plaat is zeer verzorgd, met een volle, zeer gedetailleerde produktie. Het mikt wellicht iets teveel op de hitlijsten, maar ik kan de plaat wel waarderen.

Eind jaren '90, na het uitstekende album Coil, viel het doek voor deze band met één van de meest onwaarschijnlijke namen in de pophistorie. Toch bleef men min of meer aktief op de achtergrond en nu is er dan een heus comeback-album. Aan het geluid is weinig gesleuteld; de band klinkt onmiskenbaar als zichzelf. Het album luistert prettig genoeg weg maar het songmateriaal behoort grotendeels niet tot het beste dat men ooit schreef, met als uitzondering het prachtige The Moment, dat zich direct ontpopt als onverwoestbare klassieker. Met die ene song bewijst Toad in ieder geval op overtuigende wijze nog steeds bestaansrecht te hebben.

Sterk solowerk van Queensrÿche-zanger La Torre, die hier een stuk steviger uit de hoek komt. De felle, enigzins retro metal klinkt als een energieke kruising tussen Annihilator en Fight, met zanglijnen die herhaaldelijk richting Rob Halford, Bruce Dickinson en (uiteraard) Geoff Tate neigen. Het overwegend lekker uptempo songmateriaal steekt over de hele linie goed in elkaar en zelfs de powerballads zijn best oké, alhoewel alles door de wat kale en vlakke produktie op gegeven moment wel op elkaar gaat lijken. Neemt niet weg dat het album de volle speelduur de aandacht vast weet te houden. Vooral het gitaarwerk is heerlijk vet.

Met ruim twee uur speeltijd een behoorlijke kluif, maar dit is al met al toch wel een fijne soundtrack van 'onze' Tom Holkenborg. Geen pompende techno-beats, zoals je wellicht zou verwachten van Junkie XL, maar Hans Zimmer-achtige bombast, ondersteund door zware percussie. Op gegeven moment worden bepaalde thema's te veel herhaald en het valt niet mee om de aandacht er de volle lengte bij te houden, maar dit neemt niet weg dat deze score behoorlijk indrukwekkend is. Goed bezig, die Tom!

Ook ditmaal vormt de saaie, monotone grunt van de zanger het grootste probleem. De muziek, een stevige portie doom- en black metal, is in orde, zij het niet bijzonder. We hebben het allemaal wel eens eerder en vooral beter gehoord. Binnen het genre weet deze finse band dan ook niet boven het maaiveld uit te steken. En dat is voor een derde album best een probleem.

Met de muziek is weinig mis; deze finse band laat een stevige pot sfeervolle doom en death horen, in het straatje van Amorphis en Draconian. Wel jammer dat de zang nogal eentonig is en te ver naar achteren in de mix staat. Hierdoor is de impact van het songmateriaal flink minder. Hopelijk is dit euvel op het volgende album verholpen.

Te gladde mix van nu metal en metalcore, met slechts hier en daar een lichtpuntje. Opener Novocaine, een samenwerking met Bad Omens, is prima en zo zijn er nog wel een paar aardige tracks, maar het songmateriaal is overwegend mierzoet en vlak. De band bestaat inmiddels niet meer, geloof ik, door het overlijden van zanger Keaton Pierce in 2022. Soit.

Minste album van de band tot nu toe, met eigenlijk maar drie echt geslaagde nummers. Opener Vicarious is top, net als The Pot en Right In Two. Afgezien daarvan is het een nogal wisselvallig gebeuren, met songs die of veel te lang duren of alleen maar uit opbouw lijken te bestaan, zonder te resulteren in echte composities met een kop en een staart. Tevens is het album naar mijn smaak aan de te ingetogen kant, met slechts hier en daar een prettige uitbarsting.

Beste album van de band, wat mij betreft. Wat een geweldige songs en wat een sfeer. Qua intensiteit is dit ook absoluut Tool op zijn best. Moeilijk om favorieten te noemen, maar songs als Forty Six & 2 en het titelnummer springen er in positieve zin uit. Kan zomaar weer veranderen in de toekomst, want dit is echt zo'n album dat blijft groeien en verbazen. Opvolger Lateralus is ook top, maar dit is gewoonweg DE KLASSIEKER.

We hebben er even dertien jaar op moeten wachten, maar dan heb je ook wel wat. Zes van de zeven nieuwe tracks zijn erg mooi, met het lange afsluitende 7empest als uitschieter. Slechts het wazige instrumentale Chocolate Chip Trip valt uit de toon, maar ook dat is eigenlijk wel toepasselijk, aangezien ieder voorgaand Tool-album wel zo'n te verwaarlozen niemendalletje bevatte. Voornaamste klacht die ik heb is dat het allemaal wel erg netjes en ingetogen klinkt, met weinig weerbarstige uitspattingen. En die uitspatttingen maken Tool juist zo de moeite waard. Het is een beetje gezapig en soms zelfs wat saai. Maar, zoals gezegd, wel erg mooi.

Eén van de beste albums van Tool (niet dat ze er heel veel hebben). Lange maar meeslepende en boeiende songs, tot in de puntjes verzorgd en uitgevoerd. Tegen het einde zakt het album een beetje in, maar met bijna 80 minuten aan speelduur is dat geen schande. Blijft een unieke band.

Typisch afwijkend live-album, met niet bepaald voor de hand liggende songkeuzes. Overwegend pakt dit goed uit, met de band in topvorm en een uitstekende produktie. Vooral de Led Zeppelin-cover No Quarter is fenomenaal. Het flauwe afsluitende niemendalletje LAMC zeurt dan helaas weer veel te lang door. Kortom, op en top Tool.

Stevige bak metal uit de VS, vaak Pantera-achtig, maar dan met een zware groove en voorzien van wat meer melodieuze en sporadisch electronische details. Hier en daar is het songmateriaal wat te karig en kort om echt indruk te maken, maar overwegend weet de band wel te overtuigen. Het geluid dat men daarnaast neerzet is behoorlijk overweldigend, zeker voor een debuut.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse rockband- en een vrij aangename. De mengeling van rock, metal en lichte industrial ligt goed in het gehoor, met pakkend songmateriaal, een goede zanger en een uitstekende produktie. Soms klinkt de band ingetogen, zoals in het radiovriendelijke Jubilee, maar meestal lekker zwaar en slepend. Ik ga het debuut zeker ook eens beluisteren.

Simpele maar doeltreffende doodsrochel 'n roll, in de stijl van het latere Entombed. Effectieve, smerige produktie, die het geheel lekker gruizig laat klinken. Persoonlijk mis ik de electronische details van het stukken betere debuut, maar het is niet slecht. Te weinig variatie echter, daarom een krappe voldoende.

Stevige metal a la Fear Factory, maar zwaarder en logger. De death grunt zang gaat op den duur vervelen, maar de muziek is spannend genoeg, zeker door de goede inbreng van keyboards en (sporadisch) drumcomputers.

Het debuut was al niet verkeerd, maar dit tweede album overtreft die plaat in ieder opzicht. De songs zijn sterker, dat voorop gesteld. Daarnaast is het geluid van de band een stuk steviger geworden, met meer nadruk op melodieuze death metal, naast de volop aanwezige progressieve elementen. De zang kent meer afwisseling, de gitaarriffs zijn meer memorabel en het tempo is flink opgeschroefd. Weinig op aan te merken. Knap hoe de band avontuurlijke songs weet te schrijven waarin heel veel gebeurt, maar die toch compact en to the point zijn. Prima album.

Prima derde album van deze finse metalband. Ook nu worden elementen uit de progressieve metal kunstig vermengd met moderne death metal. Vergeleken met voorganger Ego Anthem ditmaal iets meer progressieve elementen, iets dat niet verkeerd uitpakt. Alles klinkt in ieder geval nog steeds heerlijk bruut en toch melodieus, bijgestaan door een sublieme produktie, waardoor alles optimaal goed klinkt. De band mag van mij op deze manier nog wel even doorgaan.

Stevige progressieve metal uit Finland, waarbij met gemak heen en weer wordt geschakeld tussen melodieuze passages en death metal-achtig beukwerk. De zang past zich daarbij aan: zoete zanglijntjes worden afgewisseld door het betere gebrul. Het songmateriaal laat nog iets te wensen over op dit debuut, aangezien de songs niet echt beklijven, maar deze band heeft zeker potentie. Inmiddels zijn er nog twee albums uitgebracht.

Lichte tegenvaller na de uitstekende voorganger, Spaces In Between uit 2011. De band klinkt ditmaal wel heel erg als Soundgarden, met een flinke injectie Queens Of The Stone Age. Niet dat dat zo erg is, maar het songmateriaal doet ditmaal wat plichtmatig en vrijblijvend aan. Het titelnummer vormt een energieke en lekker felle start, maar direct daarna wordt alles al snel een beetje tam en zelfs, tja, saai. Jammer, want de australische band heeft hoorbaar nog steeds veel kwaliteit in huis. Van de produktie van Kevin Shirley ben ik ook niet zo gecharmeerd. Die levert meestal een wat dof, zompig geluid af, zo ook hier.

Suffe albumcover; gelukkig maakt de muziek veel goed. Ik kende de band al van de prima albums hierna, Spaces In Between en El Pistolero, maar deze debuut EP (7 songs) mag er ook zeker zijn. Hier hoor je al overduidelijk de invloeden van grote voorbeelden als Soundgarden en Queens Of The Stone Age. Het songmateriaal is nog niet zo goed uitgewerkt als op de latere platen, maar qua energie en enthousiasme zit het wel snor.

Lekkere retro rock uit Australië, een kruising tussen Soundgarden, Kyuss en Queens Of The Stone Age. Het is allemaal sfeervol uitgevoerd en door de prima (niet al te moderne) produktie klinkt de plaat optimaal goed. Muziek en zang zijn uitstekend en het album bevat geen slechte songs. Dit verdient het om door te gaan breken.

Met krap 40 minuten een lekker compact album, dat grotendeels voortborduurt op de stijl van voorganger El Pistolero. Veel Queens Of The Stone Age- en Soundgarden-invloeden dus, maar gelukkig komt het nergens echt tot plagiaat. De australische band weet ook nu weer voldoende eigen elementen toe te voegen om ervoor te zorgen dat alles fris en overtuigend klinkt. Uptempo tracks als We're Only Animals en Astronaut Juggernaut zijn energiek en opzwepend; tracks als Lazy en het afsluitende Tremors meer ingetogen en meeslepend.

Zo lyrisch kan ik er nu ook weer niet over zijn. Best goed album, met goed in het gehoor liggende composities, maar ik plaats er toch een aantal kanttekeningen bij. De wat mij betreft niet al te beste zangeres krijgt de absolute hoofdrol- dat is best jammer, omdat daardoor de superieure grunts tot een bijrol gedelegeerd worden. Ik had het liever andersom gezien, maar goed, dat is een kwestie van smaak. Met een betere zangeres was het album in ieder geval een stuk beter geweest. Ook mis ik her en der wat lekkere gitaarriffs en kunnen een aantal kitscherige melodielijnen de prullenbak in. De unaniem pakkende songs blijven door de sterke produktie gelukkig moeiteloos overeind, zodat de beoordeling toch positief uitpakt.

De melodieuze death metal met gothic elementen die deze noorse band ten gehore brengt is over het algemeen prima, al zijn de zangpartijen niet overal even zuiver en geslaagd. De mannelijke zang is soms iets te theatraal en de sporadisch ingezette vrouwelijke zang is hier en daar op het valse af. Gelukkig is de muzikale ondersteuning net sterk genoeg om dit door de vingers te kunnen zien. De lekker bombastische produktie en de sfeervolle keyboardpartijen helpen hier ook flink bij.

Deze band zit duidelijk in een identiteitscrisis. Men heeft zich gerealiseerd dat men hits kan scoren met aanstekelijke poppy deuntjes als Hey Soul Sister en Drive By, dus wat te doen met de meer rock-gerichte aanpak uit het recente verleden? Juist, die moet dus plaats maken voor een commerciëler geluid, alleen, dan moet er natuurlijk wel iets voor in de plaats komen dat de moeite van het luisteren waard is. En daar ontbreekt het nu net aan op dit album. Met 50 Ways To Say Goodbye en Mermaids heeft de band twee onherroepelijke potentiële hits in handen, maar de rest van de songs is niet echt bijzonder. Hier en daar een redelijk liedje (zoals opener This'll Be My Year en afsluiter To Be Loved), maar als geheel is dit te tam en vooral te saai.

Minste album dat ik van deze band ken. Werkelijk geen één memorabele song. Het dreinende stemgeluid van de zanger gaat na een paar nummers ook danig op de zenuwen werken. Je kunt de meer recente albums van de band afschrijven als poppy sellouts, maar daar staan in ieder geval nog een paar leuke liedjes op. Deze plaat is echter huilen met de pet op.

Aardige verzamelaar, maar niet meer dan dat. De meeste songs zijn ook niet echt exclusief bedoeld voor deze soundtrack. Beste track is die van Linkin Park, de rest van de songs is niet slecht maar nogal dertien in een dozijn.