menu

Hier kun je zien welke berichten bonothecat als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Abfahrt Hinwil - Links Berge Rechts Seen (2002)

3,0
Ben dit album aan het luisteren in het kader van het 20 stemmen topic. En ik heb getwijfelt of ik er aan zou beginnen. Dit album heeft een mooi gemiddelde, waarschijnlijk bereikt door de stemmen van electro liefhebbers. En ik als geen electro expert, zou dit gemiddelde alleen maar naar beneden kunnen stemmen. Moet ik dat de electro fans wel aandoen. Maar heb het toch maar gedaan.

Het album ligt wel lekker in het gehoor (beetje Boards of Canada), het album klinkt zelfs wel sfeervol. En dat vind ik al een pluspunt voor electro muziek (daarom vind ik het eerder genoemde BoC ook wel erg ok). Maar wat kan ik er verder mee, en ga ik dit album regelmatig terugluisteren, dan is mijn antwoord nee. Ik kan er toch te weinig mee. Voor het genre is het behoorlijk goed, maar aangezien electro toch niet echt mijn genre is, blijft het album steken op 3*.

Alanis Morissette - Such Pretty Forks in the Road (2020)

4,0
Eigenlijk had ik geen rekening meer gehouden met een goed album van Alanis. Was haar muziek in de afgelopen jaren wat kwijt geraakt. De recensies hierboven deden mij het ergste verwachten (ik ging eigenlijk luisteren om te horen of ik het eens was met de nogal stevige kritiek). Maar niets is minder waar. Prettig album, die ik zeker nog wel een paar keer opzet.

Belle & Sebastian - Dear Catastrophe Waitress (2003)

4,0
Belle and Sebastian is een band die heel langszaam mijn systeem is binnengedrongen. Ik heb denk ik vijf jaar terug voor het eerst van hun gehoord, en het kon me maar matig boeien. Ik vond het maar kinderliedjes, in ieder geval erg kinderlijk gezongen. Dus ik heb ze destijds links laten liggen. Maar toen begon het pindakaas-tijdperk, en heb ik me er toch weer eens aan gewaagd. En het ging al iets beter. Het zal zo in de periode zijn geweest dat deze cd het licht zag. Misschien kon ik het nu beter waarderen omdat dit album toch wat "steviger" is als de voorgangers.

Mijn favoriete nummer op dit moment is Lord Anthony. Dit nummer werd op Lowlands erg leuk gebracht. Kippenvel werk. Ik vind het moeilijk om verder iets over individuele nummers te zeggen. Het is meer de sfeer van het geheel die Belle and Sebastian voor mij erg mooi maakt. De vier stemmen van eerder zijn dik verdient.

Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014)

3,0
Screenager schreef:
(quote)

Beetje jammer dat je op die manier bevooroordeeld naar het album begint te luisteren.


Er staat ook bijna blind.... ik heb ook nog een eigen mening.

Gorki - Eindelijk Vakantie! (2000)

4,0
Ooit deze cd bij een vriend van mij uit de kast geplukt. En ik vond hem al snel prachtig. De zang van Luc de Vos is niet bepaalt subtiel te noemen, en zijn bereik is ook niet al te groot (in mijn oren dan). Maar het doet toch iets met mij. Vooral de melancholie in de liedjes is mooi. Misschien wel door de losers en meelijkwekkende figuren zoals Titan ze noemt. Het liedje wat bij de laatste luisterbeurt het meest opviel was "Bij nacht en ontij" over het leven van een kat, en hoe heerlijk het is voor dat beest om lekker de wereld in te kunnen trekken (of terwijl de straat voor de deur).....en ik maar denken Bono where are you. Wat ook heerlijk is is de tegendraadse piano aan het einde van "We zijn jong"....en natuurlijk de regel "Duitsland wint altijd". Het is dus niet alleen in de belevingswereld van Nederland zo, dat ze altijd winnen....ook de Belgen komen tot dit oordeel.

Dit album is samen met de laatste Homo Erectus het mooiste wat ze gemaakt hebben. De andere albums doen mij een stuk minder.

Jack Johnson - Brushfire Fairytales (2000)

3,5
Jack Johnson weet met op het eerste gehoor erg eenvoudige liedjes, een erg mooie sfeer neer te zetten. Zijn band bestaat uit de basic instrumenten. Het meest in het oog springt de accoustische gitaar. De muziek is het gemakkelijste te omschrijven als zomeravond kampvuurmuziek. Maar dat heeft hij zelf ook al bedacht, door de cd Brushfire fairytales te noemen. Het meest indruk maakt op mij het nummer "The News". Hierin beschrijft hij iets, wat ik bij mijzelf ook heb waargenomen. Dat op een gegeven moment het nieuws je helemaal "numb" maakt. Dat je alles maar over je heen laat komen, zonder emotie te voelen bij de heftige berichten die voorbij komen. Voor mij is het wel een cd waar ik voor in de stemming moet zijn. Op het moment klinkt de cd erg voortkabbelend. Van 4 stemmen, maak ik dan ook 3,5.

Joy Division - Unknown Pleasures (1979)

4,0
In het kader van het review topic, ga ik proberen iets te zeggen over dit album. Wat mij in de berichten tot nu toe opvalt is, dat het blijkbaar nogal lastig is om iets te zeggen over wat Joy Division nu precies teweeg brengt. En het is voor mij ook een soort "Mission Impossible". Je vervalt al gauw in cliché's.

Wat ik vooral mooi vind is het strakke, donkere soms wat spookachtige geluid van de band. En daarbij de intense stem van Ian Curtis. Het roept bij mij een soort donkere vrolijkheid op. En dat is waarschijnlijk de eerste keer dat het woord vrolijk in combinatie met Joy Division wordt gebruikt. Ik kan me namelijk best voorstellen dat ik op deze muziek lekker kan dansen en uit mijn bol gaan. In het album zitten geen slechte momenten. Wat mij deze keer bij het luisteren voor het eerst opviel, dat New Order een logisch vervolg is op Joy Division. Het electronische geluid van NO, komt hier ook regelmatig voorbij.

Kaizers Orchestra - Ompa Til du Dør (2001)

4,0
Een cd van Kaizers Orchestra bespreken is nog niet zo heel erg eenvoudig. Ik kan in ieder geval geen verhaal vertellen over de bijzondere teksten (ik ben het Noors niet machtig). Maar je kunt wel iets over de sfeer zeggen. En om de sfeer samen te vatten: apart. Soms is het erg melodieus, soms is het erg abstract, soms is het erg hoempa, soms erg zigeuner. Het geheel van de sferen is wel erg onderhoudend, het houdt de aandacht prima vast.

Mijn eigen ervaring met KO is begonnen op Lowlands. Daar zag ik ze een keer als 1 van de eerste acts op vrijdag, en dat was een erg goede start. Voor liefhebbers van de KO is het misschien ook een idee om de solo cd van Janove Ottesen eens te luisteren. Heel anders, maar ook erg mooi. Blijft 4*

Kayak - Letters from Utopia (2009)

2,5
Ik ben dit album gaan luisteren in het kader van het 20-stemmen topic. Kayak heeft me meestal wel kunnen boeien, en ik was begin deze eeuw ook erg blij dat ze weer gingen touren. Echter wat mij betreft zijn ze te lang doorgegaan met nieuw materiaal uitbrengen. Bij dit album denk ik naar 5 nummers al....dit wordt een hele zit. Ze blijven iedere keer hetzelfde kunstje doen, en de kwaliteit wordt er niet beter op. Wat ik hier hoor is ronduit saai, en erg gedateerd. De Kayak koek is wat mji bereft op. 2,5*

Lou Reed - Metal Machine Music (1975)

1,0
bonothecat schreef:
Eerste luisterbeurt van dit album. Als Reed fan vind ik ook dat ik dit moet luisteren. Ben nu 6 minuten onderweg, en het is een ware kwelling. Eens kijken wat ik ondertussen kan doen om het, het komende uur dragelijk te maken. Twee opties......heel veel gaan boren in muren of afzetten. Keuzes in het leven


Meningen willen nog wel eens veranderen. Maar ik kan me nog helemaal vinden in het door mij geschrevene in 2007

Low - The Great Destroyer (2005)

4,0
The Great Destroyer van Low is één van mijn favoriete cd's. Dit is de cd die mij de ogen opende voor het werk van Low. Maar deze is nog steeds favoriet. Low staat natuurlijk bekend om zijn verstilde muziek. Over het algemeen zijn de cd's van Low van een uitermate laag tempo. En dat is bij deze cd ook zo, maar toch zit er veel meer power in. En dat doet het werk van Low toch erg goed in mijn ogen.

Favorieten op deze cd zijn Monkey, California en Death of a salesman. California gaat over de ouders van de zanger die in California gaan wonen, omdat het zo'n lekker klimaat heeft, maar ook over het trieste van het achterlaten van een vorig leven. Monkey is erg goed omdat er een hele mooie en strakke drum en bas-lijn in zit. En daarnaast is de samenzang op een bepaalde, niet nader te verklaren manier, erg fijn. Death of a salesman is een liedje die alleen wordt begeleid door accoustisch gitaar. Het is gaat over het schrijven van een liedje, maar de schrijver krijgt toch maar het advies om een echt vak te gaan leren. Gelukkig hebben de leden van Low anders besloten . Steady op 4,5*

Low - Trust (2002)

3,0
Ik heb Low leren kennen (of goed leren kennen) door The Great Destroyer. Het voor Low begrippen toch wat "sneller" en "steviger" album. De meeste van de low cd's die eerder zijn gemaakt kan ik redelijk goed waarderen. Maar met dit album lukt het toch niet. Paalhaas heeft het over "less is more". Maar dat geldt hier voor mij duidelijk niet....less blijft less. Het is een supertraag album, wat zelfs voor low begrippen niet op gang komt. Wat ook een nadeel is dat er niet een uitschieter bij zit..... een moment dat je even in beweging kunt komen. 2,5* is nog steeds een juist aantal stemmen.

Low Vertical - I Saw a Landscape Once (2011)

3,0
De Low Vertical geluisterd naar aanleiding van de vergelijking met Radiohead. Vergelijkingen met deze band gaan over het algemeen behoorlijk mank. Er is maar één Radiohead, en vergelijking kan dan alleen maar tegenvallen. En deze band heeft in mijn oren vrij weinig met Radiohead van doen, dus als ik eerst die vergelijking probeer kwijt te raken, blijft er een band over met behoorlijk wat eigenheid. De electronische elementen doen me eigen wel aan iets als Aphex Twin denken. Alleen werkt het voor mij niet zo goed. De rustige stukken met zang zijn best goed, maar het electronische "gehak" doet me vrij weinig. Voorlopig 3*,

Lucky Fonz III - Life Is Short (2007)

3,0
De naam Lucky Fonz III ging al een tijdje rond in mijn hoofd, voordat ik besloot om dit zoveelste britpop-bandje te checken. Mijn verbazing was groot dat dit bleek te gaan om een nederlandse singer-song writer. De cd bestaat uit allemaal mooie luisterliedjes, waarvan je denkt hier ga ik eens lekker voor zitten. Maar het lekker gaan zitten gaat al snel over in verveling. De sfeer is wel ok, maar ook wel erg eentonig. En wat 'Laura' in haar recentie al benoemde, de stem is niet erg bijzonder. En de combinatie van eentonige sfeer en "monotone" stem, maakt voor mij dat de beleving niet helemaal wordt, dan wat de eerste noten deed vermoeden.

Kortom dit is een cd, waar het beluisteren van een aantal nummers best aangenaam is, maar de gehele cd is voor mij toch wel taaie kost. 3,0*

Machinefabriek - Marijn (2006)

4,0
geplaatst:
jurado schreef:
Hoe zou het eigenlijk met Sietse zijn? Fijn plaatje inderdaad die ik toen veel heb gedraaid, lang niet geluisterd, ga ik weer doen. Bedankt bonothecat


Ik heb Sietse op Instagram. Hij fröbelt nog veel met elektronica Sietse heeft me destijds ook op het spoor van dit soort muziek gezet.

Marc Almond - Varieté (2010)

3,5
Deze cd staat op het moment nummer 1 over 2010 en het is aERo's meest geluisterde artiest op last fm. Alle reden om mij eens aan Marc Almond te wagen. En daarvoor moet ik eerst een soort vooroordeel "overwinnen". Ik herinner me Marc Almond die ooit op Pinkpop stond, en meer tomaten op zich af kreeg dan de SP ooit zal uitdelen. En daarbij lijkt het me zo'n typische "gay" artiest (met alle respect, zou ik nu in mijn vriendenkring roepen).

Maar Varieté luistert heerlijk weg, en brengt me in een heerlijk relaxte mood. De zang is prachtig, en de muziek af en toe verrassend goed. De nummers zijn wel redelijk "standaard" op het eerste gehoor, maar dat laat me ook wel weer verder lekker wegdoezelen. Ik had gedacht dat dit een 3,0 sterren cd zou worden, maar is zeker 3,5. Meer luisterbeurten zou zelfs meer kunnen inhouden.

ps mijn stem laat het gemiddelde wel zakken naar 4,18...maar nog steeds een mooi gemiddelde lijkt me

Marillion - Brave (1994)

5,0
Hoe bestaat het dat deze cd na 12 jaar heel vaak draaien, nog steeds zoveel emotie en gevoel kan losmaken. Ik word nog iedere keer dat ik hem draai verrast door de schoonheid van deze cd. Het zal wel komen door de combinatie van prachtige muziek en een zeer goed verhaal. Die je iedere keer weer bij de strot grijpt. Ik kan het cijfer niet meer hoger maken, maar ik vind hem toch net weer iets mooier geworden

Muse - Drones (2015)

4,0
Muse is wat mij betreft helemaal terug. Had ik bij voorgaande albums naar 1 luisterbeurt niet meteen trek naar een volgende sessie, dan heb ik dat nu wel. Reapers in de hoogvlieger wat mij betreft.

Palladium - The Happy Hour E.P. (2007)

4,0
Palladium ben ik ooit tegengekomen op het door mijn zeer gewardeerde Eurosonic festival. Het was dat jaar waarschijnlijk wel het slechtste bandje wat ik daar zag spelen. Zal wel zeer arrogante act geweest zijn, in een slechte zaal.

Thuis heb ik ze toen wel gecheckt, en vond toen een album op het internet, wat nog niet was uitgegeven. Maar de opnamen stonden als een huis. Het album is er nooit gekomen, en de band is volgens mij ook uit elkaar. Maar deze EP is wel officieel uitgekomen. En het is weer erg prettig om terug te luisteren. Lekker niks aan de hand pop, waarbij het nummer Happy Hour echt erg lekker is.

4,0*

Pendragon - The Window of Life (1993)

4,0
Ik heb met Pendragon een beetje hetzelfde als met Marillion: ik vind het erg goed . Mijn tocht in symfo land begon met Marillion. Lang dacht ik dat dit het enige in symfo-wereld was. Maar toen ging ik op onderzoek uit, en las ergens een recensie over Pendragon. En ik ontdekte meer. Bij cd-winkel Poort in Leeuwarden, hadden ze een complete symfo bak staan. En daar vond ik dus ook The Window of Life van Pendragon. En ik wist het meteen, deze cd moet ik hebben.

Wat maakt deze cd zo mooi? Het bied alles wat goede symfo wat mij betreft moet hebben. Lange, uitgesponnen nummers, veel wisselingen in intensiteit, veel solo's, lekkere orgeltjes, mooi artwork, helder geluid en een beetje mystieke teksten. En na dertien jaar heeft deze cd nog steeds niet aan interesse ingeboed. Nog steeds 4*.

Secret Shine - Beginning and the End (2011)

2,5
Soms is de keuze om een album te gaan beluisteren redelijk arbitrair. Maar soms werkt het net als een fles wijn. De keuze wordt gemaakt door het prachtige label. Zo ook met dit album, een prachtige sfeervolle foto (de band komt uit Bristol, dus ik neem aan dat de foto daar gemaakt is). Maar net als met wijn, bedriegt de verpakking soms. Het album is inderdaad wel sfeervol, maar het is verder enorm glad en hol. Diepgang is er in de muziek weinig te vinden, en de zang is daarbij ook nog ronduit saai. 2,5*

Steven Wilson - THE FUTURE BITES (2021)

4,0
Inmiddels vandaag het album in zijn geheel 3 keer beluisterd. En waar de verwachtingen gezien de reacties hier minimaal waren, vind ik het eigenlijk een prima album. Na To The Bone mag de weg die Wilson bewandelt ook niet heel verrassend zijn. Ook gezien waar hij oorspronkelijk vandaan komt ( en dan heb ik het niet over porcupine tree, maar meer over Bass Communion), dan kun je verwachten dat hij muzikaal in beweging blijft. Ik denk dat je dit album los moet zien van de eerste solo albums, en dan kijken wat je krijgt. Ik krijg hier persoonlijk best weer veel, maar dat is geloof ik voorlopig niet aan iedereen hier besteed.. 4,0

The Church - Gold Afternoon Fix (1990)

4,0
Wat mij aan dit album vooral erg goed bevalt, is de wat donkere zang. Doet me af en toe vaag denken aan bijvoorbeeld Joy Division. Maar aan de andere kant is deze band ook wel erg Australisch. Ik heb deze cd waarschijnlijk voor het eerst gehoord in de tijd dat ik ook wel veel naar Midnight Oil luisterde. En die band hoor ik hier ook wel in. Wie dan goed naar wie heeft geluisterd weet ik dan niet, maar dat ze elkaar kennen lijkt me wel duidelijk. Voor de rest vind ik het heerlijke popliedjes, die de tand des tijds best goed hebben doorstaan. Ga maar eens op zoek naar wat andere albums van the Church, want dit is namelijk de enige die ik ken. 3,5* maar neigt wel naar 4,0.

The Veils - The Runaway Found (2004)

4,0
Wat te zeggen over een cd die je al super vaak hebt geluisterd. Ik denk dat ik deze cd al redelijk snel na het uitbrengen op de korrel had. En hij sloeg meteen in als een bom. Vooral het speciale geluid van Finn Andrews viel meteen op. Waarom ik deze cd nog steeds goed vind is dat de cd een aantal, voor mij dan, "klassiekers" bevat. Zoals Lavinia en The Valleys of New Orleans. Prachtige nummers die je bij de strot grijpen. Bij Lavinia heb ik altijd het idee dat er over iets heel belangrijks wordt gezongen (zonder de tekst te hebben bestudeerd), maar dat de emotie en intensiteit een soort oerkreet aangeven. De valleys of new orleans doet mij altijd terugdenken aan de ramp van vorig jaar in New Orleans (alhoewel het nummer natuurlijk eerder is geschreven). Ik moet wel zeggen dat de complete cd mij op het moment iets minder boeit. Dus een kleine terugval naar 4*.

Tindersticks - Distractions (2021)

3,5
De eerste gedachte bij een nieuwe Tindersticks, misschien maar een keer overslaan. De oerdegelijke platen begonnen met te vervelen, misschien zelfs wel te irriteren. Maar toch maar opgezet. Het hypnotiserende ritme van het openingsnummer deed me verbazen. Maar meteen ook is dit de kant die ik beter zou kunnen vinden dan de oerdegelijke voorgangers. Maar uiteindelijke heeft het wel wat. Kan zomaar gaan groeien. Openingsbod van 3,5 ster

Toto - Toto (1978)

3,0
Dit is een redelijk album van toto. Zeker omdat het hun debuut is, en nog geen herhalingsoefening wat later veel bij hun voorkomt. Child's anthem is een mooie opening....georgy porgy ligt lekker in het gehoor. En Hold the line is waarschijnlijk het begin van het single tijdperk van toto. Vroeger vond ik rockmaker een erg leuk nummer, terwijl ik het nu niet om aan te horen vind. Grappig dat smaak zo kan veranderen. 2,5 ster lijkt me nog steeds een juiste becijfering. Van de week maar geen toto meer luisteren, anders wordt het nog de nieuwe nummer 1 bij audioscrobbler

U2 - Achtung Baby (1991)

5,0
Achtung baby is voor mij 1 van de mijlpalen in de muziekgeschiedenis. De cd kwam uit op een moment dat ik mij serieus ging verdiepen in muziek. Het was ook het moment dat de muur in Berlijn net was gevallen, een gebeurtenis die mij nu nog steeds de koude rillingen geeft. Het artwork van deze cd is over dat onderwerp ook prachtig. En dan nog de symboliek die in de songs van U2 zit. Teksten die allemaal op verschillende manieren zijn uit te leggen. En die iedere keer weer een moment van herkenning teweeg brengt.

Love is blindness gaat in mijn beleving over terrorisme. En dat de liefde voor een bepaald doel zo groot kan zijn, dat sommige mensen blind worden voor het ideale doel. En dan vreemde dingen gaan doen. Bijvoorbeeld het scherpstellen van een autobom. Persoonlijk vind ik Acrobat het mooiste....dat je in het leven soms een soort acrobaat bent, dat je soms ongewild het ene zegt, maar het andere doet. En dat heb ik het nog niet eens gehad over het prachtige One. Wat is dit kortom nog steeds een prachtige cd, die ik sinds gisteren weer helemaal herontdekt heb. Van 4,5 * naar 5.

Van der Graaf Generator - A Grounding in Numbers (2011)

3,5
Altijd lastig als er een nieuw album van VDGG uitkomt. De vergelijking met het verleden is snel gemaakt. Maar misschien moet ik dat niet te veel meer doen. Een album als Still Life zullen de mannen waarschijnlijk toch niet meer afleveren. Dit album doet wel vertrouwd aan, af en toe lekker chaotisch, af en toe erg subtiel. De nummers moeten nog groeien, voordat er een finale oordeel kan worden geveld. Maar voolopig bevalt het album me redelijk goed. 3,5* als openingsbod.