wijlen Jackie Leven (R.I.P. 14-11-2011) is wellicht, hoewel hij groot aanzien genoot onder muzikale collega's als o.a. Mike Scott (Waterboys) 1 van Schotland's best bewaarde geheimen.

op dit laatste reguliere solo album staan 10 eigen nummers plus een jazzy folk nummer "Shadow of a Man" van Patrik Fitzgerald en de stemmige piano ballad "Island" (David Wrench) waarmee het album eindigt.

Jackie Leven was een geweldig zanger en gitarist, een oprechte, no-nonsense man/muzikant. op "Gothic Road" staan voor zijn doen veel toegankelijke, conventionele liedjes.

de folk sound overheerst op dit album met als hoogtepunten de ballads "John Paul Getty's Silver Cadillac", "Cornelius Whalen" over de laatste overlevende van de mars vanuit Jarrow (Noord-Oost Engeland) van 200 mannen die in 1936 naar het Engelse parlement in Londen liepen om aandacht te vragen voor de enorme werkeloosheid in hun regio (80% van de mensen was t.g.v. de industrialisatie werkeloos). een prachtige ballad waarop Jackie Leven de vocalen deelt met Ralph McTell.

de andere ballads "Song for Bass Guitar and Death" met o.a. de profetische tekst "I'm getting older now, but that's okay, I can feel death coming my way" met lead vocalen van Deborah Greenwood en "New Breath" beide met het koor "Ghost Voices" zijn eveneens voorzien van sterke melodieen, hetgeen ook geldt voor het melodieuze "In a Shivering Blaze", een nummer dat direct blijft hangen.

de van hem bekende intro's met soundscapes zijn te horen op de 2 fijne mid-tempo nummers "Gothic Road" en "Last of the Badmen", intro's die niet lang duren en niet storend zijn. verder ontbreekt de humor niet op het merkwaardige, bluesy "Absolutely Joan Crawford" en het hilarische "Hotel Mini Bar" dat verhaalt over een optreden in Hamburg en de eenzaamheid die hem daar overviel "Well I played and I played, but I never got laid, then I started dreaming of Cher, in the dream she said "let's go to bed", I said "hotel mini bar" twinkle, twinkle little star, shining oh so bright, won't you shine down on this lonely man and his hotel mini bar".

Jackie Leven maakte met "Gothic Road" het zoveelste pareltje, dat hier ook op MuMe vreemd genoeg 1 van de best bewaarde geheimen blijkt te zijn. er valt bij vrijwel al zijn albums zowel muzikaal als tekstueel veel te genieten voor de liefhebber. onbekend maakt onbemind. in een ideale wereld......

in 2011 verscheen zijn laatste album "Wayside Shrines", een samenwerking met Michael Cosgrave.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & David Wrench
Recorded at Bryn Derwen Studio, Bethesda, North Wales

onder de muzikanten bevonden zich o.a.:

Jackie Leven: vocals, guitars, hand percussion
Ralph McTell: lead vocal, bass drones, harmonica, 6 & 12 string acoustic guitars (track 4)
Michael Cosgrave: vocals, keyboards, mandolin, whistles, trumpet, flugel horn, piano, accordion, melodica
David Wrench: vocals, synthesizers, percussion programming
Kevin Foster: voclas, bass guitars
Deborah Greenwood: lead vocal (track 5), all other woman vocals

onlangs viste ik op goed geluk dit 2e solo album van de mij onbekende Michael Weston King uit de ramsjbakken. de man was oprichter van de Engelse alt.country band The Good Sons (1995-2001) waarmee hij een 4-tal albums maakte en vormde het alt.country duo My Darling Clementine met zijn echtgenote Lou Dalgleish waarvan eveneens 4 albums verschenen (2011-2017).

Michael Weston King was goed bevriend met de Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven, die dit album produceerde en ook muzikaal bijdroeg aan "A Decent Man", een album met 9 eigen songs, waarvan 1 Celestial City" co-written met Lou Dalgleish en een 2-tal covers, de prachtige piano ballad "Love in Mind" (Neil Young) en het ingetogen, akoestische "Blue,Red and Grey" (Pete Townshend).

MWK is gezegend met een heldere, doorleefde prachtstem en blijkt een prima songwriter te zijn. onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. gitarist Ian McNabb van de uit Liverpool afkomstige new wave band The Icicle Works, Jackie Leven (electric & acoustic guitar, tambourine, vocals), multi-instrumentalist Mike Cosgrave (piano, trumpet, organ, guitar, harp, mandolin) en Alan Cook (pedal steel). de fraaie achtergrondkoortjes worden verzorgd door o.a. Lou Dalgleish, Debbie Greenwood en Jackie Leven.

de man is op zijn best met folky ballads als "The Wooden Hill", "Mother Tongue", "The Englishman's Obsession with America" met fraai harmonica en pedal steel spel, "Where the Stars Don't Shine" een schitterend duet met Lou Dalgleish en het soulvolle "When You Leave the Spotlight", dat eindigt met een sample van Bobby "Blue" Bland (It's Not the Spotlight). liedjes die prachtig worden ingekleurd met o.a. cello, dobro, pedal steel, trompet, harmonica en accordeon.

de eveneens prima up-tempo liedjes als "Celestial City" en "A Decent Man" zijn in de minderheid, waarbij het stevig rockende "High Days Holy Days" wat uit de toon valt.

een bijzonder fraai (Engels) americana album geworteld in folk/country met op meerdere nummers ook accenten van prachtige trompet klanken die iets toevoegen. de sound heeft wel iets weg van de muziek van Jackie Leven, waarbij i.p.v. rock de folk wat meer aanwezig is op dit sterke "A Decent Man".

Recorded at Bryn Derwen, Coed-Y-Parc, Bethesda, Gwynedd, Wales, UK

over de teksten en thema's van dit album is hierboven al voldoende geschreven dus beperk me tot de muziek en die valt mij niet mee, zo ook de kwaliteit van de liedjes. waar hij met "Nothing but a Burning Light" een fraai folk/roots album maakte met direct aansprekende liedjes in een geweldige productie van T-Bone Burnett, slaat hij hier andere wegen in met op meerdere nummers "loops" (zich herhalende ritmes) en een enkele keer overdadige percussie vervat in blues, jazz, rap en in mindere mate rock.

de "spoken words" van "Postcards from Cambodia" en het (te) lange titelnummer "You've Never Seen Everything" gaan op den duur vervelen en leiden de aandacht af van de muziek.

slechts 3 tracks die willen beklijven, "Open" met harmoniezang van Sarah Harmer, "Celestial Horses" met harmonie vocalen van Jackson Browne en de afsluiter "Messenger Wind", niet toevalligerwijs zijn dit meer rustige, ingetogen liedjes, waarop nog lichte "folk" invloeden zijn te horen, een genre waar ik Bruce Cockburn het liefste in hoor.

het is te prijzen dat de man zich door zijn hele carrière heen bleef vernieuwen, maar dit album wil ook na meerdere luisterbeurten niet echt bekoren. zeker geen slecht album, maar naar mijn mening een stuk minder dan zijn albums uit de 70's en toppers als "Nothing but a Burning Light" (1991) en "The Charity of Night" (1997).

Album werd geproduceerd door Bruce Cockburn & Colin Linden
All songs written by BC (except 4 & 5 co-written)

na een 4-tal mindere albums die hij in de 80's (1983/89) maakte, verscheen in 1991 "Nothing but a Burning Light" van de Canadese singer/songwriter Bruce Cockburn (spreek uit Coburn).

een "return to form" folk/roots album met sterk songmateriaal, gezongen met de aangename, warme stem van Bruce Cockburn, tevens een begenadigd gitarist die zowel op akoestische als elektrische gitaar uitstekend uit de voeten kan, in een fraaie productie van T-Bone Burnett die zijn songs van een passende sound voorziet.

11 eigen nummers waaronder 2 instrumentale "Actions Speak Louder" en het weemoedige "When It's Gone, It's Gone" dat aan het Paris, Texas sfeertje van Ry Cooder doet denken plus een fraaie, ingehouden cover van het aloude "Soul of a Man" (Blind Willie Johnson).

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Booker T. Jones met een glansrol op organ, Larry Klein (bass), Jim Keltner (drums, percussion) en Mark O'Connor, die op meerdere nummers schittert met zijn vioolspel.
ook is het genieten van de backing vocals van Jackson Browne (tracks 5,10) en zangeres/songwriter Sam Phillips (1,5,8).

Favoriete tracks het mid-tempo "Great Big Love", het schitterende, akoestische "Indian Wars" met zang van Jackson Browne dat mede ingekleurd wordt met mandoline en viool van Mark O'Connor, en de stemmige afsluiter, de ballad "Child of the Wind", maar feitelijk is dit een "alle 12 goed" album.

een must hear/must have voor de liefhebber, dat i.t.t. zijn 80's albums van begin tot eind indruk maakt met uitsluitend sterke, memorabele liedjes. Anton Corbijn maakte de foto's bij dit album maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door T-Bone Burnett (production assistant: Joe Henry)
Recorded at Ocean Way Recording, Hollywood, California except track 5 Scream Studios, Los Angeles, CA

vergeet de akoestische folk met pastorale klanken van zijn albums uit de begin 70's. op dit album is een mix van verschillende stijlen te horen, meer (elektrische) gitaar georiënteerd en schuift Bruce Cockburn wat meer de rock en iets mindere mate de blues kant op.

vuige rock op "Where the Death Squad Lives" met een bluesy harmonica partij van de man zelf, jazzy invloeden op "Tibetan Side of Town", (slow) blues op het lang uitgesponnen "Radium Rain" en aanstekelijke "Caribbean" klanken met percussie op het ritmische "The Gift".

de up-tempo openers "If a Tree Falls" en "Shipwrecked" die iets weg hebben van de Dire Straits sound bevallen beter, evenals de ballads "Don't Feel Your Touch" het absolute prijsnummer van dit album en "Pangs of Love". beide nummers die zijn oudere werk in herinnering brengen.

net als de voorgangers "Stealing Fire" (1984) en "World of Wonders" (1986) een licht teleurstellend album. zijn 80's periode is kwalitatief niet zijn sterkste periode. overigens bracht hij 8 jaar later met "The Charity of Night" (1997) wederom een meesterwerkje uit.

Album werd geproduceerd door Jon Goldsmith
Recorded at Manta Sound, Toronto, July/August 1988
Words and music by Bruce Cockburn

de maatschappelijk en politiek geëngageerde Bruce Cockburn heeft meer dan 30 albums op zijn naam staan. de man stelt zelden teleur. hij maakte naar mijn mening zijn beste albums in de seventies, hoewel het album "Humans" (1980) een hoogtepunt is binnen zijn oeuvre, waarbij de kwaliteit van een album als "The Trouble with Normal" (1983) met zijn 80's sound schril afsteekt.

op "Stealing Fire" staan wederom vrijwel uitsluitend eigen liedjes, waarvan 2 (2 en 6) co-written met collega muzikanten die op dit album meespelen.

de folk en (lichte) rock op dit album is vrij basic uitgevoerd (gitaar, bas, drums, keyboards) aangevuld met op meerdere nummers een koortje, met o.a. de in Canada woonachtige Jamaicaan Leroy Sibbles, bekend als leadzanger van het fameuze zangtrio The Heptones en af en toe een blazerssectie, zoals op "Making Contact".

voor zijn doen behoorlijk wat middelmatige songs, waarbij de opener "Lovers in a Dangerous Time" dat een hit werd voor de Canadese band The Barenaked Ladies, "Nicaragua" over het lot van Zuid-Amerikaanse vluchtelingen, de anti-war song "If I Had a Rocket Launcher" waarmee hij een grote hit scoorde en de afsluiter "Dust and Diesel", er bovenuit steken.

wederom degelijk vakwerk met de van hem bekende betrokkenheid en diepgang in zijn teksten, maar "Stealing Fire" is geen topper binnen zijn omvangrijke discografie.

Album werd geproduceerd door Jon Goldsmith & Kerry Crawford
Recorded at Manta Sound, Toronto, Canada

Bruce Cockburn: guitar, voice
Jon Goldsmith: keyboards
Fergus Marsh: bass, stick
Miche Pouliot: drums
Chi Sharpe: percussion

de tekst van "If I Had a Rocket Launcher" is uitermate actueel en te beschouwen als een noodkreet:

"here comes the helicopter, second time today
everybody scatters and hopes it goes away
how many kids they've murdered only god can say
if i had a rocket launcher......I'd make somebody pay

I don't believe in guarded borders and i don't believe in hate
I don't believe in generals or their stinking torture states
and when i talk with the survivors of things too, sickening to relate
if i had a rocket launcher .... i would retaliate

on the rio lacantin one hundred thousand wait
to fall down from starvation, or some less humane fate
cry for guatemala, with a corpse in every gate
if i had a rocket launcher.... i would not hesitate

i want to raise every voice, at least i've got to try
every time i think about it water rises to my eyes
situation desperate echoes of the victims cry
if i had a rocket launcher.... some sonofabitch would die"

"middle of the road" zoals hierboven vermeld zou ik de muziek op dit album niet noemen. daar is de muziek toch iets te eigenzinnig voor, maar dit is wel 1 van zijn meer conventionele pop/rock albums. zoals Kevin Ayers zelf in een interview over dit album opmerkte "it is probably about as commercial as I want to get...I'm feeling very rebellious about the next one".

de excentrieke Kevin Ayers was niet gespeend van gevoel voor humor, gevraagd naar het Banana-ism was zijn antwoord "how stupid to be so serious about everything. The banana was my symbol for introducing the element of absurdity into conventionally serious situations"

ter promotie van dit album ging hij destijds op tournee met zijn nieuwe Kevin Ayers band bestaande uit hemzelf (guitar, vocals), Andy Summers (guitar), Charlie McCracken (bass), Zoot Money (keyboards) en Rob Townsend (drums). ook deze band bleef slechts 2 jaar bij elkaar.

het catchy "Mr. Cool" dat in de U.S. als single werd uitgebracht had in een ideale (muziek) wereld een mega hit moeten worden, maar werd het niet.

"Falling in Love Again" dat in de U.K. 2 x als single werd uitgebracht (Island en Harvest) is een fraaie laid-back cover van een nummer uit 1930 met muziek van de Duitse componist Friedrich Hollaender, dat bekend werd in de versie van Marlene Dietrich. curieus genoeg coverden ook de Beatles dit nummer op hun album "Live! At the Star-Club in Hamburg (1962) met leadzang van Paul McCartney.

favoriete tracks naast "Mr. Cool", het eveneens prettig in het gehoor liggende "Love's Gonna Turn You Around" en de aanstekelijke melodie van "Ballad of Mr. Snake". als mindere tracks ervaar ik "Help Me", "Yes I Do" en de wat bombastische afsluiter "Blue" met een koor arrangement van David Bedford.

Andy Roberts bekend van zijn langdurige samenwerking met Ian Matthews en de band Plainsong, speelde naast Ollie Halsall eveneens gitaar op "Everyone Knows the Song", de b-side van de Island single "Falling in Love Again".

een goede middenmoter uit zijn oeuvre, maar Kevin Ayers heeft betere albums gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door Muff Winwood
Recorded at Basing Street Studios, London, UK
All tracks written by Kevin Ayers (except track 5)

Rob Townsend, Tony Newman, Roger Pope: drums
Charlie McCracken, Rick Wills, Mick Feat: bass
Billy Livsey, George "Zoot" Money: keyboards
Kevin Ayers, Roger Saunders: rhythm guitar
B.J. Cole: steel guitar (tracks 3 & 5)
Kevin Ayers, Ollie Halsall: guitar, lead guitar
Nick Rowley: keyboards, solo piano (track 9)

de opvolger van zijn solo debuutalbum "Joy of a Toy" is niet bepaald een toegankelijk album. de band The Whole World bestond uit de avant garde componist David Bedford (o.a. piano, orgel), jazz saxofonist Lol Coxhill, Mike Oldfield (bass, gitaar) en drummer Mick Fincher. deze groep begon in April 1970 met de sessies voor dit album, ging optreden ter promotie en viel in de zomer van 1971 uiteen.

de experimentele, avant garde nummers als "Pisser Dans un Vilon", "Underwater" en in mindere mate "Shooting at the Moon" dien je weliswaar in de tijdgeest met de psychedelica van toen te beoordelen, maar klinken nu 55 jaar later dermate "weird", dat het mij als "oudere jongere" moeite kost om die uit te zitten.

met de jazz ballad "May I?, het melodieuze folky duet "The Oyster and the Flying Fish" met Bridget St. John, de experimentele pop van "Clarence in Wonderland" en het jazzy "Red Green and You Blue" staan er wel een aantal memorabele liedjes op dit album. op het stevig rockende "Lunatic's Lament" soleert Mike Oldfield er op gitaar op los en Robert Wyatt is kort op zang te horen op het vreemde "Colores Para Dolores".

de remaster-cd uit 2003 (EMI/Harvest) bevat 5 bonus tracks, waarvan 2 de rocker "Gemini Child" en het lieflijke "Jolie Madame" een in het Frans gezongen duet met Bridget St. John eerder verschenen op de verzamelaar "Odd Ditties", "Puis-Je? ofwel de Franse versie van "May I? is de b-side van de single "Butterfly Dance" (1970), een bombastisch rock nummer. het van een sessie afkomstige rammelende, humoristische "Hat" werd niet eerder uitgebracht, en zou Kevin Ayers in 1978 opnieuw opnemen als "Hat Song" en verscheen op zijn album "Rainbow Takeaway".

van de excentrieke bon vivant Kevin Ayers verscheen na dit album het meesterlijke "Whatevershebringswesing", 1 van zijn beste albums en waarop o.a. ook David Bedford en Mike Oldfield meespelen.

ben niet zo bekend met het werk van de Strawbs. ooit begonnen als bluegrass duo The Strawberry Hill Boys met oer leden Dave Cousins, frontman en de belangrijkste songwriter van de band en Tony Hooper, wijzigden zij de naam in de Strawbs en namen zij met Sandy Denny in 1967 het album "All Our Own Work" op met eigen nummers van de groep, waarna Sandy Denny de groep verliet en lid werd van Fairport Convention.

de remaster op cd (1998) van dit live album uit 1970 (tracks 1 t/m 6) bevat 3 bonus tracks, waarvan 2 niet eerder verschenen studio versies (8 en 9) zijn. "The Vision of the Lady of the Lake" verscheen eerder op het album "Dragonfly" (1970) en kreeg t.g.v. deze re-issue een nieuwe mix. de mix van folk met symfo en prog-rock is meer aan de liefhebbers van dat genre besteed. het strijkers arrangement van "Forever" komt wat gekunsteld over. "We'll Meet Again Sometime" sluit wel goed aan bij de overige songs.

van het originele album steken er voor mij 4 nummers bovenuit, de prachtige samenzang op "Martin Luther KIng's Dream" dat geschreven werd n.a.v. diens historische "I have a dream" speech en "Hey it's Been A Long Time" onderdeel van de 4-delige "Antique Suite", de sterke melodie van "Fingertips" met fraaie "Indiase" accenten van conga drums en sitar en de folk ballad "Song of a Sad Little Girl".

van de Strawbs (met oer lid Dave Cousins) verscheen in 2023 hun laatste album "The Magic of it All" met slechts 2 stemmen hier op MuMe. als folk liefhebber toch wel benieuwd naar hun albums uit de begin 70's.

Album werd geproduceerd door Tony Visconti

de band ten tijde van dit album:

Dave Cousins: vocals, acoustic/electric guitars, dulcimer
Tony Hooper: vocals, acoustic guitar, tambourine
Rick Wakeman: organ, piano, harpsichord, celeste
Richard Hudson: conga drums, cymbal, tambourine, sitar, vocals
John Ford: bass, vocals

de inmiddels 77-jarige James Taylor was 20 jaar oud toen hij in 1968 naar Engeland ging om daar wat demo's van zijn liedjes op te nemen. zijn vriend en mentor Peter Asher, bekend van het zangduo Peter & Gordon, was destijds hoofd van de A&R afdeling van het net opgerichte Apple Records label van de Beatles.

Peter Asher "had no hesitation in bringing the demo to the enthusiastic new company where James was immediately and warmly welcomed by Paul McCartney and assembled staff. James was the first artist signed by Apple"

Peter Asher besloot dat de simpele akoestische arrangementen van James Taylor aangevuld moesten worden met strijkers en een kopersectie (brass), waarvoor de orkest arrangeur Richard Hewson werd ingehuurd. het resultaat is dit inmiddels 57 jaar oude gelijknamige debuut album.

een aantal van de beste nummers van dit album zouden later in betere, definitieve versies verschijnen, zoals "Something in the Way She Moves" dat later prachtig gecoverd werd door Matthews Southern Comfort (album "Second Spring") en "Carolina in My Mind" op het "Greatest Hits" album (1976) en "Rainy Day Man" op het album "Flag" (1979), samen met "Don't Talk Now" en "Something's Wrong" de sterkhouders van dit wat onsamenhangende debuut, waarop meerdere liedjes te lijden hebben van de strijkers en brass arrangementen, die de op zich goede liedjes geen goed doen.

dit debuut mist de kwaliteit en verfijning van zijn latere werk. het album verkocht slecht en het bleef bij dit ene album dat James Taylor voor Apple maakte. de opvolger "Sweet Baby James" met de hitsingle "Fire and Rain" werd in de States een groot commercieel succes. de rest is geschiedenis.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Trident Studios, London, July to October 1968
All tracks composed by James Taylor, except track 11 (traditional)

de in eigen land (Canada) gevierde acteur Jim Byrnes, maakte als uitvoerend muzikant zijn debuut in 1981 met het album "Burning" en maakt sindsdien al vele jaren prima albums in het blues/roots genre.

op dit "House of Refuge" met als ondertitel "Songs of Hope, Longing, Sin and Redemption" overheerst de blues met een flink gospelsausje. niet verwonderlijk, gezien het feit dat de befaamde Canadese gospelgroep The Sojourners op liefst 7 nummers de geweldige backing vocals verzorgen.

daarnaast worden er prachtige accenten gelegd door o.a. fiddle, mandoline, orgel maar bovenal is het de multi-instrumentalist Steve Dawson die excelleert op diverse gitaren (dobro, pedal steel, slide, etc.)

behalve de traditional "Didn't It Rain" bestaat het songmateriaal uit 3 eigen nummers (2,3 en 9) waarvan 2 co-written met Steve Dawson en covers van oude blueshelden, waaronder "Big Bill's Blues" (Big Bill Broonzy), "Be Ready When He Comes" (van de blues/gospelzanger Skip James) en "Last Fair Deal Gone Down" (Robert Johnson).

2 andere covers van hedendaagse songwriters sluiten hier naadloos op aan, t.w. "Lay Me Down Sweet Jesus" van de Canadese singer/songwriter Justin Rutledge en "The Beast in Me" van Nick Lowe.

eens met Ronald5150 dat dit een pareltje is. wellicht het beste album van Jim Byrnes.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Factory Studios & The Henhouse Studio, Vancouver, Canada

Maria Muldaur maakte eerder het fraaie "Richland Woman Blues" (2001), een eerbetoon aan de "blues women & men" uit de jaren 1920/1940, dat door de muziekpers goed werd ontvangen, voor een Grammy Award werd genomineerd en waarmee zij na jaren redelijk commercieel succes had.

"Sweet Lovin' Ol' Soul" is het vervolg op dat album met wederom een merendeels akoestische hommage aan door haar bewonderde artiesten uit die periode en dan meer specifiek de muziek van de vrouwelijke blues legende Memphis Minnie, waarvan zij liefst 5 nummers (1,5,8,9 en 11) covert plus een aantal traditionals (3,4 en 12) en een aantal nummers van wat meer obscure muzikanten, zoals "Empty Bed Blues" (J.C. Johnson) en "Tricks Ain't Walkin" (Lucille Bogan).

hoewel de verrassing er na "Richland Woman Blues" een beetje vanaf is, is dit wederom een prima blues album, waaraan veel van dezelfde muzikanten meewerkten, o.a. Taj Mahal, Dave Mathews, Tracy Nelson en Alvin Youngblood Hart.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur
Recorded at Backtrack Studios, Daly City, California

2 jaar na hun debuutalbum "Ring of Bone" (1976) verscheen dit tweede album van singer/songwriter Tom Russell en de pianiste/songwriter Patricia Hardin.

de compilatie "The Early Years" (Edsel 1996) bevat beide albums, bij gebrek aan ruimte ontbreekt het nummer "Mr. Faulkner in Hollywood" op deze compilatie. een nummer dat Tom Russell later opnieuw zou opnemen voor het album "Road to Bayamon".

5 nummers van Tom Russell, 2 van Patricia Hardin (2 en 7) beide piano ballads die minder beklijven en 3 nummers (4,6 en 10) die zij samen schreven, waarop zij afwisselend de lead vocalen delen en/of voor fraaie harmoniezang zorgen.

hoogtepunten zijn de TR nummers "House of Wax", "Tarantula" en het co-written "Wind on the Buffalo Grass" met prachtige a-capella zang. het album eindigt met de originele radio uitzending rond de ramp van de Hindenburg zeppelin, waarna het aanstekelijke up-tempo "The Hindenburg" met country invloeden dit album afsluit.

Tom Russell stond met dit duo-album nog aan het begin van zijn indrukwekkende carrière en zou later een hele reeks solo albums maken waaronder vele meesterwerkjes.

"Wax Museum" werd geproduceerd in San Francisco door Bernie Krause, ooit lid van de folk groep The Weavers en die een pionier was met de eind jaren zestig synthesizer groep Beaver and Krause.

singer/songwriter Tom Russell en de klassiek geschoolde pianiste/zangeres Patricia Hardin maakten samen 2 albums "Ring of Bone" (1976) en "Wax Museum" (1978). hun samenwerking stopte in 1979, waarna Tom Russell solo en/of met band albums zou uitbrengen.

kwam beide albums onlangs op een platenbeurs tegen op 1 cd (Edsel) met als titel "The Early Years" (1975-79). vanwege ruimtegebrek op de cd vervielen 2 nummers van de originele lp's, "Look at Us Now" van dit album en "Mr. Faulkner in Hollywood" van Wax Museum, dat later opnieuw werd opgenomen als "William Faulkner in Hollywood" en op het album "Road to Bayamon" verscheen van de Tom Russell Band.

1 van de inspiratiebronnen van dit duo was het Canadese folk duo Ian & Sylvia Tyson.
"Ring of Bone" werd min of meer live in de studio opgenomen en bevat 6 nummers van Tom Russell en 4 nummers (6,7,8 en 11) die hij samen met Patricia Hardin componeerde.

de kwaliteit is nogal wisselend, waarbij de c/w nummers met het piano spel van Patricia Hardin minder bekoren, zo wordt 7) "Old Lady Blues" voorafgegaan door "Prelude in A Major" van Frederic Chopin.
daar staan de wat betere Tom Russell songs tegenover met fraaie duetzang.

de niet over de hele linie sterke songs worden ingekleurd met een hele reeks aan muzikanten en instrumenten, o.a. banjo, dobro, fluit, harmonica, saxofoon, trombone, trompet, etc.
de muziek klinkt daardoor niet als uitgesproken "folk".

in 1984 verscheen Tom Russell's eerste solo album "Heart On a Sleeve", het begin van het indrukwekkende oeuvre dat hij zou opbouwen met zijn band en solo albums.

Album werd geproduceerd door Tom Russell & Patricia Hardin
Recorded at Odyssey Sound Ltd, Austin, Texas

Tom Russell: vocals, acoustic guitar, banjo (track 4)
Patricia Hardin: vocals, electric & acoustic piano's

John Martyn had al 2 solo albums gemaakt, toen hij in 1967 singer/songwriter Beverley Kutner ontmoette tijdens een UK concert van de Amerikaanse folkie Jackson Frank. in 1969 trouwde hij met haar en begon samen met Beverley Martyn op te treden. het talent van het duo werd ontdekt door de befaamde Amerikaanse muziekproducer Joe Boyd, die o.a. Nick Drake hielp met het opstarten van zijn carrière.

Joe Boyd haalde hen naar Woodstock, USA om daar een album op te nemen met lokale Amerikaanse muzikanten, o.a. de drummers Levon Helm (The Band) en Billy Mundi (Mothers of Invention), bassist Harvey Brooks (The Electric Flag) en pianist/organist Paul Harris (van de Stephen Stills band Manassas) laatstgenoemde arrangeerde alle 10 liedjes.

John Martyn valt op met zijn zang en gitaarspel en de kwaliteit van zijn liedjes, waarvan de mid-tempo opener "Go Out and Get It" en de folky ballads "Woodstock", "John the Baptist" en met name "Traffic-LIght Lady" met hun fraaie samenzang de meeste indruk maken. helaas blijft de kwaliteit van de 3 Beverley Martyn liedjes (2,4 en 9) daarbij achter. op het titelnummer "Stormbringer" zijn reeds wat van de latere jazz invloeden op zijn muziek te horen mede door de bijdrage van jazz drummer Herbie Lovell.

de cd-reissue (Island Remasters) uit 2015 bevat 4 bonus tracks (recorded April 1969 at Sound Techniques Studios, Chelsea, UK) het matige co-written "One of Those Days", de fraaie folky ballad "I Don't Know" (John Martyn) dat niet had misstaan op het originele album en 2 demo versies van "John the Baptist" en "Traffic-Light Lady".

in hetzelfde jaar (1970) verscheen hun 2e duo album, het kwalitatief vergelijkbare "The Road to Ruin". beide albums werden geen commercieel succes, waarna John Martyn zijn eerder begonnen solo carrière bij het Island label van Chris Blackwell voortzette.

een leuke anekdote van JM bij de liner notes, toen het duo tijdelijk in Woodstock woonde met als buurman Jimi Hendrix:
"Hendrix lived virtually next door to us. He used to arrive every Thursday in a purple helicopter, stay the weekend and would leave on Monday"

Album werd geproduceerd door Joe Boyd
Recorded at Woodstock, New York

het debuutalbum van het Canadese duo/echtpaar Luke Doucet en Melissa McClelland. beiden maakten hiervoor solo onder eigen naam een aantal verdienstelijke, niet opzienbarende albums. zij besloten in 2011 verder te gaan als duo.

hun mix van roots/pop/rock voorzien zij van fraaie samenzang, waarbij multi-instrumentalist Luke Doucet het merendeel van de instrumentatie voor zijn rekening neemt.

de experimenteerdrift van "Eulogy for Whiskers Part 1 & Part 11" met "distorted" gitaren en vocaal gemurmel wil niet bekoren. de stevige roots/rock van "KIlling Time is Murder" en "Passenger" doen denken aan de muziek van Jack White, waar ik geen fan van ben. 2,5 ster voor deze 4 nummers.

blijven over het mid-tempo "Esmerald Isle", "Broken", hun rockabilly Bruce Springsteen cover van "I'm on Fire" niet toevalligerwijs het beste nummer en het fraaie, ingetogen "Night Owls", waar wel alles op zijn plek lijkt te vallen. 3,5 ster voor deze 4 nummers.

een onsamenhangend album met simpelweg te weinig memorabele songs, waarbij de skip functie iets te vaak om de hoek komt kijken.

Album werd geproduceerd door Luke Doucet
Recorded at Catherine North Studios, Hamilton, Ontario, The Bat House Studios, Hamilton, Ontario &
Sarah's Place, Vancouver


Melissa McClelland: vocals, acoustic guitars
Luke Doucet: vocals, White Falcon (& some other electric guitars), acoustic guitars, bass, pedal steel, piano, organ, banjo

All songs written by LD & MM (except track 6)

+ Harry Mirochnick (drums, B3 bass, vocals), Pat Steward (drums) & Doug Elliott (bass)

heb een zwak voor singer/songwriters die in de marge opereren en proberen van hun muziek te leven, zoals Richard Buckner, Peter Bruntnell, Richard Shindell, etc.

zo ook voor de uit Texas afkomstige Terry Lee Hale die met 18 albums incl. live albums een indrukwekkende staat van dienst heeft opgebouwd. hij belandde na vele omzwervingen in de U.S.A en Engeland uiteindelijk in Marseille, Frankrijk, was altijd "on the road" om zijn muziek aan de man te brengen en opende o.a. shows van The Walkabouts en raakte bevriend met hun bandleider Chris Eckmann.

op dit derde album met een mix van blues, country en folk zet TLH een aantal goede songs neer, zoals de aanstekelijke opener "Just Ask Me" met handclaps en zang van Chris Eckmann en Carla Torgerson (eveneens van The Walkabouts), "Beautiful Lie" met een fraaie pedal steel, "Random Kiss" met cello spel van Carla Torgerson en het instrumentale "Digging Up Crud" met vrolijke mariachi klanken, echter het is met name de folk ballad "The Boys Are Waiting" dat met zijn melodie en prachtige viool klanken indruk maakt.

de overige 5 nummers beklijven een stuk minder, waarbij het jammer is dat een op zich goed liedje als het titelnummer "Oh What a World" al dan niet vakkundig met "distorted" gitaren om zeep wordt geholpen.

gebruik het woord tweede garnituur niet graag, maar TLH is n.m.m. geen singer/songwriter van de buitencategorie zoals bij voorbeeld wijlen David Olney, wijlen John Prine of Tom Russell, dus volsta ik met 3,5 sterren voor dit album van de sympathieke, hardwerkende Terry Lee Hale. heb overigens geen idee of de man betere albums heeft gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door TLH, John Rubato en Chris Eckmann
Recorded at Rubato Sound, Seattle, Washington

Terry Lee Hale: guitars, vocals and songwriting

een eerbetoon van Maria Muldaur aan de Amerikaanse blues mannen en vrouwen uit de jaren 1920/1930. waar zij op haar meeste albums meestal een breed genre aan stijlen ten gehore brengt, is dit een puur blues album met country, folk en gospel blues van zowel bekende als meer obscure grootheden uit die periode. een bezoek dat zij een paar jaar eerder vanwege een optreden op het W.C. Handy Blues Awards festival bracht aan Beale Street in Memphis leidde o.a. tot een bezoek aan het graf in Walls, Mississippi van de legendarische blues muzikante Memphis Minnie, hetgeen haar inspireerde om dit album te maken.

voor de volledigheid er staan samenwerkingen met haar volgende tijdgenoten op, die zij "keepers of the flame" noemt:

1. ( Mississippi John Hurt) met John Sebastian
2. (Leadbelly) met Amos Garrett en David Wilkie
3 en 14 (traditional) met Bonnie Raitt
4. (Ernest Lawler) met Roy Rogers
5. (Porter Grainger) met Dave Mathews
6. (copyright control) met Alvin Youngblood Hart
7. (Bessie Smith) met Angela Strehli
8. (Ernest Lawler) met Roy Rogers
9. (George Brooks) met Tracy Nelson
10. (copyright control) met Alvin Youngblood Hart
11. (Bessie Smith) met Dave Mathews
12. (traditional) met Taj Mahal
13. (copyright control) met Ernie Hawkins

een zeer geslaagde "labor of love" met geweldige zang van Maria Muldaur waarop fraai wordt gemusiceerd en de blues nummers veelal akoestisch "basic" worden uitgevoerd.

favorieten "It's a Blessing" een duet met Bonnie Raitt met haar befaamde slide gitaar spel, "Me and My Chauffeur Blues" (met Roy Rogers), "I'm Goin' Back Home" en "I Got to Move" beide met Alvin Youngblood Hart en "Far Away Blues" een duet met Tracy Nelson, maar feitelijk doen de overige nummers er niet voor onder.

dit door haarzelf geproduceerde album is 1 van de beste albums uit de nadagen van de carrière van de inmiddels 82-jarige Maria Muldaur.

een verrassend sterk "come back" album van de destijds 50-jarige uit Glasgow, Schotland afkomstige singer/songwriter/troubadour Donovan (Leitch).

veel folky ballads en meditatieve klanken op dit inderdaad tijdloze, mooie en rustgevende album. Donovan werd uitgenodigd door producer Rick Rubin om na een periode van 13 jaar stilte weer eens een album te maken. volgens zeggen waren er ruim 100 liedjes beschikbaar voor dit album, maar uiteindelijk verschenen er 15 op "Sutras", een begrip afkomstig uit het boeddhisme en hindoeïsme.

een enkele keer gaat het tempo iets omhoog, zoals op "The Way" maar het zijn merendeels ingetogen, welhaast meditatieve nummers, waarbij het prettig relaxen is. enige nadeel is dat veel nummers onderling inwisselbaar zijn en het album daardoor nogal eenvormig overkomt.

de prachtstem en het gitaarspel van Donovan wordt ondersteund met fraaie accenten die gelegd worden door o.a. cello, fluit, piano en harmonium.

favoriete nummers "Give It All Up", de sterke melodieen van "High Your Love" met prachtige harmonium en tabla klanken en "The Clear-Browed One", het folky "Lady of the Lamp" en het intieme "Be Mine".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. oudgediende Danny Thompson (acoustic bass), Steve Ferrone (drums) en Benmont Tench (keyboards) beide bekend van de Tom Petty band, NIgel Kennedy (viool) en Josh Haden (bass), zoon van de legendarische jazz bassist Charlie Haden.

de Europese uitgave bevat overigens 15 nummers inclusief "The Garden". alle nummers werden geschreven door Donovan uitgezonderd de traditional "Sleep". "Eldorado" is een door hem op muziek gezet gedicht van Edgar Allen Poe.

zou het album niet als klassieker bestempelen, maar "Sutras" van de inmiddels 78-jarige levende legende Donovan is zeker een album dat voor de liefhebber het beluisteren waard is en werd door deze romanticus "dedicated to she".

de "Rising" uitgave (Permanent Records) zoals hierboven vermeld bevat 18 nummers allemaal live uitgevoerd in de periode 1982 t/m 1986 ("recorded during world tour").

voor mij als "oudere jongere" een feest der herkenning. de uit Glasgow, Schotland afkomstige singer/songwriter Donovan (Leitch) werd destijds wel het Schots/Engelse antwoord genoemd op Bob Dylan. de man grossierde eind jaren 60/begin jaren 70 in het maken van hitsingles, waarvan vele klassiekers werden. het waren de tijden van de Vietnamoorlog, piratenzender Radio Noordzee, "flower power" etc.
een tijd dat de wereld zonder smartphones en social media nog "klein" was en misschien was geluk toen inderdaad nog heel gewoon.

nostalgie dus bij het horen van prachtige nummers als "Catch the Wind", het nog immer actuele "Universal Soldier" een nummer van de Amerikaanse folkie Buffy Sainte-Marie en het lieflijke "To Susan on the West Coast Waiting". voor de rest eigen nummers van Donovan plus 2 traditionals "Young but Growing" en "Stealing".

alhoewel er flink wat verzamelaars en live albums zijn uitgebracht van deze Schotse troubadour en je altijd discussie kunt hebben over de samenstelling en keuze van de nummers, ervaar ik "Rising" als een fraai, coherent album.

Donovan: all guitars, vocals, harp
Paul Horn: flutes, sax, clarinet
Peter Mark: viola
Danny Thompson: concert bass

op de binnenkant van het hoesje staan foto's van Donovan met de Indiase Maharishi Mahesh Yogi, grondlegger van de transcendente meditatie en tijdgenoten George Harrison en Jimi Hendrix plus een "liner note" van John Lennon met de tekst "Donovan is as important and influential, as Bob Dylan and we are...Listen, the man's a poet". voor wat het waard is....

onlangs viste ik dit derde album van het Ierse duo Oisin Leech en Mark McCausland ergens uit de "ramsjbakken" met in het achterhoofd de lovende recensies en het hoge stemgemiddelde (4) bij hun laatste album "After the Fire After the Rain" (2020).

americana (folk,country) van hoog niveau, maar ook na meerdere luisterbeurten wil de muziek op dit album mij niet raken, waarbij ook de kwaliteit van een aantal liedjes, zoals "Now That the Night Has Come" en "Tumbling Line" niet helpend is. weliswaar liedjes met een hoog kampvuur gehalte.

de fraaie harmoniezang op de klein gehouden akoestische nummers als "Not Now Warden", "Far Side" en "Blinding Glow" maakt zeker indruk, maar de nummers zelf willen niet echt beklijven of ontroeren. hoewel het moeilijk is de vinger op de zere plek te leggen, mis ik qua beleving iets in hun brave, op zich mooie muziek.

een 2-tal hoogtepunten "Widow Maker" dat onmiskenbaar Ierse folkinvloeden in zich heeft en de fraaie ballad "Blue Moon in September". verder zorgt het up-tempo "Hey Miss Fannie" voor een fijne afwisseling. een nummer dat oorspronkelijk in 1955 werd opgenomen door de band Wink Westeners met Roy Orbison in de gelederen. en ja "Until the Morning" sluit dit album fraai af.

Album werd geproduceerd door Brendan Benson (o.a. bandlid van The Racounteurs)
Recorded at 1979 Studios, Nashville, Tennessee

All songs written and sung by the Lost Brothers, except "Hey Miss Fannie" written by Ahmet Ertegun

Oisin Leech: vocals, guitar, percussion, whistle
Mark McCausland: vocals, electric & acoustic guitars, pump organ, bass

Brendan Benson: bass, drums, backing vocals
Gill Landry (van de Old Crow Medicine Show): double bass, accordian, banjo
Brad Pemberton: drums, percussion
Andrew Higley: piano, musical saw, pump organ, keyboards
Paul Brainard: pedal steel, banjo, trumpets
Zach Casebolt: fiddle
Dominic Leslie: mandolin
Neil O'Neill: percussion

het zesde album van de eigenzinnige singer/songwriter, tevens schrijver Richard Buckner speelde hij volledig zelf in met o.a. gitaar, bas, drums en synths met op drums zijn toenmalige vrouw Penny Jo.

zelfs na een 4 tal luisterbeurten blijven de meeste nummers niet hangen. een eenvormig geluidsbeeld met teveel melodieen die op elkaar lijken en het album mist variatie in de instrumentatie. helaas is ook het songmateriaal aan de matige kant met slechts een klein aantal memorabele liedjes, waaronder de opener "Grace I'd Said I'd Known", "A Year Ahead & a Light" en het folky "Dusty from the Talk".

de experimenteerdrift met een aantal "soundscapes" wil eveneens niet bekoren, maar het is toch vooral de kwaliteit van de liedjes die voor 's mans doen ondermaats zijn, waardoor dit "Impasse" 1 van zijn minste albums is.

Richard Buckner maakte eerder een aantal prima albums in het alt.country/folk genre, waaronder zijn debuut "Bloomed" een fraai "roots" album geproduceerd door Lloyd Maines en het eveneens sterke "Devotion & Doubt".

in 2017 verscheen een re-issue van "Impasse" op het onafhankelijke in North Carolina gevestigde label Merge Records met akoestische versies van tracks 2 en 4 plus 2 korte instrumentale nummers.

een leuk weetje is wellicht dat Justin Vernon (Bon Iver) fan van de man is en zijn album "22, A Million" mede opdroeg aan Richard Buckner, wiens laatste album "Surrounded" in 2013 verscheen en die blijkens de site van Merge tegenwoordig voornamelijk "living room concerts" geeft.

fraai alt.country/roots album met folk en rock invloeden van de inmiddels 81-jarige Terry Allen. kwam zijn naam ooit op het spoor vanwege zijn nummer "New Delhi Freight Train" dat verscheen op het Little Feat album "Time Loves a Hero".

Terry Allen een belezen, literair geschoolde man is een storyteller pur sang en kun je gerust een cult held noemen, een veelzijdig artiest die eveneens actief is als beeldhouwer en schilder en bevriend is/was met verwante geesten als Joe Ely en wijlen Guy Clark.

een fraai gevarieerd "roots" album met een aantal pracht ballads als "Billy the Boy" over de lotgevallen van ene Billy, een medley van 8.50 minuten dat van begin tot eind boeit, "Cortez Sail" en "Give Me the Flowers", het enige niet door hemzelf geschreven nummer, dat vooral bekend werd in een versie van het bluegrass duo Lester Flatt & Earl Scruggs.

de overige 10 nummers werden door Terry Allen zelf gepend, waarvan het met Guy Clark co-written polka achtige "Xmas On the Isthmus" 1 van de weinige mindere tracks is en "The Doll" (c/w Lloyd Maines).

voor de rest is het genieten van de stevige country rocker "Salivation", het hilarische "Southern Comfort" waarbij hij het geloof op de hak neemt, de heerlijke Tex Mex klanken van "Rio Ticino", de aanstekelijke meezinger "Red Leg Boy", of het vrolijke, up-tempo "Ain't No Top 40 Song" met fraaie trompet accenten van Richard Bowden. op veel nummers is eveneens het prachtige geluid van de accordeon aanwezig.

Terry Allen met zijn doorleefde, ietwat gruizige stem speelde piano en clavinova (digitale piano) op dit album en wordt begeleid door een flink aantal klasbakken van muzikanten, waaronder Charlie Sexton (bouzouki, guitar) bekend van zijn werk met de band van Bob Dylan, de vermaarde multi-instrumentalist Lloyd Maines (acoustic & electric guitar, slide guitar, pedal steel, dobro), Glen Fukunaga (bass), Richard Bowden (cello, fiddle, mandolin, trumpet), Ian Moore (electric guitars) en Bukka Allen (accordion, B-3 organ, harmonium, tuba).

de man maakte eerder in de 70's de klassiekers "Juarez" en Lubbock (On Everything), albums die door de liefhebber worden gekoesterd. zijn humoristische, spitsvondige teksten zijn een verhaal apart en zitten vol met kwinkslagen, waar ook iemand als John Prine patent op had.

de titel van dit album "Salivation" met een glimlachende Jezus op de cover is een woordspeling van het woord "salvation" (verlossing).

Album werd geproduceerd door Terry Allen & Lloyd Maines
Recorded at Cedar Creek Studios, Austin, Texas

met de lovende commentaren van erwinz en Tonio bij hun laatste album "Oh Smokey" (2024) in gedachten, liep ik onlangs op een platenbeurs tegen dit tweede album van de uit Boston, Massachusetts afkomstige band Clem Snide aan. mijn eerste kennismaking met hun muziek, of beter gezegd die van de Israëlisch/Amerikaans afkomstige voorman/songwriter Eef Barzelay, die tekende voor 10 van de 11 nummers.

merendeels prachtige, melancholieke liedjes met melodieen die direct blijven hangen, veelal akoestisch sober en spaarzaam ingevuld, aangevuld met prachtige accenten van de cello en viool die de melancholie versterken.

favoriete tracks, de wonderschone ballads "Bread" en "Loneliness Finds Her Own Way", waarbij het ritme van het laatste nummer doet denken aan een Neil Young nummer als "Out On the Weekend" en de bloedstollend mooie cover van de Richie Valens klassieker "Donna".

van de iets meer up tempo liedjes, hoewel deze ook vrij traag klinken, bevallen het titelnummer, "Your Favorite Music" en "African Friend" mij het beste, maar dat is uiteraard persoonlijk.

slechts 2 nummers die wat minder beklijven, het "poppy" "I Love the Unknown" dat in Europa als single werd uitgebracht en "1989" dat enigszins ontsierd wordt door "sampler" geluiden.

de sound van Clem Snide, met name die van de ingetogen nummers, roept regelmatig associaties op met die van de Canadese band Great Lake Swimmers en muzikanten als de Zweedse singer/songwriters Thomas Denver Jonsson en Carl Mathson (Lancaster Orchestra). overigens is er van "rock" muziek zoals hierboven vermeld geen sprake. alt.country/roots lijkt mij qua genre een meer passende benaming.

Album werd geproduceerd door Martin Brumbach
Recorded at Bearville Utopia Studios, Woodstock, New York & Looking Glass Studios

de band ten tijde van dit album:

Eef Barzelay: vocals, guitar
Jason Glasser: cello, violin, sampler, keyboards, electric bass & background vocals
Jeff Marshall: upright & electric bass
Brad Reitz: drums

plus een aantal gastmuzikanten, waarbij Mary Olive Smith de fraaie backing vocals verzorgde op "Exercise" en "Loneliness Finds Her Own Way"

kende Willie Watson van de band The Old Crow Medicine Show en hun geweldige cover van het Dylan nummer "Wagon Wheel", zodoende kwam ik bij dit tweede solo album van hem terecht.

een zeer aangename verrassing met 6 traditionals en een 6-tal covers met o.a. de meer op blues gerichte covers van een 2-tal liedjes (10 en 11) van Huddie Ledbetter aka Leadbelly, "When My Baby Left Me" (Walter Furry Lewis) en "Always Lift Him Up" (Alfred Reed) bekend van de Ry Cooder versie van zijn album "Chicken Skin Music".

Willie Watson beschikt over een prettig stemgeluid en schittert vooral in de (Appalachian) folk liedjes als "Samson and Delilah", "Gallow's Pole" en "The Cuckoo Bird", waar de meer op blues gebaseerde liedjes overigens nauwelijks voor onder doen. het gospel gezelschap de Fairfield Four, bekend van hun bijdrage aan het John Fogerty album "Blue Moon Swamp", voorziet de nummers "On the Road Again" en de klassieker "Take This Hammer" van een heerlijk gospel sausje.

jammer dat Gillian Welch, die de drums bespeelde op track 6 niet met haar zang te horen is op dit fraaie album. een aanrader voor de roots/americana liefhebber. zoals Lura al eerder aangaf, een verslavend plaatje.

Recorded at Woodland Sound Studios, Nashville, Tennessee

Willie Watson: vocal, guitar, banjo, harmonica, slide guitar
The Fairfield Four: vocals (1,6,11)
Morgan Jahnig (bass 6), Paul Kowert (bass 3)
Woodwind Ensemble (bassoon, clarinet, English horn, oboe 2 en

het negende reguliere solo album van de onvolprezen Ry Cooder. het zijn niet zozeer de songs, maar eerder de productie en de uitvoering die mij op meerdere nummers tegen staat. veel r&b & blues (rock), waarbij het tevergeefs zoeken is naar de roots (folk) en Tex Mex klanken van zijn eerdere albums.

de "funky" opener "UFO Has Landed in the Ghetto" klinkt een beetje als "Cooder goes disco". ook de dominant aanwezige drums en keyboards op "I'm Drinking Again" en "Which Came First" doen deze nummers geen goed, waardoor deze songs iets teveel dichtgetimmerd klinken en niet lijken te ademen.

als de sterkhouders ervaar ik de covers van "I Need a Woman" (Bob Dylan), "Blue Suede Shoes" (Carl Perkins) en zijn co-written met een soulsausje overgoten ballad "That's the Way Love Turned Out for Me", een fraai transparant klinkend nummer dat meer aanspreekt dan de gospelachtige ietwat gladde cover van "Gypsy Woman" (Curtis Mayfield).

wat blijft is het excellente slide gitaar werk van Cooder op alle nummers, wat ook zijn eigen, lekker vuig gespeelde "Mama, Don't Treat Your Daughter Mean" boven de middelmaat doet uitstijgen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Jim Keltner (drums), Tim Drummond/Chuck Rainey (bass) en Jim Dickinson/William D. Smith(keyboards). het koortje (background vocals) met o.a. Bobby King, Willie Greene en John Hiatt is prominent aanwezig op 7 van de 8 nummers.

dit album als een lichte tegenvaller bestempelen is wellicht iets te sterk uitgedrukt en dat komt meer door het feit dat deze geweldenaar in de 70's zulke briljante albums maakte als "Into the Purple Valley" of "Boomer's Story".

de titel "The Slide Area" werd ontleend aan een boek uit 1959 van de schrijver Gavin Lambert. overigens heb ik geen moeite met de lead vocals van Ry Cooder. voor mij klinken die authentiek en karakteristiek behorend tot zijn muziek, iets wat ik ook zo ervaar met iemand als zijn tijdgenoot Randy Newman, die eveneens niet als een geweldig zanger bekend staat.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Ocean Way Studios, Santa Monica & Hollywood, California

de inmiddels 82-jarige Maria Muldaur (Maria D'Amato) is van Italiaans/Amerikaanse afkomst en werd geboren in Greenwich Village, NYC, maar woont tegenwoordig al vele jaren in San Franciso, Californië.
Zij staat bekend om haar veelzijdigheid en haar oeuvre bestrijkt een heel breed scala aan "American roots" stijlen.

in 2006 verscheen van haar het studio album "Heart of Mine" (Love Songs of Bob Dylan), waarvan alle 12 nummers terug te vinden zijn op dit live album, plus 3 nummers "Midnite at the Oasis" haar enige, grote hit afkomstig van haar debuutalbum "Maria Muldaur" (1973), "Cajun Moon" (J.J. Cale) van haar album "Louisiana Love Call" (1992) en het mij onbekende "Shoe Don't Fit".

op dit album domineren de blues klanken met vleugjes folk en jazz en staan fraaie "laid back" covers van diverse Dylan klassiekers, die zij met haar zang prachtig inkleurt en wordt zij begeleid door een geweldige band.

"Buckets of Rain" wordt hier "Buckets of Love" genoemd en "You Ain't Going Nowhere" is omgedoopt in "Ride Me High", een aanstekelijke folky versie gedragen door vrolijke fiddle klanken.

een prima live album met als favoriete tracks "Heart of Mine", You Gonna Make Me Lonesome" en de ijzersterke cover van "Cajun Moon" voorzien van een heerlijke gitaarsolo.

Maria Muldaur: vocals, fiddle
Chris Burns: keyboards
Craig Caffall, Danny Caron: guitar
Paul J. Olguin: bass
David Tucker: drums
J. Jaffe: steel guitar, percussion
Suzy Thompson: fiddle
Kimberley Bass: background vocals

de initiatiefnemer van dit Schotse project is Roddy Woomble van de band Idlewild. het idee er achter was om de literaire teksten van bekende zoals Alasdair Gray en Edwin Morgan en minder bekende, veelal hedendaagse Schotse dichters en schrijvers te koppelen aan muziek, waarvoor diverse, voornamelijk Schotse muzikanten gevraagd werd deze in de vorm van een liedje te gieten en van muziek te voorzien.

het project werd gefinancierd door de "Scottish Arts Council" en de organisatie van dit album kwam terecht bij het label Chemikal Underground met "Ballads of the Book" als resultaat.

de sterkhouders zijn de punky "sea shanty" folk van "Dreamcatcher" (Foxface), de folk ballad "The Good Years" (Karine Polwart), het melodieuze "The Leaving" (Alasdair Roberts), waarbij het mooiste nummer op het eind van dit album staat, het folky "The Weight of Years" (Idlewild) met Roddy Woomble (lead vocals), Kris Drever en Kate Rusby (vocals), John McCusker (viool) en Andy Cutting (accordeon).

ook de meer ingetogen bijdragen van James Yorkston, de Trashcan Sinatras, Vashti Bunyan en King Creosote zijn memorabel te noemen, maar helaas willen de overige nummers niet of nauwelijks beklijven.

dit album is allesbehalve een eenheidsworst, waarbij een breed scala aan stijlen voorbij trekt met pop/rock, folk en zelfs elektronica (Malcolm Middleton) die elkaar afwisselen, maar als geheel toch wat onsamenhangend overkomt.

hoe dan ook een sympathiek project en zoals de liner notes opmerken:
"These songs are all rooted in their own kind of Scottishness and they sing out in their own way".

haar eerste album op het Black Top label is een eerbetoon aan Louisiana en de muziek van New Orleans.

een heerlijk gevarieerd album met sterk songmateriaal, fraai uitgevoerd met een keur aan sessiemuzikanten, waarvan de bekendste wijlen Charles Neville, Aaron Neville, wijlen Dr. John en meestergitarist Amos Garrett zijn, aangevuld met merendeels lokale uit N.O. afkomstige musici.

op dit album is een mix van blues, jazz, caribbean, cajun, funk en soul te horen met muzikale invloeden van grootheden als o.a. Professor Longhair, James Booker, Danny Barker en de Neville Brothers.

favoriete tracks het funky "Second Line" (Jon Cleary) met Aaron en Charles Neville op background vocals, het melancholische "Lousiana Love Call" met een fraaie accordeon partij van Zachary Richard en zang van Aaron Neville, de laid-back cover van "Cajun Moon" (J.J. Cale), het aanstekelijke "Creole Eyes" een nummer van gitarist Rick Vito (ooit een aantal jaren lid van Fleetwood Mac), het dampende "Dem Dat Know" (Marty Grebb/Bobby Charles) en de r&b van "Layin' Right Here in Heaven" (Leon Russell) met Dr. John (piano, vocals). 1 van de rustpunten, de ingetogen piano ballad "Southern Music" is een waardige afsluiter.

Maria Muldaur bijgenaamd "the first lady of roots music" is een geweldige zangeres en maakte naar mijn mening haar 3 beste albums in de 70's aan het begin van haar carrière en maakte met "Louisiana Love Call" uit 1992 haar beste album sinds tijden.

Zij droeg dit album op aan de uit New Orleans afkomstige jazz muzikant Danny Barker en zijn vrouw, jazz/blues zangeres Blue Lu (Barker)

Album werd geproduceerd door Hammond Scott
Recorded at Ultrasonic Studios, New Orleans, Louisiana

solo album nummer 8 van de inmiddels 76-jarige blues veteraan Jim Byrnes die een dubbele Amerikaanse/Canadese nationaliteit heeft.

Jim Byrnes, geboren in St. Louis, Missouri groeide op met de blues en memoreert in de liner notes aan het feit, dat hij in zijn jeugd vele concerten bezocht van blues muzikanten als Jimmy Reed, Bobby Bland, BB King, Muddy Waters en lokale artiesten als Little Milton, Albert King etc, die hem als inspiratie dienden. hij deelde al op jonge leeftijd het podium met grootheden als Furry Lewis en Henry "Mule" Townshend, waarvan de laatste hem als mentor diende.

op dit album met onvervalste blues met vleugjes country, gospel en jazz staan een 3-tal originals, een nummer van Steve Dawson, 3 traditionals "Bootlegger's Blues", "No Mail Blues" en het meer bekende "He Was a Friend of Mine" ook bekend van de Bob Dylan cover en voor de rest covers van zijn muzikale helden, o.a. "Black Nights" (Lowell Fulsom), "From Four Until Late" (Robert Johnson) en "Take Out Some Insurance on Me" (Jimmy Reed).

de stevige bluesrock van zijn eigen "Hot as a Pistol" wisselt hij af met de fraaie akoestische country blues van "Walk On' en dan weer foot-stompin "juke joint" blues "No Mail Blues". over de hele linie een album met vrij stevige blues, hoewel "He Was a Friend of Me" ingetogen wordt uitgevoerd met prachtige accenten van de fiddle.

Jim Byrnes wiens stem aan die van Joe Cocker doet denken, wordt begeleid door het geweldige gitaarspel van producer/multi-instrumentalist Steve Dawson, een Canadese blues veteraan die eveneens een flink aantal solo albums op zijn naam heeft staan, een fraaie blazerssectie en een heerlijk strak spelende ritme sectie, hier en daar versterkt met dobro, pedal steel en harmonica.

Jim Byrnes ontving voor dit album voor de derde keer de Canadese Juno Award voor "blues album of the year". fijn dat Ronald5150 13 jaar geleden ook aandacht vroeg voor 's mans werk.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Factory & The Henhouse, Vancouver, British Columbia

waarschijnlijk het eerste bericht bij een album met muziek uit Armenië. Luys Vocal Quintet bestaat uit 5 zangeressen die voor prachtige harmoniezang zorgen. het kwintet werd opgericht in 2003 en maakte 3 albums, waarvan dit de derde is. eerder verschenen "Light to the World" (2003) en "Come to Light" (2004).

de groep trad in het verleden tijdens verschillende internationale muziekfestivals op en voor dit derde album kregen zij 2 "music awards". een aanrader voor de liefhebber van a-capella liederen, weliswaar in de Armeense taal gezongen, echter de oorsprong en betekenis van alle 20 liederen wordt in het begeleidende boekwerkje in het Engels toegelicht.

"Luys" (Light) werd opgedragen aan de 140e verjaardag van Komitas (Soghomon Gevorgi Soghomonian 1869-1935) een Armeens priester, componist, dichter, koordirigent en musicus, die wordt beschouwd als de muzikale stem en grondlegger van Armeense muziek.

Hasmik Konjoyan, Sofya Konjoyan, Marine Nazaryan: alto
Hasmik Baghdasaryan, Mariam Mailyan: soprano

Recorded in Armenia 2007

citaat uit de liner notes:
"Repertoire includes Armenian medieval spiritual songs, pieces from the Divine Liturgy, folk songs, mostly arranged by Komitas"

wijlen acteur/gitarist/producer/singer/songwriter Stephen Bruton was een vermaarde sessiemuzikant en "sideman" voor o.a. T-Bone Burnett, Bonnie Raitt, Willie Nelson. hij was lange tijd lid van de band van Kris Kristofferson met wie hij een jarenlange vriendschap onderhield. voor zijn overlijden speelde hij nog mee op diens album "Closer To the Bone". kortom een man met een indrukwekkende staat van dienst die status genoot onder collega muzikanten, alom bekend en erkend als een meesterlijk gitarist.

hij maakte 5 solo albums waarvan "Right on Time" de tweede is. tevens maakte hij een aantal albums met het vanuit Austin opererende rootsrock gezelschap The Resentments.

op dit album staan 9 eigen nummers, 1 co-written met muzikant/producer Tom Canning en een cover van de legendarische r&b/soul zanger Percy Mayfield, de prachtige ballad "Please Send Me Someone to Love".

veel stevige rootsy blues rock waarop Stephen Bruton met zijn gitaarspel excelleert, zoals op de opener "Right on Time", "Bluebonnet Blue" en "Lonesome Blues" die aan het werk van Delbert McClinton doen denken, waarbij opgemerkt mag worden dat hij diens krachtige, onderscheidende stem mist.

los van het eerder genoemde Percy Mayfield nummer steken de 2 andere ballads "Waves Against the Sand" en "Acts of God" en het met cajun invloeden doordrenkte "Single Star" er bovenuit. 4 pareltjes.
de funky meezinger "Help Yourself" met o.a. Bonnie Raitt in het koortje is ook een sterkhouder.
zoals gezegd voor het overige prima uitgevoerde up-tempo rootsrock.

onder de muzikanten op dit album bevinden zich o.a. de harmonica virtuoos Mickey Raphael, bekend van zijn werk met Willie Nelson, Delbert McClinton (harmonica, background vocal) op "Day Drinking", Tom Canning (piano, Hammond B3), James Pennebaker (fiddle) en Don Was (acoustic bass).

Album werd geproduceerd door Tom Canning
Recorded at The Hit Shack, Austin, Texas & Chomsky Ranch, Los Angeles, California

Stephen Bruton R.I.P. (1948 - 2009)

in tegenstelling tot zijn blues/roots albums is dit een country cover album van de Canadese blues muzikant Jim Byrnes.

een liefdevol eerbetoon aan de country muziek uit zijn jeugd met o.a. covers van "Above and Beyond" (Harlan Howard), "The Bargain Store" (Dolly Parton) en "Don't Let Her Know" (Buck Owens).

deze traditionals worden aangevuld met zijn country arrangementen en interpretaties van "Ribbon of Darkness" (Gordon Lightfoot), het rockende "Sensitive Man" (Nick Lowe) en het ingetogen bluesy "House Where Nobody Lives" (Tom Waits), dat met "Big Iron" (Marty Robbins) en "Harbor of Love" (van Carter Stanley van de Stanley Brothers) met koorzang van de gospelgroep The Sojourners tot de hoogtepunten behoort.

ook de up-tempo opener "I'm Movin On" (Hank Snow) en "Big Blue Diamonds" (Earl "Kit" Carson) met fraai slide gitaarspel van bluesmuzikant/multi-instrumentalist Steve Dawson maken indruk, beide nummers waar de blues invloeden niet ver weg zijn. op het eveneens up-tempo swingende "Pickin' Wild Mountain Berries" (Edward & Clinton Thomas) deelt Jim Byrnes de lead vocalen met zangeres Colleen Rennison.

daar staan enkele mindere nummers tegenover, zoals "City Lights" (Bill Anderson) en de ietwat obligate cover van "Honky Tonk Blues" (Hank Williams). vanwege het muzikale vakmanschap en het hoorbare plezier dat dit album uitstraalt 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Warehouse Studio, Vancouver, British Columbia

Muzikanten o.a.:
Steve Dawson: acoustic & elctric guitar, electric slide guitar, percussion, pedal steel, marxophone, bass
Chris Gestrin: organ, tack piano, philicorda
Mike Sangshyn: fiddle
John Reischman: mandolin
Geoff Hicks: drums
Rob Becker: bass, double bass

"Certain things capture your eye
But pursue only those that capture your heart"
(Native American proverb)

de inmiddels 76-jarige Jim Byrnes groeide op in St. Louis, USA en leerde reeds op 13-jarige leeftijd (blues) gitaar spelen. op dit album werkte hij opnieuw samen met producer/bluesmuzikant Steve Dawson.
wederom een fraai, afwisselend album met een 2-tal eigen co-written nummers (6 en 12), 1 nummer de akoestische blues van "Anywhere the Wind Blows" (Steve Dawson) en 9 covers met zijn eigen, unieke blues interpretaties met vleugjes blues (rock), gospel, r&b en soul.

verrassende covers van o.a. "Step by Step" (Jesse Winchester), "The Shape I'm In" (Robbie Robertson) en "Everybody Knows" (Leonard Cohen) worden afgewisseld met covers van blues en soul classics als "Ain't No Love in the Heart of the City" bekend van de versie van Bobby Bland met een heerlijke pedal steel partij van Steve Dawson, het up-tempo"Ninety Nine and a Half" van Wilson Pickett en het aloude "Out of Left Field" (Dan Penn/Linden Oldham) dat vooral bekend werd in de versie van Percy Sledge.

hoogtepunten zijn verder "Weak Brain, Narrow Mind" (Willie Dixon) en de Elmore James cover "Something Inside of Me" met een fraaie slide gitaar. los van het sterke gitaarspel van Jim Byrnes en Steve Dawson wordt de muziek veelal ondersteund door een blazerssectie, Hammond B3-orgel en op een aantal nummers met de prachtige zang van het gospelkoor The Sojourners.

JIm Byrnes is een vakman die nooit teleur stelt. in 2014 woonde ik een indrukwekkend concert van hem bij in het Witte Kerkje in Terheijden, waar hij optrad met duo-gitarist Lindsay Mitchell, onderdeel van een Europese tournee ter promotie van zijn toen net verschenen album "St. Louis Times".

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Warehouse Studio, Vancouver, British Columbia

de inmiddels 83-jarige Amos Garrett die al sinds 1963 actief is in de muziek, heeft een enorme staat van dienst. hij speelde als sessiemuzikant op meer dan 150 albums mee o.a. op die van Bobby Charles, Emmylou Harris, Bonnie Raitt en Jesse Winchester. de man staat bekend als een geweldig gitarist (master of the telecaster), maakte een aantal verdienstelijke solo albums en verdiende tevens als producer zijn sporen.

op dit album is een mix van blues, jazz, rock en r&b te horen met veelal up-tempo gespeelde nummers, afgewisseld met het instrumentale "Sleepwalk", een klassieker van het illustere instrumentale rock n' roll duo Santo en Johnny Farina, dat o.a. gecoverd werd door de Shadows, de Ventures, Larry Carlton en Joe Satriani en een enkele blues ballad "I Want a Little Girl" (Murray Mencher & Billy Moll).

"Buried Alive in the Blues" is een nummer van 60's/70's legende wijlen Nick Gravenites, bekend van zijn werk met bands als The Electric Flag, Big Brother & The Holding Company en artiesten als Janis Joplin, Mike Bloomfield en Paul Butterfield.

Amos Garrett die over een prettig in het gehoor liggende "bluesy" stem beschikt, excelleert op dit solo album met zijn elektrische gitaarspel, ondersteund door een strakke ritme sectie, een blazerssectie en een af en toe opduikende harmonica.

de muziek op dit album doet bij tijd en wijle aan die van Delbert McClinton denken. bluesmuzikant Jim Byrnes die in hetzelfde genre opereert verzorgde op een aantal nummers de "backing vocals".

Album werd geproduceerd door Tom Lavin
Recorded at Blue Wave Studio, Vancouver, Canada

citaat uit de liner notes:

"One of the most lyrical, original guitarists playing today. Perhaps the most extraordinary aspect of Amos' style is his unusual melodic conception. His single note solos and melodic figures are so distinctive that it is virtually impossible to mistake them for anyone else's"
(Guitar Player Magazine)

de Amerikaan/Canadees Amos Garrett is een "musician's musician". hij staat bekend als een prima gitarist, o.a. Jimmy Page en Richard Thompson zijn fan, speelde als sessiemuzikant op een oneindig aantal albums mee, was bandleider van de band van Maria Muldaur, was samen met Geoff Muldaur eveneens een aantal jaren bandlid van Paul Butterfield's Better Days en was ooit lid van het Canadese country rock gezelschap Great Speckled Bird, een band die hij samen met het Canadese folk duo Ian & Sylvia Tyson oprichtte.

een alom gerespecteerd muzikant die zijn sporen ruimschoots verdiende, vele artiesten op tournees begeleidde en een aantal verdienstelijke solo albums maakte, waaronder dit "Acoustic Album" (ondertitel Michigan Water Blues).

op dit laid-back album met blues, folk, r&b, jazz en Western swing invloeden horen we Amos Garrett op zang en 6 & 12 string gitaar. veel "old time music" met o.a. "Sam's Song" (Lew Quadling/Jack Elliott) een nummer waarmee Bing Crosby en zijn zoon Gary in 1950 een grote hit scoorden, 2 minder bekende liedjes "Hong Kong Blues" en "Small Fry" van de Amerikaanse bandleider, pianist, songwriter Hoagy Carmichael, een aantal traditionals "Grasshoppers in My Pillow" (Huddie Ledbetter aka Leadbelly) plus een aantal songs van "hedendaagse" songwriters, waaronder 3 nummers van de Whiteley Brothers (Chris en Ken) beide multi-instrumentalisten die op dit album meespelen. de fraaie instrumental "Bailey Hill Requiem" met prachtige trompet klanken is het enige nummer dat Amos Garrett zelf schreef. op "Judgement Day" (Jim Condie) en "I Hate Myself" (Jeff Gutcheon) is de koorzang een toegevoegde waarde.

Album werd geproduceerd door Ken Whiteley
Recorded at Casa Wroxton, Toronto, Canada

Amos Garrett: vocals, 6 & 12 string guitars
Ken Whiteley: 6 & 12 string guitars, tenor & longneck banjo, mandolin, percussion, accordion
David Wilkie: mandolin, mandola, mandocello, duet vocalist on "Sam's Song"
Victor Bateman, John Hyde: string bass
Chris Whiteley: trumpet on "Bailey Hill Requiem"

de muziek is van hetzelfde laken een pak als op het eerder in 1984 verschenen album "Red", hoewel de instrumentatie net iets uitgebreider is. verscheen samen met "Green" als 2-cd set "Red & Green".

authentieke, pure in spontane sessies gespeelde Afrikaanse akoestische blues, zoals Ali Farka Toure die op zijn eigen, unieke manier voortbracht.

tijdens een interview werd hem ooit gevraagd wat de ontbrekende schakel was tussen zijn muziek en de Amerikaanse blues:

"Was this style of blues, isolated in remote rural Africa for centuries, the very same music slaves had carried with them to the plantations of the American southern states? No, was the short answer to that. Ali turned out to be a big fan of American blues and had accumulated since his youth a collection of cassettes. However on first hearing this music in the 60's he had been struck by the similarities it bore to his own. "This is music that has been taken from here" he once said.

de originele opnames van dit album vonden "in the early eighties" plaats in de Radio Mali Studios, Bamako, recorded by Boubacar Traore, Jean Claude & Ali Farka Toure en werd als re-issue geproduceerd door Nick Gold. de geluidskwaliteit is prima.

All songs by Ali Farka Toure

tracks 1 t/m 4
Ali Farka Toure - vocals & guitar
Hammar Sankare - vocals & calabash

tracks 5 t/m 8
Ali Farka Toure - vocals & guitar
Boubacar Hamadoun Farana - griot
Ousmana Gadjaka - n'goni traditional guitar

uit de liner notes (World Circuit, 2004)

"Two cd set of classic recordings available for the first time in over a decade. The "Red" album is the pivotal set that launched Ali's career in the west, and the "Green" album reconfirmed his status as one of Africa's most important artists. Both albums are included complete and digitally remastered from the original tapes"

het debuutalbum op de westerse markt van de Malinese grootmeester werd vanwege de rode hoes simpelweg "Red" genoemd. er bleken al 6 of 7 cassettes met muziek van de man in Mali in omloop te zijn. een selectie daarvan werd in de jaren 80 uitgebracht op de LP's "Red" (1984) en "Green" (1988) vanwege de groene hoes.

het verhaal erachter is dat de BBC radio 3 d.j. Andy Kershaw in 1986 een platenwinkel in Parijs bezocht en in de uitverkoopbakken nietsvermoedend de LP "Red" kocht, uitgegeven op het Disques Esperance label dat gedistribueerd werd door het Franse Sono Disc. thuis in Engeland begon hij deze muziek te draaien en bleek deze Afrikaanse akoestische blues bij de luisteraars aan te slaan. even later bezocht hij een "African music gig" in Londen (Town and Country Club) waar hij Anne Hunt ontmoette, 1 van de oprichters van het World Circuit label en sprak hij haar aan "We've got to find this guy called Ali Farka Toure" en "We've got to bring him to the U.K.". Anne Hunt ging naar Mali en vond de man. niet veel later maakte hij zijn UK debuut in dezelfde club voor een zaal met enthousiaste fans en werd dit album in Engeland uitgebracht.

op dit "Red" horen we Ali Farka Toure op zijn puurst met de man op zang en gitaar en een 2e stem van Hammar Sankare die tevens bescheiden percussie speelt, waardoor de muziek als een spontane sessie aanvoelt. hoewel zijn latere albums, zoals "Savane" en "Talking Timbuktu" met Ry Cooder eveneens geweldige muziek bevatten, heeft zijn muziek zelden zo authentiek geklonken.

de re-issue in 2004 van deze "digitally remastered" albums op cd in een 2-cd set (World Circuit) klinkt als een klok. de oorspronkelijke opnames vonden plaats in "the early eighties at Radio Mali Studios, Bamako, recorded by Boubacar Traore, Jean Claude & Ali Farka Toure".

All songs by Ali Farka Toure

voor wie iets wil weten over de teksten die nogal "basic" zijn:

1. La Drogue - A song to educate the young not to take drugs
2. Ali Aoudy - In praise of the late Ali Aoudy, a great Malian hero who worked with Modibo Keita to gain Mali's independence
3. Cherie - A love song
4. Timbindy - A love song telling of the attempts to seduce a reluctant girl
5. Laleiche - Love song about the problem of a poor boy in love with the daughter of rich parents
6. Ketine - An ancient theme encouraging us to seek justice where there is injustice
7. Laisse les Fases - Do not do wrong as you will lose your true self
8. Baliky Lalo - Tells of an old man who seeks out young girls

een project van Geoff Muldaur als geste aan zijn toen nog levende muzikale maatje Stephen Bruton, waarbij hij een aantal muzikanten om zich heen verzamelde onder de naam Texas Sheikhs inclusief Stephen Bruton. de naam Texas Sheikhs is een verwijzing naar het illustere country/blues gezelschap The Mississippi Sheikhs. het nummer "Please, Baby" (Bo Carter) werd in 1931 voor het eerst door hen opgenomen. een cover van dit nummer verscheen ook op het gelijknamige album van The Notting Hillblllies (met Mark Knopfler).

er staan 8 traditionals op dit album plus een 6-tal covers "All By Myself" (Big Bill Broonzy), "Hard Time Killin' Floor" (Skip James), "Travellin' Riverside" (Robert Johnson), "Yellow Dog Blues" (W.C. Handy), "Fan It" (van de vaudeville artiest Frankie Jaxon & Dan Howell) en het eerder genoemde "Please, Baby".

een mix van oude Amerikaanse muziek met folk, country, blues, jug band music, rag time, string band, swing ofwel "old time music". Geoff Muldaur deelt de lead vocalen met blues muzikant Johnny Nicholas die o.a. speelde met Big Walter Horton en de band Asleep At The Wheel, Jim Kweskin van de sixties band The Jim Kweskin Jug Band en Bruce Hughes die met Stephen Bruton samenspeelde in de Austin rootsrock band The Resentments. onder de muzikanten bevinden zich verder Cindy Cashdollar die met o.a. Rick Danko, Levon Helm en Paul Butterfield samen speelde en op tournee ging met Bob Dylan, Van Morrison en Rod Stewart. cajun fiddler Suzy Thompson is afkomstig uit de old time music scene van Californië.

ondanks het allegaartje aan stijlen klinkt dit smaakvolle "feel good" album toch als een eenheid. een jaar later verscheen het album "The Mississippi Sheikhs Tribute Concert" (2010) m.m.v. van o.a. Geoff Muldaur. Rory Gallagher vernoemde ooit een nummer naar dit gezelschap op zijn album "Photo-Finish" maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Geoff Muldaur & Bruce Hughes
Recorded at Wire Recording, Austin, Texas

The Texas Sheikhs:
Geoff Muldaur: vocal, guitar, 6-string banjo, kazoo, backup vocal
Suzy Thompson: fiddle, accordion, backup vocal
Cindy Cashdollar: acoustic, slide & steel guitar, various
Stephen Bruton: guitar, mandolin, 6-string banjo
Johnny Nicholas: vocal, guitar, harmonica, mandolin, 6-string banjo, kick drum, backup vocal
Bruce Hughes: vocal, upright bass, guitar, backup vocal

Guest Sheiks: Jim Kweskin: vocal, guitar, 6-string banjo, Floyd Domino: piano, Damien Llanes: brush box

deelcitaat uit de liner notes (G.M. 2009)

"Turner S. Bruton passed away on May 9, 2009. This album is lovingly dedicated to his memory. Early in 2008, Roger Kasle and I decided to put together some recording sessions in Austin, Texas. Our friend, Stephen Bruton, was in a battle with cancer and we were looking to change the subject...let Stephen have a little fun picking some easy ones with his friends. We recorded in late April and again in October of 2008 and the results are right here on this album. My sincere thanks to Roger Kasle for making this project happen and for giving Stephen and the rest of us the opportunity to have one of the most enjoyable times we have ever had in the recording studio"

het eerste live album van de destijds 56-jarige Geoff Muldaur werd mede georganiseerd door de Duitse regionale Sparkasse Bank en opgenomen in zaal Moments in Bremen.

16 fraaie solo uitvoeringen met Geoff Muldaur op zang en zijn virtuoze"fingerpicking" gitaarspel met nummers afkomstig van zijn eerdere solo albums, hoewel 3 nummers (10,11 en 15) pas een jaar later zouden verschijnen op zijn album "Password" (2000). 2 "nieuwe" nummers "The Common Cold" een door hem op muziek gezet gedicht van Tennessee Williams en de traditional "Wild About My Lovin" (Jim Jackson).
"Downtown Blues" eveneens van bluesman Jim Jackson verscheen eerder op het album van de Jim Kweskin Jug Band (1966) waar Geoff Muldaur ooit lid van was.

de muziek op dit "less is more" album in het blues/folk genre voelt als een intiem huiskamerconcert, waarbij de sprankelende nummers van begin tot eind de aandacht weten vast te houden. ook liefhebbers van de vroege Ry Cooder of een vergelijkbare muzikant als Chris Smither zal deze muziek aanspreken lijkt mij.

citaat uit de liner notes van Geoff Muldaur:

"My Bremen concert took place quite early on as part of my re-emergence as a stage performer in the late 1990's. After dropping out of the scene in the early 1980's, I had not sauntered upon the stage with any regularity until the Fall of 1997 when my friend Bob Neuwirth invited me to come to Italy to see if I still had the spark in me.

But back to the Bremen show, my first appearance in Germany, and now my first "live" album. I remember fondly that I flew in from England a bit early. My show that night was easy enough, but with some apprehension on my part. The audience was respectful to a fault..calm applause, quiet..and it caught me off guard...not accustomed to this. The payoff came after the show, however, when I began to realize from conversations with the audience that they had really loved the show"

een beetje vreemde eend in de bijt dit derde album van Geoff Muldaur. "whilst the music fitted perfectly into the radio rock catalogue of music issued that summer, it failed to find an audience and wasn't a commercial success" staat in de liner notes te lezen.

het allegaartje aan stijlen o.a. blues, funk, soul en r&b speelt dit album parten en de toevoeging van strijkers en synthesizers doen de liedjes op dit album geen goed, zoals op "Let it Out" een nummer van Gary Wright, bekend van de band Spooky Tooth of de wat vreemde musical muziek van het uitbundige slotnummer "Hooray for Hollywood" (Mercer/Martin).

de sterkhouders op dit album zijn "Since I've Been With You Babe" een nummer van Ronnie Barron met wie hij eerder samenspeelde in de Better Days band van Paul Butterfield , "Motion" (Allen Toussaint) beide met gedeelde leadzang met Bonnie Raitt, "Southern Nights" het titelnummer van Allen Toussaint's geweldige solo album uit 1975 en het niet stuk te krijgen "I Don't Want to Talk About It" (Danny Whitten), waarvan de eerste versie verscheen op het debuut album van Crazy Horse (1971).

zijn uitvoering van een ander Allen Toussaint nummer "What Do You Want the Girl to Do" kan niet tippen aan de versie van Boz Scaggs op diens album "Silk Degrees" of de versie van Bonnie Raitt maar dan onder de titel "What Do You Want the Boy to Do" van haar album "Home Plate".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Klaus Vormann (bass), Jim Keltner (drums), Dr. John (keyboards), Dennis Coffey, Jay Graydon, Dean Parks, Jesse Ed Davis (guitars) en Bobby Keys en Jim Price (horns).

"Motion" is een toch wel teleurstellend nogal onsamenhangend album, dat geproduceerd werd door Trevor Lawrence. Geoff Muldaur maakte in de nineties een aantal, veel betere albums waaronder "The Secret Handshake" (1998) en "Password" (2000).

de re-issue uit 2001 van dit album op Bulleseye (Rounder) bevat 8 nummers van het originele album uit 1979 en 4 nummers (5,6,11,12) van het duo-album "Flying Fish" (1978) dat hij samen met gitarist Amos Garrett maakte.

Geoff Muldaur die in zijn jeugd een fascinatie had voor de akoestische country blues van mensen als Son House, Ramblin' Thomas, Bukka White en Lonnie Johnson en zich later ook ging verdiepen in de elektrische blues van o.a. Muddy Waters, Howlin' Wolf, Elmore James, JImmy Reed en B.B. King, geeft op dit album zijn eigen unieke interpretaties weer van een aantal blues "classics", een 4-tal traditionals en een 2-tal eigen nummers, waaronder het prachtige instrumentale miniatuurtje "Dance of the Coloured Elves".

veel up-tempo bandversies met de prachtstem van Geoff Muldaur met de ene na de andere fraaie gitaarriff van o.a. Amos Garrett en Stephen Bruton veelal aangevuld met een blazerssectie, waaronder het soulvolle "Bad Feet" (Joe Tex), de funky gespeelde traditional "Meanest Woman" en een andere traditional "Old Train" dat klinkt als een spontane blues sessie.

verder fraaie covers van de klassieker "Walking to New Orleans" (Bobby Charles), "Sloppy Drunk Blues" ( Sleepy John Estes) van wie Ry Cooder ook meerdere nummers coverde, de blues stamper "Forty Four" (Chester Burnett aka Howlin' Wolf) ook bekend van de versie op het gelijknamige debuut album van Little Feat (1971) en het aloude "That's All Right" (Arthur Crudup) dat iedereen zal kennen van de Elvis Presley versie.

voller en rijker geïnstrumenteerd dan de meer ingetogen prachtalbums die hij vele jaren later zou maken "The Secret Handshake" (1998) en "Password" (2000), is ook dit album het beluisteren waard.

Original recordings and re-issue produced by Michael Melford
Recorded at Chico's Organic, Malibu, California & The Mixing Lab, Newton, Massachusetts

citaat uit de liner notes:

"There are only three white blues singers; Geoff Muldaur is at least two of them" - Richard Thompson

na 18 jaar stilte verscheen van Geoff Muldaur in 1998 het ijzersterke come-back album "The Secret Handshake". 2 jaar later verscheen de reguliere opvolger van dat album "Password", wederom een vergeten meesterwerkje in het folk/blues genre met o.a. gospel en jazz invloeden.

up-tempo nummers als het bluesy "Drop Down Mama" (Sleepy John Estes), de jugband versie van "At the Christmas Ball" ooit groot gemaakt in de versie van Bessie Smith met een lead vocal van Clare Muldaur, een dochter uit zijn 2e huwelijk, de gospel blues van het ritmische "Trouble Soon Be Over" (Blind Willie Johnson) of "K.C. Moan" (Tewee Blackman) met harmonie vocalen van wijlen Kate en Anna McGarrigle worden afgewisseld met folk/blues ballads als "Wait Til I Put on My Robe" (Clay/Scott) met eveneens harmoniezang van de McGarrigle zussen en "Some of These Days" (Charlie Patton).

de 2 public domain liedjes, de folky ballad "Mary of the Wild Moors" en de hymne "Beautiful Isle of Somewhere" schitteren in eenvoud. ook zijn laid-back versie van "Light Rain", een nummer van de door hem bewonderde sixties folkie Eric Von Schmidt, plus de 2 eigen nummers van Geoff Muldaur "Kitchen Door Blues" een door hem op muziek gezet gedicht van Tennessee Williams en zijn akoestische solo uitvoering van "Got to Find Blind Lemon, Pt. 2" een eerbetoon aan bluesman Blind Lemon Jefferson overtuigen.

naast het virtuoze "fingerpicking" gitaarspel en zijn geweldige zang, wordt de muziek op dit intiem klinkende album met prachtige accenten voorzien door o.a. David Lindley/Dave Alvin/Stephen Bruton (guitar), Greg Leisz (pedal steel), Richard Greene (fiddle), John Sebastian (harmonicas) en Van Dyke Parks (accordian, pump organ).

waar zijn albums uit de seventies soms wat onsamenhangend over kwamen, is dit "Password" een zeer coherent album dat van begin tot eind als een eenheid klinkt. een feestje voor de oren van de liefhebber van dit genre.

Album werd geproduceerd door Geoff Muldaur
Recorded at studios in California, Massachusetts & New York

de inmiddels 81-jarige Maria Muldaur, "America's First Lady of Roots Music" speelde reeds als 21-jarige zangeres/muzikante (fiddle) mee op het album van The Even Dozen Jug Band (1964). haar naam was toen nog Maria D' Amato. andere leden van die band waren o.a. Stefan Grossman en John Sebastian die later beroemdheid zou vergaren met de band Lovin' Spoonful. korte tijd later trad zij toe tot de Jim Kweskin Jug band, waar zij in contact kwam met mede muzikant Geoff Muldaur haar 1e echtgenoot.

Maria Muldaur die actief is in het blues, country, folk, jazz of "old time music" genre keert op dit album terug naar haar roots uit die tijd, jug band muziek. definitie: akoestische blues- en folk met gebruik van een jug (kruik) bespeler. oorspronkelijk werd deze muziek gemaakt in de jaren 20 en 30 door Afro-Amerikanen in het zuiden van de VS. ook cajun, dixieland en skiffle behoren tot de invloeden.

op dit album staan 6 traditionals, een re-make van "I Ain't Gonna Marry" van Jim Kweskin en o.a. 2 nummers van wijlen Dan Hicks, bekend van het genre country swing met jazz, die perfect aansluiten bij het genre.

een aantal van haar vroegere jug band maatjes spelen mee, waaronder John Sebastian (baritone guitar, six string banjo, guitar, harmonica), Fritz Richmond (jug) en David Grisman (mandolin, mandola, banjo). oudgediende Taj Mahal (banjo, guitar) en nieuwkomer Kit Stovepipe (national guitar, jug, washboard) spelen eveneens een deuntje mee. ook de blazerssectie met Jim Rothermel (clarinet), Bob Schwartz (trumpet) en Kevin Porter (trombone) staat garant voor de aanstekelijke, blij makende muziek.

1 van de beste albums uit de nadagen van haar carrière met inderdaad "Good Time Music for Hard Times".

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur

nadat hij vanaf 1973 t/m 1975 lid was geweest van Paul Butterfield's Better Days bluesband met ook gitarist Amos Garrett in de gelederen, verliet hij die band en bracht Geoff Muldaur in korte tijd 2 solo albums uit, waarvan "Is Having a Wonderful Time" de 1e is.

een nogal wisselvallig album met veelal oude Amerikaanse classics gespeeld in verschillende stijlen, waardoor het geheel wat onsamenhangend overkomt.

ragtime/vaudeville op "Livin'in the Sunlight" en "I Want to Be a Sailor", swingende soul & r&b op "99 1/2" met een koortje van Paul Owens & the Capitol City Stars, de veel gecoverde klassieker "Gee Baby Ain't I Good to You" (Redman/Rasaf) dat voor het eerst in 1943 een hit werd voor Nat King Cole's King Cole Trio.
slechts 1 eigen nummer op dit album, het matige "Why Should I Love You".

de 3 sterkhouders op dit album zijn de soulvolle versie van "Higher & Higher" (ooit een hit voor soul en r&b zanger Jackie Wilson), de country/folk blues van "Jailbird Love Song" (Vinson) ingevuld met o.a. banjo, fiddle en harmonica. het absolute prijsnummer is de ontroerende, melancholische versie van "Tennessee Blues" met zang van Geoff Muldaur, zijn echtgenote van destijds Maria en Jenny Muldaur en met Richard Thompson op lead gitaar. een prachtig nummer van Bobby Charles dat eerder op het gelijknamige album "Bobby Charles" (1972) verscheen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Stephen Bruton, Amos Garrett, Cornell Dupree (guitar), Bill Keith (pedal steel), Seldon Powell (baritone sax), Ron Carter (bass) en James Booker (piano).
John Cale (Velvet Underground) speelde viola op "Higher & Higher".

Album werd geproduceerd door de Engelsman Joe Boyd, bekend van zijn folk/rock producties uit die tijd
Recorded at A & R Studios, New York

deelcitaat uit de liner notes van John O'Regan (August 2016)
"a mixture of laid-back folk blues and soul styles peppered with a touch of vaudeville and made with the commercial market in mind. The arrangements mix brass and rhythm sections , and lace funky blues-based folk-rock with some vintage R&B in a manner not dissimilar to J.J. Cale and Little Feat"

de inmiddels 81-jarige Geoff Muldaur was mede oprichter van de Jim Kweskin Jug Band en ooit lid van de band van Paul Butterfield. in 1963 verscheen zijn solo debuut album "Sleepy Man Blues" en met zijn ex vrouw Maria Muldaur maakte hij eind jaren 60/begin jaren 70 2 fraaie duo-albums.

hij staat bekend om zijn geweldige "fingerpicking" gitaarspel en beschikt over een warme, ietwat aparte stem bijzonder geschikt voor de "old time music" die hij over het voetlicht brengt.

na een stilte van 18 jaar verscheen dit sterke dor hemzelf geproduceerde come-back album met als ondertitel "American Music: blues & gospel". i.t.t. vergelijkbare collega's als Peter Case of Chris Smither bevat de muziek van Geoff Muldaur behalve folk/country-blues ook gospel, jug band en hillbilly invloeden.

Geoff Muldaur is behalve muzikant eveneens musicoloog en verdiept zich in de oude Amerikaanse muziek. zo ook op dit album met zijn arrangementen en versies van oude "classics" als de gospel "This World Is Not My Home" (Albert E. Brumley Jr.), de countryblues van "Alberta" (Huddie Ledbetter aka Leadbelly) met accenten van fiddle en accordeon, de blues van "Someday Blues" (Sleepy John Estes) of de folk/blues van de traditional "Mistreated Mama" met o.a. dobro en fiddle spel en een backing vocal van zijn dochter Jenni Muldaur.

op een aantal nummers doet een heerlijke blazerssectie mee en wijlen gitarist/producer Stephen Bruton zorgde voor fraaie bijdragen op mandola, lead & elektrische gitaar.

de ontstaansgeschiedenis van de liedjes wordt door Geoff Muldaur uitgebreid toegelicht in de liner notes. 1 van de hoogtepunten is het door hemzelf geschreven "Got To Find Blind Lemon - Part One", een liefdevol eerbetoon aan de blinde blues/gospel muzikant Blind Lemon Jefferson. fraai uitgevoerd met alleen zijn zang en akoestische gitaarspel summier begeleid door conga's.

de man maakte met "The Secret Handshake" een verbluffend goed album binnen dit genre.

ben niet zo bekend met het werk van de inmiddels 78-jarige Loudon Wainwright, sterker nog dit is het enige album dat ik van hem ken.

dit album trapt fraai af met het up-tempo "People in Love", waarna relatief veel ingetogen, rustige nummers volgen. "The Picture" met het prachtige vioolspel van David Mansfield is inderdaad ontroerend mooi.

favoriete tracks, het aanstekelijke "The Doctor" en het komisch/tragische "I'd Rather Be Lonely" beide nummers met o.a. de Canadese folkmuzikant Chaim Tannenbaum (banjo, harmonica, vocals) die op veel albums van de McGarrigle Sisters meespeelde. ook de klein gehouden nummers "Hitting You", "4 x 10" en "Sometimes I Forget" overtuigen. op "Between" horen we de man solo a-capella zingen en "Talking New Bob Dylan" is een heerlijke Dylan pastiche.

prijsnummers zijn verder de prachtmelodie van "So Many Songs" met backing vocals van wijlen zijn 1e echtgenote Kate McGarrigle, haar zus Anna en het vocale zangtrio The Roches en een heerlijke pedal steel partij van de gerenommeerde sessiemuzikant David Mansfield. de laatste legt wederom prachtige viool accenten op het ingetogen "A Father & a Son", dat Loudon schreef voor zijn zoon Rufus.

wellicht heeft ouwekock gelijk dat dit 1 van zijn allermooiste is. dit jaar (2025) verscheen een nieuw live album "Loudon Live in London" dat op MuMe nog zonder stemmen bleef. de kwaliteit van "History" vraagt wel om verdere verdieping van zijn omvangrijke oeuvre. Tja, waar te beginnen.....

een live album van de inmiddels 85-jarige "living legend" Judy Collins. de nummers van dit album werden opgenomen tijdens een tournee van haar in 1970.

haar stem moet je liggen, maar als je daar geen probleem mee hebt blijft er prachtige muziek over.
veel fraaie covers, waaronder 2 van Leonard Cohen "Joan of Arc" en "Famous Blue Raincoat" die haar op het lijf zijn geschreven, "Four Strong Winds" van de Canadese singer/songwriter Ian Tyson, vooral bekend van Neil Young's versie op het album "Comes a Time", "Chelsea Morning" (Joni Mitchell) en een Bob Dylan cover van "Just Like Tom Thumb's Blues" met een excellerende Ry Cooder op elektrische gitaar, die met zijn herkenbare spel eveneens haar eigen nummer "Song for Judith" boven de middelmaat laat uitstijgen, een nummer met prachtige koorzang.

ook "Easy Times" dat zij samen met acteur Stacy Keach schreef wil beklijven. dit geldt minder voor "Vietnam Love Song", "Innisfree" een door Hamilton Camp op muziek gezet gedicht van W.B. Yeats en de solo a-capella gezongen traditional "All Things Are Quite Silent". 3 iets "mindere" nummers, maar verder een fraai rustgevend album met meer folk dan pop zonder enige poespas. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Mark Abramson

Judy Collins: acoustic guitar, piano, vocals
Ry Cooder: 2nd, acoustic & electric guitar
Susan Evans: drums, percussion, vocals
Gene Taylor: bass, vocals
Richard Bell: piano, vocals

de uit New York afkomstige Jesse Colin Young (echte naam Perry Miller) was een prima singer/songwriter en begenadigd zanger. eerst actief met de vermaarde sixties band The Youngbloods, die hij samen met gitarist Jerry Corbitt formeerde en waarmee hij als frontman een aantal fraaie albums maakte. de Youngbloods scoorden in 1967 een hit in de U.S.A. met "Get Together" een nummer van Chet Powers (aka Dino Valenti), bekend van de psychedelic rock band Quicksilver Messenger Service.

de band The Youngbloods werd in 1972 opgeheven, waarna Jesse Colin Young opnieuw een solo carrière begon die meer dan 50 jaar duurde. hij maakte in de seventies een aantal fraaie solo albums, o.a. "Song For Juli" (vernoemd naar zijn dochter), "Light Shine" en "Songbird" met een mix van blues/country/folk/rock en lichte jazz invloeden. hij bleef tot in lengte van jaren solo albums uitbrengen, waarvan "Crazy Boy" een album is uit de nadagen van zijn carrière. zijn eerdere solo debuut "The Soul of a City Boy" (1964) is overigens een echt folk album.

op "Crazy Boy" dat op zijn eigen "Ridgetop" label verscheen, staat een re-make van 1 van zijn bekendste nummers "Darkness, Darkness" dat oorspronkelijk verscheen op het Youngbloods album "Elephant Mountain" (1969). een nummer dat gecoverd werd door o.a. Cowboy Junkies, Robert Plant en onze eigen Golden Earring.

dit album met 10 eigen songs waarvan 1 "The Cross & the Gun" co-written met Wendy Waldman is geen slecht album, maar doet helaas qua sound in niets herinneren aan die van zijn 70's albums.
veel AOR liedjes met synths die aan een soort van stadionrock doen denken en niet willen beklijven.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Michael Porcaro (bass), Carlos Vega (drums), Bill Cuomo (keyboards, synthesizer), Rick Vito (slide guitar) en Dean Parks & Dennis Herring (rhythm guitars).
Timothy B. Schmit (Eagles) is op tracks 8 t/m 10 te horen op backing vocals.

zijn live album "On the Road" (1976) beschouw ik als een klassieker binnen het oeuvre dat de man ons achterliet. jammer dat deze en zijn overige seventies albums zo moeilijk verkrijgbaar zijn.

Jesse Colin Young R.I.P. (16 maart 2025)