de inmiddels 72-jarige in Mumbai (voorheen Bombay) geboren Aruna Sairam, afkomstig uit een Tamil familie heeft meer dan 50 albums op haar naam staan, waaronder vele samenwerkingen. zij maakt o.a. zogenaamde carnatische muziek, een oude, traditionele vorm van Zuid-Indiase klassieke muziek uit de Indiase staten Tamil Nadu, Karnataka en Kerala. zij zet op haar albums de traditie voort van zangeressen als Vennai Dhanam en het door 2 zussen gevormde vocale duo Brinda en Mukt(h)a. de basis van deze muziek wordt gevormd door "raga" (het melodische raamwerk van improvisatie) en "tala" (de repeterende, ritmische begeleiding), die zij voorziet van haar zang. Aruna Sairam beschikt over een prettig in het gehoor liggende stem, maar daar zullen de meningen verdeeld over zijn.

deze "meditatieve" muziek zal niet ieders "cup of tea" zijn. de percussie instrumenten mridangam (een twee vellige trommel) en kanjira (een Zuid-Indiase frame trommel) bepalen samen met de virtuoos bespeelde tabla de ritmes. "Kai Vidamattan" en "Kaaranam Kettu" zijn nummers uit haar rijke Tamil repertoire. "Abhang" is een werk afkomstig van de hindoeïstische Bhakti beweging uit de deelstaat Maharashtra.

de gevierde en veel bekroonde zangeres Aruna Sairam ontving vele nationale en internationale prijzen voor haar werk. wellicht dat degenen die bekend zijn met dit genre haar kennen.

Album werd geproduceerd door Suresh Gopalan

B.V. Ragavendra Rao: violin
J. Vaidyanathan, Madurai T. Srinivasan: mridangam
Sai: tabla
B.S. Purushotham: kanjira

een beproeving om dit onsamenhangende album uit te zitten. teveel synthesizers, soms heftige passages en overdadige strijkers in nummers die wellicht goed bij de film scenes passen, maar die het merendeels aan een goede melodie ontbreekt en in de huiskamer niet tot hun recht komen. "The Cliffs of Insanity", "The Swordfight", "The Fireswamp" en "Revenge" zijn wat dat betreft dieptepunten.

bescheiden hoogtepunten zijn de simpel gehouden akoestisch gespeelde nummers "I Will Never Love Again", "The Friends' Song" en de sterke melodieen van "Morning Ride" en "Guide My Sword".

gelukkig staat er op het eind van dit volledig instrumentale album het verlossende "Storybook Love" een ballad van Willy DeVille prachtig door Willy DeVille gezongen. 1 van de weinige nummers met een memorabele melodie. een nummer dat al eerder verscheen op zijn album "Miracle" (1987), dat Mark Knopfler produceerde en waarop hij meespeelde.

Album werd geproduceerd door Mark Knopfler & Guy Fletcher

het eerste samenwerkingsalbum van 2 blues grootheden, de inmiddels 83-jarige Taj Mahal en de 73-jarige Keb Mo (Kevin Moore) van wie de sinds 1968 in de muziek actieve Taj Mahal de meest indrukwekkende staat van dienst heeft.

het zijn met name de akoestische klein gehouden country/blues nummers die indruk maken en niet toevalligerwijs zijn dat covers, zoals "She Knows How to Rock Me" (William Lee Perryman), "Diving Duck Blues" (John Estes) en de John Mayer cover "Waiting on the World to Change" met backing vocals van Bonnie Raitt. ook "Shake Me in Your Arms" (Billy Nichols) dat als een spontane blues boogie klinkt en de aanstekelijke Who cover "Squeeze Box" (Pete Townshend) willen enigszins beklijven.

helaas geldt dat niet voor de 6 veelal co-written nummers van Keb Mo die weinig memorabele melodieen bevatten, mainstream up-tempo blues/pop laten horen en lijden aan overproductie (teveel blazers en achtergrondzang) met het "catchy" "Soul" met Afrikaanse en reggae klanken als dieptepunt. zijn "Ain't Nobody Talkin" is 1 van de weinige, goede zelfgeschreven liedjes.

hoewel het spelplezier er vanaf spat een lichte tegenvaller. had deze grootmeesters graag gehoord in een minder vol gepropte en minder gepolijste productie. beiden hebben solo een stuk betere albums gemaakt.

dit jaar (2025) verscheen het resultaat van hun tweede samenwerking "Room on the Porch".

Album werd geproduceerd door Keb' Mo' & Taj Mahal
Recorded at Stu Stu Studio, Nashville, Tennessee

de reeds sinds de begin jaren 80 muzikaal actieve Koffi Olomide die als een grootheid in o.a. de Democratische Republiek Congo, diverse Afrikaanse landen en Frankrijk wordt beschouwd, maakte begin jaren 90 een aantal albums met soukous en Congolese rumba en wat pop invloeden met melodieuze, vrij zoete liedjes waarop de instrumentatie bescheiden werd gehouden. liedjes die lekker weg luisterden zoals op de albums "Tcha Tcho" en "Les Prisonniers Dorment".

op deze 2-cd is van die sound niets meer te horen. een mix van o.a. disco, funk, soul en (Afro) pop die wel erg nadrukkelijk lonkt naar de gunst van westerse oren. glad, gepolijst geproduceerd met o.a. geprogrammeerde beats/drums en synthesizers, waarbij de authenticiteit van zijn Afrikaanse roots ver te zoeken is. de melodieen, de overdadige, overstuurde instrumentatie en de koortjes klinken behoorlijk "over the top", maar spraken kennelijk een breed publiek aan, want dit album ook wel "Bord Ezanga Kombo" genoemd, werd 1 van zijn beter verkochte albums.

typisch zo'n album met een soort van Afrikaanse "Ibiza dance party" sound dat de liefhebber van Afrikaanse roots muziek niet zal aanspreken.

fraaie, authentieke Tex-Mex zonder opsmuk met stuk voor stuk aanstekelijke nummers, waarbij het speelplezier uit de speakers spat in een helder klinkende, prima productie. de door Freddy Fender en Flaco Jimenez lang gekoesterde wens om samen een album op te nemen kwam uiteindelijk in 2005 tot stand.

nummers van diverse Mexicaanse componisten, o.a. Juan Gaytan, Gilberto Parra, Manuel Gonzales en Emilio Hinojosa, aangevuld met een aantal traditionals en 1 nummer "Ay Mama" van Baldemar Huerta aka Freddy Fender.

de zang van Freddy Fender en Flaco Jimenez wordt op diverse nummers voorzien van fraaie extra vocalen van een zangeres, die vreemd genoeg niet bij de credits van dit album wordt genoemd.

een aanrader voor de liefhebbers van de Texas Tornados en de solo albums van accordeon virtuoos Flaco Jimenez (R.I.P. 31-07-2025).

Album werd geproduceerd door Michael & Ron Morales
Recorded at Studio M, San Antonio, Texas (May 2005)

Freddy Fender: vocals
Flaco Jimenez: accordion, vocals
Max Baca: bajo sexto
Gabriel Zavala: all percussion

uit de liner notes:

"Take two music legends, strip away their no. 1 hits, their collaborations with Bob Dylan and The Rolling Stones and 7 Grammy Awards. What you have left is "Dos Amigos", Freddy Fender and Flaco Jimenez have united for the first time to make a recording that takes the listener back to their early years playing the cantinas of the Texas-Mexico border. The intimate session, recorded in San Antonio, features the simple magic of the bajo sexto and Jimenez's accordion to create the perfect setting for the duo's classic and seasoned voices"

een volledig akoestisch album van de Malinese diva Oumou Sangare. haar stem moet je liggen. die is inderdaad wat donkerder en zwaarder dan die van andere Malinese zangeressen zoals Fatoumata Diawara of Rokia Traore.

op "Acoustic" staan liefst 9 nummers van haar album "Mogoya" (2017) plus 1 nummer "Diaraby Nene" van "Moussoulou" (1989) en een nummer "Saa Magni" van "Ko Sira" (1993).

het album lijkt inderdaad aan de lange kant wat in de hand wordt gewerkt door de wat eenvormige nummers waarbij een iets rijkere instrumentatie de muziek op dit album goed had gedaan.

Oumou Sangare: lead vocal
Guimba Kouyate: acoustic guitar, musical direction
Benogo Diakite: kamele ngoni
Emma Lamadji, Kandy Guira: background vocals
Vincent Taurelle: celesta, piano

de liner notes vermelden het volgende:

"This album was recorded in two days at Midi Live Studios In Villetaneuse, a suburb of Paris. The musicians recorded all the songs live, without amplification, headphones, retakes or overdubs. A way of recording with no "safety net" that afforded each musician and vocalist the joy of reconnecting with the natural sound of his or her instrument and gave Oumou Sangare the opportunity to capture the emotional truth of every moment"

"Home recordings & Rarities" is als ik het goed heb geen verzameling met nieuwe liedjes van Patty Griffin, maar een verzameling van niet eerder uitgebrachte oude liedjes die in de loop van de jaren op de plank bleven liggen.

ben een groot fan van haar spaarzaam geinstrumenteerde albums "1.000 Kisses" en "Impossible Dream" waar prachtige, ingetogen muziek op staat. ben minder gecharmeerd van haar meer gepolijste producties als "Children Running Through", maar ondanks dat wil het kale "Tapes" mij niet echt pakken.

Patty Griffin begeleidt zichzelf op 8 nummers op akoestische gitaar of piano, op 2 nummers aangevuld met een band op "Don't Mind" een duet met Robert Plant en het in country stijl gespeelde "Little Yellow House", dat een bescheiden hoogtepunt is, tezamen met de piano ballads "Night" en "Forever Shall Be".

het bluesy "Get Lucky" en het instrumentale "Octaves" (piano, drones) vallen wat uit de toon bij de rest van de nummers.

ondanks dat je kunt zeggen "een stem, een gitaar of piano en een goede melodie, meer moet dat niet zijn", ervaar ik "Tape" als een lichte tegenvaller. de spaarzame klanken van een accordeon, viool of trompet hadden zeker iets kunnen toevoegen. fijn dat Gladius dit album wel kan waarderen, maar "Tape" draait bij mij weinig rondjes.

Patty Griffin: vocals, guitar, piano

met op
"Don't Mind": Robert Plant - vocals, Doug Lancio - guitar, John Deaderick - B3, Frank Swart - bass, Marco Giovino - drums

"Little Yellow House": Doug Lancio - guitar, John Deaderick - piano, Frank Swart - bass, Marco Giovino - drums, Russ Pahl - steel guitar

een samenwerking tussen de Afro-Amerikaanse bluesman Taj Mahal en de Malinese kora grootmeester wijlen Toumani Diabate (R.I.P. 19.07.2024). de mannen hadden elkaar al eerder ontmoet en Toumani Diabate werd met 6 andere virtuoze Malinese muzikanten, waaronder de in Guinee geboren Lasana Diabate, overgevlogen naar Georgia om "Kulanjan" op te nemen. "Kulanjan" is vernoemd naar een oud Malinees lied dat Taj Mahal voor het eerst hoorde op een album met kora muziek "Ancient Strings" van de vaders van Toumani Diabate en Ballake Sissoko. dit album stond aan de basis van dit project.

op dit album staan van beiden nieuwe versies van eerder door hen opgenomen songs. Taj Mahal schreef nummers 1,3,7,9 en 12, Toumani Diabate 4,6,8,10 en 11 en 2 nummers 2) "Tunkaranke" (The Adventurer) en 5) "Fanta" schreven zij samen.

de fusie tussen de country/folk blues en de Malinese traditionele muziek van de Mande griots en "wassoulou" ( "the ancient music of the hunters"), waar een lange zoektocht van Taj Mah al naar zijn Afrikaanse roots aan vooraf ging, pakt wonderwel goed uit.

de lead vocalen worden gedeeld door Taj Mahal, Kassemady Diabate en zangeres Ramatou Diakite.
merendeels akoestische muziek prachtig ingekleurd met instrumenten als de kora en n'goni en fraaie Afrikaanse zang. een album met intieme, oprechte muziek waar je de liefde voor de muziek vanaf kunt horen.

Favoriete nummers: Queen Bee, Kulanjan, K'An Ben (Let's Get Together), Atlanta Kaira en het enige, instrumentale nummer Mississippi Mali Blues.

Henri St. Claire Fredericks aka Taj Mahal werd tijdens de sessies voor dit album door de Malinese muzikanten omgedoopt in "Dadi Kouyate".

Album werd geproduceerd door Joe Boyd & Lucy Duran
Recorded at John Keane Studios, Athens, Georgia

Taj Mahal: guitar, vocals
Toumani Diabate: kora
Ramatou Diakite: vocals
Kassemady Diabate: vocals, guitar
Bassekou Kouyate: bass ngoni, small ngoni
Lasana Diabate: balafon
Dougouye Koulibaly: bolon, kamalengoni, karinyan
Ballake Sissoko: kora
Lucy Duran: bolon, 2nd kora, karinyan

kwam Fatoumata Diawara ooit op het spoor dankzij opnames van het VPRO programma Vrije Geluiden en was meteen verkocht. een vrouw met gitaar met prachtige, melodieuze liedjes gezongen met een indrukwekkende stem.

fijn dat de teksten door haar in het Bambara (een Mandetaal) gezongen in het begeleidende boekje zowel in het Engels en Frans zijn vertaald en worden toegelicht. ervaar dat juist als een meerwaarde, zeker als het over geëngageerde onderwerpen gaat als "Kele" een protestlied/anti-oorlogslied, "BIssa" over het fenomeen van gearrangeerde huwelijken, "Mousso" over vrouwen emancipatie, "Boloko" een pleidooi tegen besnijdenis van vrouwen of "Clandestin" het nog steeds actuele onderwerp over de uittocht van Afrikanen en de ontberingen die zij tijdens hun reizen ondergaan op zoek naar een beter bestaan naar bestemmingen waar zij als illegalen worden bestempeld.

verder bezingt zij alledaagse onderwerpen als familie, liefde etc. en is er een eerbetoon "Makoun Oumou" aan de door haar bewonderde Malinese zangeres Oumou Sangare, 1 van haar voorbeelden.

ingetogen, rustgevende muziek prachtig ingekleurd met haar gitaarspel en subtiele accenten van o.a. de ngoni en bescheiden percussie (calabash, congas, drums). "Fatou" is wellicht haar meest authentieke album waar zij het dichtst bij haar roots blijft, maar klinkt desalniettemin toegankelijk en blijkt ook vele jaren later een pareltje te zijn.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Fatoumata Diawara
Recorded at Livingston Studios, London & Popcorn Lab, Paris

All songs by Fatoumata Diawara

een fraaie verzamelaar van de Senegalese broers Ismaila en Sixu Tidiane Toure. een vrolijk makende potpourri van West-Afrikaanse muziek vermengd met o.a. Afro pop (funk), Latin en lichte reggae invloeden.

het uitbundige "Ema Ema" 1 van de prijsnummers staat er 2x op met eveneens een "remix club". de energieke live versie van dat nummer op het live album "Live Paris-Ziguinchor" (1984) is onovertroffen.

alle eigen nummers van de broers, waarbij het onmogelijk is stil te zitten op nummers als "Casale", "Wadini", "Guerilla" en "Maramba" die veelal worden voorzien van aanstekelijke koortjes.

de helaas veel te korte a-capella zang van "Koutourou" sluit deze verzamelaar prachtig af.

Album werd geproduceerd door Saidou Khalidou

Christian Lachenal, Robson Galdino: keyboards & programming
Laurent Hestin, Pepito Vargara: guitars
Jules Cissokho, Dianounou: percussions
Etienne Mbappe: bass
Laurent DEsmures: piano
Marc Berthoumiex: accordion
Myriame Betty, Valerie Belinga: backing vocals

het derde en laatste album van de Oegandese banneling (wijlen) Geoffrey Oryema, dat werd uitgebracht op het Real World label van Peter Gabriel, waarna hij verhuisde naar het Sony label.

de man bracht eerder 2 geweldige albums uit "Exile" (1991) en "Beat the Border" (1993), waarvan met name "Exile" een pareltje is met prachtige Afrikaanse veelal akoestische muziek en veel sterke eigen liedjes.

"Night to Night" is helaas een flinke koerswijziging met overwegend Europese ambient music, soundscapes en atmosferische muziek. op dit album staan veel songs met muziek van de Franse muzikanten Jean- Pierre Alarcen (5,8,9) en Nicolas Fiszman (13) plus een aantal met hen co-written nummers.

waar hij op de 1e twee albums merendeels in Afrikaanse talen zong, worden de meeste nummers op "Night to Night" in het Engels gezongen wat hem minder goed past en een enkele keer zowel in het Engels als Frans, zoals op de mierzoete ballad "Bye Bye Lady Dame". op de vele "soundscapes" zijn slechts fluisterende vocalen te horen, zoals op "LPJ Christine" een nummer van Daniel Lanois met atmosferisch gitaarspel van de laatste.

bescheiden hoogtepunten zijn de eigen melodieuze liedjes "Sardinia Memories" (After Hours) met fraai accordeon spel, "Sardinia Memories" (Early Evening) en het ritmische up-tempo "Gari Moshi" (Steam Engine) waar de prachtige stem van Geoffrey Oryema wel de ruimte krijgt om te schitteren.

een ronduit teleurstellend album waarbij meerdere nummers nergens naar toe lijken te gaan en het geheel nogal onsamenhangend en stuurloos overkomt.

een verzamelaar met nummers van de albums die tussen 1984 en 1988 verschenen.

1,5,8 van "Plain Dirt Fashion" (1984)
10 van "Partners, Brothers & Friends" (1985)
3,6,7 van "Hold On" (1987)
2,4,9 van "Workin' Band" (1988)

een fijne verzamelaar voor de liefhebbers van de meer gepolijste country-rock sound die de band vanaf begin 80's begon te ontwikkelen, wat niet ieder's "cup of tea" zal zijn, maar dan heb je in ieder geval met deze compilatie zo'n beetje de beste nummers te pakken. met deze sound sprak de NGDB een groot en breed Amerikaans country publiek aan.

"Cadillac Ranch" is een Bruce Springsteen cover maar mist het rauwe van het origineel. "Face on the Cutting Room Floor" een fraaie mid-tempo ballad geschreven door Jeff Hanna, Wendy Waldman en wijlen singer/songwriter Steve Goodman, die de klassieker "City of New Orleans" schreef, waar Gerard Cox ooit met de melodie van dat nummer een grote hit mee scoorde ('T Is weer voorbij die mooie zomer).

de opvolger van "Hold On" (1987). John McEuen verliet de band na dat album en begon te werken aan een solo carrière. op "Workin' Band" werd hij vervangen door Bernie Leadon, die het matige "Corduroy Road" bijdroeg.

net als op de voorganger staat er commercieel aantrekkelijke soft country-rock op dit album, waarvan 3 singles werden getrokken "Workin'Man", "I've Been Lovin" en "Down That Road Tonight, die alle 3 hits werden in de Amerikaanse country lijstjes.

dit zijn meteen de 3 beste liedjes op dit album, hoewel "Baby Blues" dat ingeleid wordt met baby geluiden en geen blues is maar gepolijste country rock en de honky-tonk van "Johnny O" met accordeon accenten en "Brass Sky" tot de betere nummers kunnen worden gerekend.

verder weinig memorabele liedjes, waarvan de ballad "Living Without You" geen Randy Newman cover is maar een nummer van singer/songwriter Kevin Welch, een nummer dat met "Thunder and Lightnin" en "A Lot Like Me" een zwak trio vormt. wat blijft is de fraaie meerstemmige zang.

de basis bezetting van de band (Jeff Hanna, Jimmie Fadden, Jimmy Ibbotson en Bob Carpenter) werd op dit album uitgebreid met Bernie Leadon (vocals, acoustic & electric guitar, 5-string banjo, mandolin, mandocello, slide guitar en "Workin'Band" werd het enige studio album waaraan hij meewerkte, plus gastmuzikanten Josh Leo (electric & acoustic guitar), Larry Paxton (electric bass) en Mark O'Connor (fiddle).

Album werd geproduceerd door Josh Leo
Recorded at 16th Avenue Sound, The Loft, Lawrence Welk's Champagne Studios & Recording Arts, Nashville

de NGDB die begin 70's een aantal uitstekende country rock albums maakten, gaven vanaf de begin 80's hun muziek een meer gepolijste soft (country) rock sound mee, waarop de country/folk invloeden steeds minder te horen zijn. verwacht op dit album dus geen authentieke country (rock) met blue grass invloeden zoals op hun klassieker "Will the Circle Be Unbroken" uit 1972.

3 nummers van dit album verschenen als single, het melodieuze "Fishin' in the Dark" (Wendy Waldman/Jim Photoglo) met fraaie meerstemmige zang is 1 van de prijsnummers, het up-tempo rockende "Baby's Got a Hold on Me" en de aanstekelijke mid-tempo ballad "Oh What a Love" gedragen door fraai mandoline spel, eveneens 1 van de betere nummers op dit album. een nummer van Jimmy Ibbotson, n.m.m. de beste songwriter van de groep.

van de andere ballads is "Blue Ridge Mountain Girl" favoriet. de overige 3 ballads (7,9 en 10) voorzien van de klanken van synthesizers klinken dermate gepolijst, dat ze neigen naar over de top "mainstream" muziek. ook de ietwat brave cover van het Bruce Springsteen nummer "Angelyne" wil in dat opzicht niet overtuigen.

"Hold On" werd in de States een zeer succesvol album. merkwaardig overigens dat de sessie/studio muzikanten die meespeelden nergens vermeld worden.

Album werd geproduceerd door Josh Leo
(uitgezonderd 7,8,9,10 geproduceerd door Marshall Morgan & Paul Worley)

The Nitty Gritty Dirt Band ten tijde van dit album:

Jimmie Fadden: drums, harmonica, jaw harp, background vocals
Jeff Hanna: vocals, guitars
Jimmy Ibbotson: vocals, electric bass, guitars, mandolin
Bob Carpenter: vocals, keyboards

John McEuen: mandolin (track 10), acoustic guitar (tracks 7,8)

een nogal fragmentarisch album waarop de genres bluegrass, country en folk de boventoon voeren, maar de diverse "soundscapes" en de vele, vaak korte instrumentale nummers (1,2,7,9,10,15 en 17) zorgen ervoor dat dit wat onsamenhangende album niet zo makkelijk te behappen is voor de luisteraar.

de instrumentale nummers zijn zeker het beluisteren waard, zoals de prachtige opener "Raleigh Durham Reel", de blue grass van "Sally Was a Goodun" of de banjo instrumentals "Classical Banjo" en "Gotta Travel On" een nummer van folkie Paul Clayton. op "Santa Monica Pier" valt een draaiorgel te horen, een nummer dat eindigt met oceaan geluiden, maar uiteindelijk wil je toch liefst goede liedjes met een kop en een staart horen.

gelukkig staan er daar ook een aantal van op dit album, zoals de up-tempo bluegrass nummers "Battle of New Orleans" dat eindigt met de klanken van doedelzakken, een nummer van country legende Jimmy Driftwood, "Bayou Jubilee" van Jeff Hanna (dedicated to Doug Kershaw & The State of Louisiana), de Hank Williams klassieker "Hey Good Lookin" een duet met Linda Ronstadt en het prachtige "Ripplin' Waters" (Jim Ibbotson), 1 van de hoogtepunten.

ook de covers van "All I Have to Do is Dream" (D. Bryant) bekend van de Everly Brothers, "The Moon Just Turned Blue" (J.D. Souther) en hun eigen "Joshua Come Home" met calypso/caibbean klanken met een verrassende gastrol van Leon Russell (piano, synthesizer, chimes) vallen in die categorie.

niet zo goed als hun meer consistente klassieker "Uncle Charlie & His Dog Teddy", maar vanwege het muzikale vakmanschap volsta ik met 4 sterren.

leuk om te weten dat de destijds 17-jarige Jackson Browne begin 1966 kortstondig lid was van de band en later ook Bernie Leadon een aantal maanden deel uitmaakte van de groep. beiden speelden echter nooit mee op de albums van de NGDB.

Album werd geproduceerd door William E. McEuen
Recorded in Colorado & Oklahoma

een basic traditioneel live blues album dat Taj Mahal met een basis bezetting van de man op gitaar en zang en een uitstekende ritmesectie bestaand uit zijn trouwe muzikale kompanen Kester Smith (drums) en Bill Rich (bass).

2 traditionals "Black Jack Davey" en "Stagger Lee", 8 eigen nummers bekend van zijn oude en iets nieuwere studio albums, zo is "New Hula Blues" afkomstig van het album "Sacred Island" (1998) met de Hula Blues Band, plus 4 covers "Annie Mae" (Big Joe Williams), "Creole Belle" (Mississippi John Hurt), "Freight Train" (Elisabeth Cotten) en "Sittin' on Top of the World" (Chester Burnett aka Howlin' Wolf.

los van de sterke covers, hoor ik Taj Mahal het liefst met de uitvoeringen van zijn eigen oude klassiekers, zoals "Good Morning Miss Brown", "Fishin' Blues", "Going Up to the Country" of "Corrina", hoewel het stuwende, swingende "Blues Ain't Nothin" van het album "Dancing the Blues" (1993) met sfeervolle publiekszang er positief uitspringt. "Lovin' in My Baby's Eyes" van "Phantom Blues" (1996) doet dat minder.

geen opzienbarend live album zoals zijn live klassieker "The Real Thing", maar degelijke zoals gezegd "basic" blues uitvoeringen die lekker weg luisteren.

Album werd geproduceerd door Alan Abrahams
Recorded live at Yoshi's, Oakland, California on December 27, 2002)

het toepasselijk getitelde "The Real Thing" is en blijft wat mij betreft het ultieme live album van de inmiddels 83-jarige Taj Mahal. de muziek staat ruim 50 jaar later nog steeds als een huis.

inderdaad geen exotische muzikale invloeden of reggae op deze dubbelaar, maar country-folk/blues en door de toevoeging van een brass band big city blues vermengd met vleugjes ragtime, soul en jazz.

8 Taj Mahal originals waarvan een aantal co-written plus covers, de akoestische opener "Fishin' Blues", een nummer van countryblues legende Henry Thomas, het groovy stuwende "You're Going to Need Somebody on Your Bond" van Blind Willie Johnson en "Diving Duck Blues" van een andere blueslegende Sleepy John Estes, van wie ook Ry Cooder meerdere nummers coverde.

het eveneens akoestische "Tom and Sally Drake" laat een merkwaardige mix horen van banjo en tuba die wonderwel goed uitpakt. op "John Ain' It Hard wordt wat gas terug genomen, waarna het los gaat met de 2 uitbundig swingende slotnummers (10 en 11).

user kistenkuif heeft het hierboven al eerder goed omschreven "dat maakt van deze levendige concertregistratie een waar feest".

Recorded February 13, 1971 at the Fillmore East, New York

deelcitaat uit de liner notes (Stanley Crouch)

"What this particular artist wanted was the sound of the entire sweep of blues at his command. In a certain way, he wasn't thinking about playing a particular kind of blues. He was concerned with doing the very best blues he could do, country and city. He had hit upon the approach of singing something with no more than the air itself to accompany him, or with the guitar, or with an ensemble that rubbed up against what had happened in Chicago, when some of the soul of Mississippi went North. Or, in yet another surprise direction, he might stretch back to things that reminded one of the ragtime area, then reach for something that reminded one of the great Percy Mayfield. There was nothing to stop him from calling upon the sound that was making Otis Redding such a favorite of the time. By the time he got to this recording, Taj Mahal had established himself as an artist from whom one should be willing to expect the well-grounded, foot-patting, stomping, shuffling, rocking, but at the same time, the unconventional"

viel mij bij eerste beluistering ook tegen deze nieuwe worp van Angus en Julia Stone, maar na meerdere luisterbeurten ben ik toch om.

voornamelijk goede songs, sterke melodieën, fraai uitgevoerd zonder gekke escapades in de van hen bekende folky, country pop stijl met instrumentatie die nergens "over the top" gaat en fraaie harmoniezang. niet alle nummers overtuigen, zoals de door Julia gezongen tracks "City of Lights" en "Wedding Song" waar ik haar vocalen minder goed trek, de zwakke melodie van "No Boat, No Aeroplane" en het op zich van een fraaie melodie voorziene, maar mierzoete "Sitting In Seoul".

ervaar vanaf track 6) "City of Lights" wel een groot verschil in de kwaliteit met het sterke kwintet aan songs (tracks 1 t/m 5) op de eerste helft, een niveau dat zij op het tweede helft van dit album meestal niet halen, waar bij mij de aanstekelijke cover van het Dylan nummer "I Want You" er bovenuit steekt.

een stuk beter dan zijn voorgangers "Snow" en "Life is Strange" waarna ik de neiging had af te haken bij de muziek van dit Australische duo, maar het gaat mij te ver om te stellen dat de kwaliteit van dit album kan tippen aan hun debuut "A Book Like This" en het 5-sterren album "Down The Way".

al met al toch wel een soort "return to form" dit zesde album van dit niet al te productieve duo (6 albums in 17 jaar tijd), maar het is tevergeefs zoeken naar pareltjes als "Santa Monica Dream", "Draw Your Swords" of "The Devil's Tears" van het DTW album, maar zo'n album zullen ze ook maar 1 keer in hun leven maken. overigens herken ik geen folk (rock) in hun muziek, ook niet op hun eerste 2 albums.

nu maar hopen dat er ook bij het Nederlands voetbalelftal een "return to form" zal plaats vinden , maar dat terzijde.

was destijds helemaal verkocht met dit tweede album van Angus & Julia Stone, maar 15 jaar later blijkt deze toch wat moeilijk de tand des tijds te doorstaan en ervaar ik niet meer dezelfde kwaliteit. de luistersensatie van toen maakt plaats voor lichte teleurstelling. moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar vermoedelijk ligt dat ook aan de bij nader inziens wisselende kwaliteit van hun liedjes. bij nummers als "And the Boys", "Walk It Off" en "I'm Not Yours" krijg ik zelfs de neiging om deze te "skippen".

de sterkhouders zijn "Santa Monica Dream", "Yellow Brick Road", "Hush" en de prachtige, intense ballads "Draw Your Swords" en "The Devil's Tears" de meeste met zang van Angus Stone, wiens stem mij iets beter ligt dan die van Julia. ook de breekbare, intieme "hidden" track "Old Friend" van het originele album valt in die categorie.

niet de houdbaarheid die ik ervan had verwacht, want de magie die ik destijds ervoer bij het verschijnen van dit album is er niet meer, maar dat is uiteraard een persoonlijke beleving. overigens blijft "Down the Way" voor mij wel het beste album dat dit duo heeft gemaakt.

alle liedjes werden door Angus en Julia Stone geschreven.

fraaie live set van Taj Mahal met de Phantom Blues Band, een gezelschap van gerenommeerde Hollywood sessie/studio muzikanten waarvan leden o.a. samen werkten met Joe Cocker, Bonnie Raitt, de Rolling Stones en Stevie Ray Vaughan. 3 albums van de band staan hier op MuMe.

voornamelijk blues gelardeerd met r&b, rock en soul, waarop de Caribische en "wereld" invloeden ver te zoeken zijn, uitgezonderd de reggae vibe van "Rain from the Sky", een nummer van de Jamaicaanse reggae/ska zanger Delroy Wilson en de latin jazz klanken van de instrumentale afsluiter "Sentidos Dulce" (Sweet Feelings) afkomstig van de soundtrack "Brothers".

album opent sterk met de eveneens instrumentale blues/jazz van "Honky Tonk". op alle overige nummers neemt de goed bij stem zijnde Taj Mahal de leadzang voor zijn rekening, zoals op het soulvolle "Ev'ry Wind (In the River)" en de Percy Mayfield song "Stranger in My Own Home Town".

het stevige, funky "Ain't That a Lot of Love" doet aan "Everybody Needs Somebody to Love" van The Blues Brothers denken. verder bezielde, gedreven versies van zijn eigen "Mail Box Blues", het aloude "Corrina" (co-written Jesse Ed Davis) in een folk/blues versie dat 1 van de weinige rustpunten is en de klassieker "Leavin' Trunk" (Sleepy John Estes).

"The Hoochi Coochi Coo" laat onvervalste rock n' roll horen, een nummer van de blues/rock 'n roll artiest Hank Ballard, die o.a. "The Twist" schreef dat ooit een grote hit werd voor Chubby Checker.

"Cruisin" en het eerder genoemde "Sentidos Dulce" zijn wat zwakkere broeders op dit live album, dat mede vanwege de blazerssectie een lekker "having a party" sfeertje heeft.

Album werd geproduceerd door Tony Braunagel
Recorded at the Mint in Los Angeles, November 9, 10, and 11, 1998

Taj Mahal: guitar, harmonica, dobro, percussion
Mick Weaver: Hammond B-3 organ, piano
Denny Freeman: guitar
Larry Fulcher: bass, background vocals
Tony Braunagel: drums, background vocals
Joe Sublett: tenor and soprano saxophones
Darrell Leonard: trumpet, trombone, flugelhorn

dit wat meer commercieel klinkende album van Patty Griffin werd in de States 1 van haar beter verkochte albums. wellicht verklaarbaar, omdat deze een stuk gevarieerder en commerciëler klinkt dan de meer pure, ingetogen "folky" voorgangers "1.000 Kisses" en "Impossible Dream", beide persoonlijke favorieten.

de jazzy accenten op de overigens mooie opener "You'll Remember" en "Stay on the Ride", de up-tempo rauw rockende nummers "Getting Ready" en "No Bad News" bekoren een stuk minder, waarbij helaas een groot aantal van de ballads ontsierd worden door het gebruik van iets te overdadige strijkers, die de uitvoering van haar liedjes niet ten goede komen. daar waar dat iets minder het geval is zoals op "Trapeze" een duet met Emmylou Harris of de afsluiter "Crying Over" zijn dat niet toevalligerwijs voor mij de beste liedjes.

"Children Running Through" met alle eigen songs werd opgenomen in een geïmproviseerde huis studio in Austin, Texas en geproduceerd door Mike McCarthy en Patty Griffin.

Patty Griffin: vocals, guitars, all other piano
Doug Lancio: electric & acoustic guitar, autoharp
Michael Longoria: drums, percussion
J.D. Foster: electric & acoustic bass
Glenn Worf: electric & tic tac bass, upright acoustic bass
Ian McLagan: grand piano (tracks 6 & 9)

wederom een prachtig, ingetogen album van Patty Griffin met veel rustige "folk songs" met een licht country sausje. ontroerende muziek en teksten, spaarzaam geïnstrumenteerd zonder poespas gebracht met liedjes die direct blijven hangen gedragen door haar prachtige stem.

schitterende door haarzelf of door wijlen sessiemuzikant Ian McLagan (ex Small Faces, Faces) met pianospel gedragen ballads als "Kite Song" met backing vocals van Emmylou Harris en Julie Miller, "When It Don't Come Easy" met een backing vocal van Buddy Miller en het bloedstollend mooie "Mother of God" behoren tot de vele hoogtepunten. aan de door popstranger genoemde prachtnummers "Useless Desires" en "Top of the World" zou ik ook het stemmige"Rowing Song" willen toevoegen met de sfeervolle accenten van tuba en trompet. het eveneens ingetogen "Icicles" met tuba klanken sluit dit album prachtig af.

eens met Gladius dat het moeilijk is om favoriete nummers aan te wijzen. als ik wat "mindere" nummers zou moeten noemen dan zijn dat de opener, het ritmische "Love Throws a Line" het enige up-tempo nummer voorzien van percussie accenten en de wat mindere melodie van "Standing". wat ik verder mis zijn de accordeon klanken van Michael Ramos die prominent aanwezig waren op "1.000 Kisses".

wellicht kwalitatief net een fractie minder dan haar "1.000 Kisses", maar ook dit pareltje is 4,5 sterren waard.

Album werd geproduceerd door Craig Ross
Recorded at Small Festival Balls & Wire Recording, Austin, Texas
All songs written by Patty Griffin

kwam ooit dankzij een schrijfsel van de vermaarde muziekrecensent Jan Donkers over dit album op het spoor van singer/songwriter Patty Griffin. een enkele keer vergeet je door de tijd heen wel eens hoe goed een album is, zoals deze "1000 Kisses", dat stilistisch geworteld is in folk en in mindere mate country.

6 sterke liedjes van Patty Griffin zelf plus 3 covers, waaronder een kippenvel cover van Bruce Springsteen's "Stolen Car", het weemoedige "Tomorrow Night" (Sam Coslow/Will Grosz) over kortstondige liefde met wegstervende trompet klanken en het door haar in het Spaans gezongen "Mil Besos" met Latin accenten dat voor wat luchtigheid zorgt, met prachtige accenten van klassiek gitaarspel en het vioolspel van Carrie Rodriguez, bekend van haar samenwerking met Chip Taylor.

het ingetogen "Rain" zet meteen de toon, gevolgd door het iets meer up-tempo "Chief" met sfeervolle accenten van accordeon en mandoline, waar het gevoelige "Nobody's Crying" wordt omlijst met o.a. djembe en cymbals. haar eigen "Making Pies" met wederom accordeon klanken en het breekbare, intieme "Be Careful" doen overigens nauwelijks onder voor haar versie van "Stolen Car".

op "Long Ride Home" muzikaal omlijst met wederom accordeon en mandoline is Emmylou Harris te horen met bescheiden harmoniezang. glansrollen op dit album zijn weggelegd voor Doug Lancio (12-string guitar, electric guitar, mandolin) en Michael Ramos (accordion). het instrumentale "Reprise" sluit dit album waardig af.

stuk voor stuk ingetogen gespeelde, ontroerende liedjes die als luisteraar iets met je doen, bezield, doorleefd en met zeggingskracht gezongen met de prachtstem van de inmiddels 61-jarige Patty Griffin. benieuwd naar haar nieuwste album "Crown of Roses" (2025) dat tot nu toe hier op MuMe 12 stemmen kreeg met een waardering van 4,25.

Album werd geproduceerd door Patty Griffin & Doug Lancio
Recorded at Doug's Basement, Nashville, Tennessee (April 21-27, 2001)

"Mil Besos" geproduceerd door Michael Ramos
Recorded at Los Maranitas Studio, Austin, Texas (May 17-18, 2001)

dit live album verscheen oorspronkelijk in 1979 als LP met 6 nummers in een beperkte oplage. de uitgave op cd (1991 label Thunderbolt) met een andere hoes als hierboven bevat 9 nummers.

een merkwaardig allegaartje aan stijlen o.a. calypso, disco, funk, reggae & r&b komt voorbij dus voor de liefhebber van zijn country/folk blues albums valt hier weinig te genieten. ook de prominente rol van de steel drums partijen van Robert Greenidge en de slechte productie spelen dit album parten.

"Jorge Ben" is een eerbetoon aan de gelijknamige Braziliaanse zanger/componist, zoals "Reggae No. 1" als een eerbetoon aan Bob Marley is. de versies van 2 nummers "You're Gonna Need Somebody" (Trad/Blind Willie Johnson) en "Take a Giant Step" (Gerry Goffin/Carole King) zouden je bijna doen vergeten hoe goed de originele versies zijn op het album "Giant Step".

in combinatie met de overige matige songs en de uitvoeringen daarvan niet meer dan 3 sterren.

Album werd geproduceerd door Ed Wodenjak & Taj Mahal
Recorded live (direct cut) May 10th, 1979 at Crystal Clear Studios

Mule Bone ( "A Comedy of Negro Life") is gebaseerd op een toneelstuk uit 1930 van de Afro-Amerikanen Zora Neale Hurston en Langston Hughes ("probably the best known black poet in America"). beiden waren onderdeel van de stroming Harlem Renaissance, kregen destijds ruzie en uiteindelijk duurde het 60 jaar voordat het toneelstuk werd gered door o.a. George Houston Bass, de executeur-testamentair van de nalatenschap van Langston Hughes, waarna het alsnog in 1991 in N.Y.C. in première ging.

alle composities op dit album zijn afkomstig van Taj Mahal met teksten van Langston Hughes, uitgezonderd "Graveyard Mule" met tekst van GHB en een prima cover van een blues standard uit 1925 "Shake That Thing" ("Poppa" Charlie Jackson).

"Jubilee" (Opening Theme) is een fraaie, akoestische instrumentale opener en de instrumentale "Finale" klinkt ook echt als een finale van een toneelstuk en tussendoor valt er veel te genieten van slow-blues nummers als "Me and the Mule", "Hey Hey Blues" en "Crossing", die worden afgewisseld met de stevige blues-rock van "Graveyard Mule", het eerder genoemde swingende "Shake That Thing" en sterke up-tempo nummers als "Song for a Banjo Dance", "But I Rode Some" en "The Intermission Blues".

"Mule Bone" is een beetje een stiefkind binnen het omvangrijke oeuvre van Taj Mahal. mijns inziens niet terecht, want dit album biedt in grote lijnen dezelfde country/folk (deels elektrische) blues als die van zijn eind 60's albums.

Album werd geproduceerd door Taj Mahal
Recorded at Mantrasound Studios, Kapaa, Kauai, Hawaï

Taj Mahal: keyboards, bass, guitars, harmonica, banjo
Mike Sena, Mark Singer: drums
Kim Jordan: additional keyboards, synthesizers, percussion
Abdul Wali: additional guitars
Calvin "Fuzzy" Samuels: electric & acoustic bass
Kester Smith: additional drums & percussion

deelcitaat uit de liner notes (Al Pryor)

"Mule Bone was created during the Harlem Renaissance (roughly from 1917 to 1935), a period when there was an outpouring of literature, poetry, drama, performance and visual art from the African-American community. Hughes, Hurston, and their peers, people like poet Countee Cullen, political activist Marcus Garvey and composer Eubie Blake had, of course, always been there, struggling against the restrictions of a segregated society. But during the Renaissance, those creative efforts were recognized by white patrons amongst the arts cognoscenti. Plays like Mule Bone helped to present an image of Black Americans which flew in the face of the Jim Crow image most white Americans had of their black neighbors".

de opvolger van het gelijknamige "Taj Mahal and the Hula Blues", ook wel "Sacred Island" genoemd, verscheen 4 jaar later. het is van hetzelfde laken een pak, qua genre een mengeling van Taj Mahal's blues met een prominente rol voor de muziek uit Hawaï met vleugjes caribbean, reggae en Latin, opgenomen met hetzelfde muzikale vriendenclubje, waaronder oudgedienden Kester Smith (drums) en Rudy Costa (fluit, klarinet, saxofoon) en diverse muzikanten uit Hawaï o.a. Carlos Andrade, Pancho Graham, Pat Cockett en Fred Lunt, alle 4 van de groep "Napali".

3 Taj Mahal originals (1,4,6) waaronder een re-make van zijn eigen "Baby You're My Destiny", 4 traditionals (2,7,8,11) met eveneens nieuwe opnames van eerder door hem opgenomen songs als "Blackjack Davey" en "Stagger Lee" plus 1 nummer "Moonlight Lady" van bandleden Carlos Andrade & Pat Cockett en 3 covers "African Herbman" (Richie Havens), "My Creole Belle" (Mississippi John Hurt) en "All Along the Watchtower" (Bob Dylan).

wederom een fraai album met heerlijk ontspannende muziek een enkele keer wat belegen klinkend ("Moonlight Lady", "King Edward's Throne), maar het spelplezier dat versterkt wordt door de klanken van diverse ukuleles en Hawaiian steel gitaar spat er vanaf.

net als de voorganger bijzonder aangename muziek. naar mijn bescheiden mening halen beide albums niet het niveau van zijn "roots" albus "Mo' Roots" en "Music Fuh Ya", maar wellicht moet je ze daar vanwege de Hawaiaanse insteek niet mee vergelijken.

er werd in 2015 nog een live album "Live from Kauai" uitgebracht, waarna het stil werd rond het gezelschap van de Hula Blues Band.

Album werd geproduceerd door Petra Hanisch (eigenaresse van het Duitse label Tradition & Moderne)
Recorded at Moments, Bremen, Germany & Messenger Studio, Kauai, Hawaï

1 van de vele samenwerkingen van de veelzijdige Taj Mahal, in dit geval met een gezelschap muzikanten van Afro Caribbean, Afro Amerikaanse, Pacific Islander (Hawaï) en Portugese afkomst.

5 Taj Mahal originals "The Calypsonians", het instrumentale "Sacred Island", "The New Hula Blues" en "Mailbox Blues" een re-make van zijn klassieker "Going Up to the Country, Paint My Mailbox Blue" en het co-written "Kanikapila", plus de traditional "Betty 'N' Dupree", 1 nummer "No Na Mamo" van Carlos Andrade door hem en Pat Cockett gezongen plus een verrassende cover "Monkey Man" van Frederic "Toots" Hibbert van de ska/reggae band Toots & The Maytals hier omgetoverd in "Coconut Man".

een mix van Amerikaanse blues met o.a. calypso, reggae, Latin en muziek van Hawaï. de sfeer is lichtvoetig, relaxed en wellicht soms iets te veel "easy listening", maar er valt op het muzikale vakmanschap en hoorbare plezier weinig af te dingen.

onder de muzikanten bevinden zich oudgedienden uit zijn entourage als Kester Smith (drums, cowbell) en Rudy Costa (diverse blaasinstrumenten) en muzikanten van Hawaï o.a. Michael Barretto (baritone ukulele, Pat Cockett (liliu ukulele), Carlos Andrade (tenor ukulele, slack-key guitar) en Fred Lunt (Hawaiian steel guitar).

Album werd geproduceerd door Carey Williams (co-producer Petra Hanisch)
Recorded at Messenger Studio, Kauai, Hawaii

deelcitaat uit de liner notes van Taj Mahal:

"This "Hula Blues Project" is the beginning of a lifelong wish to learn the music of and interface with Hawaiian music and musicians. Having lived in Hawaii on the island of Kauai for twelve years I was fortunate to experience and enjoy the tranquil ease at which these musicians go about their daily life and play music. Hawaii has possibly the greatest density of musicians per square mile with the exception of perhaps the caribbean islands of Jamaica and Trinidad/Tobago and it's just wonderful. As a small child and as an adult music was and is my top of the list favorite and when I heard the sound of Hawaiian music I immediately wanted to see why I felt this music so deeply in my spirit. Well all that's past and here we are in 1997 with the "Hula Blues".

geweldige 3-cd verzamelaar van Taj Mahal dat zijn albums vanaf 1965 t/m 1998 bestrijkt en waarbij alle genres voorbijkomen, elektrische blues, akoestische country/folk blues, cajun, calypso, reggae, soul, jazz, caribbean etc.

voor wie het weten/lezen wil deze compilatie met 54 nummers met 15 niet eerder voornamelijk live uitgebrachte opnames is als volgt samengesteld:

cd 1 (nummers 1 t/m 16)
track 1 van album "The Real Thing" (1971)
2,3,4 unreleased van The Rolling Stones album "Rock And Roll Circus" (1996)
5,10,12 van "Ooh So Good 'N Blues" (1973)
6,7 van "The Natch'l Blues" (1968)
8 van "Giant Step" (1969)
9,16 van "De Ole Folks At Home" (1969)
11 unreleased from the Giant Step sessions
13 van "Recycling The Blues & Other Related Stuff" (1972)
14 unreleased (1971)
15 van "Taj Mahal" (1967)

cd-2 (nummers 17 t/m 35)
17 van "Happy Just To Be Like I Am" (1971)
18 van "Recycling The Blues & Other Related Stuff" (1972)
19,20,22,23,24 unreleased live with The Pointer Sisters (1971,1973)
21 van "The Real Thing" (1971)
25 van "Ooh So Good 'N Blues" (1973)
26 unreleased (1971)
27,28 van "Rising Sons" (recorded 1965/1966)
29 van "Giant Step" (1969)
30 live at the Fillmore West van "Fillmore The Last Days" (1972)
31 unreleased from the Giant Step sessions (1969)
32 van "The Real Thing" (1971)
33,34,35 unreleased live from "Austin City Limits" (1993)

cd-3 (nummers 36 t/m 54)
36 van "Music Keeps Me Together" (1975)
37,38 van "Happy Just To Be Like I Am" (1971)
39,40,41 van "Mo' Roots" (1974)
42,43 van "Taj" (1980)
44,45 van "Mule Bone" (1991)
46 van de soundtrack "Brothers" (1977)
47 van "Evolution (The Most Recent) (1977)
48 van "Music Fuh Ya" (1975)
49 van "Shakin' A Tailfeather" (various artists) (1997)
50,51 van "Music For Little People" (recorded 1972)
52 van "Senor Blues" (1997)
53 van "The Natch'l Blues (1968)
54 van "Giant Step" (1969)

met name cd's 1 en 2 zijn de moeite van het beluisteren waard vanwege de 15 "unreleased" opnames, waaronder 5 nummers met live opnames met The Pointer Sisters, t.w. "Fishin' Blues", "Nobody's Business but My Own", "Little Red Hen Blues", de traditional Mary Don't You Weep" ook bekend van de Bruce Springsteen cover (album "We Shall Overcome (The Seeger Sessions)" en het aloude "Sweet Home Chicago".

wederom niet de van Taj Mahal vertrouwde country/folk blues klanken uit zijn vroege periode, maar een mix van calypso, reggae en Caribische muziek met een vleugje jazz en soul.

6 nummers van dit album (1,2,6,7,8 en 9) verschenen op de voorbeeldige verzamelaar "World Music" en dat zijn wat mij betreft de beste nummers, o.a. de covers "Brown-Eyed Handsome Man" (Chuck Berry), "Roll, Turn, Spin" (Joseph Spence) en het door Taj Mahal zelf geschreven "When I Feel the Sea Beneath My Soul".
ook zijn versie van de oude blues klassieker "Further on Down the Road" vooral bekend van de versie van Eric Clapton wil beklijven.

de zwakke melodie van "Dear Ladies", "Aristocracy" met spoken words van Inshirah Mahal en het jazzy "Why...and We Repeat Why? doen dat een stuk minder.

dit album haalt niet het niveau van zijn albums "Mo' Roots" of "Music Fuh Ya" waar heel wat beter songmateriaal op staat.

Album werd geproduceerd door Taj Mahal
Recorded at CBS Studios, San Francisco

de opvolger van het sterke "Music Fuh Ya" is een wisselvallig wat tweeslachtig album. het lijkt erop alsof Taj Mahal met dit album een groter publiek heeft willen bereiken en wie wil dat niet, maar op een aantal nummers wordt wel erg nadrukkelijk naar de gunsten van de luisteraar gelonkt. met name de 3 door pianist/sessie soulmuzikant Leon Pendarvis geschreven en geproduceerde songs "Sing a Happy Song", "Lowdown Showdown" en "Why You Do Me This Way" klinken als MOR Taj Mahal en gooien roet in het eten.

de 2 fraaie instrumentale nummers "The Most Recent Evolution" en "Salsa de Laventille" met sprankelende steel drums compenseren dit, net als de 2 door hemzelf geschreven "vintage" Taj Mahal klinkende nummers "Queen Bee" en "The Big Blues" gezongen met zijn krachtige, soulvolle stem.

de vrolijk swingende meezinger "Highnite" (Kwasi Dzidzornu) met koortje en het iets te vol geproduceerde "Southbound with the Hammer Down" (Taj Mahal) dat in een meer ingetogen blues versie beter had gepast, blijven nog aan de goede kant van de MOR streep.

naast zijn eigen vaste bandleden speelden er diverse top sessiemuzikanten mee, o.a. Mark Isham (trumpet), Leon Pendarvis (keyboards), Steve Jordan (drums) en John Tropea (guitar).

verwacht geen country/folk blues op dit album, waarop een mix van blues met jazz/soul, Latin en Caribische invloeden valt te horen.

Album werd geproduceerd door Taj Mahal
Recorded at House of Music, West Orange, New Jersey & Bear West Studio, San Francisco

op de hoes staat de nog jonge, inmiddels 83-jarige Taj Mahal afgebeeld met 1 van zijn inspiratiebronnen, de country blues legende Mississippi John Hurt. een foto die in 1964 genomen werd tijdens het Newport Folk Festival. de muziek op "Recycling the Blues" ligt in dezelfde lijn ofwel country blues met wat folk invloeden.

op dit album staan 7 akoestische live gespeelde, sfeervolle solo opnames, met 5 instrumentale nummers "Conch" en "Conch Close" door Taj Mahal gespeeld op het wind instrument schelphoorn, "Kalimba" een Afrikaans muziekinstrument ook wel duimpiano genoemd en "M'Banjo". de overige 4 nummers (8 t/m 11) werden in de studio opgenomen. op "Bound to Love Me Some", "M'Banjo" en met name "Ricochet" excelleert Taj Mahal met zijn weergaloze spel op steel-bodied gitaar en banjo.

alle eigen nummers waarvan 1 "Corinna" co-written met Jesse Ed Davis plus de traditionals "Bound to Love Me Some"en het aloude "Sweet Home Chicago", dat ooit voor het eerst werd opgenomen door een andere blueslegende Robert Johnson en hier een swingende versie krijgt met fraaie backing vocals van The Pointer Sisters. ook op "Texas Woman Blues" zijn The Pointer Sisters te horen.

het album sluit af met het eveneens instrumentale "Gitano Negro".

Album werd geproduceerd door Taj Mahal
Recorded live at the Fillmore West and at Columbia's San Francisco Studios

Taj Mahal: steel-bodied guitar, kalimba, banjo, conch, hand claps, upright bass
Howard Johnson: hand claps, tuba (Cakewalk into Town)

je zou "Mo Roots" inderdaad een ideaal hangmat plaatje kunnen noemen. als je de Taj Mahal verzamelaar "World Music" in huis zou halen heb je de 6 beste nummers van dit album te pakken en sla je met de beste nummers van het album "Music Keeps Me Together" (1975) 2 vliegen in 1 klap.

"Johnny Too Bad" en "Blackjack Davey" zijn fraaie swingende up-tempo nummers, het heerlijk loom wiegende "Cajun Waltz" en de cover van "Slave Driver" (Bob Marley) doet het origineel eer aan, maar het echte prijsnummer is het prachtig, ingetogen akoestisch gespeelde "Clara (St. Kitts Woman)" een eerbetoon aan zijn West-Indische grootmoeder die afkomstig was van het eiland Saint Kitts.

de 2 iets mindere nummers "Big Mama" en "Why Did You Have to Desert Me" ontbreken op de verzamelaar "World Music".

van de 5 albums die Taj Mahal in de seventies maakte met muziek in het genre calypso, reggae en Caribische (West-Indische) invloeden is dit samen met "Mo' Roots" (1974) naar mijn mening de beste en meest toegankelijke.

8 stuk voor stuk goed in het gehoor liggende liedjes met 5 originals van Taj Mahal plus 2 covers "Freight Train", oorspronkelijk een skiffle nummer van de Schot Paul James en Engelsman Fred Williams, "The Four Mills Brothers" van Drurrie Parks, de echtgenote van Van Dyke Parks, dat eerder verscheen op de klassieker "Discover America" en een nummer "Curry" van bandlid Ray Fitzpatrick.

een sfeervol, zonnig album zonder zwakke nummers met als hoogtepunten "Freight Train" en het aanstekelijke "Sailin' into Walker's Cay" met fraaie steel drums.

de albums "Music Keeps Me Together", "Satisfied 'N Tickled Too" en "Evolution (The Most Reccent)" in dezelfde sfeer bevatten alle een aantal memorabele liedjes, maar halen niet het niveau van "Music Fuh Ya" of "Mo' Roots".

Album werd geproduceerd door Taj Mahal
Recorded at Blue Bear Studios, San Francisco

Taj Mahal: acoustic guitars, mandolin, harmonica, banjo
Rudy Costa: alto, tenor & saxophone sax, alto clarinet, flute, kalimba, saxello, piano
Kester Smith: trap drums, percussion
Larry McDonald: congas, percussion, piano (track 4)
Kwasi (Rocki) Dzidzornu: congas, percussion
Robert Greenidge: steel drums
Ray Fitzpatrick: bass, acoustic guitar, organ (track

bluesman Taj Mahal, wiens grootmoeder afkomstig was van het West-Indische eiland Saint Kitts, maakte in de 70's een 4-tal albums met calypso, reggae en Caribische (West-Indie) invloeden die hij uitvoerde met Afro-Amerikaanse, Jamaicaanse en West-Indische muzikanten.

"World Music" is een beetje merkwaardige verzamelaar en is wat eenzijdig als volgt samengesteld:

1 nummer (5) "Kalimba" van "Recycling the Blues & Other Related Stuff" (1972)
6 nummers (3,6,7,8,10,12) van "Mo' Roots" (1974)
plus nummers van "Music Keeps Me Together" (1975)

alle eigen nummers van Taj Mahal, uitgezonderd "My Ancestors" (Bob Tubert), "Desperate Lover" (Keith Anderson aka Bob Andy), "Slave Driver" (Bob Marley), "Johnny Too Bad" (origineel van de Jamaicaanse reggae/rocksteady band The Slickers) en "Music Keeps Me Together" een nummer van Earl "Wire" Lindo die vele jaren toetsenist was van Bob Marley & The Wailers, waarbij van de covers de uitbundige versie van de Chuck Berry klassieker "Brown Eyed Handsome Man" tot de hoogtepunten behoort.

hoewel er wel lichte blues en folk invloeden aanwezig zijn, zijn het de aanstekelijke, zomerse klanken die op deze verzamelaar overheersen en dat bevalt prima.

een intiem, akoestisch live album van blues/folk legende Taj Mahal. hij was 22 jaar oud toen hij in 1964 samen met o.a. Ry Cooder de band The Rising Sons formeerde en van wie het gelijknamige album (1966) alsnog in 1992 werd uitgebracht.

de destijds 61-jarige Taj Mahal is hier prima op dreef, goed bij stem en excelleert met zijn virtuoze gitaarspel op liefst 15 nummers, waaronder 2 traditionals, het veel gecoverde "Stagger Lee" en "Take This Hammer", een 6-tal eigen nummers uit zijn vroege periode en 7 covers van oude blueshelden, "Dust My Broom" en Come on in My Kitchen" van Robert Johnson, "Blues with a Feeling" (Walter Jacobs aka Little Walter), "Crossing" (Langston Hughes), het bekende "Candy Man" (Reverend Gary Davis), "Satisfied 'N' Tickled Too" (Mississippi John Hurt) en "Sittin' on Top of the World" (Chester Burnett aka Howlin' Wolf).

op een aantal nummers krijgt hij begeleiding op tuba van wijlen Howard Johnson wat die nummers iets extra's geeft. tracks 12,13 en 15 verschenen eerder op het onvolprezen live album "The Real Thing" (1971), dat vanwege de dynamiek met een bandgeluid meer "schwung" heeft dan dit live album.

hoogtepunten zijn o.a. "Stagger Lee", de ingetogen uitvoering van "Satisfied 'N' Tickled Too" met geweldig fingerpicking gitaarspel, het energieke, gedreven "Sittin' on Top of the World" en de folky met banjo gespeelde afsluiter "Tom & Sally Drake".

de inmiddels 83-jarige Taj Mahal heeft net als zijn muzikale collega Ry Cooder een hele reeks solo albums gemaakt, heel wat gastbijdragen aan albums van anderen geleverd en vele samenwerkingen met muzikanten uit andere genres op zijn naam staan. een legendarisch artiest, van wie zijn laatste studio album "Savoy" in 2023 verscheen dat hier op MuMe slechts 4 stemmen mocht ontvangen.

Recorded at Modernes, 6/10/1993 by Radio Bremen

Taj Mahal: voice & guitar, except titles 4 & 5: electric piano, title 15: banjo
Howard Johnson: tuba (titles 11,13,14,15); penny whistle (title 12)

uit de liner notes (Sep. 08, 1994 Taj Mahal)

"Over the years of touring and recording, special gems and magic nights happen! These recordings capture one such night. I am always flattered by the fact that the European audience is so much aware of what it is that I do and are such enthusiastic fans! I can't thank you (fans) enough for your longstanding support (soon to be 30 years!)"

ideaal instapalbum voor de Tony Joe White liefhebber waarop zijn unieke sound in volle glorie tot uiting komt. geboren in 1943 in Oak Grove, Louisiana in een gezin met 7 kinderen groeide hij als jongste van de 7 op een katoen plantage op. al op vroege leeftijd leerde hij via zijn ouders country en gospel muziek kennen. via zijn oudere broer Charles werden zijn latere inspiratiebronnen o.a. Lightnin' Hopkins, John Lee Hooker en Elvis Presley.

deze geweldige verzamelaar is als volgt samengesteld:

1,2,3 van "Black and White" (1969 Monument)
4,5,8 van "Continued" (1969 Monument)
6,7 van "Tony Joe" (1970 Monument)
16 van "Tony Joe White" (1971 Warner Bros.)
9,10,11,12,18 van "The Train I'm On" (1972 Warner Bros.)
13,14,15,17,19,20 van "Homemade Ice Cream" (1973 Warner Bros.)

liefst 20 alle zelf geschreven sterke liedjes uit wellicht 's mans beste periode eind 60's begin 70's. een fijn alternatief voor degenen die moeite hebben om zijn oude albums (inmiddels "collectibles") te traceren.

deelcitaat uit de liner notes (Robert K. Oermann, Nashville, 1993)
( Bob Beckham was een muziek uitgever, regelde na deze ontmoeting een studio waarna Tony Joe White zijn debuut album "Black and White" opnam met producer Billy Swan)

"It was around 9:30 in the morning and I'd been at a recording session and then drinking half the night before. My secretary came in and said "There's a guy out there who wants to play you some songs. I think you should listen". I said, "Oh shit. Okay. Send him in". At first Beckham barely lifted his eyelids to look at the latest contestant in the Nashville music sweepstakes. But then he saw the lean hopeful's dark eyes, his own widened. "I took one look at him and said, "Son, if you can hum, you're a star. He just had that look about him".

"I was playing a lot of blues back then", recalls Tony Joe White, "Beckham really got into it. It was a lucky thing too -- I was probably the only human being in Nashville that was playing anything like that, and he was probably the only human being in town who would listen to it".
Thus, the sound of the Swamp Fox was born. What Beckham discovered that morning in 1967 was one of pop music's great minimalists. To this day, Tony Joe White needs nothing but his "whomper stomper" guitar and a microphone in front of him to hypnotize a crowd. His husky, get-down, growling voice and snakey, sinuous guitar leads have mesmerized millions. His softly smoldering Southern style has made American classics of "Polk Salad Annie" and "Rainy Night in Georgia".

De rest is geschiedenis.

na het album "Aster" (1989) werd dit het tweede Amerikaanse album van de Ethiopische singer/songwriter Aster Aweke, geboren in 1961 in Gondar, Ethiopië, opgegroeid in Addis Ababa en sinds 1981 woonachtig in de Amerikaanse staat Washington D.C.

op "Kabu" staan 5 door haarzelf geschreven nummers plus 3 traditionals "Bati", "Eyoha" en "Bitchengna". een merkwaardige mix/fusie van Ethiopische muziek met westerse jazz, pop en soul invloeden die op dit album wonderwel goed uitpakt en waarop Aster Aweke haar niet geringe zangkunsten etaleert en muzikaal begeleid wordt door Britse en Ethiopische muzikanten.

4 mid/up-tempo nummers "Yedi Gosh", "Yaz-Oh", "Kezira" en "Eyoha" met een funky swingende groove met o.a. een fraaie blazerssectie en al dan niet uitbundige percussie plus 4 ballads "Kabu", "Bati" met prachtige accenten van flugelhorn en trompet, het intense Tchewata" met de schitterende klanken van de krar (een Ethiopisch 5- of 6 snareninstrument) en "Bitchengna" dat enigszins afwijkt van de andere ballads en meer als een westerse piano soul ballad klinkt.

Aster Aweke zingt alle liedjes in de inheemse Amharic taal, waarvan de Engelse vertaling in het boekwerkje is bijgevoegd en dan blijkt dat veel liedjes over verloren of onbereikbare liefdes gaan, hoewel de Ethiopische traditional "Eyoha" als volgt wordt verklaard "traditionally sung by young girls on the Ethiopian New Year in September, the time of year when everything turns green and the flowers bloom. Children pick daisies then go door-to-door, singing and giving out the flowers and in return receive money and bread".

4 sterren voor dit fraaie cross-over album aangezien de nummers "Bati" en "Eyoha" wat minder beklijven.

Album werd geproduceerd door Iain Scott & Bunt Stafford Clark
Recorded at Townhouse Three, Battersea, London, U.K.
( additional recording at Omega Studios, Rockville, Maryland, U.S.A.

Mkutano is Swahili voor bijeenkomst. in dit geval betreft het een muzikale samenwerking van het Amerikaanse Taj Mahal trio, Taj Mahal (banjo, guitar, vocals), Bill Rich (electric bass) en Kester Smith (drums) met het multi-culturele gezelschap "The Culture Musical Club of Zanzibar" opgericht in 1958 in Zanzibar, een instituut in eigen land die zich hebben bekwaamd op Europese instrumenten als accordeon en viool en traditionele instrumenten zoals de oud (een soort van luit), qanun (zither) en de nai-fluit, aangevuld met percussie (bongos, doumbek) en vocalisten.

op dit album staan 6 Taj Mahal composities waarvan 2 co-written en 3 nummers (2,5 en 9) van musici uit Zanzibar, waarop hun "Taarab" muziek met Arabische, Indiase en Afrikaanse invloeden wordt vermengd met Amerikaanse country/folk blues, waarbij te denken valt aan de sound van mensen als Mississippi John Hurt en Sleepy John Estes aan wie Taj Mahal zich schatplichtig voelt.

waar "Dhow Countries" en "Catfish Blues" vrij traditionele blues laten horen in de typische Taj Mahal stijl, zijn een aantal nummers voorzien van de "Taarab" klanken, waarbij nummers als "Naahidi Kulienzi" met zang van Makame Faki en een vrouwenkoor en "Mpunga" met zang van Rukia Ramadhani en het spel van 3 lokale violisten bij mij beelden oproepen van de Efteling attractie Fata Morgana, maar dat terzijde.

de 3 instrumentale nummers "Zanzibar", "Mkutano" met Caribbean invloeden en "M'Banjo" met fraai banjo spel van Taj Mahal luisteren lekker weg, evenals het aanstekelijke, melodieuze "Muhoga Wa Jang'ombe" met zang van zangeres Bikidude (een legende in eigen land) en de blues van "Done Changed My Way of Living" waarop Taj Mahal de lead vocalen deelt met eveneens Bikidude.

Album werd geproduceerd door Petra Hanisch
Recorded September 13 - 17, 2003 at Culture Musical Club of Zanzibar, Stonetown, Zanzibar

deelcitaat uit de liner notes (Adrian Wolfen):

"For many years Zanzibar has been the focal point of a particular economical and cultural transfer. Merchants, seafarers, slave-traders and refugees from the Arabian peninsula, people from Africa, from the Persian Gulf and from India have met here, have mingled with one another in pursuit of their interests and left their traces. Could an Afro-American world-blues musician like Taj Mahal be able to resist the magnetism exuding from this confrontation between Africa and The Orient, India and Europe?"

"Taarab" was the music once played at the court of the Sultan's palace; with noble strains it lulled the listener into deep contemplation. Now it is mixed with street rhyhms to which people can dance and their bodies sway. Movement and encounter, that is an apt description of Culture Musical Club's music"

Paul Simon wordt wel 1 van de beste songwriters van de twintigste eeuw genoemd. de man heeft vele meesterwerkjes op zijn naam staan. na 25 jaar ben ik nog steeds onder de indruk van wat er destijds aan zijn geniale, creatieve muzikale brein is ontsproten om tot de muziek op dit album te komen. na al die jaren blijft "The Rhytm of the Saints" een muzikale ontdekkingsreis met wellicht niet de makkelijkste songstructuren, maar wat biedt deze muziek een enorme rijkdom met de ene na de andere hemelse melodie.

alle nummers zijn raak op dit album. of het nu de Braziliaanse percussie is op de magistrale opener "The Obvious Child", de ingetogen Afrikaanse gitaarklanken van Vincent Nguini op "The Coast", of het puntige "Proof" met een geweldige blazerssectie, de weelderige prachtmelodie van "Born at the Right Time" met heerlijke backing vocals of de halverwege invallende Portugese stem van Milton Nascimento op het spirituele "Spirit Voices" betreft.

op "The Cool, Cool River" voel je als luisteraar bij wijze van spreken de benauwd vochtige warmte van de Amazone jungle, waarbij op het eind een verfrissende, weldadige duik in de rivier op je wacht.

meer dan de destijds grijs gedraaide voorganger "Graceland" is dit album in de loop van de jaren tot een 5 sterren album uitgegroeid, waarbij de muziek regelmatig koude rillingen veroorzaakt.

Paul Simon schijnt tijdens het opnameproces van zijn albums een enorme perfectionist te zijn en op dit album heeft dit naar mijn mening tot perfecte muziek geleid (wat dat ook moge zijn). het blijft wonderlijk hoe de man tot deze muziek is gekomen, maar wat een cadeau voor de luisteraar.

(wijlen) Tabu Ley Rochereau wordt samen met zijn muzikale collega Franco als 1 van de 2 absolute grootheden gezien van de muziek uit Zaïre (tegenwoordig Democratische Republiek Congo). hij staat bekend als "the father of soukous" Afrikaanse rumba muziek, schreef rond de 2.000 liedjes en er verschenen circa 250 albums/cassettes van de man. waar Franco (en Le T.P.O.K. Jazz) zich meer aan de traditionele Congolese rumba wijdde, zag Tabu Ley Rochereau zich meer als een internationale entertainer en verwerkte hij meer buitenlandse invloeden in zijn muziek. hoewel zijn muzikale carrière reeds in de jaren zestig begon, boekte hij zijn grootste successen in de 70's en 80's.

op dit live album met zijn toenmalige band Afrisa International staat een mix van soukous met o.a. Cubaanse en Latijns-Amerikaanse invloeden. een rijk pallet aan muzikale kleuren met percussie, sprankelende gitaren, een blazerssectie en fraaie, meerstemmige Afrikaanse zang.

aanstekelijke, swingende muziek die het goed doet bij deze zomerse temperaturen en die doet denken aan de muziek van de Malinese Super Rail Band, het Senegalese gezelschap Orchestra Baobab of die van de andere Congolese grootmeester Franco.

de toevoeging "Seigneur" (op zijn Engels Lord) aan zijn naam is vanwege "as his junior musicians call him respectfully".

Recorded live at Real World Studios, England on January 30, 1989
All songs by Tabu Ley except "Linga Ngai" (Munoko Dodo)

citaat uit de liner notes (Philip Sweeney)

"This recording of Tabu Ley was made one cold night in January, with an audience of friends and invitees dancing and clapping in the minstrel gallery of Real World's main studio in a converted Wiltshire water-mill.

The tracks he has selected for this album comprise a broad retrospective of Zairean pop over the last 20 years. The latest guitar-and-snare drum numbers, with their racing skipping rhythms and "kwassa-kwassa", "madiaba" or "tshuka" dance-step calls, rub shoulders with older soukous and rhumbas featuring the delicious Latin-infected horn choruses and jazzy saxophone solos. Snatches of rock, R&B, French variete and Zairan traditional rhythms season the mix.

Vintage Congolese pop, brewed in Kinshasa, bottled in Wiltshire"

dit Malinese gezelschap is vanaf 1970 actief, eerst als de Rail Band later als Super Rail Band, maar op dit album is de groepsnaam "Super Rail Band of the Buffet Hotel de la Gare de Bamako" vanwege het feit dat de band daar in de 70's en 80's veel optredens verzorgde. zangers Salif Keita die later naar Les Ambassadeurs ging en Mory Kante die een internationale hit scoorde met "Yeke Yeke" waren ooit bandlid en zongen bij de band.

op dit album staat een mix van traditionele "Manding" muziek afkomstig uit het zuidwesten van Mali vermengd met o.a. Congolese rumba, Cubaanse latin en Afro pop/jazz. de ritmische, swingende up-tempo muziek vertoont overeenkomsten met die van het Senegalese orkest Orchestra Baobab en dan weet de liefhebber genoeg.

traditionele instrumenten als de balafon, kora, ngoni en percussie worden aangevuld met drums, een blazerssectie en diverse gitaren, waardoor een "moderne" sound ontstaat met prima zang van de lead vocalisten Sekou Kante en Lanfia Diabate.

dit album heeft een heerlijke flow met stuk voor stuk aanstekelijke, sprankelende nummers in een bijzonder heldere productie die direct aanspreken.

de band die met name in de seventies bijzonder succesvol was en vele personele wisselingen achter de rug heeft, treedt nog steeds op tegenwoordig onder de naam Super Rail Band International.

Songs composed by Djelima Dytounkara & The Super Rail Band
(Recorded October 1982)

de uit Guinee afkomstige Amadou Sodia (echte naam Amadou Doumbouya) is al 40 jaar actief in de muziek. officieel begon hij zijn carrière in 1987 met het Guineese Horoya orkest, maar hij was daarvoor zanger in de groep "Les Leaders de la Guinee". hij wordt gezien als een ambassadeur van de Guineese cultuur en vertegenwoordiger van de traditionele Mandinka muziek, een West-Afrikaanse bevolkingsgroep, werkte samen met Salif Keita en Ousmane Kouyate en ondernam tournees in o.a. Afrika, Amerika en Europa. hij vierde zijn 40-jarige loopbaan in de muziek in 2023 met een concert in "Palais Du Peuple" in Conakry, de hoofdstad van Guinee.

op dit album staat een fusie van traditionele Afrikaanse muziek vermengd met Westerse invloeden, die gelukkig niet teveel overheersen. Amadou Sodia is een meester op de bolon (een 4-snarig snaarinstrument) en beschikt over een expressieve, krachtige stem die aan Salif Keita doet denken.

de klanken van de traditionele instrumenten, zoals balafon, bolon, djembe en kora worden aangevuld met fraaie Afrikaanse gitaarklanken, bescheiden percussie en verder ingekleurd met Westerse instrumenten als cello, keyboards, saxofoon en zelfs fluit op het merendeels akoestische "Fanta Keita", waar op dit album met vrijwel uitsluitend up-tempo nummers, wat gas terug wordt genomen. ook de prachtige meerstemmige Afrikaanse zang ontbreekt niet op dit sprankelende "Ca Va Se Sevoir" (literally: that will be known).

citaat uit de liner notes:

"With its rolling rhythms and alluring, hypnotic harmonies, music from Guinee is a powerful and infuential force. It reaches back through the centuries while continually reinventing itself to remain as relevant today as it was in the past.

Son of a poet, Amadou was born in the town of Fadama close to the geographical centre of present-day Guinea. He is a central figure in the vibrant music scene of today's Guinea. While in demand as a bolon (the 4-string instrument pictured on the cover) player, it is as a singer and composer that he's really made his mark"

de inmiddels 68-jarige Paul van Kemenade is een Nederlandse componist/saxofonist die zijn sporen verdiende in de jazz scene en nam vorig jaar in 2024 met een laatste tournee afscheid van zijn publiek. de man kreeg diverse onderscheidingen, maakte een hele reeks albums onder zijn eigen naam en stond aan de basis van vele samenwerkingen in diverse genres.

ben zelf geen groot jazz liefhebber en niet zo bekend met het genre, maar bij tijd en wijle kan ik genieten van "deze mix van de rijke Afrikaanse volksmuziekcultuur en Europese jazzmuziek".

op dit samenwerkingsalbum staan 4 nummers (1,3,5,7) van Les Freres Guisse, 3 nummers (2,4,8) van Paul van Kemenade en 1 nummer (6) "Land of the Nama" van bassist Eric van der Westen. het repertoire is door beide groepen speciaal voor deze gelegenheid geschreven en gearrangeerd.

mijn voorkeur gaat naar de nummers van de gebroeders Guisse met het rustige, melodieuze "Fouta" met prachtige, meerstemmige zang als prijsnummer, de heerlijke Afrikaanse gitaarklanken en zang die zich vermengen met de fraaie blazerssectie op "Ummo" en het mooi, ingetogen gespeelde "Xeet".

zoals gezegd als niet fervent jazzliefhebber bevallen nummers als "Land of the Nama" en "Second Call" mij een stuk minder, maar de liefhebber zal er wel raad mee weten.

deelcitaat uit de liner notes:

"Les Freres Guisse uit Senegal (trio met de broers Djiby, Cheikh en Aliou Guisse), komen oorspronkelijk uit de Fouta Tooro omgeving in het noorden van Senegal. Ze zingen in verschillende West Afrikaanse talen maar vooral in hun eigen taal: het Pulaar. De muziek is West Afrikaanse folk en vooral gebaseerd op de diverse ritmes van de Toucouleur, een volk dat vnl. in het noorden van Senegal en Mauritanië leeft, waar ook Baaba Maal en Mansour Seck vandaan komen.

Deze samenwerking is in mei 2002 tot stand gekomen toen het Quintet een tournee door Senegal maakte. Er is destijds vanuit de Nederlandse ambassade in Dakar een gezamenlijk concert met Les Freres Guisse en het Quintet op Coree Island (bij Dakar) georganiseerd en deze muzikale ontmoeting smaakte naar veel meer".

de opvolger van het sterke debuut "Beaufort-Wes Se Beautiful Woorde" verscheen 6 jaar later in de vorm van "Onherroeplik"

8 eigen liedjes van Gert Vlok Nel waarvan 2 co-written met Schalk Joubert, 1 traditional "n Hand Vol Gruis" met tekst van de Zuid-Afrikaanse dichter Louis Leipoldt plus een verrassende cover "My Broken Souvenirs" van de groep Pussycat geschreven door Werner Theunissen, die ook hun wereldhit "Mississippi" schreef.

een beetje van hetzelfde laken een pak als zijn debuut met wederom prachtige, melancholische muziek met een iets vollere instrumentatie, maar ervaar de kwaliteit van de liedjes als minder dan die van het debuut en 2 nummers (3 en 10) met Zuid-Afrikaanse spoken words en 1 nummer "Jonk" met Engelse spoken words zijn iets teveel van het goede, waarbij het ook niet behulpzaam is dat er bij dit album geen teksten zijn bijgeleverd.

belangrijke rollen naast Gert Vlok Nel (vocals, nylon string guitar, harmonica) zijn weggelegd voor de Zuid-Afrikaanse muzikanten Schalk Joubert ( accordion, bass guitar, nylon string guitar, piano, double bass, steel string guitar) en de fraaie backing vocals van zangeres Nicole Holm.

hoogtepunten zijn "Soos 'n Trein Riding Into Train", "Nijmegen Deur My Trane", 'n Hand Vol Gruis" met fraaie koorzang met o.a. zang van een andere Zuid-Afrikaanse singer/songwriter Koos Kombuis en "Liefdesliedjie Vir die Strand".

Gert Vlok Nel bedankt in de liner notes o.a. Frank Tazelaar en Monique Warnier "vir die gelukkige tyd in Nijmegen, waar die album begin het. En bowenal vir al die goeie tye".

Album werd geproduceerd door Schalk Joubert
Recorded at Sunset Recording Studios, Stellenbosch, Zuid Afrika
(except parts of 3 & 8 recorded in the Netherlands and 1 & 2 recorded in Nijmegen)

Die album is opgedra aan Pa (1927-2008)

prachtig, sfeervol album van de Zuid-Afrikaanse dichter Gert Vlok Nel. inderdaad meer een dichter die muziek maakt dan een muzikant. dankzij de documentaire "Beautiful in Beaufort-Wes" die in 2006 op de Nederlandse t.v. werd uitgezonden door de voormalige omroepzender NPS stond hij destijds, achteraf tijdelijk, in de schijnwerpers en kwam het tot verschillende tournees in Nederland. hierboven wordt het e.e.a. geweldig omschreven door columnist (wijlen) Martin Bril in de post van grand wazoo.

zijn poëtische teksten worden op dit "folky" album veelal akoestisch en vrij minimalistisch muzikaal ingekleurd met o.a. harmonica, piano/orgel en steel gitaar, waarbij de liedjes veel melancholie en weemoed oproepen. als luisteraar ervaar je regelmatig een soort van broeierige, desolate sfeer dat beelden oproept van de zinderende warmte en de oneindige, lege Zuid-Afrikaanse vlaktes.

heerlijk relaxte, rustige muziek die het zeker op deze zomerse dagen goed doet. de teksten van de in het Zuid-Afrikaans gezongen liedjes staan in het begeleidende boekwerkje allemaal vertaald in het Engels. het album werd Opgedra aan Vlokkie.

Album werd geproduceerd door Valiant Swart
Recorded at Sunset Recording Studios, Stellenbosch, Zuid-Afrika
All songs & poems by Gert Vlok Nel

Gert Vlok Nel: vocals, acoustic guitar, hatmonica
Schalk Joubert, Annette Moolman: bass
Andrew Beck: piano, organ
Eugene Trofimczyk: snare drums
Valiant Swart: steel guitar
Johann Kotze, Rick Stander: guitar, lead guitar
Anri Serfontein: violin (track 4)
Attie Nel, Pieter Du Toit, Nicole Holm: backing vocals

de toelichting bij de film documentaire "Beautiful in Beaufort-Wes" van Walter Stokman op de 2 disc set inclusief dvd zegt veel over dit album:

"De Zuid-Afrikaanse dichter en zanger Gert Vlok Nel woont in Beaufort-Wes, een dorp in de Groot Karoo, het lege land tussen Kaapstad en Johannesburg. Het leven in het dorp vormt de inspiratie voor Gert Vlok Nels werk. Beaufort-Wes heeft door zijn gedichten en liedjes een bijna mythische status gekregen; recensenten hebben het over het "echte" Zuid-Afrika, ver van de verwesterde grote steden. Met zijn gedichten en liedjes reizen we door het dorp en ontmoeten Gert, zijn vader, Beaufort-Wes en haar bewoners"

fraaie akoestische folk muziek uit Mali van 1 van de grootmeesters (wijlen) Kasse Mady Diabate, die in eigen land een net zo grote status had als Salif Keita, die vanuit Parijs een internationale carrière opbouwde, waarbij Parijs destijds het nieuwe centrum van "world music" werd genoemd.

in navolging daarvan verhuisde Kasse Mady in 1989 naar die stad om daartoe uitgenodigd zijn eerste solo album "Fode" op te nemen "But things did not turn out as planned in Paris. Kasse Mady's non-confrontational and peaceful character did not help him to find his way through the labyrinth of royalty payments and contracts and the hard-nosed music business of Paris. Exploited and disappointed, he returned to Bamako in 1998, where things began to look up".

in het destijds verbeterde muzikale klimaat in Mali werd besloten dit album te maken in een door Discos Corason gerealiseerde opnamestudio in zijn geboortedorp Kela In Mali. zijn broer Lafia die op 4 nummers de lead vocalen voor zijn rekening neemt en leden van zijn band Super Mande spelen mee plus een aantal gastmuzikanten uit Bamako, o.a. Bassekou Kouyate (n'goni), Lansana Diabate (balafon) en de Cubaan Orlando Cachaito Lopez (double bass).

op dit album staan een aantal nieuwe opnames van zijn oude nummers, een aantal nieuwe nummers plus traditionals (6,7,8,11,14), merendeels gezongen met de prachtige stem van Kasse Mady in de Malinese talen Bamana (ofwel Bambara) en Maninka, behorend tot de Mande talen.

het akoestische gitaarspel, de percussie en instrumenten als de balafon, kora en n'goni plus de prachtige meerstemmige zang zorgen voor een prachtig klanktapijt van deze tijdloze traditionele Malinese muziek. er staan eveneens 2 fraaie "Cuban style dance songs" op, het aanstekelijke "Maimouna" en het enige in het Spaans gezongen "Balomina Mwanga".

alle liedjes o.a. dance songs, farmers songs, hunters songs en praise songs, worden uitvoerig in de liner notes toegelicht door Lucy Duran, die het album samen met Eduardo Llerenas produceerde.

fraai debuutalbum van de Senegalese singer/songwriter, van huis uit percussionist Amadou Diagne met 11 eigen nummers en 2 door hem bewerkte traditionals "Senegal" en "Suma Dom".

akoestische Afrikaanse folk begeleid door bescheiden percussie met een enkele keer de schitterende klanken van de kora (West-Afrikaans snaarinstrument), dat helaas slechts 2 keer te horen valt op de nummers "Kharit" en "Beaguele".

verrassend zijn de bijdragen op saxofoon van George Chilcott op "Diamano" en "Yonbi" die deze nummers van lichte jazz invloeden voorzien en de bijdragen van celliste Beth Porter op "Talibe" en "Jigeen". op "Yaro" zijn bescheiden bluesy accenten te horen.

Amadou Diagne beschikt over een prettig in het gehoor liggende stem en dat geldt ook voor zijn meeste liedjes, waarbij zijn muziek soms doet denken aan die van Habib Koite en Ismael Lo, die beide echter betere liedjes schrijven met name Habib Koite.

gebrek aan variatie en ook de iets te lange speelduur speelt dit nogal monotone album parten. iets meer afwisseling in de instrumentatie, maar vooral wat meer memorabele liedjes hadden dit album goed gedaan. nummers als "Africa Stop War" en "Mam" hadden achterwege mogen blijven.

Album werd geproduceerd door Josh Clark
Recorded at Get Real Audio, Bath, UK

Amadou Diagne: vocals, guitar, djembe, calabash, tama (talking drum), darabuka, cajon & shaker
Miranda Sykes: double bass (tracks 3,6,8 & 10)
Sura Susso: kora (tracks 4,11), backing vocal (track 4)

citaat uit de liner notes:

"Hailing from Senegal, Amadou Diagne is a griot, who played percussion with the country's esteemed National Band for many years. His exquisite song writing is delivered with a distinctive voice accompanied by his buesy acoustic guitar, traditional drumming and the occasional glittering kora"

citeer wijlen "Manuel Galban pioneered a tough rocking guitar style that is considered by Cuban musicians to be unique in their music". Ry Cooder was zeer onder de indruk van zijn unieke gitaarspel en besloot een duo album met hem op te nemen. beiden kenden elkaar al van hun succesvolle samenwerking met de Buena Vista Social Club, met verder o.a. Omara Portuondo en Ibrahim Ferrer, met de laatste speelde Manuel Galban jarenlang in diens band.

op dit album staat een fusie van Latin jazz en Amerikaanse pop jazz vermengd met diverse Cubaanse muziekgenres o.a. mambo, Cubaanse dansmuziek uit de eind jaren 30, een genre dat later populair werd gemaakt door de big band muziek van de Cubaanse bandleider Perez Prado, van wie 1 nummer "Patricia" op dit album werd gecoverd. de overige nummers zijn eveneens covers van oude liedjes van merendeels Cubaanse componisten/muzikanten, uitgezonderd 3 nieuwe nummers (3,6 en 11) die geschreven werden door Manuel Galban en Ry Cooder.

een volledig instrumentaal album met soms vrij complexe songstructuren dat wel het nodige van de luisteraar vraagt dus verwacht geen prettig in het gehoor liggende muziek a la Buena Vista Social Club.

persoonlijk gaat mijn voorkeur naar Cooder's samenwerkingen met bij voorbeeld V.M. Bhatt, Ali Farka Toure of voornoemd BVSC. vanwege het muzikale meesterschap van beide gitaristen aangevuld met diverse Cubaanse muzikanten, zijn zoon Joachim Cooder en drummer Jim Keltner volsta ik met 3,5 sterren.
de vermaarde Amerikaanse trompettist/muziek producer Herp Albert speelde trompet op het titelnummer "Mambo Sinuendo".

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Egrem Studios, Havana, Cuba

van classic soul muziek is er n.m.m. weinig sprake op dit album, maar eerder rootsy gospelblues songs gezongen met de machtige, soulvolle stem van Mavis Staples in een lekker ongepolijste, rauwe productie.

7 traditionals plus covers van o.a. "Down in Mississippi" (J.B. Lenoir) een ijzersterke opener dat meteen de toon zet, "In the Mississippi River" (Marshall Jones) en enkele nieuwe songs "My Own Eyes" (tekst David Bartlett/Mavis Staples, muziek Ry Cooder) en "I'll Be Rested" (tekst Mavis Staples/Ry Cooder, muziek Joachim Cooder) die naadloos aansluiten bij de overige nummers, waarop Mavis Staples "explores the legacy of the Civil Rights Movement through the lens of her own experiences through reinterpretations of classic Freedom Songs".

muziek is beleving en die is volop aanwezig op dit album met een broeierige, intense sound waar de bezieling en passie van afdruipt, of het nu de gospel ballads als "On My Way" en "We'll Never Turn Back" of de meer up-tempo nummers als "This Little Light of Mine" of "99 and 1/2" betreft.

"My Own Eyes" is een indringend persoonlijk relaas van Mavis Staples over de rassenscheiding waartegen de Civil Rights Movement protesteerde. "Turn Me Around" laat schitterend mandoline spel van Ry Cooder horen.

helaas zijn deze "Freedom Songs" in het huidige sterk gepolariseerde Amerika nog steeds hard nodig om een tegengeluid te laten horen. triest om dat in 2025 te moeten constateren.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
(except 1,7 & 11 RC & Joachim Cooder)
Recorded at Sound City Studio, Van Nuys, California

Mavis Staples: vocals
Ry Cooder: guitars, mandolin
Mike Elizondo: bass, piano
Jim Keltner: drums
Joachim Cooder: percussion
Rutha Harris, Charles Neblett, Bettie-Mae Fikes, Ladysmith Black Mambazo: background vocals

deelcitaat uit de liner notes (Rep. John Lewis)

"It is my hope that when you hear Mavis Staples, when you hear the Freedom Singers, and the other artists on this cd, that you will be inspired. I hope this music will help you find the courage to stand up, speak up, and speak out and answer the call of your own conscience. It is my hope that this music will help you see what ordinary people with extraordinary vision can do when they decide they will never turn back"

puur jeugdsentiment. was 15 jaar oud toen dit magistrale live album van de J. Geils band in 1972 verscheen. het waren vage tijden waarbij je de muziekrecensies van mensen als Jan Donkers, Wim Noordhoek en Elly de Waard op de voet volgde.

sleutelwoorden: bruisend, dampend, energiek, gedreven, rauw, vuig. als live muziek ooit bezield heeft geklonken dan is het wel op dit album. een soort van blues/rock 'n roll achtbaan, dat je na een ruim half uur verbluft achterlaat.

5 covers o.a. "Homework" (Otis Rush/Al Perkins/Dave Clark), "Pack Fair and Square" van blues zanger/pianist "Big Walter" Price en de blues ballad "Serves You Right to Suffer" van John Lee Hooker plus 2 nummers "Whammer Jammer" en "Cruisin' for a Love" van Juke Joint Jimmy wat een pseudoniem is voor de bandcomposities en "Hard Drivin' Man" van Peter Wolf en J. Geils.

het gaat wat ver om in de vergelijking de Rolling Stones watjes te noemen, zoals kuifenco het hierboven ooit verwoordde, maar ik snap wat hij hiermee bedoelde. vroeger was zeker niet alles beter, maar ik betwijfel of dit soort albums tegenwoordig nog worden gemaakt. wat later enigszins in de buurt kwam is het album "King King" van The Red Devils (Lester Butler).

heb in de loop van de jaren menig Stones concert bezocht, maar helaas nooit een optreden van deze ultieme live band meegemaakt.

hoe dan ook "Live" Full House tijdens mijn jeugd in de ouderlijke woning grijs gedraaid. tijdens hete zomers met de ramen van de zolderkamer open kreeg je het verzoek van je ouders om de muziek wat zachter te zetten, want de buren hadden geklaagd. 50 jaar later herhaalt de geschiedenis zich en jaag ik de vrouw des huizes hiermee in de gordijnen dus moet ik het juiste moment afwachten om deze af te spelen, want het advies is PLAY IT LOUD!

Album werd geproduceerd door Geoffrey Haslam & The J. Geils Band
Recorded live on April 21 & 22, 1972 at the Cinderella Ballroom, Detroit, Michigan

Peter Wolf: vocals
Seth Justman: piano, organ
Magic Dick: harp
J. Geils: guitar
Daniel Klein: bass
Stephen Jo. Bladd: drums, vocals

het destijds langverwachte solo debuut van het muzikale wonderkind Steve Winwood. heb dit altijd een fijn album gevonden en dat is een kleine 50 jaar later niet veranderd. slechts 6 songs, waarvan er 4 van tekst werden voorzien door zijn Traffic maatje Jim Capaldi, 1 "Vacant Chair" met tekst van Vivian Stanshall en 1 "Midland Maniac" met muziek en tekst van de man zelf.

"Hold On' is een prima opener en de sterke melodie van "Vacant Chair" met een fraai refrein en heerlijk gitaarwerk van Junior Marvin, bekend van zijn werk met Bob Marley & The Wailers beklijft eveneens. "Midland Maniac" heeft wat flarden van de oude Traffic magie in zich en de afsluitende ballad "Let Me Make Something in Your Life" doet qua sound en melodie denken aan de pracht ballad (Sometimes I Feel So) Uninspired" van het Traffic album "Shoot Out at the Fantasy Factory".

de disco invloeden op "Time Is Running Out" en de funky jazz rock van "Luck's In" bekoren minder, maar zorgen ook voor wat variatie op dit album.

inderdaad geen klassieker of topper maar een heel gedegen album met 6 bovengemiddeld goede songs prachtig soulvol gezongen door Steve Winwood. samen met de opvolger "Arc of a Diver" 1 van zijn betere solo albums. zie bij de berichten bij zijn latere albums de termen mor/aor voorbij komen, maar die zijn n.m.m. niet van toepassing op dit fraaie solo debuut.

Album werd geproduceerd door Steve Winwood & Chris Blackwell

Willie Weeks, Alan Spenner: bass guitar
Andy Newmark, John Susswell: drums
Brother James, Reebop Kwaku Baah: percussion, congas
Jim Capaldi: percussion, backing vocals
Nicole Winwood (zijn toenmalige vrouw): backing vocals (2)
Steve Winwood: lead & backing vocals & all other instruments

inderdaad meer een solo album van Steve Winwood of voor mijn part een samenwerking album met Jim Capaldi. kennelijk waren beiden en ongetwijfeld om commerciële reden ook platenlabel Virgin het er over eens dit als een Traffic album uit te brengen, want iets anders kan ik er niet bij bedenken.

meermalen beluisterd maar hield er weinig luisterplezier aan over. de ballads "Holy Ground" en "State of Grace" en de instrumentale afsluiter "Mozambique" beklijven nog enigszins, maar helaas laat de kwaliteit van de overige songs te wensen over, waarbij de muzikale omlijsting met synthesizers en de blikkerig opgenomen drums ook niet behulpzaam is. "Nowhere Is Their Freedom" klinkt als een Toto pastiche (no offence Toto fans), "Some Kinda Woman" en "Every Night, Every Day" klinken als Traffic goes disco.

dit album zal voor hun fans van het eerste uur waarschijnlijk een flinke teleurstelling zijn, want van de oude, vertrouwde Traffic sound is vrijwel niets meer te horen op "Far from Home". die sound is overigens nog wel te horen op de stukken betere voorganger "When the Eagle Flies" (1974) met oudgediende Chris Wood en bassist Rosko Gee, dat ik persoonlijk als het laatste Traffic album beschouw.

Album werd geproduceerd door Steve Winwood (assisted by Jim Capaldi)
Recorded at Woodstock Studio, Kilcoole (near Dublin), Ireland

de opvolger van "Lamp Fall" (2006) laat een meer semi-akoestisch, ingetogen sound horen dan zijn voorganger die te lijden had van een iets te rijke instrumentatie en een te volle productie. ook de soms heftige Braziliaanse percussie van dat album ontbreekt en dat bevalt prima.

ook dit album "Jamm" (vrede) laat weer een mix horen van o.a. de Senegalese mbalax muziek, Congolese rumba en Afro-Cubaanse latin met 10 eigen of door Cheikh Lo bewerkte nummers, zoals "Il N'est Jamais Trop Tard" van de Guineese band Bembeya Jazz National of "Ne Parti Pas" van de Ivoriaan Doh Albert.

beide nummers behoren tot de hoogtepunten samen met het loom wiegende "Warico", "Seyni" dat met zijn Cubaanse invloeden doet denken aan de muziek van Ibrahim Ferrer en de stemmige afsluiter "Folly Cagni".

"Jamm" komt dicht in de buurt van zijn onvolprezen debuut "Ne La Thiass" (1996) maar liedjes van het kaliber "Set" en "Guiss Guiss" van dat album ontbreken.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. de vermaarde Amerikaanse saxofonist (wijlen) Pee Wee Ellis, bekend van zijn langdurige samenwerking met Van Morrison, de Cubaanse violist Omar Puente en de Malinese zangeres Fatoumata Diawara.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Cheikh Lo
Recorded at Thierno Sarr's home studio, Dakar, Senegal & Ethinic Studios, Dakar, Senegal & Livingston Studios, London, England

zoveel mensen, zoveel meningen bij dit zevende studio album van Traffic, waarbij de meningen behoorlijk verdeeld zijn.

6 Winwood/Capaldi nummers met zoals gebruikelijk muziek van Steve Winwood en tekst van Jim Capaldi plus 1 "Dream Gerrard" dat Winwood schreef met Vivian Stanshall, bekend van de legendarische Bonzo Dog Doo-Dah Band die in 1968 ooit een hit scoorden met het catchy door Paul McCartney geproduceerde "I'm the Urban Spaceman".

zit persoonlijk in het meer positieve kamp. er staan zat sterke composities op zoals het eerder genoemde "Dream Gerrard", dat met "Graveyard People" en de funky groove van "Walking in the Wind" tot de hoogtepunten behoort. "Memories of a Rock 'n Rolla" en "Love" doen er niet veel voor onder, waarbij ik "Something New" en het titelnummer als iets "minder" ervaar, maar zeker niet zou skippen.

behalve de vaste kern van Jim Capaldi, Steve Winwood en Chris Wood speelden de Jamaicaanse bassist Rosko Gee en de Ghanese percussionist Rebop Kwaku Baah mee

dat dit album maar voort zou kabbelen en geen bezieling zou hebben, zoals hierboven opgemerkt, hoor ik er niet in terug. wellicht geen hoogtepunt uit het niet al te rijke oeuvre van de band, maar een consistent album waarop uitstekend wordt gemusiceerd met geweldige, soulvolle zang van het muzikale wonderkind Steve Winwood.

volgens Wiki ging de band ter promotie van dit album in 1974 nog op tournee en werd "Traffic" halverwege de tour ontbonden. Steve Winwood zou een paar jaar later in 1977 zijn gelijknamige solo debuut uitbrengen.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Traffic

in 2015 woonde ik een live optreden bij van de uit New Jersey afkomstige singer/songwriter wijlen Greg Trooper (R.I.P. 15-01-2017) in zaal Het Witte Kerkje in Terheijden (vlakbij Breda), waar zich een kleine 100 man hadden verzameld voor zijn concert. na afloop schafte ik een door hem gesigneerd exemplaar aan van "The Backshop Live".

op dit album staat een dwarsdoorsnede van nummers van zijn voorgaande albums met relatief veel (7) nummers van zijn destijds laatst verschenen album "Make It Through This World" dat geproduceerd werd door country/soul legende Dan Penn. alle eigen nummers, uitgezonderd "Light in the Window" co-written Jon Wamsley en het sterke "Everywhere" co-written Sid Griffin, bekend van country-rock band The Long Ryders.

er ligt weliswaar een link naar country/soul maar de muziek op dit live album is voornamelijk geworteld in folk, gezongen met de doorleefde, heldere, soulvolle stem van Greg Trooper, die zichzelf begeleidde op akoestische gitaar en een enkele keer mondharmonica.

veel hoogtepunten op deze fraaie set, o.a. "Green Eyed Girl", "This I Do", "Light in the Window", "These Sunday Nights", "Muhammad Ali" (The Meaning of Christmas) en het eerder genoemde "Everywhere".

muziekrecensent good old Jan Donkers is groot fan van de man wiens songs o.a. werden gecoverd door Billy Bragg, Steve Earle (Little Sister) en Vince Gill.

Album werd geproduceerd door Matt Ranck & Greg Trooper
Recorded at the Backshop, Spartanburg, South Carolina

slechts 6 nummers op dit derde reguliere album van Traffic met 1 Winwood nummer, het instrumentale "Glad", 4 nummers van Winwood/Capaldi en de eeuwenoude traditional "John Barleycorn".

hoogtepunten de folk van "John Barleycorn" dat boven de rest uitsteekt, de fraaie melodie van "Freedom Rider" met een fluit solo van Chris Wood met als goede tweeden "Empty Pages" en "Every Mother's Son".

de instrumentale jazz/rock? van "Glad" en de zwakke melodie van "Stranger to Himself" met gedeelde zang van Jim Capaldi en Steve Winwood beklijven een stuk minder, maar het magistrale titelnummer laat mij regelmatig terugkeren naar dit inmiddels 55 jaar oude album.

Album werd geproduceerd door Chris Blackwell & Steve Winwood (except 4. Guy Stevens)
Recorded at Island Studios & Olympic Studios, London

Steve Winwood: vocals, organ, piano, bass guitar, electric piano, percussion
Chris Wood: sax, flute, electric sax, percussion
Jim Capaldi: drums, percussion, tambourine, vocals

de liner notes bij het lied John Barleycorn, waarvan qua tekst vele interpretaties bestaan:

"Between the years of 1900 and 1910 Cecil Sharp collected a number of songs, John Barleycorn among them. The many versions of this song are said to have come from Oxfordshire, Sussex, Hampshire, Surrey and Somerset, and there are estimated to be between 100 and 140 versions. The earliest known copy is of the age of James 1st in the Pepoysian collection 1465 printed in black letter by H. Gorson (1607-1641). The popular interpretation is the effort of the people to give up the alcohol distilled from barley but in the last verse ------

"And little Sir John with his nut brown bowl
And his brandy in the glass
And little Sir John with his nut brown bowl
Proved the strongest man at last"

prima debuut album van de obscure (Londense) Engelse folk rock band Trees. de band werd in 1969 opgericht door bassist Bias Boshell en had er slechts een half jaar aan optredens op zitten, waarbij zij o.a. in Engeland toerden met Fleetwood Mac toen zij door David Howells getekend werden voor het CBS label, waarna de opnamen van dit album in maart 1970 plaats vonden.

4 traditionals (2,4,5,6) en 5 sterke nummers van Bias (Tobias) Boshell. het album opent met de stevige folk rock van "Nothing Special" met gierende gitaarsolo's van lead gitarist Barry Clarke. het rustige, akoestisch beginnende "The Great Silkie" transformeert halverwege naar psychedelische folk rock.

de wonderschone, weemoedige ballad "The Garden of Jane Delawney" (B. Boshell) en de traditionals "Lady Margaret" met op het eind wederom een geweldig op gitaar solerende Barry Clarke en "She Moved Thro' the Fair" laten meer traditionele folk horen met prachtige zang van Celia Humphris.

het aanstekelijke met handgeklap ingeleide "Glasgerion", de stevige rocker "Road" en het folky met akoestisch fingerpicking gitaarspel uitgevoerde "Epitaph" behoren eveneens tot de sterkhouders, waarna het rustige, ingetogen "Snail's Lament" met gedeelde mannelijke en vrouwelijke lead vocalen dit album fraai afsluit.

de cd-reissue uit 2008 bevat 4 bonus tracks, 2 demo's "She Moved Thro' the Fair" (1968) en "Pretty Polly" (1969) en 2 nummers van Bias Boshell "Black Widow" en "Little Black Cloud Suite" die destijds niet voor dit album werden opgenomen en alsnog in 2008 door de groep werden opgenomen minus drummer wijlen Unwin Brown.

van de groep die slechts 2 jaar bestond en 2 albums maakte, werd de opvolger "On the Shore" opgenomen in oktober 1970 al snel na dit debuut uitgebracht.

gezien de status van folk klassiekers uit dezelfde periode, zoals "Liege and Lief" (Fairport Convention), "Hark! The Village Wait" (Steeleye Span) en "Basket of Light" (Pentangle) kun je dit album gerust een semi-klassieker noemen, net als een album als "St. Radigunds" (Spirogyra).

Album werd geproduceerd door David Howells & Tony Cox
Recorded March 1970 at Sound Techniques, Chelsea, London

Barry Clarke: lead and acoustic guitars
Celia Humphris: vocals
Unwin Brown: drums
Bias Boshell: bass guitar, acoustic guitar, vocals
David Costa: acoustic & 12-string guitars

Spirogyra (een geslacht van groene algen) werd in 1967 geformeerd in Bolton (Lancashire) door het duo gitarist/zanger Martin Cockerham en Mark Francis. de band werd later uitgebreid met zangeres Barbara Gaskin, Steve Borrill (bas) en Julian Cusack (viool) die dit debuutalbum maakten met folk rock met progressieve en psychedelische invloeden.

wijlen Martin Cockerham (R.I.P. 05-04-2018) was het brein achter de groep, die eind 1974 na 3 albums werd opgeheven. de live bezetting van de band bestond toen behalve Martin Cockerham en Barbara Gaskin uit Rick Biddulph (bas, gitaar) en Jon Gifford (woodwinds).

Spirogyra stond mede aan de basis van de opkomst van de Britse folk rock beweging begin jaren 70. Martin Cockerham was een groot fan van de Beatles, van wie in 1967 het album "Sgt. Pepper" verscheen en een bewonderaar van de Incredible String Band. het waren de hoogtijdagen van "flower power", waarbij begrippen als anti-kapitalisme en anti-materialisme door vele jongeren werden uitgedragen.

in die zeg maar andere tijden verscheen "St. Radigunds" vernoemd naar een (grote) woning in St. Radigunds Street in Canterbury, waar meerdere bandleden collectief met hun aanhang woonden. de groep speelde destijds o.a. in het voorprogramma van Traffic en deed tijdens hun tournees ook tweemaal Nederland aan.

Favoriete tracks het ingetogen "Captain's Log" en de (semi) ballad "Cogwheels, Crutches & Cyanide" en het luchtige "Love Is a Funny Thing" met prachtige zang van Barbara Gaskin, maar ook de meer mystieke, opzwepende nummers als "The Future Won't Be Long", "Island", "Magical Mary" en "The Duke of Beaufoot" maken ruim 50 jaar later nog steeds indruk.

de cd-reissue (Repuk 2007) bevat 1 bonus track, de A-side single "Dangerous Dave" (1972), een lekker rammelend folk rock nummer.

Album werd geproduceerd door Robert Kirby (o.a. bekend als arrangeur van de Nick Drake albums "Five Leaves Left" en "Bryter Layter") die eveneens trompet en blokfluit speelde op dit album, waarop ook drummer Dave Mattacks (Fairport Convention) en Tony Cox (VCS 3 synthesizer) meespeelden.

Recorded at Morgan Studios & Sound Techniques Studios, London

All songs written by Martin Cockerham, except "Time Will Tell" (Julian Cusack)

de destijds 29-jarige Willie Nelson tekende ooit in 1962 zijn eerste contract met de platenmaatschappij Liberty Records. inmiddels werden er circa 150 albums van hem uitgebracht, waaronder +/- 75 solo albums en +/- 25 albums met samenwerkingen plus meerdere live albums.

"Love Songs" is 1 van de circa vijftig verzamelaars met liedjes die allemaal al eerder op zijn reguliere albums verschenen dus niks nieuws onder de zon.

dit cover album bevat uitsluitend love ballads die meermalen naar mainstream of een soort van country "lounge" muziek met wat blues en jazz invloeden neigen, waarbij nummers als "Blue Skies", "Tenderly", "Mona Lisa", "Without a Song" of "That Lucky Old Sun" mede door het gebruik van strijkers de span kronen.

toch mag ik graag luisteren naar zijn duet met Julio Iglesias "To All the Girls I've Loved Before", co-written door de 70's muzikant Albert Hammond, bekend van o.a. de hit "I'm a Train" en zijn versies van "Let It Be Me" bekend van de Everly Brothers, afgeleid van het origineel "Je l'appartiens" (co-written Gilbert Becaud) en de klassiekers "Bridge Over Troubled Water" (Paul Simon), "Georgia on My Mind" (Hoagy Carmichael) of zijn duet met Ray Charles "Seven Spanish Angels".

ook "Unchained Melody" vooral bekend in de versie van de RIghteous Brothers, "Harbor Lights" (Hugh Williams/Jimmy Kennedy) en "Always on My MInd" (co-written door de Nashville sessiemuzikant Johnny Christopher) zijn fraaie versies en prachtig gezongen door Willie Nelson.

hoewel mijn voorkeur eerder uitgaat naar een regulier album als "Red Headed Stranger", heb ik een zwak voor de inmiddels 92-jarige Willie Nelson. wat een rijk oeuvre en staat van dienst!

Amar Sundy van Algerijnse afkomst met Touareg wortels emigreerde als kind naar Frankrijk en trad daar in zijn jonge jaren op als straatmuzikant in en rond de metrostations van Parijs. als teenager verhuisde hij naar de U.S.A. waar hij de blues leerde kennen en samenwerkte met grootheden als Albert Collins, B.B. King, James Cotton en Albert King met de laatste ging hij 2 keer op tournee. daarna keerde hij terug naar Frankrijk en begon daar aan een solo carrière.

Amar Sundy wordt liefkozend "bluesman of the desert" genoemd, maar verwacht geen authentieke Afrikaanse blues a la Ali Farka Toure of hypnotiserende, opzwepende desert blues a la Tinariwen. dit album laat eerder een soort van weliswaar knap gespeelde mainstream desert blues horen.

de nummers luisteren lekker weg zoals de melodieuze opener "L'Halem" met een fraai koortje, waarbij zijn zang en met name zijn gitaarspel indruk maken, maar het ontbreekt de nogal braaf en gepolijst klinkende muziek aan een ruw randje en zeggingskracht.

er zijn gastrollen weggelegd voor de Amerikaanse blues/folk muzikant Eric Bibb (lead vocal & 2nd guitar) op "Sahraoui", bluesman Joe Louis Walker (lead vocal & 2nd guitar) op "Prisoner of Misery", de Amerikaans/Indiaanse zangeres/songwriter Pura Fe zong en speelde lap steel gitaar op de nummers "El Hathab" en Men' Na" en soulzangeres Lisa Doby zingt op "Lina" en "El Hamama" (lead vocal).

ben niet bekend met zijn 4 voorgaande albums maar ik vermoed dat de getalenteerde Amar Sundy betere albums heeft gemaakt dan deze "Sadaka" betekenis "Hold out your hand and share with others under the steady gaze of generosity".

Album werd geproduceerd door Amar Sundy & Jeff Grimont
Recorded at D.E.S. Studios, Aubervilliers, France

stem geplaatst

de Senegalese band Toure Kunda werd ooit geformeerd door de broers Ismaila en (wijlen) Tidiane Toure. zij zijn afkomstig uit Ziguinchor, hoofdstad van de Senegalese regio Casamance en staan bekend om hun maatschappelijke en politieke engagement. hun muziek is geworteld in traditionele West-Afrikaanse muziek die zij vermengen met o.a. moderne Afro-pop, Braziliaanse, Latin en reggae invloeden. het laatste is goed te horen op de onvervalste reggae klanken van "Africa Lelly".

de groep ging vanaf 1979 vanuit Parijs opereren en werd in Europa (met name Frankrijk) en Afrika bijzonder succesvol en groeide uit tot 1 van de succesvolste Senegalese bands. zo speelden zij mee op het Santana album "Supernatural" met wie zij tevens op tournee gingen.

dit album is een geweldige live registratie van een tournee door Afrika gedurende december 1983 en januari 1984. sleutelwoorden: bruisend, energiek, opzwepend maar bovenal ook melodieus.

luister naar het akoestische intro van "Sidi Yella" met de schitterend invallende vraag-en antwoord zang en je zult als liefhebber meteen verkocht zijn. ook de sterk ritmische met veel percussie en blazers omlijste nummers als "Baounane", "Martyrs" en "Salya" voorzien van fraaie harmoniezang beklijven onmiddellijk, zoals alle nummers dit doen. de heerlijke participatie met het publiek aan het begin van het uitbundige "Sambala" draagt nog eens extra bij aan het luisterplezier.

dit live album (wellicht hun beste album) is van begin tot eind een feestje voor de oren en had niet beter kunnen afsluiten dan met het aanstekelijke "Emma" dat een hoog meezinggehalte heeft. samen met "Sidi Yella" 1 van de vele hoogtepunten.

de groep Toure Kunda bestaat inmiddels 45 jaar, heeft heel wat personele wisselingen gekend en blijkt nog steeds op te treden.

Album werd geproduceerd door Olivier Hollard en Toure Kunda

heerlijk gevarieerde "americana" (blues/folk/country) op dit vierde album van de in Bismarck, Noord Dakota opgegroeide singer/songwriter Jim Keaveny, die een aantal jaren door Europa, o.a. Spanje zwierf en uiteindelijk voor zichzelf en zijn vrouw een huis bouwde in het spookstadje Terlingua in Texas en tegenwoordig van daaruit opereert.

qua stemgeluid valt er niet te ontkomen aan de vergelijking met die van Bob Dylan en in mindere mate John Prine (denk ook aan de stem van zanger Ian Felice van de Felice Brothers), maar het gaat om de kwaliteit van zijn 14 zelfgeschreven liedjes en die maken stuk voor stuk indruk.

veel road songs, ballads, liedjes over verloren liefde "I'm So Lonely" of nieuw gevonden liefde "Happy Man", muzikaal omlijst met een regelmatig lekker los rammelende ritme sectie aangevuld met o.a. mandoline, fiddle, zijn eigen fraaie akoestische en elektrische gitaarspel en een schurende harmonica.

er staan vele pareltjes op zoals de spaarzaam geinstrumenteerde ballads "Rainin' Here in Austin", "The North Padre Island Lullaby" en "Livin' in a Dream" en het prijsnummer "I'm So Lonely" met mandoline en een fraai koortje van het damestrio Guy Town, dat herinneringen oproept aan de muziek van John Prine. ook de sfeervolle, stemmige road song "Goin' to Arizona" valt in die categorie.

van de up-tempo nummers steken "Mountain Mama", het uitbundig swingende "The Big, Big Train" en "Springtime By Then" er boven uit. op "Happy Man" doet Randy Weeks mee op leadgitaar, van wie Lucinda Williams het nummer "Can't Let Go" coverde, maar dat terzijde.

mijn voorkeur gaat naar de folky ballads waarop Jim Keaveny excelleert met zijn gitaarspel en harmonicaspel.

een verrassend sterk losjes gespeeld americana album, waarbij namen als Dylan, Felice Brothers, John Prine en Townes Van Zandt bij het beluisteren te binnen schieten. Joshua68 die eerder een bericht plaatste bij zijn album "Out of Time" zal dit album zeker aanspreken.

Album werd geproduceerd door Drew Villegan
Recorded at Pearly Gates Recording Studio, Austin, Texas

Jim Keaveny: vocals, guitar, harmonica, bass, drums, percussion
begeleid door band en sessiemuzikanten

niet echt een "supergroep" project, maar eerder een reünie of gelegenheidsproject van 4 muzikanten die eerder samenwerkten op de John Hiatt klassieker "Bring the Family" (1987).

alle 11 nummers werden aan de 4 leden toegeschreven, waarbij John Hiatt, de beste zanger van de 3, het gros van de lead vocalen voor zijn rekening nam, uitgezonderd track 3 (Ry Cooder) en tracks 5 en 8 (Nick Lowe). op 11. delen zij de zang.

op het muzikale vakmanschap valt weinig af te dingen, maar jammer dat de kwaliteit van de composities hier bij achter blijft, zoals de matige doorsnee rockers "Take Another Look", "Don't Go Away Mad" (een dieptepunt), "She Runs Hot" en "Don't Bug Me When I'm Working". de rock 'n roll van "The Action" en "Fool Who Knows" met zang van Nick Lowe worden nog enigszins gered door de gitaarsolo's van John Hiatt respectievelijk Ry Cooder.

het stevige funky "Solar Sex Panel", de 2 door John Hiatt gezongen ballads "Big Love" en "Don't Think About Her When You're Trying to Drive" en het aanstekelijke , luchtige "Do You Want My Job" (overigens met een schrijnende tekst) met de hawaiaanse gitaarklanken van Ry Cooder zijn 4 nummers die er bovenuit steken.

bezocht destijds hun door het publiek matig ontvangen concert in zaal De Doelen, Rotterdam waar de groep ter promotie van dit album optrad. een teleurstellend optreden, zoals ook dit album na ruim 30 jaar nog steeds teleur stelt. een 1 + 1 = 2 album en daar blijft het bij, waarbij je je afvraag of de heren, toch niet de minste songwriters, werkelijk geen betere songs achter de hand hadden.

Album werd geproduceerd door Little Village
Recorded at Moula Banda Studios, Santa Monica & Ocean Way Studios, Hollywood, California

wederom een album met unieke Afrikaanse (akoestische) blues zoals die n.m.m. alleen door Ali Farka Toure werd gemaakt. authentieker en wellicht iets minder toegankelijk voor de oren van de westerse luisteraar dan zijn samenwerking "Talking Timbuktu" (1994) met Ry Cooder.

2 originals van Ali (1 en 2) en voor de rest "traditionals" waaronder de instrumentale afsluiter.
de muziek wordt net ietsje meer ingekleurd dan op zijn voorgaande albums met bijdragen op harmonica van de Engelse singer/songwriter Rory McLeod op het magistrale "Heygana", het spel van de Engelse jazz saxofonist Steve Williamson op "Ai Bine" en de bijdragen op bodhran en fiddle van de Ierse muzikanten Sean Keane en Kevin Conneff, bekend van de Chieftains op het nummer "Kenouna".

hoogtepunten o.a. zijn eigen "Heygana" en de traditional "Jungou".

Ali Farka Toure (R.I.P. 06-03-2006) laat zich in zijn meest pure vorm het best beluisteren op zijn albums "Red" (1984) en "Green" (1988), waarvan in 2004 een re-issue (2-cd) verscheen op het label World Circuit. ook de postume release "Voyageur" (2023) met outtakes en "on the road" opgenomen songs is een pareltje.

Album werd geproduceerd door Philippe Bertrand & Nick Gold
Recorded at Cold Storage Studios, Brixton, England & Studio Bolibana, Paris, France

Ali Farka Toure: guitar, vocals, njarka (fiddle)
Amadou Cisse: calabash, percussion, vocals
Mamaye Kouyate: ngoni

alweer 30 jaar geleden verscheen deze samenwerking van de Malinese grootmeester wijlen Ali Farka Toure met de inmiddels 78-jarige Ry Cooder.

9 eigen nummers van Ali Farka Toure plus de traditional "Diaraby" op dit meesterlijke album dat uitgroeide tot een klassieker in dit genre. niet voor niets kreeg het album in 1994 een Grammy Award voor "Best World Music album".

mijn persoonlijke favoriet is niet de slow blues van "Ai Du", maar het ritmisch pulserende, bijna hypnotiserende "Lasidan" dat met uitwaaierende gitaarklanken naar een climax toewerkt. een fantastisch nummer, waar de overige nummers zoals "Bonde", "Soukora" of "Keito" nauwelijks voor onder doen.

overigens verschenen een aantal nummers o.a. "Amandrai" en "Lasidan" al eerder op oudere albums van Ali in versies die ook het beluisteren waard zijn.

enigszins verrassend zijn de bijdragen van jazz bassist John Patitucci (bekend van zijn werk met o.a. Chick Corea) en bluesman wijlen Clarence "Gatemouth" Brown, waar de keuze voor oudgediende Jim Keltner als drummer niet verrast.

het zijn de 2 volledige instrumentale nummers "Sega" en "Banga" die mij ervan weerhouden om de magistrale muziek op dit album 5 sterren te geven.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Ocean Way Recording Studio, Los Angeles, California

citaat uit de liner notes (Nick Gold, 1994)

"Having long treasured each others recordings Ali Farka Toure and Ry Cooder first met in London in the summer of '92. Their connection was immediate and the bond was secured when Toure presented Cooder with his prized possession - , his first instrument, a little one string lute called a n'jurkel. They agreed to try something together one day.

In September '93 Toure left his farm in the Timbuktu region of Mali, West Africa and travelled to the States for a rare tour and to record his new album. A few hour's rehearsal at Cooder's Santa Monica home hinted at inspiring possibilities and Ali's next three dates all featured Ry as an impromptu special guest. Recording was set for the following week and Clarence "Gatemouth" Brown, John Patitucci and Jim Keltner were invited to join Toure's regular musicians Hamma Sankare and Oumar Toure in the studio.

With Ry Cooder producing, language was merely a difference, not a barrier. That indefinable spark which ignites a special session was lit and recording was completed in three days"

het derde solo album van de uit Eugene, Oregon afkomstige singer/songwriter Rachel Harrington biedt bijzonder fraaie americana (country/folk) met de nadruk op folk en een vleugje bluegrass, blues en gospel.

10 sterke, eigen nummers waarvan 1 co-written met producer Evan Brubaker, 2 nummers met door haar bewerkte traditionals "Little Pink" en "Pretty Saro" (a-capella gezongen) een veel gecoverde, eeuwenoude folk ballad (o.a. Sam Amidon, Bob Dylan en Pete Seeger) plus een nummer "Spokane" van de dichter/songwriter Art Hanlon.

de opener "House of Cards" met een fraai invallende dobro en fiddle zet meteen de toon en wordt gevolgd door het gevoelige "Here in My Bed" met een gastrol van Rod Clements op slide gitaar. een andere gastrol is weggelegd voor Doug Wintch op harmonica op "You Don't Know" dat is voorzien van prachtig "fingerpicking" gitaarspel. 1 van de vele hoogtepunten, samen met het weemoedige "Goodbye Amsterdam" eveneens een prijsnummer, dat qua klankkleur en melodie sterk aan Steve Earle doet denken.

haar persoonlijke teksten zijn wat zwaar op de hand, zoals op de gospel folk van "He Started Building My Mansion in Heaven Today" over het binnenkort gaan hemelen van haar grootvader of "The Last Jubilee" (my own version of heaven), waar in de vorm van "love songs" prachtige miniatuurtjes als "Where Are You" en "Let Me Sleep in Your Arms Tonight" tegenwicht aan wordt geboden.

het bluesy "You'll Do" is 1 van de weinige iets meer up-tempo nummers op dit album met authentieke recht-toe-recht aan americana zonder opsmuk, electronica e.d., dat prachtig wordt ingekleurd met o.a. dobro, fiddle en pedal steel.

"Celilo (spreek uit suh-lie-low) is een aanrader voor liefhebbers van Iris Dement, Diana Jones, Alison Krauss en Gillian Welch. van de laatste 2 heeft haar stem veel weg, maar helaas valt zij qua bekendheid niet in die categorie.

las op haar website dat het Rachel Harrington zojuist gelukt is om via crowdfunding Usd. 11.000 op te halen, het benodigde budget voor haar nog uit te brengen nieuwe album "Cowboy".

Album werd geproduceerd door Evan Brubaker
Recorded at Forgiveness, Tacoma, Washington

Rachel Harrington: voice, guitar
Colby Sander: dobro & banjo
Dan Salini: fiddle & pedal steel
Ronnie McCoury: mandolin
Jon Hamar: bass
Rachel Harrington, Evan Brubaker: background vocals

na het volledig solo gespeelde instrumentale "Rattlesnake Cage" verscheen er 4 jaar later wederom een instrumentaal album van de Canadese meestergitarist/producer Steve Dawson.

niet helemaal van hetzelfde laken een pak, want op dit album met 10 zelfgeschreven nummers kreeg hij o.a. hulp van de Canadese violist/producer Jesse Zubot, die de muziek prachtig inkleurt en waarbij verder ook instrumenten als cello. klarinet, mandoline, harmonica (Charlie McCoy) en trombone de muziek op "Lucky Hand" verder inkleuren.

luistervoer voor de gitaristen onder ons en liefhebbers van weergaloos gitaarspel a la Ry Cooder, John Fahey, Leo Kottke etc. zo begenadigd Steve Dawson als gitarist is geldt dat minder voor zijn zang dus het feit dat er geen vocalen op staan ervaar ik niet zozeer als gemis.

de man beheert en produceert sinds zijn verhuizing in 2013 vanuit Vancouver zijn eigen en albums van andere musici in zijn eigen Henhouse Studio in East Nashville.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Warehouse Studio, Vancouver, British Columbia

Steve Dawson: acoustic guitar, 12-string guitar, Weissenborn, National Tricone guitar, ukulele

het was 5 jaar wachten op de opvolger van zijn album "Jamm" (2010). wederom een fraai album waarop Cheikh Lo de Senegalese mbalax muziek vermengd met Congolose rumba en Cubaanse/Latijns-Amerikaanse ritmes met hier en daar een bescheiden jazz sausje.

9 eigen sterke, melodieuze nummers van Cheikh Lo waarvan 1 co-written, het inderdaad blij makende "Degg Gui" (The Truth) dat hij samen met de Braziliaanse zangeres Flavia Coelho schreef en in duet met haar zingt met een aanstekelijke bijdrage van de Franse accordeonist Fixi. "Suzanah" is een Franstalig nummer van de Congolese zanger Sam Mangwana bekend van zijn werk met o.a. de band Le T.P.O.K. Jazz van de rumba grootmeester Franco en klinkt als onvervalste Congolese rumba.

het ritmische, pulserende "Doyal Naniou" (Enough of Revolutions) is net als "Degg Gui" onweerstaanbaar met zang van de Malinese grootheid/zangeres Oumou Sangare, waarna het meer akoestische, ingetogen "Gemou Ma Ko" (I Would Never Have Believed) volgt. wederom een sterke track, zoals er vele op dit album staan.

het in de Franse taal gezongen "Baissons les Armes" (Lower the Weapons) dat enigszins naar mainstream neigt en "Lutax" (The Reasons) ervaar ik als minder sterke nummers.

het titelnummer "Balbalou" (Boasting) met jazzy accenten van de Frans/Libanese jazz trompettist Ibrahim Maalouf en het heerlijk loom swingende met een fraai koortje voorziene "Leer Gui Fall" (Devine Light) behoren eveneens tot de hoogtepunten, waarna het album afsluit met het akoestische, stemmige "Kouma Magni" (Talking Too Much), dat kwalitatief dicht in de buurt komt van zijn onovertroffen debuut "Ne La Thiass".

Album werd geproduceerd door Andreas Unge
Recorded at Stureparken Studio, Stockholm, Sweden