de muziek van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven, overleden in 2011 op 61-jarige leeftijd, laat zich moeilijk in een hokje plaatsen. zijn muziek werd wel progressieve folk/rock met blues en psychedelische invloeden genoemd.

op dit album staan 10 eigen songs van de man, waarvan de tekst van 1 nummer "Stopped by Woods on a Snowy Evening" een gedicht bevat van de Amerikaanse dichter Robert Frost.

het up-tempo "My Spanish Dad" is een heerlijke opener met accenten van o.a. accordeon, trompet en "french horn" bespeeld door multi-instrumentalist Michael Cosgrave. die "brass band" sound keert terug op het eveneens up-tempo "Friendship Between Men & Women". beide songs met sterke melodielijnen.

"Billy Ate My Pocket" verhaalt over "on account of a horse that, in unusual circumstances, becomes a private dectective, based on a true story".

op het fraaie "Rainy Day Bergen Women" zingt David Thomas van de Amerikaanse band Pere Ubu en op 2 nummers (3 en 10) zingt de Engelse folkie Michael Weston King.

de meer ingetogen "folky" nummers "Washing My Hand" en "Wrapped Up in Blue" sluiten dit sterke album melancholiek af. meerdere nummers zijn voorzien van de fraaie "woman vocals" van Deborah Greenwood.

de cult held en met een prachtige stem gezegende Jackie Leven die een rijk oeuvre achterliet had tijdens leven wellicht meer erkenning mogen krijgen voor zijn talent. in een ideale wereld.......

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Bryn Derwen, Coed-Y-Parc, Bethesda, Gwynedd, Wales, UK

"From green grass to bluegrass, The Chieftains trace country and bluegrass music to their Irish roots with special guests" laat de sticker op dit album weten, dat de ondertitel "The Nashville Sessions" draagt.

wederom een groot aantal samenwerkingen met allerlei in dit geval Amerikaanse musici, waarop 12 door wijlen Paddy Moloney gearrangeerde traditionals staan plus covers van de coal mining classic "Dark as a Dungeon" (Merle Travis) en "Tennessee Stud" (James Driftwood), beide nummers verschenen eveneens op het onvolprezen "Will the Circle Be Unbroken" van The Nitty Gritty Dirt Band (n.m.m. in betere versies).

"Down the Old Plank Road" is een heerlijke up-tempo opener met accenten van o.a. accordeon en mandoline. "Cindy" is een aanstekelijk bluegrass nummer met zang van Ricky Scaggs, "Don't Let Your Deal Go Down" met onderkoelde zang van Lyle Lovett en "Rain and Snow" met de Del McCoury band, die een geweldig bluegrass album "The Mountain" maakten met Steve Earle, luisteren eveneens lekker weg.

als liefhebber van ballads gaat mijn voorkeur naar "Molly Ban" gezongen door de engelenstem van Alison Krauss, "Whole Heap of Little Horses" (Patty Griffin) en de wals "I'll Be All Smiles Tonight" (Martina McBride). fijne rustpunten op dit wat wisselvallige album.

absolute prijsnummer (althans voor mij) is de traditional "Katy Dear" met Gillian Welch en David Rawlings, een ingetogen versie, waarop de "Celtic sound" met o.a. Uileann pipes en fiddle bescheiden blijft.

van de 3 instrumentale nummers bevalt de onversneden bluegrass van "Sally Goodin" met o.a. banjo specialist wijlen Earl Scruggs het best. de (te) volle, rijke instrumentatie met o.a. fiddles overstuurd klinkende medley met "reels" (van oorsprong Keltische dansen met muziek in snelle 2/4 of 4/4 maat) en de lange finale "Give the Fiddler a Dram" zijn "not my cup of tea".

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney
Recorded at Sound Emporium Studio, Nashville, Tennessee

deelcitaat uit de liner notes van Robert K. Oermann

"This album "connects the dots" between our cultures by digging for the shared roots of an Irish shamrock and a Tennessee mountain laurel. It reminds us that it is only a hop, skip and jump from jigs, reels and hornpipes to square dance melodies like "Sally Goodin" and "Cindy".

It should come as no surprise that the creative spark for this extraordinary roots collection came from the Chieftains. The world's most popular Irish band first recorded in Nashville for its 1992 RCA cd "Another Country". That album prefigured the explosion of interest in Southern roots music that has since occurred. The record you hold in your hands confirms the group's status as the ultimate bearer of tradition"

na 13 jaar dan toch een tweede bericht. het laatste reguliere album van The Chieftains (stamhoofden) was wederom een project vol met samenwerkingen met muzikale gasten.

op dit album staan merendeels door wijlen Paddy Moloney gearrangeerde traditionals plus een aantal fraaie covers, zoals "When the Ship Comes In" (Bob Dylan) gezongen door Colin Meloy van The Decemberists, "School Days Over" van de vermaarde Engelse folkie/songwriter Ewan MacColl, een mooie, ingetogen versie met zang van Ben Knox Miller van The Low Anthem en die indrukwekkend wordt ingeleid met koorzang van het Castle Park School Choir.

andere hoogtepunten zijn de prachtige, meerstemmige zang op de Appalachian folk traditional "Come
All Ye Fair and Tender Ladies" met zang van het Amerikaanse country zangtrio Pistol Annies (met o.a. Miranda Lambert) en het bekende "Peggy Gordon" met zang van de eveneens Amerikaanse Secret Sisters (Lydia & Laura Rogers).

ook de versies van de traditionele "murder ballad" "Down In the Willow Garden" met zang van Justin Vernon (Bon Iver) , "Lily Love" met zang van The Civil Wars (John Paul White & Joy Williams), en het aanstekelijke bluegrass/cajun nummer "Pretty Little Girl" met zang van Rhiannon Giddens (Carolina Chocolate Drops) zijn het beluisteren meer dan waard.

van de aloude traditionals "My Lagan Love" met zang van Lisa Hannigan en "Hard Times Come Again No More" met zang van Paolo Nutini ken ik persoonlijk betere versies maar dat mag het luisterplezier niet drukken.

begrijp de opmerking van Bartjeking hierboven wel, maar beschouw dit album als een verzameling fraaie popliedjes met flinke folk en country invloeden en dan kom je een heel eind.
de instrumentale jigs, polkas en reels hoe razendknap ook gespeeld, zijn ook mijn "cup of tea" niet. deze komen pas vanaf track 13 aan bod en zijn dus makkelijk te skippen.

van de oer leden is alleen de 80-jarige bodhran speler Kevin Conneff nog in leven. Paddy Moloney, Matt Molloy en Sean Keane spelen nog mee op dit album en gingen hierna hemelen. eerder deden van dit illustere folkgezelschap de bandleden fiddler Martin Fay en harpist Derek Bell dit al.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney en T Bone Burnett
(opgenomen in studios in Los Angeles, California & Portland, Oregon en een 3-tal studios in Dublin)

de opvolger van zijn fraaie, sterke debuut "From the Ground Up" werd hier inmiddels 10 jaar geleden met veel euforie en lof uitingen ontvangen. sommigen gingen hem zelfs vergelijken met grootheden als Townes Van Zandt. persoonlijk hoor ik dat er na al die jaren nog steeds niet in terug qua authenticiteit, zeggingskracht en tekstuele diepgang.

wat ik wel op dit "americana" singer/songwriter album hoor zijn een groot aantal bovengemiddeld goede eigen liedjes (uitgezonderd de traditional "High Road"), voorzien van sterke melodieen, fraai muzikaal omlijst, gezongen met een stem die inderdaad aan Rufus Wainwright doet denken, maar dan gelukkig zonder geaffecteerd te klinken.

favorieten de heerlijke mid-tempo opener "Happy", de intense love ballad "Until You Were Gone" en het stemmige "The One That Lives Too Far" ingekleurd met o.a. akoestische gitaar en orgel. ben minder gecharmeerd van de piano ballads "She Knows", "All That You Know" en "Very First Time" hoe fraai die ook worden uitgevoerd.

kreeg dit album hier op MuMe nog 87 stemmen, blijkt de 8 jaar later verschenen opvolger "Liar", pas zijn derde reguliere album, slechts 19 stemmen te hebben gekregen met een lagere waardering. For what it's worth.

"Songs" is na al die jaren wel een blijvertje en kan mij goed voorstellen dat die in 2014 hoog eindigde in de roots/americana lijstjes, maar voor mij persoonlijk is dit album niet uitgegroeid tot een klassieker.

als ik soms zie hoe makkelijk en snel hier op dit fijne forum 4 en 4,5 sterren worden uitgedeeld bij debuutalbums of 2e albums van beginnende M/V singer/songwriters, doe ik dit album met 4 sterren wellicht tekort, maar dat is een andere discussie.

Album werd geproduceerd door John Fullbright & Wes Sharon
Recorded at 115 Recording, Norman, Oklahoma

het reguliere debuut album uit 2012 van de destijds pas 24 jarige John Fullbright. gezien het feit dat "The Liar" uit 2022 zijn derde en laatste album was, is de man is niet erg productief.

een fraai gevarieerd album met een 3-tal piano ballads "I Only Pray at Night", "Nowhere to be Found" en "Song for a Child", waarvan met name de laatste indruk maakt.

daar staan tegenover o.a. het gospelachtige "All the Time in the World" met fraaie harmonievocalen van singer/songwriter Jess Klein, mid/up tempo nummers als "Jericho" dat associaties oproept met de muziek van Neil Young, het ritmische, stuwende "Daydreamer" en het geweldige "Moving" met een heerlijke harmonica partij en fraaie gitaar riffs, een nummer dat mij sterk aan het betere werk van Steve Earle doet denken.

de andere klein gehouden ballads "Me Wanting You" en "Forgotten Flowers" met een fraaie pedal steel beklijven eveneens.

het bluesy "Satan and St. Paul" en het weinig melodieuze "Fat Man" ervaar ik persoonlijk als de "mindere" songs op dit sterke debuut.

opvallend is dat onder de sessiemuzikanten zich 2 bandleden van de Tom Russell Band bevinden, t.w. Andrew Hardin (gitaar) en Fats Kaplin (steel gitaar, viool). ook gitarist Terry "Buffalo" Ware, o.a. lid van de band van Ray Wylie Hubbard levert een fraaie bijdrage op elektrische gitaar.

Album werd geproduceerd door John Fullbright & Wes Sharon (de bassist op dit album)
Recorded at 115 Recording, Norman, Oklahoma
All songs written by J.F. except 1) co-written Dustin Welch

stem geplaatst

heb een haat/liefde verhouding met de muziek van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter wijlen Jackie Leven. op dit album dat reeds in 1971 werd opgenomen met alle 9 zelfgeschreven songs, staat een soort van progressieve, psychedelische folk rock met wat bluesinvloeden, waarop ook instrumenten als fluit en saxofoon te horen zijn, waarmee hij destijds de tijd wellicht ver vooruit was.

de wat rustigere mid-tempo nummers als "Soft Lowland Tongue" en "Raerona" over een denkbeeldig Spaans dorp, wisselt hij af met met stevige folk/blues rock op "Dog Star", "Ruins" en "The Problem", nummers met flink rammelend gitaarwerk en verrassende tempowisselingen, maar die het ontbreekt aan goede melodielijnen.

tegenover een fraaie folky ballad als "I'm Always a Prinlaws Boy" staat dan het merkwaardige "Dune Voices" met "soundscapes" en "voices" dat niet wil bekoren.

het korte, akoestische , folky "Sleeping in Bracken" sluit dit wisselvallige album fraai af. toch heb ik een zwak voor de man, die tegen alle heersende trends in altijd zijn eigen ding is blijven doen, maar feit is dat Jackie Leven heel wat betere albums heeft gemaakt dan deze "Control".

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Mayfair Sound, London, UK

Jackie Leven: vocals, all guitars, bass
John Haines: percussion
Phil Ryan: keyboards
Joe Kuccer: saxophones, flutes
Alex Atterson: piano
Jesse Ballard, Juliet Lawson: vocals

(deel) citaat uit zijn liner notes bij de cd-reissue uit 1997 die op naam van Jackie Leven werd uitgebracht:

"Control" is a record that I made in 1971 following an intense period of taking LSD in many different locations and circumstances. To be honest, I think that it shows on these recordings, but what really strikes me, listening to these songs after all these years, is how similar the writing of that 20-year old boy is to the writing of the man I have become (I'm just a bit less smashed these days).

Also, I made the record under the alias John St. Field, mainly because I was in a little trouble with the forces of law and order at the time, and felt that it was wise to change my identity for a while. However, I cannot truly recommend changing your identity, taking lots of acid and making a record all close together.

The album was never released except briefly in Spain in 1973, and this was wholly because once I'd finished it, I continued living a life that had nothing to do with "career structures", and record companies could not countenance working with an artist who had all but disappeared"

Fred Eaglesmith is geen songwriter van de buitencategorie, maar hij schrijft meestal wel bovengemiddeld goede liedjes, zo ook op dit album. des te meer is het jammer dat zijn op zich fraaie liedjes als "I 75", "Whichita" en "Hey Baby" zo ontsierd worden door het gebruik van drumcomputers en strijkers, die zijn liedjes niet ten goede komen.

een enkel nummer als "Codeine" waarbij dit beperkt wordt gehouden steekt er voor mij bovenuit. helaas wordt ook de melodieuze afsluiter "Carne Del Toro" om zeep geholpen door "soundscapes". niet alleen dit nummer had een betere, meer spaarzame invulling mogen krijgen.

de naar mijn mening misplaatste instrumentatie kost hem een vol punt. vandaar een 3,5 voor dit album.

fraaie compilatie van de inmiddels 76-jarige "living legend" Peter Hammill. 9 nummers van de man zelf plus 1 nummer "Been Alone So Long" van (Chris) Judge Smith, mede oprichter van Van Der Graaf Generator.

zoals hierboven al eerder aangehaald stuk voor stuk goede songs met sterke melodieen, muzikaal vrij minimaal omlijst en prachtig gezongen met die typisch Engelse onderkoelde "gentleman's voice" van Peter Hammill.

ben geen VDGG adept en de echte fan van zijn meer complexe werk met die band, zal deze muziek vermoedelijk minder waarderen. in die zin begrijp ik de opmerking hierboven van thyson over de "omschakeling van K3 naar Opeth". voor mij persoonlijk is het genieten geblazen van toegankelijke liedjes als "Just Good Friends", "My Favourite", "Ophelia" en "The Birds", hoewel een aantal nummers zoals o.a. "If I Could" ,"Don't Tell Me" of "The Looking Glass" ook die creatieve, eigenwijze Peter Hammill touch bevatten.

beschouw dit feitelijk als een prima singer/songwriter album, waarmee ook de doorsnee (pop) liefhebber goed mee uit de voeten kan.

opvallend dat het live album "Been Alone So Long" (The Naked Songs) dat in 2024 verscheen met een registratie van een optreden in Bremen (1985), vernoemd naar het derde nummer van deze compilatie, hier op MuMe geen enkele post of stem kreeg. kan me indenken dat de muziek daarvan in het verlengde ligt van deze "The Love Songs".

heerlijke authentieke folk op dit album van de Engelse folk iconen Martin Simpson en June Tabor.

op dit album staan 6 traditionals plus 4 nummers van Engelse folkies/singer/songwriters, "Number Two Top Seam" van Roger Watson, "Strange Affair" van Richard Thompson (van het Richard & Linda Thompson album "First Light"), "Joe Peel" van Peter Bond en "Unicorns" van Bill Caddick.

spaarzaam geïnstrumenteerd met prachtige zang van June Tabor, wiens stem sterk doet denken aan die van Linda Thompson en Martin Simpson op gitaar.

de overige muzikanten zijn Ric Sanders (viool) die vanaf 1985 lange tijd lid was van Fairport Convention, Dave Bristow (piano, synthesizer) destijds bekend in Engelse jazz-rock kringen en Jon Davie (bass) die kortstondig lid was van de Engelse folk/prog-rock band Gryphon.

favoriete nummers het meerstemmig gezongen "Admiral Benbow", "Strange Affair" waarop Martin Simpson met zijn gitaarspel excelleert, de fraaie piano ballad "Joe Peel" en het in de Franse taal gezongen "Le Roi Renaud" met prachtige viool klanken.

dit soort folk albums worden voor zover ik weet heden ten dage niet meer gemaakt. de cd-uitgave uit 1989 (Topic Records) klinkt opmerkelijk fris.

Album werd geproduceerd door Paul Brown
Recorded at Millstream Studios, Cheltenham, UK

een verrassend sterk, overwegend akoestisch album van de inmiddels 77-jarige singer/songwriter/producer T Bone Burnett, afkomstig uit Fort Worth, Texas. de man heeft als producer zijn sporen verdiend met o.a. de productie van "Raising Sand" van Robert Plant & Alison Krauss, waarmee hij een Grammy Award won en de soundtrack van de film "O Brother Where Art Thou?".

van de 12 song pareltjes op dit album schreef hij 2 songs (tracks 4 en 7) samen met de Canadese muzikant Colin Linden, 1 "Hawaiian Blue Song" met wijlen Bob Neuwirth en Steven Soles en 1 "Everything and Nothing" met Gary Nicholson, een Amerikaanse songwriter/producer die o.a. 6 songs mede schreef op het John Prine album "Lost Dogs & Mixed Blessings" en meer dan 600 albums produceerde, o.a. van Waylon Jennings, Willie Nelson en Ringo Starr.

op de merendeels in Nashville opgenomen nummers vallen de fraaie harmonie vocalen van het indie-pop gezelschap Lucius op en het geweldige gitaarspel van de man zelf. de muzikale omlijsting is verder bescheiden gehouden met o.a. dobro, claviola en mandoline

naar mijn mening het beste roots/americana album dat in 2024 verscheen met 12 recht-toe recht-aan sterke, memorabele liedjes, zonder opsmuk uitgevoerd, geworteld in folk, country en blues of een mix daarvan.

T-Bone Burnett maakte hiervoor een 2-tal albums "The Invisible Light: Acoustic Space" (2019) en "The Invisible Light: Spells" (2022) met Keefus Cancia en Jay Bellerose, die mij vanwege de complexe, experimentele (o.a. elektronica) muziek niet konden bekoren, maar de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber wellicht wel aanspreken.

Album werd geproduceerd door Colin Linden, Michael Piersante en T Bone Burnett

prima opvolger van het debuutalbum "Cruel Sister" (2005). zangeres Jackie Oates die op het debuut meespeelde verliet de groep, begon een solo carrière en werd vervangen door Niopha Keegan (viool, zang).
hun muziek wordt ook wel neo-folk of indie-folk genoemd.

op dit album staan geen eigen composities, maar merendeels door de groep gearrangeerde traditionals en een aantal covers van "hedendaagse" nummers, zoals "A Minor Place" van Will Oldham (Bonnie "Prince" Billy) en "Sea Song" van Robert Wyatt. de ontstaansgeschiedenis van de songs wordt in de "liner notes" uitvoerig toegelicht.

prachtige meerstemmige "engelen" zang, vrij sober ingekleurd met cello, fiddle en piano klanken en een enkele keer komt er een "jazzy feel" aan te pas. wellicht minder geschikt voor de traditionele folk liefhebber en het zal niet ieder's "cup of tea" zijn. het enige minpuntje, maar dat is persoonlijk, is dat deze muziek hoe mooi gezongen en uitgevoerd ook, mij zelden weet te ontroeren.

dit was het tweede album onder de naam "Rachel Unthank & The Winterset". de groep werd hierna uitgebreid met de producer van dit album Adrian McNally en Chris Price. de groepsnaam werd veranderd in The Unthanks.

Rachel Unthank: voice, cello, ukulelele
Becky Unthank: voice
Belinda O'Hooley: piano, voice
Niopha Keegan: fiddle, voice

Neil Harland double bass (track 1)
Julian Sutton: melodion (tracks 4 & 9)
String Section (track 1)

inderdaad een heel mooi, zowel traditioneel als modern folk album. veel traditionals en enkele songs van "hedendaagse" songwriters, zoals "Lucky Gilchrist" van groepslid Adrian McNally, een prachtig lied "Nobody Knew She Was There" van de vermaarde Britse folkzanger/songwriter Ewan MacColl, en fraaie uitvoeringen van "Living by the Water" (Anne Briggs) en "At First She Starts" (Lal Waterson/Oliver Knight).

andere hoogtepunten zijn de traditionals "Annachie Gordon" ook bekend van de versies van de Britse folkie Nic Jones en de Ierse zangeres Mary Black, het a-capella gezongen "Where've Yer Bin Dick", "Flowers of the Town", het korte "music hall" liedje "Not Much Luck in Our House" en het betoverend mooi gezongen "Here's the Tender Coming".

de aanstekelijke folky viool klanken van de hidden track "Betsy Bell" sluiten dit sfeervolle, stemmige album vrolijk af.

los van de prachtige meerstemmige zang van de zussen aangevuld door o.a. de zang van mede groepslid Niopha Keegan, wordt de muziek op dit album mede ingekleurd door een reeks aan gastmuzikanten met instrumenten als cello, flugelhorn, melodeon, trombone en trompet.

Album werd geproduceerd door Adrian McNally
Recorded at Blast Studios, Newcastle upon Tyne

de band Unthanks ten tijde van dit album:

Rachel Unthank: lead & backing voice, cello, ukulele
Becky Unthank: lead & backing voice, autoharp
Niopha Keegan: lead voice (track 2), backing voice, accordion, mandolin, violin
Adrian McNally: piano, drums, marimba, chime bars, autoharp, temple gongs, tubular bells, backing voice
Chris Price: guitar, bass, ukulele, dulcitone, marimba, backing voice

12 eigen songs van Luka Bloom plus 2 traditionals, het niet eerder op album verschenen "Lord Franklin" en "Black Is the Colour" en een cover van "Sunny Sailor Boy" (Mike Scott van The Waterboys), dat bij zijn live optredens uitgroeide tot een publieksfavoriet.

uitgezonderd "Lord Franklin" allemaal nieuwe studio versies van eerder uitgebrachte songs plus 3 live uitvoeringen (13 t/m 15).

tel daarbij op 3 nummers "Don't Be So Hard on Yourself", "Love Is a Monsoon" en "Sunny Sailor Boy" die eerder eveneens op het live album "Amsterdam" (2003) verschenen, dan kun je inderdaad vraagtekens plaatsen bij deze uitgave. in die zin is de opmerking van Apeman hierboven te begrijpen.

de 2-cd met 8 live in de studio opgenomen bonustracks van de befaamde 2 Meter Sessies, die overigens ook als 1-cd werd uitgegeven, voegt wat dat betreft meer toe. al met al mis ik op "Dreams in America" toch wel de magie van het geweldige live album "Amsterdam".

het eerste live album van Luka Bloom uit 2003 met een ijzersterke selectie nummers van zijn tot dan toe verschenen albums. 10 eigen composities plus 3 covers "Sunny Sailor Boy" (Mike Scott), Natural Mystic (Bob Marley) en "Make You Feel My Love" (Bob Dylan).

1. Exploring the Blue en You van het album "The Acoustic Motorbike" (1992)
2. Sunny Sailor Boy, Diamond Mountain en Fertile Rock van "Turf" (1994)
3. Gone to Pablo en Delirious van "Riverside" (1990)
4. Natural Mystic en Make You Feel My Love van "Keeper of the Flame" (2000)
5. Don't be So Hard On Yourself van "Salty Heaven" (1999)
6. Perfect Groove, Monsoon en Gabriel van "Between the Mountain and the Moon" (2001)

Luka Bloom is in deze akoestische setting in topvorm, geweldig bij stem, zijn "fingerpicking" gitaarspel is om van te smullen en dat alles kristalhelder geproduceerd.

heb in de loop van de jaren meerdere live concerten van de man mogen bijwonen, maar ik was hier net als kanjer wat graag bij geweest.

"This cd was recorded at a concert in The Koninklijk Theater Carre, in Amsterdam, on the 11th of February, 2002"

Luka Bloom: guitars and vocals

toch weer een prima, consistent album van Luka Bloom, temeer als je bedenk dat dit album 22 jaar na zijn bejubelde debuutalbum "Riverside" (1990) verscheen. fraaie muziek, met zowel persoonlijke als de van hem bekende maatschappij kritische teksten, die veelal empathisch en helend van aard zijn.

een gevarieerd album waarop prachtige, ingetogen soms volledig akoestische liedjes als "How Am I to Be" en "No Big Deal" met de man alleen op zang en zijn unieke gitaarspel, "You Survive" en "Riverdays" worden afgewisseld met wat meer up-tempo liedjes als "Heart Man", "The Race Runs Me", "Dignity and Backbone" en het prijsnummer "The Ride", stuk voor stuk sterke songs die bij de luisteraar blijven hangen.

niet alle liedjes maken evenveel indruk, zo beklijven "Capture a Dream" en "Gaman" een stuk minder.
de "orchestra" en strijkkwartet klanken op dit album zijn gelukkig bescheiden gehouden.

geen klassieker als "Riverside", "Turf" of "Innocence", maar door het grote aantal sterke liedjes toch wel
een blijvertje binnen zijn geweldige oeuvre.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom & Brian Masterson
Recorded at Soundscape, Sandycove, Dublin
All songs written by Luka Bloom

de tekst van het melancholieke "A Seed Was Sown" verhaalt over het turbulente verleden en de gespannen verhoudingen tussen Ierland en Engeland door de eeuwen heen. zo lieten Engelse heersers ooit alle Ierse aardappel opbrengsten e.d. verschepen naar Engeland, waardoor vele Ieren hongersnood leden en als gevolg daarvan overleden:

"May 2011, for the first time in 100 years, a British monarch visited Irish soil. Queen Elizabeth stood in the Garden of Remembrance in Dublin at the side of President Mary McAleese (voormalig president van Ierland) and bowed before a monument remembering fallen Irish heroes"

eens dat "Salty Heaven" een minder album is van de door mij bewonderde Luka Bloom. deze haalt mijns inziens niet het niveau van zijn albums "Riverside" of "Turf".

"The Hungry Ghost", "Rainbow Warrior", "Holy Ground" en "Forgiveness" zijn de sterkhouders, met als goede tweede "Blackberry Time", "Don't Be So Hard On Yourself" en "Holy Ground".

al met al te weinig echt memorabele liedjes op dit album, waarbij met name "Ciara", "Cool Breeze" en "The Shape of Love to Come" achter blijven bij de van hem bekende kwaliteit. ben ook minder gecharmeerd van het strijkkwartet op nummers als "Water Ballerina" en "Sanas".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Peter Van Hooke (drums en percussie) die "Salty Heaven" produceerde, en Rod Argent (keyboards) mede oprichter van de sixties band The Zombies en later bekend van zijn band Argent.

het concert van Luka Bloom dat voorzien was voor 22 mei a.s. in Tivoli/Vredenburg blijkt geannuleerd te zijn. op zijn website staat hierover het volgende:

"Luka is taking some time away from performing and plans to return to the stage in the second half of 2025.
Thank you for your understanding and support.
We look forward to seeing you at future gigs!"

ook voor mij een 4 sterren album. de man doet hier waar hij goed in is, met bescheiden instrumentatie en zijn fraaie zang voert hij klein gehouden versies uit van diverse klassieke popsongs.

persoonlijke favorieten "Bad" (U2), "Wishing On a Star" een hit uit de 70's van het Amerikaanse R&B en soul gezelschap Rose Royce en de niet kapot te krijgen Tim Hardin klassieker "If I Were a Carpenter".

onder de muzikanten bevinden zich behalve Luka Bloom (vocals, guitars, mandola), o.a. Nollaig Casey (fiddle) en Mairtin O'Connor (accordeons) die fraaie "Celtic" accenten aanbrengen. broer Christy Moore is op "Dancing Queen" aanwezig met zijn spel op bodhran. bassist Trevor Hutchinson was vanaf 1986 t/m 1991 lid van The Waterboys (de band van Mike Scott).

overigens staat track 9 "Golden Feather" van Robbie Robertson bij mijn weten niet op dit album.
Luka Bloom maakte in 2014 nogmaals een cover album getiteld "Head and Heart".

Album werd geproduceerd door Luka Bloom & Brian Masterson
Recorded at Windmill Lane Studio, Dublin, Ireland

nog geen half uur muziek op dit uiterst relaxte mini-album van Luka Bloom. de aanleiding is hierboven reeds goed omschreven door TEQUILA SUNRISE

het zal voor sommigen wellicht teveel voortkabbelen, maar persoonlijk ervaar ik de muziek met ballads, lullabies (slaapliedjes) en love songs als heerlijk rustgevend. alle liedjes worden volledig akoestisch uitgevoerd en gezongen met zijn uit duizenden herkenbare stem.

4 traditionals waarvan 2 minder bekende "My Singing Bird" en "Nora" en 2 overbekende, een instrumentale versie van de klassieker "She Walked Through the Fair" en een versie met zang van "The Water is Wide".

daarnaast 4 eigen prima nummers met als uitschieter "Before Sleep Comes" en een cover van het liefdesliedje "I'll Walk Beside You" een nummer van de Engelse songwriter Alan Murray (muziek) en Edward Lockton (tekst), dat zeer populair was tijdens de 2e Wereldoorlog en o.a. bekend werd in de versie van Vera Lynn.

Album werd geproduceerd door Brian Masterson
Recorded at The Old Mill, County Kildare, Ireland (October 2003)

uit de liner notes:

"I recorded these tracks over two nights. Late at night, with the wind blowing. I recorded when I was tired myself. This is a CD of non-performance. It's purpose is to help bring you closer to sleep, our sometimes elusive night-friend"

inderdaad een heel ander album dan we gewend zijn van de sympathieke Luka Bloom. de opvolger van het sterke "Innocence" (2005). zijn artistieke vrijheid is hem gegund, maar de samenwerking met producer Simon O' Reilly pakt naar mijn mening niet goed uit.

de muziek op dit album met een soort van cross over folk/ambient muziek met elektronica, synths en "spoken words" wil niet beklijven. in combinatie met de vele middelmatige liedjes leidt dit tot een wat onsamenhangend, stuurloos album. helaas maken ook de 3 instrumentale nummers "Early Morning", "Star of Doolin" en "Beara" weinig indruk.

kom welgeteld tot 3 goede liedjes, de nog enigszins vertrouwd klinkende opener "Tribe", "I Am a River" en het ondanks de soundscapes fraaie "Peace Rains".

ben groot fan van de man, maar ook voor mij is "Tribe" veruit zijn minste album. met de opvolger "Eleven Songs" (2008) revancheerde hij zich en kwam hij weer met goede liedjes op de proppen in een beter passende productie.

Album werd geproduceerd door Simon O' Reilly
Recorded at Simon's Recording Studio, County Clare

een volledig instrumentaal album van de inmiddels 82-jarige muzikant (pianist), songwriter en producer Phil Coulter, geboren in Noord-Ierland. de man wordt in Noord-Ierland en Ierland beschouwd als een "living legend" en kreeg talrijke prijzen voor zijn werk. hij schreef samen met Bill Martin klassiekers als "Puppet on a String" van Sandie Shaw en "Congratulations" van Cliff Richard. zijn bekendste song is "The Town I Loved So Well", dat o.a. gecoverd werd door Paddy Reilly en op het door hem geproduceerde album "Plain & Simple" van The Dubliners verscheen.

op dit album staan voornamelijk traditionals als "Cliffs of Dooneen", "The Fields of Athenry" en "She Moved Through the Fair" plus eigen composities.

welhaast meditatieve muziek waarbij het prettig "onthaasten" is. overigens staat er slechts een fractie van zijn meer dan 30 albums hier op MuMe.

Album werd geproduceerd door Phil Coulter
Recorded at Livingstone Studios, London

over de voorganger van dit album "Classic Tranquility" (1983) vermelden de liner notes bij dit album het volgende:

"The release of "Classic Tranquility" was another milestone in the work of Phil Coulter. His first-ever album as a pianist, combining all his skill and experience as a composer, arranger and record-producer, was a runaway success in Ireland and marked the beginning of yet another chapter in his remarkable career.

Listeners were captivated by his haunting arrangements of some of our best-loved melodies and the whole country seemed to fall under the spell. A host of T.V. appearances and a sell-out concert tour followed, while the magic of "Classic Tranquility" was spreading internationally with the album's release arround the world.

Now Phil Coulter invites you on another unforgettable journey into a musical world of peace and harmony. Relax and recapture that special magic once again as you sail the calm waters of the beautiful "Sea of Tranquility".

stem geplaatst

omdat hun vierde album "Railings" (2003) mij zeer goed was bevallen, twijfelde ik niet lang toen ik dit derde album van Frog Holler ergens uit de uitverkoopbakken kon vissen.

op dit album staat eveneens prima alt.country/americana met o.a. folk, bluegrass, blues en rock n' roll invloeden. de groep beschikt met Darren Schlappich, die alle songs voor dit album schreef, over een goede songwriter.

een aantal bandleden zijn nazaten van Duitse immigranten voornamelijk afkomstig uit de zuidelijke deelstaat Rheinland/Pfalz, die ook wel Pennsylvania Dutch of Pennsylvania Germans worden genoemd en hun eigen dialect spreken. zij vestigden zich destijds in o.a. Pennsylvania, Ontario (Canada) en diverse Mid-Atantic (o.a. Delaware, Maryland en Virginia).

hun muziek heeft een zeker Hillbilly gehalte, waarbij de bluegrass en country invloeden niet ver weg zijn op nummers als "Adams Hotel Road" en aanstekelijke nummers als "Spiders & Planes", "Pennsylvania" of Choose A Path". af en toe wordt er wat steviger uitgepakt op nummers als "Who Will" met fraai gitaarwerk.

wederom een fraai americana album van deze onderschatte band, dat nauwelijks onderdoet voor het prima "Railings", de opvolger van dit album. gezien hetgeen er op hun website www.frogholler.com staat, is de band inmiddels uitgedund tot een "Frog Holler Trio" met de oer leden Darren Schlappich en Mike Lavdanski.

Album werd geproduceerd door Frog Holler
Recorded at Amoeba Studio, Fleetwood, Pennsylvania

John Kilgore: electric & acoustic guitar
MIke Lavdanski: banjo, harmony singing
Ted Fenstermacher: mandolin, fiddle
Darren Schlappich: acoustic guitar, singing, harmonies
Josh Sceurman: bass guitar
Toby Martin: drums
Todd Bartolo: lap-steel guitar, mandolin

wederom een zeer fraai album van de inmiddels 67-jarige Hongaarse folkzangeres Marta Sebestyen.

dit album blijkt een verzamelaar te zijn (zal hiervoor een correctie indienen) en is als volgt samengesteld:

3 nummers (2,5,8) van haar duo album "Jeles Napok" (1984) met Szorenyi Levente
5 nummers (1,3,4,7,9) van haar duo album "Szerelmeslemez" (The Love Record) met Szorenyi Levente
2 nummers (6,10) van haar duo album "Emigration" (1989) met Karoly Cserepes

alle composities zijn gebaseerd op traditionele melodieen en werden gearrangeerd door Karoly Cseperes. van de in het Hongaars gezongen gezongen teksten, staan de Engelse en Franse vertalingen in het begeleidende boekwerkje.

de meeste melodieen zijn prachtig en worden in een mix van traditionele en moderne folk kundig uitgevoerd door o.a. leden van het Hongaarse folk gezelschap "Muzsikas" en op schitterende wijze gezongen door Marta Sebestyen.

het openingsnummer "Tavasz, Tavasz" (Spring, Spring) verscheen ook op haar "Best Of" album uit 1997.

andere hoogtepunten zijn "Andras", "Bethlehem, Bethlehem" en het titelnummer "Apokrif" verrijkt met atmosferische, ritmische klanken waarvan de weemoed wordt versterkt met instrumenten als "long flute" en "chime bells". de Ierse folk iconen Andy Irvine en Donal Lunny lieten zich op een aantal van hun albums inspireren door de ritmes van de Balkan/Oost-Europa. Marta Sebestyen die vele samenwerkingen op haar naam heeft staan zong o.a. mee op "Eastwind", een duo album van Andy Irvine en Davy Spillane.

deze "folk/wereld" muziek laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, maar is het beluisteren meer dan waard.

Marta Sebestyen: vocals
Karoly Cserepes: computers, synthesizers, duduk, tilinka, long flute
Anna Cserepes, Levente Szorenyi: backing vocals
Tibor Donaszi: drums
Janos Hasur: violin
Szabolcs Szoranyi: bass
Laszlo Hortobagyi: chime bells
Mihaly Huszar: electric double-bass
Ferenc Kiss: recorder

ingegeven door de post van Melodious Tonk bij het album "Ketto" van het Hongaarse folk ensemble Muzsikas, heb ik deze compilatie van de Hongaarse folk zangeres Marta Sebestyen weer eens opgezet. zij werkten regelmatig samen.

deze is als volgt samengesteld:

track 1 van soundtrack "The English Patient"
tracks 2 en 9 van "Marta Sebestyen with Muzsikas"
tracks 3 en 10 van "Muzsikas Maramoros" (The Lost Jewish Music of Transsylvania)
tracks 4 en 13 van het Muzsikas album "The Prisoner's Song"
track 5 van het album "Vujicsics" (Ensemble)
tracks 6, 8 en 12 van haar album "Kismet"
track 7 van het Muzsikas album "Blues From Transsylvania"
track 11 van haar album "Apocrypha"

track 13 "Szerelem, Szerelem" verscheen eveneens op de soundtrack van "The English Patient".

verwacht geen experimentele of avant-garde folk, maar een mix van traditionele en moderne folk, betoverend mooie melodieen, prachtig muzikaal omlijst, gezongen door de prachtstem van Marta Sebestyen. haar album "Kismet" werd destijds bejubeld door de internationale muziekpers.

bij de helaas veel te korte opener "Lullabye for Katharine" krijg ik nog steeds kippenvel, dat gevolgd wordt door het atmosferische, ritmische met bouzouki's uitgevoerde "Teremtes". 1 van de vele, andere prijsnummers is "Gold, Silver or Love" met prachtige meerstemmige zang.

van zowel het werk van Muzsikas als haar werk en de vele samenwerkingen staat slechts een fractie op Mume, maar voor degenen die het aandurven, is dit een prima instapalbum.

ook vivalamusica of liefhebbers van Angelsaksische of Bretonse folk die bereid zijn buiten de comfort zone te stappen, zullen deze muziek kunnen waarderen lijkt mij.

citaat uit de liner notes:

"The voice that envelops film audiences during the opening credits to "The English Patient" is one that has become more and more familiar to audiences arund the world since Marta Sebestyen first began singing Hungarian folk songs as a school girl in Budapest. Since returning to touring following the birth of her two sons in the early 90's, she has toured the world with the group MUZSIKAS, filling concert halls from Paris and London to New York and San Francisco. She has recorded with Peter Gabriel and Deep Forest, and in 1996 her solo album "Kismet" was the most played CD on European "world music" radio shows during the year.

To hear her speak one of her seven languages, is to realize that she has an acute ear for words and sounds, beyond the scope of most multilinguists. She jokes and makes fun of pomposity in many languages and sings in many more. On this collection she sings in Hungarian, Serbian, Croatian, Hindi and English. "Kismet" included songs in Bashkir, Greek and Bulgarian as well"

toch eens 1 van de latere albums van Michael Franks uitgeprobeerd. tenslotte maakte de man in de 70's een aantal prima albums, o.a. "The Art of Tea" en "Sleeping Gypsy".

zoals altijd is de muzikale omlijsting uiterst verzorgd en is zijn muziek perfect gearrangeerd en wordt deze perfect uitgevoerd en geproduceerd. helaas beweegt zijn muziek zich op dit album op een hellend vlak, van glad, gladder tot gladst. het schiet door naar zoetsappige mainstream, wat dit ook moge zijn, maar zoals ik het als luisteraar ervaar in dit geval geen goede mainstream muziek.

in combinatie met de "over the top" romantische teksten, zoals in het tenenkrommende "I Love Lucy" met regels als "I love Lucy and she loves me, we're as happy as two can be, Lucy kisses as no one can, She's my missis and I'm her man", leidt dit tot muziek met een hoog suikerspin gehalte. tel daarbij op dat de meeste composities niet willen beklijven en dan kom je uit op muzikaal behang voor in de supermarkt.

ook de 2 nummers waarop hij duetten zingt "Keeping My Eye on You" met Dan Hicks en "You Were Meant for Me" met Peggy Lee hebben een hoog glazuur gehalte.

met enige moeite kom ik tot 3 lichtpuntjes, de opener "Coming to Life", het funky "Practice Makes Perfect" en het melodieuze mid-tempo "The Dream". na dit album haakte ik af.

bij de productie van "Dragonfly Summer" waren liefst 4 producers betrokken, t.w. Jeff Lorber, Yellowjackets, Gil Goldstein en Ben Sidran

wederom een zeer fraai album van de eigenzinnige Schotse singer/songwriter (wijlen) Jackie Leven. niet altijd makkelijk verteerbare kost, maar de doorzetter wordt door deze "cult-hero" met zijn prachtige verhalende teksten en geweldige zang ruimschoots beloond. wat een zeggingskracht had de man in zijn stem.

op dit album in het folk/rock genre met Keltische invloeden staan liefst 16 eigen nummers, incl. 2 nummers, de traditionals "Old West African Song" en het aloude "Sir Patrick Spens" waarvan hij de teksten voorzag met muziek.

"Saint Judas" is een door hem op muziek gezet gedicht van de Amerikaanse dichter James Wright, zoals hij dat ook deed met "Mad as the MIst and Snow" een gedicht van de Ierse dichter W.B. Yeats en de afsluiter "Sunflower" een gedicht van de Noor Rolf Jacobsen.

tracks 1,5 en 11 worden uitgevoerd met zijn band Doll By Doll, een qua muziekgenre moeilijk te plaatsen band die tijdens de opkomst van new wave wat tussen wal en schip viel, waarvan "Boy Trapped In a Man" en "Saint Judas" het rock gedeelte op dit album vertegenwoordigen. wat mij betreft een 2-tal mindere nummers.

gelukkig komen de melancholie en zijn veelal poëtische teksten prachtig tezamen in fraaie folky liedjes als "Poortoun", "Sad Polish Song", "Jim O'Wyndygates" en "Kirkconnell Flow", nummers waarop de Keltische sound met atmosferische klanken en o.a. Uileann pipes en whistles duidelijk aanwezig zijn en als dan ook nog op 5 nummers de backing vocals van zangeres Avril Jamieson zijn te horen, weet de liefhebber voldoende.

een aantal nummers zijn voorzien van "spoken words", zoals het indringende "Mad as the Mist and Snow", met de stem van Martin Okasili, met de prachtige Uileann pipes klanken en "Sunflower".

"Desolation Blues" is overigens geen bluesnummer, maar een fraai, ingetogen folk nummer. op het eveneens Keltisch klinkende "The Walled Coves of Ravenscraig" is extra zang te horen van Iain Macdonald ("The Macdonald family came to record with me, all the way from Insch in the Grampians, Scotland").

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Sawmills Studio, Cornwall, England

citaat van Jackie Leven over de hoes van dit album:

"I love the cover of Fairytales, The Bodybuilder by Peter Howson. It tells a great story - the man has a classic Glaswegian face - he was building his body to look like a real man, to be respected by other men, and loved by women - and by one special woman. He looks down from his window, but she'll never walk down the street, because the woman inside him has gone. For him the war is over but can anyone ever tell him? Look at the picture and try telling him yourself - now - how did it feel, or do you despise him too much to try telling him?"

stem geplaatst

zoals heartfofsoul hierboven reeds opmerkte verscheen dit album 6 jaar na het commercieel geflopte "Steve Forbert", waarna hij door het label Geffen werd getekend en dit "Streets of This Town" werd uitgebracht.

dat Steve Forbert een meer dan gemiddeld goede songwriter is, blijkt wel uit dit album met 10 sterke eigen liedjes. stuk voor stuk prima liedjes in het folk/rock genre met vleugjes country en pop.

veel mid-tempo nummers, waarvan de sterke opener "Running On Love" meteen blijft hangen, zoals de meeste nummers dat doen.

stevig rockende nummers als "Don't Tell Me", "As We Live and Breathe" en "Wait a Little Longer" met gastmuzikant Nils Lofgren op gitaar, dat niet had misstaan op een album van Tom Petty, worden afgewisseld met veelal mid-tempo songs als "I Blinked Once", het fraaie titelnummer "On the Streets of This Town" dat een honky-tonk ritme heeft en het met heerlijke gitaarriffs opgetuigde "Hope, Faith and Love".

hoor de man het liefst in de klein gehouden, rustige folky nummers "Mexico" en de afsluiter "Search Your Heart", maar dit album bevat zoals gezegd 10 goede, melodieuze liedjes. wellicht niet van het niveau van zijn debuut "Alive On Arrival" of "Jack Rabbit Slim, maar dit wat stevigere "Streets of This Town" komt er dichtbij in de buurt. vandaar een dikke 4 sterren.

kennelijk is de inmiddels 70-jarige Steve Forbert al vele jaren aan het zicht van zijn eerdere fans onttrokken, getuige het feit dat er op de 15 albums die hij vanaf 1995 nog maakte slechts sporadisch werd gereageerd. in 2024 verscheen wederom een nieuw album "Daylight Saving Times", waarop slechts 2x werd gestemd.

Album werd geproduceerd door Gary Tallent
Recorded at Shorefire Recording Studio, Long Branch, New Jersey

Steve Forbert: vocals, acoustic guitar, harmonica, lead guitar (tracks 2 & 9)
Clay Barnes: lead guitar, backing vocals
Danny Counts: bass
Paul Errico: keyboards, backing vocals
Bobby Lloyd Hicks: drums, percussion, backing vocals

David Johansen, zoon van een Iers/Amerikaanse moeder en Noors/Amerikaanse vader, was ooit de charismatische zanger van de glam punkrock band New York Dolls, voor welke groep hij samen met gitarist Johnny Thunders de meeste nummers schreef, maakte diverse solo albums onder zijn eigen naam en albums onder het alter ego Buster Poindexter, waarmee hij met de single "Hot, Hot, Hot" een wereldwijde hit scoorde. daarnaast is hij ook acteur en schreef songs voor diverse soundtracks.

de band "The Harry Smiths" werd vernoemd naar de onderzoeker/verzamelaar Harry Everett Smith die o.a. verantwoordelijk was voor de samenstelling van het driedelige album "Anthology of American Folk Music".

op dit fraaie blues/roots album, een liefdevol eerbetoon aan zijn liefde voor de blues, staan deels akoestisch uitgevoerde Delta blues, country blues en folk liedjes. alle covers waarvan een 5-tal nummers onbekend zijn qua herkomst, met grote zeggingskracht gezongen met de gruizige, rauwe stem van David Johansen die prima bij dit genre past en uitgevoerd met een geweldige backing band.

soms wat meer ingetogen folky in de schitterende Dylan cover "Delia", "Oh Death" (Unknown) of "Richland Woman" (Mississippi John Hurt), een enkele keer wat meer up-tempo, zoals in "Well I've Been to Memphis" (Unknown) of "Don't Start Me Talking" (Sonny Boy Williamson), of slow country blues zoals in de met fraaie gitaarriffs uitgevoerde cover van "Little Geneva" (Muddy Waters), "Katie Mae" (LIghtnin Hopkins) of "Poor Boy Blues" (Unknown).

een verrassend goed authentiek klinkend blues album, dat de liefhebber wellicht zal aansporen om naar de originelen op zoek te gaan. er volgde in 2002 nog een tweede album "Shaker".

Album werd geproduceerd door David Chesky & Brian Coonin
Recorded at St. Peter's Episcopal Church, New York, NY

David Johansen: singing, guitar, harmonica
Brian Koonin: guitar, mandolin
Larry Saltzman: guitar, banjo
Kermit Driscoll: bass, didgeridoo
Joey Baron: percussion

waar iemand als John Hiatt voor de EP "Pirate Radio 2 Meter Sessies" slechts 5 nummers opnam, bevat deze live opname van Luka Bloom liefst 8 nummers.

2 nummers "Gone to Pablo" en "Rescue Mission" van het album Riverside (1990)
2 nummers "Don't Be So Hard on Yourself" en "Hungry Ghost van Salty Heaven (1998)
3 nummers "Innocence", "Primavera" en "Thank You for Bringing Me Here" van "Innocence" (2005)
1 nummer "Sanctuary" van Turf (1994)

het zijn prima kale uitvoeringen met alleen Luka Bloom op zang en gitaar in de geest van zijn live album "Amsterdam".

Album werd geproduceerd door Luka Bloom

citaat uit zijn liner notes:

"I love my job, I get to write songs, perform them in concert, record them, and sometimes I get to hear them on radio!

There are a few parts of my job I don't like, I hate most PR, interviews etc....However, there is one part of PR I really enjoy, and that is live radio. In live radio there is risk, there is fun, and most of all, there is no editing.
I sit with the presenter, we have a conversation about many things, and I get to sing some songs directly for people. It is a very rewarding experience always. So whenever I come to Holland to release a new record there is always the hope that I will do a 2-Meters session"

het zoveelste album van de door de jaren heen zeer productieve Steve Forbert.

12 eigen liedjes met zijn vertrouwde mix van rustige, ingetogen nummers en mid/up-tempo songs, waarvan de laatste helaas op dit album overheersen en in combinatie met de voor zijn doen middelmatige kwaliteit van de liedjes, met name het trio nummers (8,9 en 10) op de 2e helft van dit album wil niet beklijven, is het gevolg een licht teleurstellend album.

hoewel het mid-tempo "If I Want You Now" een sterke opener is, gaat mijn voorkeur naar de klein gehouden nummers als "Dear Lord", "Some Will Rake the Coals", "Open House" en de folky afsluiter "Dream, Dream" met fraaie accenten van fiddle en mandoline. een nummer dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

het stevig rockende "My Time Ain't Long" heeft iets weg van de sound van The Jayhawks, net als "Moon Man" en "Don' Stop" 1 van de betere nummers in die stijl.

los van zijn eigen vaste band speelde als gastmuzikant o.a. oudgediende Al Perkins mee op pedal steel en lap steel gitaar, maar helaas komt zijn fameuze spel niet prominent naar voren.

Steve Forbert heeft heel wat betere albums gemaakt dan deze "Rocking Horse Head".

Album werd geproduceerd door Brad Jones
Recorded at Treasure Isle, Nashville, Tennessee

de opvolger van zijn klassieker "The Art of Tea" is wederom een album met fraaie crossover/pop jazz.
je kunt het ook aangename "lounge" muziek noemen voor op de achtergrond, maar dan doe je de muziek op dit album met 8 eigen nummers van Michael Franks tekort, want zijn composities steken razendknap in elkaar en luisteren lekker weg.

gezongen met zijn aangename, warme "smooth" voice en m.m.v. top sessiemuzikanten als o.a. Joe Sample (piano), Wilton Felder (bass), Larry Carlton (gitaar) alle 3 ooit lid van de vermaarde band The Crusaders, John Guerin (drums), Michael Brecker (tenor saxofoon) en David Sanborn (alto saxofoon) worden zijn songs geweldig uitgevoerd.

wat betreft de "gladde" muziek, blijft Michael Franks naar mijn mening op dit album aan de goede kant van de streep. net iets minder dan "The Art of Tea", maar van al zijn andere albums komt deze kwalitatief het dichtst in de buurt.

Album werd geproduceerd door Tommy Lipuma
Recorded at Capitol Records, Hollywood, California
except "B'wana, He No Home" recorded in Rio de Janeiro

(deel) citaat uit de liner notes:

"Sleeping Gypsy" was released in early 1977. Produced by Tommy Lipuma, it highlights eight Franks originals showcasing a spacious, lifting jazz/pop sound. The album's musical motive was inspired by Franks' continuing interest in Brazilian music, resulting in such standout cuts as "Down in Brazil" and "Antonio's Song".

album nummer 7 van MIchael Franks, die muziek maakt in het genre crossover/pop jazz, iets wat hij meesterlijk deed op het album "The Art of Tea" (1975) met de hit "Popsicle Toes".

9 eigen composities, alle perfect gearrangeerd en op de vertrouwde wijze perfect uitgevoerd, met hulp van vele klasbakken/sessiemuzikanten o.a. Larry Carlton/Hugh McCracken (gitaar), Harvey Mason/Andy Newmark (drums) en saxofonisten Michael & Randy Brecker en David Sanborn.

vanwege de "perfecte" muziek schijnt deze bij sommigen associaties op te roepen met die van Steely Dan, maar dat is een beetje appels met peren vergelijken, want zijn muziek is veel meer "laid back" en mist het avontuurlijke en de diversiteit van het werk van Steely Dan.

helaas haalt deze niet het niveau van voorgangers als "Sleeping Gypsy" en "The Art of Tea", hoewel de eerste 6 nummers "Jealousy" t/m "Tahitian Moon" daar kwalitatief niet of nauwelijks voor onder doen.
op het fraaie "Ladies Night" deelt hij de lead vocalen met zangeres Bonnie Raitt.

het album zakt vanaf nummer 7) "Flirtation" flink in, gevolgd door 2 andere nummers "Love Duet" en "No One But You" , waarbij het glazuur van je tanden dreigt af te springen. kan de "gladde" muziek van Michael Franks goed hebben, maar dit trio nummers klinkt serieus "over the top". jammer.

Favoriete tracks "Jealousy", "Wonderland" en Tahitian Moon".

Album werd geproduceerd door Michael Colina & Ray Bardani
Recorded at Minot Sounds, White Plains, New York
( additional recording at Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood, California)

deelcitaat uit de liner notes:

"Franks began his musical career in his native La Jolia, California, where he played in a variety of high school folk and rock bands. He continued to perform and write during his college tenure at UCLA and in the late 60's relocated to Canada to complete his education. While there he opened shows for Gordon Lightfoot and worked with the Canadian folkgroup, Lighthouse.

Franks used a Polynesian palette to paint a rich musical portrait on "Objects of Desire", reflecting his longstanding interest in the French impressionist painter Paul Gauguin"

vanwege de post van Tonio kwam ik bij dit album terecht van deze mij onbekende Zweedse singer/songwriter. mijn eerste kennismaking met de muziek van Thomas Denver Jonsson.

geen country zoals hierboven vermeld, maar eerder roots/americana geworteld in folk, country, waarbij een aantal nummers als "Dance Floor" met een halverwege invallende harmonica en het geweldige "Walther" mij doen denken aan de sound van albums als "On the Beach" en "Zuma" van Neil Young.

van de overige mid/up-tempo nummers bevallen mij "Don't Cry" en "Eyes of Blue"dat direct overgaat in "Working Star" en "Good Night" met een heerlijke pedal steel het beste.

het liefst hoor ik de man in de meer klein gehouden, sober geinstrumenteerde nummers als de opener "I'm with You All the Way", het bescheiden, lieflijke "Dreams At the Film Club" met een fraaie tweede stem van zangeres Nina Kinert, het weemoedige "A Day From a Year" met heerlijke accordeon klanken en de wonderschone afsluiter "Reprise" opgetuigd met pedal steel en wederom prachtige harmoniezang van Nina Kinert. de ene prachtmelodie na de ander.

de 2 stevig rockende nummers "Strange Luck" en "Silver Boy" beklijven minder, maar ben verder zeer onder de indruk van het songmateriaal op dit album.

het is nooit te laat om mooie muziek te ontdekken. fijn dat je op dit forum alsnog via andere users dit soort albums op het spoor kan komen.

Album werd geproduceerd door Carl Edlom
Recorded at Ready Steady Go! Studios, Karlstad, Sweden

All songs written by Thomas Denver Jonsson
except track 3) co-written Carl Edlom, track written by CE

Thomas Denver Jonsson: vocals, guitar, harmonica

The September Sunrise:
Fredrik Wilde: vocals, guitar, pedal steel
Carl Edlom: vocals, guitars, piano, accordion, organ, glockenspiel
Tomas Lindberg: vocals, bass guitar
Henric Stromberg: drums, percussion

plus
Nina Kinert: harmony vocals (tracks 4, 5 & 13)
Ned Oldham: vocals (track 6)
Anna Sahi: cello (tracks 11 & 12)

ervaar deze "Eleven Songs" ook als een minder album. een stuk rijker en voller geïnstrumenteerd dan zijn vorige albums met o.a. fluit, klarinet, percussie, een strijkkwartet en zelfs een pedal steel op "I'm On Your Side".

"I Hear Her Like Lorelei", "I Love the World I'm In", "Sunday", "Fire", "See You Soon" 3,5 ster

"There Is A Time", "I'm On Your Side", "Eastbound Train", "Everyman" 4,5 ster

5 sterren voor de intens uitgevoerde love ballad "When Your Love Comes" en het mid-tempo mede door prachtig piano spel van Liam O' Maonlai (zanger van de Ierse band Hothouse Flowers) gedragen "Don't Be Afraid of the Light That Shines Within You", dat uitgroeide tot een publieksfavoriet en waarvan het refrein tijdens zijn live concerten massaal werd meegezongen.

de zang bijdrage van leden van het Gardiner Street Gospel Choir op nummers 7,9 en 11 geven wel een meerwaarde aan die songs, maar persoonlijk gaat mijn voorkeur naar de meer intieme "less is more" sound van zijn albums "Turf", "Innocence" of zijn live album "Amsterdam".

Album werd geproduceerd door David Odlum & Luka Bloom
Recorded in Grouse Lodge, Rosemount, County Westmeath, Ireland

ben geen jazzliefhebber, maar de crossover/pop jazz op dit meesterlijke album bevalt mij 50 jaar later nog steeds uitermate goed.

hogeschool "cocktail jazz" of "lounge" muziek of hoe je het noemen wil. 9 ijzersterke composities van Michael Franks zelf, uitgezonderd de opener "Nightmoves" met muziek van Michael Small.

dit album heeft een heerlijke relaxte flow met stuk voor stuk perfect gearrangeerde songs, muzikaal uitgevoerd door top sessiemuzikanten, waaronder meestergitarist Larry Carlton, Wilton Felder en Joe Sample, destijds leden van het vermaarde jazz/funk gezelschap Crusaders, o.a. bekend van de hit "Street Life" met zangeres Randy Crawford.

bijzonder smaakvolle muziek voor alle jaargetijden waarop je kunt wegdromen en in een zen modus kunt verkeren. in die zin doet het qua sfeer een beetje denken aan het album "Come Away With Me" van Norah Jones. naar mijn mening zijn beste album, hoewel de opvolgers "Sleeping Gypsy" en "Burchfield Nines" er niet veel voor onder doen en Michael Franks ook daarna fraaie albums bleef maken. vanaf "Objects of Desire" (1982) heb ik zijn muziek niet meer gevolgd. wellicht onterecht.

Album werd geproduceerd door Tommy Lipuma

Joe Sample: keyboards
Larry Carlton: guitars
Wilton Felder: bass
John Guerin: drums, percussion
Nick De Caro: string arrangements
Michael Brecker: tenox sax on "Jive"
Dave Sanborn: alto sax on "Monkey See, Monkey Do" & "Mr. Blue"
Larry Bunker: vibes
Jerry Steinholtz: congas

het zoveelste solo album van de inmiddels 70-jarige Steve Forbert, die ooit debuteerde met het geweldige "Alive On Arrival" (1978) en destijds net als vele anderen de nieuwe "Dylan" werd genoemd, een predicaat dat hij nooit heeft kunnen waarmaken. bij gebrek aan succes werd hij regelmatig van labels gedropt, maar bleef hij op diverse labels albums uitbrengen, zoals deze "The American in Me".

Steve Forbert is een goede songwriter, beschikt over een ietwat hese, aangename, rustgevende stem en voert zijn liedjes uit in het folk/rock genre met een vleugje country.

hoor hem het liefst in de klein gehouden akoestische liedjes met akoestische gitaar en mondharmonica, aangevuld met harmonievocalen, zoals op "If You're Waiting On Me", "The American In Me", "Baby Don't", "You Cannot Win 'Em All" en de afsluiter "New Working Day".

de meer rockende nummers als "Born Too Late", "Change In the Weather" en "Rock While I Can Rock" waar zijn stem zich minder goed voor leent, klinken enigszins geforceerd en beklijven minder.

Steve Forbert maakt in de regel geen slechte albums en ook dit album is weliswaar het beluisteren waard, maar de magie van zijn debuut is hier ver weg. veelzeggend is dat "Alive On Arrival" hier op MuMe 50 stemmen kreeg en zijn laatste album "Daylight Savings Time" (2024) slechts 2.

Album werd geproduceerd door Pete Anderson
Recorded at Track Record Studios, North Hollywood, California
All songs written by Steve Forbert

Steve Forbert: vocals, acoustic guitar, electric guitar, harmonica
Pete Anderson, Clay Barnes: electric guitar
Jeff Donavan, Ralph Forbes: drums
Bob Glaub, Dusty Wakeman, Gary White: bass
Skip Edwards: keyboards
Anthony Crawford, Tommy Funderburk, Andrea Robinson: harmony & background vocals
Alex Acuna, Lenny Castro: percussion

alweer 14 jaar geleden, dat dit laatste reguliere solo album van Gillian Welch uitkwam, met medewerking van haar muzikale partner/echtgenoot David Rawlings.

10 door henzelf geschreven wonderschone liedjes van dit bijzonder muzikale duo, spaarzaam geïnstrumenteerd en zonder enig (roots) rock nummer en dat bevalt prima.

Favoriete tracks "Scarlet Town", "The Way It Goes", het iets meer uitbundige "Six White Horses" en "Hard Times" waarop hun stemmen als vanouds prachtig harmoniëren.

hoewel de kwaliteit van hun nummers buiten kijf staat, had de muziek wellicht iets meer instrumentale invulling (bijv. dobro, fiddle of pedal steel) mogen hebben, zoals spinout hierboven opmerkte.

dit album maakt in ieder geval benieuwd naar het duo-album "Woodland" uit 2024, 1 van de weinige "roots" albums die vermeld worden in de MuMe eindejaarslijst van 2024.

Album werd geproduceerd door David Rawlings
Recorded at Woodland Sound Studios, Nashville, Tennessee

Gillian Welch: vocal, guitar, banjo, harmonica, hands & feet
David Rawlings: vocal, guitar, banjo, harmonica

het vierde solo album van Luka Bloom (Barry Moore) klinkt in mijn beleving als een intiem huiskamerconcert, waarvan volgens de liner notes 4 liedjes en dus niet het gehele album met publiek werden opgenomen.

11 zelf geschreven liedjes plus een cover van "Sunny Sailor Boy" van Mike Scott (Waterboys), een nummer dat vanwege het hoge meezinggehalte uitgroeide tot een publieksfavoriet bij zijn live optredens en een geweldige uitvoering van de Amerikaanse folk traditional "Black Is the Colour".

album begint met het gouden trio "Cold Comfort", "True Blue" en "Diamond Mountain" en de kwaliteit van deze liedjes weet hij vast te houden t/m track 9 "Holding Back the River".

naar mijn bescheiden mening weet hij dat bijzonder hoge niveau met "Background Noise", "The Fertile Rock" en "I Did Time" niet vast te houden, hoewel "Sanctuary" het album prachtig afsluit.

wat verder opvalt is de kraakheldere productie van dit album. eens met milesdavisjr dat "Turf" als een warme deken aanvoelt. just the man and his guitar en meer hoeft dat niet te zijn, zoals onze Vlaamse muziekvrienden dat zouden zeggen. Less is Mo(o)re.

een prachtig, intiem, warm album dat regelmatig in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom, Paul Ashe-Browne & Brian Masterson
Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin

Luka Bloom: guitar, vocal
Mairead Ni Mhaonaigh: vocal on "Sunny Sailor Boy"

mijn eerste kennismaking met de muziek van de Schotse songwriter wijlen Jackie Leven. de man mocht slechts 61 jaar oud worden. Jackie Leven was ooit oprichter en lid van de Engelse rock (new wave) band Doll by Doll, alvorens hij een solo carrière begon, waarna hij meer dan 20 solo albums maakte en nog eens 3 onder het pseudoniem Sir Vincent Lone.

inmiddels meermalen beluisterd en dit is geen licht verteerbare kost. het is muziek waar je de tijd voor moet nemen, maar dan krijg je ook wat. folk/rock met hier en daar wat blues invloeden en waar op een aantal nummers ook de "Celtic sound" valt te bespeuren.

dat Jackie Leven, gezegend met een aangename, warme "folky" stem, een prima songwriter was, blijkt uit de vele song pareltjes die op dit album staan. de melodieuze opener "Young Male etc." waarop hij de vocalen deelt met zangeres Avril Jamieson zet meteen de toon, waarna het door piano spel gedragen, gloedvolle "Some Ancient Misty Morning" volgt, beide songs die veel goeds beloven voor de rest van dit album.

de sacraal klinkende ballad "Working Alone" wordt gevolgd door de "spoken words" van het gedicht "A Blessing" van de Amerikaanse dichter James Wright.

het grappige, luchtige "Leven's Lament" doet denken aan de muziek van Ennio Morricone bij de spaghetti westerns inclusief de op het eind fluitende cowboy geluiden, waarna weer een prachtige ballad volgt in de vorm van "The Wanderer".

"Exultation" is een door de Schotse zangeres Eddi Reader voorgedragen gedicht van de Amerikaanse dichteres Emily Dickinson, gevolgd door 1 van de prijsnummers, het kippenvel bezorgende "Men in Prison" met mannelijke koorzang, een koor dat eveneens te horen is op de stemmige afsluiter "My Lord What a Morning". ook "Birds Leave Shadows" blinkt uit door de prachtige melodielijnen.

het folky up-tempo "Lammermuir Hills" met een hoog "sing-along" gehalte zorgt voor een fijne afwisseling, waarna een ander kippenvel nummer volgt, t.w. "Come Back Early or Never Come" een deels gezongen/deels gesproken op muziek gezet gedicht van de Noord-Ierse dichter Louis MacNeice.

"By the Sign of the Shattered Star" is een intens, melancholisch lied, volgens zijn liner notes "A poem about the death of an Irish friend of mine from cancer, but also caused by the witholding of "blessing" on the part of his father, an old hero of the I.R.A. When I heard of the son's death, I bit one of my teeth in two, then wrote this poem".

een rijk, divers album, waarbij ik persoonlijk "Stornoway Girl" en het bluesy "Silver Roof" als de enige "mindere" nummers ervaar.

Jackie Leven was een cult-hero en had met name in Duitsland een behoorlijke trouwe fan basis. mede muzikanten als o.a. David Thomas (van de band Pere Ubu), Ron Sexsmith en Mike Scott (van The Waterboys) waren fan van de man.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & James Hallawell
Recorded at Sawmills Studio, Cornwall, UK

Jackie Leven: vocals, whistling, guitars
James Hallawell: vocals, keyboards, bass, additional guitars (1 & 2)
Mevagissey Male Choir (Cornwall): vocals (8 & 16)
Steve Killer Jackson: drums, percussion
Avril Jamieson: vocals (1 & 10)
Andy White: vocals, ancestral Irish presence, recital (13)
Melvyn Duffy: pedal steel
Pete King: saxophone (6)
Dave Quinn: Ulster voice (15)

bijzonder fraai album van de sympathieke positivo Luka Bloom. 1 van zijn betere albums, waaronder ik ook het onvolprezen "Riverside", "Turf" en het meesterlijke "Innocence" reken.

dit album is inderdaad wat meer ingetogen en minder uitbundig dan "Riverside", maar de kwaliteit van alle 11 zelf geschreven liedjes staat als een huis. de folk elementen zaten al eerder in zijn werk en worden hier op prachtige wijze ingekleurd met traditionele instrumenten als accordeon, harmonica, mandola en viool, aangevuld en versterkt met o.a. flugelhorn, trombone en trompet, klanken die nergens overheersen en steeds in dienst van zijn composities staan.

vanaf de schitterende opener "Monsoon" tot de stemmige afsluiter "Hands of a Farmer" is het genieten geblazen. daartussen komen o.a. de wonderschone ballad "Here and Now", het mede door de zang van wijlen Sinead O'Connor kippenvel veroorzakende" "Love Is a Place I Dream Of", de groove van "Perfect Groove" met fraaie percussie, cello en strijkers en het ietwat zoetsappige maar hemels mooie "Gabriel" voorbij.

een zeer consistent album met 11 bovengemiddeld goede liedjes, prachtig gearrangeerd/uitgevoerd en geweldig gezongen door Luka Bloom.

heb de man inmiddels meermalen live mogen bewonderen, waarbij zijn concerten altijd een hoog "feel good" gehalte hebben en een feestje voor de fans zijn.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom en Brian Masterson
Recorded at Windmill Lane Studios, Dublin

een prachtig tweede album van Gillian Welch, net als haar debuut geproduceerd door T-Bone Burnett.

had naar mijn idee ook als een duo-album met haar muzikale partner David Rawlings kunnen worden uitgebracht, want alle songs werden samen door hen geschreven en samen uitgevoerd, uitgezonderd "Whiskey Girl" waarop T-Bone Burnett meespeelde.

de "folky" sound met minder instrumentatie is hierdoor iets kaler en minder vol dan op haar debuut. de "Appalachian folk" van de opener "Caleb Meyer" doet sterk denken aan het werk van collega singer/songwriter Diana Jones, die meerdere prima albums in die stijl heeft gemaakt.
de nummers (3, 5 en 9) waarop Gillian Welch banjo speelt, doen eveneens sterk aan dat genre denken.

"Caleb Meyer" reken ik samen met "One Morning", "Miner's Refrain", "I'm Not Afraid to Die", "Rock of Ages" en de afsluiter "Winter's Come and Gone" tot de hoogtepunten.

het wat mindere "Good Til Now" wordt gered door haar mooie zang en de fraaie harmoniezang, zoals ook "My Morphine" minder wil beklijven. de rammelende "roots rock 'n roll" van "Honey Now" met kick en snare drums en elektrisch gitaarwerk van David Rawlings valt wat uit de toon. vandaar 4 sterren.

Gillian Welch: acoustic guitar, banjo, bass, kick drum (track 7), vocal
David Rawlings: acoustic guitar, electric guitar, snare drum (track 7), vocal
T-Bone Burnett: piano, Hammond B3 (track 10)

bijzonder fraai debuut album van de inmiddels 57-jarige Gillian Welch. "roots" muziek (bluegrass, country, Appalachian folk) in zijn puurste vorm. zij heeft weliswaar geen stem van het kaliber Emmylou Harris of Linda Ronstadt, maar klinkt dermate authentiek en zuiver dat dit mij geen moment stoort.

bovendien doet zij als songwriter niet onder voor collega's als wijlen Nanci Griffith en Lucinda Williams.
op dit album 3 eigen geschreven songs, waaronder 2 prijsnummers "Orphan Girl" dat later prachtig gecoverd werd door Emmylou Harris op haar "Wrecking Ball" album, "Annabelle", en het iets minder sterke "Tear My Stillhouse Down". de overige 7 nummers schreef zij samen met haar muzikale partner/gitarist/zanger David Rawlings, waar zich vele song pareltjes onder bevinden.

andere hoogtepunten zijn "Barroom Girls", het gospelachtige pareltje "By the Mark" over de overgang naar het hiernamaals, "One More Dollar", "Acony Bell" en de afsluiter "Only One and Only" met een heerlijke dobro partij van meestergitarist Greg Leisz.

net als Kronos heb ik zelf ook minder met de meer up-tempo nummers "Pass You By" en "Paper Wings", beide nummers die n.m.m. wat minder goed in de "flow" van dit album passen.

meer folk dan country klanken op dit debuut, niet verwonderlijk met inspiratiebronnen als Bob Dylan, Woody Guthrie en The Carter Family.

Album werd geproduceerd door T-Bone Burnett
Recorded at Sunset Sound, Oceanway & Sound Factory, Hollywood, California

Gillian Welch: acoustic guitar, electric guitar, vocal
David Rawlings: 6-string bass, optigan, acoustic guitar, electric guitar, vocal
T-Bone Burnett: optigan
Roy Huskey Jr. : upright bass
Armando Campean: bass, upright bass
Greg Leisz: Weissenborn guitar, dobro
James Burton: National guitar, electric guitar
Buddy Harman, Jim Keltner: drums
John R. Hughey: pedal steel
Jay J. Joyce: electric lead guitar, E-bow guitar

het tweede album met muziek in het americana/roots genre van de Zweedse singer/songwriter Carl Mathson, die inmiddels 4 albums op zijn naam heeft staan. het vierde album "A Light That Can Brighten Up the Dark" verscheen in 2024.

14 eigen liedjes waaronder 5 instrumentale nummers, waarvan de 4 korte miniatuurtjes "April", "July", "November" en "January" zich moeilijk laten beoordelen, uitgezonderd de sfeervolle met saxofoon klanken gevulde afsluitende titeltrack "Never Cried Once When I Could Have".

veel met overwegend donkere teksten voorziene liedjes waar de melancholie van afdruipt, zoals in het langzame "Take Me Home" fraai ingekleurd met o.a. harmonica en pedal steel, het intieme, pastorale "The Straight and the Narrow" met prachtige orgelklanken of het mid-tempo "Old Photographs" met wederom weemoedige harmonica klanken, een nummer over zijn vader die het gezin verliet "when you finally left, I was still just a kid. And there were really no time for goodbyes, but you should know that you're missed".

3 van de prijsnummers op dit album, samen met de mid-tempo nummers "I Wish We Never Met" en "Good Times For a Change".

over de hele linie net iets minder goede liedjes dan op zijn debuut "With Help from Absent Friends", maar toch een fraai album met genoeg pareltjes. jammer dat de instrumentale nummers het album wat onsamenhangend maken.

overigens werd dit album in 2008 uitgebracht en niet in 2006, zoals hierboven vermeld.

Album werd geproduceerd door The Lancaster Orchestra
Recorded at Mission Hall Studio, Sebbarp, Sweden

Carl Mathson: vocals, acoustic guitar, 12-string guitar, electric guitar, banjo, harmonica, saxophone, pumporgan, drums, harmony vocals
Johan Bandling Medin: bass, pedal steel, acoustic guitar, bouzouki, percussion, harmony vocals
Karl Arvidson: piano, hammond, pumporgan, harmony vocals
Marco Hilden: drums, percussion
Mattias Jepsson: electric guitar
Andi Almqvist: harmony vocals

na lange tijd weer eens beluisterd dit "Ledges". het officiële debuutalbum van Noah Gundersen.
alt.country of indiefolk wordt zijn muziek ook wel genoemd. je zou het ook een "roots" album met folk, country en een klein beetje gospelinvloeden kunnen noemen.

11 eigen liedjes, waarbij vreemd genoeg geen credits worden vermeld voor de traditional "Down To the River To Pray", dat geïntegreerd is in de merendeels a-capella gezongen opener "Poor Man's Son".

mijn waardering voor de kwaliteit van de liedjes pakt als volgt uit:

"Poor Man's Son", "Isaiah", "Ledges", "Liberator" en "Dying Now" 4 sterren
"Boathouse", "Separator", "Poison Vine", "First Defeat" en "Cigarettes" 3 sterren

de pathos op de afsluiter "Time Moves Quickly" (2,5 ster) en zijn wat gekunstelde, gekwelde manier van zingen op nummers als "First Defeat" en "Cigarettes" met de herhaald met overslaande stem gezongen tekst "honey you're smooth" staan mij op een zeker moment tegen.

dat de man in staat is een bovengemiddeld goed liedje te schrijven, blijkt wel uit het prijsnummer "Dying Now" met prachtig viool spel en fraaie tweede stemmen van zijn zus/zussen.

zeker geen slecht album, maar op de 1 of andere manier "raken" zijn liedjes mij niet en roepen die weinig emotie op.

Noah Gundersen zal op 14 mei a.s. in Tivoli/Vredenburg een dubbelconcert geven met collega singer/songwriter David Ramirez. wellicht dat de man "live" een stuk beter bevalt.

Album werd geproduceerd door Noah & Abby Gundersen
Recorded at Stone Gossard's Studio Litho, Seattle, Washington

Noah Gundersen: guitar, piano, bass, harmonica & vocals
Abby Gundersen: violin, cello, piano & vocals
Jonathan Gundersen: drums & vocals
Elizabeth Gundersen: vocals

mijn favoriete album van Luka Bloom. liefst 12 eigen nummers en 1 traditional "Larry Redicon's Bow" dat net als "Peace on Earth" een instrumentaal nummer is.

een betoverend, sfeervol "warm" album met alleen maar sterke melodieen, muzikaal omlijst met o.a. akoestische gitaar, klarinet, fiddle, mandola en saxofoon in veelal "klein" gehouden songs.

of het nu een eerbetoon aan kinderlijke onschuld is op "Innocence" (between the past and whatever the future sends, I choose innocence), een love song als "Venus", "Miracle Cure" een wonderschoon liedje over vergeving of "June" een lofzang op de seizoenen (but June, I love the way you pull me in, June, I love your heat upon my skin, I love the way you pull me in, to your mid summer feeling) is, alle nummers op dit album hebben een warme, melancholische ondertoon, waarbij "City of Chicago" over weemoed en verlangen van Ierse emigranten naar thuisland Ierland wellicht de span kroont.

het iets meer up-tempo "No Matter Where You Go, There You Are" heeft een mooie, verbindende tekst over de vriendschap die ontstaat tussen de Algerijnse vluchteling/timmerman Mohamed en een Ierse fiddler die hij op straat hoorde spelen en waarvan de muziek hem aan zijn vrouw en familie in zijn thuisland deed denken (the carpenter and the fiddler became the best of friends, Mohamed lives in Galway, where the music never ends, You must go.....there's a woman in Algeria, she looks across the sand, and hears a loved ones prayer, from a distant land...)

dankbaarheid voor het leven dat zijn ouders hem schonken "Thank You For Bringing Me Here" (I walk with my father in Fanore, we walk hand in hand by the shore, the sun sets beyond Inisheer, I thank you for bringing me here)

"Innocence" is een verbluffend mooi album. wellicht zijn meest consistente met prachtige, ingetogen folk muziek en teksten die raken.

Album werd geproduceerd door Luka Bloom & Brian Masterson
Recorded in Blacktrench, County Kildare, Ireland

Luka Bloom: guitars, vocals, mandola
Kenneth Edge: soprano saxophone & clarinet
Joe Csibi: double bass
Ray Fean: percussion
Mohamed Bouhana: derbuka
Eithne Ni Cathain: fiddle, vocals
Pat Collins: fiddle

tijdloze klassieker en na al die jaren nog steeds 1 van mijn favoriete albums van "his Bobness".
12 song pareltjes, sober maar perfect uitgevoerd, geweldig gezongen door Dylan met prachtige, diepgaande teksten.

weet niet of de term "americana" voor muziekgenres in 1967 reeds bestond, maar tegenwoordig zou men de muziek op dit album waarschijnlijk roots/americana (folk/country) noemen. met "rock" heeft de muziek op "John Wesley Harding" weinig van doen.

zoals gezegd niet rijk geïnstrumenteerd, maar wat heeft dit album een heerlijke, relaxte flow.

net als de op dit album bezongen heilige Sint-Augustinus, is ook Dylan zelf in de loop van de jaren tot een soort van heilige uitgegroeid.

mede muzikanten op dit album waren multi-instrumentalist/sessiemuzikant Charlie McCoy (bass) ooit lid van de progressieve country rock bands Area Code 615 en Barefoot Jerry, die later vooral bekend werd als specialist van de mondharmonica, en wijlen Kenny Buttrey (drums) die 1 van de meest vermaarde Nashville sessiemuzikanten was, eveneens lid was van Area Code 615 en Barefoot Jerry en net als Charlie McCoy op een oneindig aantal albums meespeelde van o.a. Joan Baez, J.J. Cale, Elvis Presley en Neil Young. van de laatste speelde hij begin jaren 70 mee in zijn band The Stray Gators.

daarnaast speelde behalve Bob Dylan zelf (vocal, guitar, harmonica, piano) verder alleen Pete Drake mee op steel guitar ("I'll Be Your Baby Tonight" en "Down Along the Cove").

Album werd geproduceerd door wijlen Bob Johnston, die o.a. albums van Johnny Cash, Leonard Cohen en Simon & Garfunkel produceerde en werd opgenomen in Nashville, Tennessee

Time flies! het debuutalbum van de destijds 20-jarige Arlo Guthrie, zoon van de legendarische Woody Guthrie, 1 van de belangrijkste inspiratiebronnen van Bob Dylan. de man was 19 toen hij tijdens het Woodstock festival in 1969 optrad en daar o.a. het bekende "Coming Into Los Angeles" speelde, bekend van de gelijknamige film. zijn setlist van dat optreden bevat overigens geen nummers van "Alice's Restaurant".

was zelf rond de 15 jaar oud toen ik kennis maakte met dit album met daarop de klassieker "Alice's Restaurant". een lang nummer dat je op een zeker moment wel heb gehoord en niet uitnodigt om vaak te beluisteren.

de overige 6 eveneens door hemzelf geschreven liedjes zijn het beluisteren waard, maar niet echt bijzonder.
"Chilling of the Evening", "I'm Going Home" en "Highway in the Wind" zijn fraaie folkliedjes die lekker weg luisteren.

de rags "Ring-Around-A-Rosy-Rag" en "The Motorcycle Song" bekoren eveneens. enige minpuntje is het wat dreinerige "Now and Then" dat uit de toon valt van de rest van dit album, waarvan in 1997 een re-make volgde "The Massacree Revisited".

de inmiddels 77-jarige Arlo Guthrie liet in 2020 via zijn Facebook pagina weten vanwege meerdere beroertes niet meer te kunnen optreden en moeite te hebben met lopen. zijn n.m.m. beste album "Hobo's Lullaby" dateert uit 1972. jammer dat zijn albums zo moeilijk verkrijgbaar zijn.

Album werd geproduceerd door Fred Hellerman

uit de liner notes:
"First performed at the Newport Folk Festival, "Alice's Restaurant Massacree", the centerpiece to Arlo Guthrie's debut album, is the most famous talking song-story in the annals of popular music. Funny, touching and true, the rambling saga of the wages of littering became a huge underground hit, then went on to be a major motion picture and, finally, even a cookbook.

The son of legendary folk singer Woody Guthrie, Arlo grew up around music and musicians. At age three he danced and played harmonica with bluesman Leadbelly and three years later he was strumming an undersized guitar. He attended private school in Stockbridge, Mass., the setting for "Alice's Restaurant", later enrolling in college in Billings, Montana, before dropping out to play music on the Greenwich Village folk scene.

By late 1965, Arlo Guthrie was a staple on the East Coast folk circuit and two years later toured Japan with Judy Collins. He became an overnight sensation at the Newport Folk Festival with "Alice's Restaurant Massacree", a composition he first performed in a topical song workshop. So popular was the songs's gentle irony and deadpan delivery (detailing how it's hero was kept out of the Army by a littering violation) that Guthrie was signed to a recording contract shortly after the festival"

een politiek gemotiveerd en geëngageerd album van de sociaal betrokken Ry Cooder, dat voorafging aan de Amerikaanse presidentsverkiezing van 6 november 2012, die gewonnen werd door de zittende president Barack Obama, die herkozen werd voor een tweede termijn.

mis de accordeon klanken van Flaco Jimenez en de koortjes, maar bovenal ervaar ik de kwaliteit van zijn songs als iets minder dan op die op voorganger "Pull Up Some Dust and Sit Down" (2011) en zijn andere albums.

mijn voorkeur gaat naar de akoestische blues van "Mutt Romney Blues" en de folky songs "Brother Is Gone", "Going to Tampa" met geweldig mandoline spel en de akoestische folk van "The 90 and the 9".

ook bevalt de slow blues van "Cold Cold Feeling" dat sterk doet denken aan het Little Feat nummer "Cold, Cold, Cold" en "Kool-Aid" mij beter dan de meer up-tempo gespeelde rauwe blues nummers "Guantanamo", "The Wall Street Part of Town" en "Take Your Hands Of It".

een krappe 4 voor dit toch wat eenvormig klinkende album, dat wat mij betreft iets rijker geïnstrumenteerd had mogen zijn. voor de rest niks dan goeds over de muzikaliteit en de integriteit van Ry Cooder.

de man zal allesbehalve verheugd zijn over de verkiezingsoverwinning van Trump in 2024, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Wireland Studios, Chatsworth, California & Drive-By Studios, North Hollywood, California

All songs written by Ry Cooder except track 9) co-written Joachim Cooder

Ry Cooder: vocals, guitars, mandolin, bass
Joachim Cooder: drums
Arnold McCuller: harmony vocals on "Take Your Hands Off It"

In memoriam: Ken Price, Earl Scruggs, Mike Seeger