stem geplaatst

leerde de naam van de multi-instrumentalist/producer, songwriter Steve Dawson kennen toen ik een paar geleden zijn naam als producer en muzikant tegen kwam op een album van de Canadese roots muzikant Jim Byrnes. van de laatste woonde ik destijds een concert bij in het NL clubcircuit, kocht daar na afloop een cd van Jim Byrnes en het geweldige gitaarspel van Steve Dawson op dat album viel mij op.

de Canadees Steve Dawson verhuisde in 2013 van Vancouver naar Nashville, Tennessee en ging daar verder met zijn eigen Henhouse Studio. hij verdiende ook als producer zijn sporen met producties van o.a. wijlen Kelly Joe Phelps en The Deep Dark Woods.

op dit volledig instrumentale, akoestische gespeelde solo album in de genres blues, folk en jazz etaleert de man zijn niet geringe kunsten op diverse gitaren veelal "fingerpicking" en eveneens meesterlijk slide gitaar werk. een master class voor gitaristen en gitaarliefhebbers, die het werk van mensen als John Fahey en Leo Kottke ook zal aanspreken.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Henhouse Studio, Vancouver, British Columbia

hierbij de liner notes van de man zelf bij dit album:

"These songs were all written and recorded throughout the latter half of 2013, in between tours and working on albums with other artists. As the cage was rattled, I stuck a Neumann M49 microphone in front of me to yield these results. no overdubs or effects. just some fingers, slides and guitars. The trusty tools I used on these recordings were:
A Jumbo Larivee that I've played for over 20 years now, a Weissenborn built by Michael Dunn, a National Tricone and a Taylor 12-string"

een fraai akoestisch album met prachtige lead zang en veel a-capella gezongen liedjes, merendeels zelf geschreven door de Zimbabwaanse singer/songwriter Vusa Mkhaya. de muzikale omlijsting is uiterst sober met hier en daar wat percussie en sprankelende Afrikaanse gitaarklanken.

op dit album staan een aantal traditionals, o.a. het Oostenrijkse "Schweinbeuschel", een land waar hij een aantal jaren verbleef en vernoemd naar een Oostenrijkse delicatesse, zijn zelf gepende "Brunnenmarkt" vernoemd naar een bekende Weense straatmarkt, "Tavaszi Szel" een traditioneel Hongaars volksliedje, een aantal gospels en Afrikaanse chants met thema's als familie en voorvaderen. een enkel liedje gaat over een meer universeel thema zoals 'Diaspora" (a consoling song for expatriates who have to leave their families and friends in order to fend for themselves in far-away lands and continents (Diaspora), leaving their children, homes and communities behind").

zoals de titel "Vocalism" al aangeeft gaat het om de veelal prachtige, meerstemmige vocalen met een enkele keer vrouwelijke lead zang maar voornamelijk gezongen door de prachtstem van Vusa Mkhaya.
een album dat ook liefhebbers van bij voorbeeld Ladysmith Black Mambazo zal aanspreken, bekend van hun bijdrage aan het Paul Simon album "Graceland".

Album werd geproduceerd door Vusa Mkhaya
(grotendeels opgenomen in "10th District Studios, Bulawayo, Zimbabwe

prachtig debuut van Cheikh Lo. de gelijknamige cassette "Ne La Thiass" (Gone in a Flash) verscheen eerder in 1995 als cassette met 6 nummers van dit album en werd voor deze internationale release uitgebreid met 3 nieuwe nummers "Ndogal" (If It Pleases God), "Doxandeme" (The Immigrant) en "Sant Maam" (Thank you Father).

de basis is veelal akoestisch uitgevoerde muziek gebaseerd op de populaire Senegalese muziekstijl mbalax, vermengd met West-Afrikaanse en Cubaanse/Latin ritmes en lichte jazz invloeden, met merendeels religieuze teksten geïnspireerd door zijn geloof ofwel zoals "Guiss Guiss" een eerbetoon aan Cheikh Lo's spitituele leider/leraar Massamba (de man is een aanhanger van het soefisme). de hit van dit album "Doxandeme" is "about our Senegalese brothers and sisters abroad".

de sterke, melodieuze liedjes van Cheikh Lo worden op dit relatief ingetogen album muzikaal omlijst met subtiele, verrassende accenten van o.a. fluit en saxofoon. de muziek wordt verder prachtig ingekleurd met het gitaarspel van Mamadou "Jimmy" Mbaye en Omar Sow.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. 3 muzikanten uit de entourage van Youssou N'Dour, Omar Sow (guitar), Mbaye Dieye Faye (percussion) en Assane Thiam (tama = talking drum), met wie Cheikh Lo duetten zingt op de hoogtepunten "Set" (Cleanliness) en "Guiss Guiss" (Take a good look).

andere hoogtepunten zijn het wiegend swingende "Ndogal" en de prachtmelodie van "Doxandeme". er staan sowieso geen "zwakke broeders" op dit coherente album dat een heerlijke "flow" heeft.

"Ne La Thiass" is minder rijk geïnstrumenteerd en een stuk toegankelijker dan een album als "Lampfall" (2006) en dat bevalt prima. een "must hear" voor de liefhebber van wereldmuziek (wat dat ook moge zijn).

Album werd geproduceerd door Youssou N'Dour
Recorded at Studio Xippi, Dakar, Senegal
All songs written by Cheikh Lo

dit door hemzelf geproduceerde album was destijds bij uitkomen een sensatie en is het feitelijk 40 jaar later nog steeds. het betekende zijn internationale doorbraak en leverde Youssou N'Dour vele prijzen en internationale erkenning op.

alhoewel ik lang niet al zijn albums ken is dit vermoedelijk zijn meest authentieke, pure, ongepolijste album met een mengeling van het populaire Senegelase mbalax genre met o.a. Afro-Cubaanse invloeden. er vinden geen kruisbestuivingen plaats met genres zoals disco, soul en reggae, etc. zoals op een aantal van zijn latere albums wel het geval was.

4 snelle, ritmische nummers met vrij complexe songstructuren, veel percussie en blazers met geweldige zang van Youssou N'Dour en een glansrol voor het spel van leadgitarist wijlen Jimmy Mbaye (R.I.P. 12-05-2025), zoals goed te horen is op het relatief "rustige" Pitche Mi, mijn persoonlijke favoriet van dit album.

hierbij een achtergrond over de 4 nummers, geciteerd van de liner notes (Jenny Cathcart, London, 1988)

1. "Immigres/Bitim Rew - when he saw Paris for himself he was so affected by the plight of his fellow countrymen and women living away from home. that he wrote the title song to remind them that, even if circumstances had forced them to make a living abroad, they could always come back to Senegal. "Don't forget where you belong, don't cut yourselves off". Whether it is performed in New York, Paris or London, there are Senegalese in the audience who are moved and uplifted by feelings of solidarity and pride.

2. "Pitche Mi" is an allegory about a newborn bird who refuses a crocodile's offer to baby-sit until the chick's mother returns; Western countries offering aid to Africa may turn out to have suspect motives like the crocodile.

3. "Taaw" - Youssou is a 'Taaw', the word which describes the eldest child in the family, responsible for helping younger brothers and sisters, and an intermediary between them and their parents.

4. "Badou" is the familiar form of the name Badara, shared by a faithful helper of the prophet Mohammed and the late Senegalese traditional musician Badara Samb, to whom this song is dedicated "Badou has gone away".

opvallend dat de waardering voor zijn latere albums en dat zijn er vele gestaag minder werd. waar "Immigres" hier op MuMe nog 38 stemmen kreeg, leverde het laatste album "Eclairer Le Monde" (2025) van de inmiddels 65-jarige Youssou N'Dour slechts 2 stemmen op.

de opvolger van zijn debuut album "Let the Days Go By" van de destijds 27-jarige Bryn Haworth is net iets sterker dan het debuut.

op dit album staan 8 "originals" van de man zelf plus de traditional "Darlin' Cory" en een cover van "Sunny Side of the Street" (McHugh/Fields). hij kreeg hulp van niet de minste muzikanten, waaronder diverse leden van Fairport Convention, Mel Collins (King Crimson) en de Britse piano/orgel legende Chris Stainton.

stevige blues rock of blues boogie nummers zoals "Good Job" met een gospel sausje met een fraai koortje met o.a. Madeline Bell, "Sunny Side of the Street", het ijzersterke "Used" met een op slide gitaar solerende Bryn Haworth worden afgewisseld met fraaie folky nummers als het up-tempo luchtige, vrolijke "Pick Me Up" 1 van de vele prijsnummers op dit album, het aanstekelijke "Darlin' Cory" met Dave Swarbrick (fiddle) en Alan Munde (banjo), het eveneens up-tempo "Dance" met heerlijke harmonica accenten en "Peace of Mind" met een fraaie mandoline en "krazy keyboard" spel van Pete Wingfield.

kort na het uitkomen van zijn debuut album bekeerden Bryn Haworth en zijn vrouw Sally zich tot het christendom. de afsluiter, de folky ballad "Thank the Lord" zit wat dat betreft nog aan de goede kant van de streep. de man zou na dit 2e Island album nog 2 albums voor het label A&M maken en meer dan 14 albums op diverse andere labels waarop hij zich ging toeleggen op meer mainstream gerichte reli-pop, waarmee hij een gevierd muzikant werd in christelijke muziek kringen.

de vandaag 77 jaar geworden Bryn Haworth speelde als sessiemuzikant mee op albums van o.a. Joan Armatrading, Gerry Rafferty, Ian Matthews, Gallagher & Lyle, Andy Fairweather Low, Chris de Burgh en John Cale. de man brengt nog steeds albums uit en treedt nog steeds op o.a. in gevangenissen.

Album werd geproduceerd door Bryn Haworth & Richard Digby Smith
Recorded at Island Studios, Hammersmith and Sound Techniques

sessiemuzikanten o.a. Dave Mattacks/Bruce Rowland/Terry Stannard (drums), Pat Donaldson/Dave Pegg/Alan Spenner (bass), Chris Stainton (piano, organ), Dave Swarbrick (fiddle) en Mel Collins (horns)

het debuutalbum van de destijds 26-jarige Bryn Haworth die opgroeide in het Engelse plaatsje Darwen (Lancashire), waar hij via zijn moeder al vroeg muziek leerde kennen van Elvis Presley, Little Richard en Jackie Wilson. later kreeg hij invloeden mee van The Beatles en de gitaargroepen The Ventures en The Shadows.

Bryn Haworth is een begenadigd elektrische en slide gitaar specialist en een prima songwriter. het was Ry Cooder's slide gitaarspel dat hem inspireerde om zich te bekwamen in dat instrument.

in zijn vroege Engelse periode speelde hij in de psychedelische pop band Fleur de Lys met o.a. Gordon Haskell (later bekend van King Crimson) en Pete Sears (Rod Stewart en Jefferson Starship). de groep fungeerde als huisband voor Amerikaanse artiesten die Engeland aandeden. na de opheffing van die band verhuisde hij in 1969 naar de States en speelde daar met de band Red Weather met ex Blue Cheer gitarist Leigh Stevens en de band Wolfgang met o.a. bassist Leland Sklar. die band speelde mee op het 2e en derde album van de Brit Jackie Lomax. in 1972 keerde hij terug naar Engeland en John Porter (gast bassist op het Roxy Music album "For Your Pleasure") bracht hem in contact met Island records, waar hij 2 albums voor opnam waarvan dit de 1e is.

op dit na 50 jaar nog steeds fris klinkende, tijdloze album staan 11 zelfgeschreven songs in het genre folk/blues/rock en wordt hij begeleid door niet de minste muzikanten, o.a. leden van The Grease Band en Kokomo.

op dit gevarieerde album wisselt hij heerlijke up-tempo folk rock "Grappenhall Rag", stevige blues rock "I Won't Lie" en "Get Yourself a Man" beide met fraai slidegitaar spel, af met fraaie folky nummers als "Ee I Love You Lass" en het ingetogen "Miss Swiss" met prachtige accenten van zijn mandoline spel.

het instrumentale "Anywhere You Want to Be" solo gespeeld met een akoestische slide gitaar sluit dit debuut prachtig af.

ter promotie van dit album trad hij op als support act van o.a. Traffic, Bad Company en Fairport Convention en ondanks voldoende airplay en een optreden in het t.v. programma "The Old Grey Whistle Test" werd dit album geen succes.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Bruce Rowland (drums, percussion), Gordon Haskell/John Porter (bass), Terry Stannard (drums), Mel Collins (all horns), Rabbit (Hammond organ) en Pete Wingfield (piano).

Album werd geproduceerd door Bryn Haworth & Richard Digby Smith
Recorded at Island Studios, London (except tracks 7 & 8 produced by John Porter)

"Let the Days Go By" recorded at Centre Music, Hollywood
"Anywhere You Want to Be" recorded at Marshalls Ranch, Malibu

Bryn Haworth: vocals, mandolin, mandocello, 12-string & electric guitars, harmonica, acoustic guitar, slide guitar, acoustic slide guitar, harpolek, tambourine

het derde album van de inmiddels 69-jarige in Burkina Faso geboren maar in Dakar woonachtige Senegalese singer/songwriter Cheikh Lo, die van oorsprong drummer was.

zijn muziek is een mengeling van Congolese rumba (hij was fan van de Congolese grootmeester Tabu Ley Rochereau), Cubaanse salsa, mbalax (een populair Senegalees genre) met vleugjes flamenco, soukous, jazz en reggae. of dat nog niet genoeg is, ging hij op "Lamp Fall" ook nog eens samenwerken met Braziliaanse muzikanten.

het leidt op dit veelkleurige album tot aanstekelijke, dansbare, energieke en vooral ritmische, swingende muziek met hier en daar flink wat Braziliaanse percussie aangevuld met een blazerssectie en zelfs een accordeon op de opener "Sou".

favoriete tracks "Kelle Magni", de rumba/salsa klanken van "N'Galula", "Santa Yalla" en de onvervalste reggae klanken van "Bamba Mo Woor". het relatief rustige "Sama Kaani Xeen" is een liefdesliedje dat hij schreef voor zijn vrouw Adji. het album sluit af met de fraaie koorzang van "Zikroulah".

zijn debuut "Ne La Thiass" (1996) werd geproduceerd door Youssou N'Dour en oogstte destijds internationaal succes. na zijn vijfde album "Balbalou" (2015) werd het stil rond de man.

Album werd geproduceerd door Nick Gold & Cheikh Lo (except 1 & 9 produced by Ale Siqueira)
Recorded at Studio 2000, Dakar, Senegal & Livingston Studios, London, England
(tracks 1,4,5,9 & 13 recorded in Salvador de Bahia, Brazil)

Cheikh Lo: vocals, rhythm guitar, drums, percussion
plus een hele reeks muzikanten van zijn eigen band en (Braziliaanse) sessiemuzikanten

"The theme of this album is Africa - my Africa. It's a plea against war and poverty. But it's also about love, religion and spirituality" - Cheikh Lo

het vierde album van de uit Thornhill, Ontario afkomstige Canadese singer/songwriter Hayden (Hayden Desser) ervoer ik destijds bij de release in 2004 als een prima album. inmiddels een kleine 20 jaar ben ik toch wat minder onder de indruk, maar het blijft een fijn luisteralbum met een enkele misser als het heftig rockende "My Wife".

zijn muziek is een combinatie van alt.country, folk en rock, waarbij nummers als "Home by Saturday" en "Don't Let Down" een sterke Neil Young vibe hebben. 2 fijne songs. ook "Woody" met een fraaie harmonica partij, het up-tempo "Hollywood Ending" dat prachtig wordt ingekleurd met klanken van de flugelhorn, "Through the Rads" en "Roll Down That Wave" dat doet denken aan het werk van Will Oldham getuigen van zijn songwriter's talent.

een aantal fraaie ballads als "Killbear" met cello en viool accenten, de piano ballad "Elk Lake Serenade" en "Looking Back at Me" sieren dit album eveneens.

Album werd geproduceerd door Hayden en Howie Beck
Recorded at Skyscraper National Park (Toronto home studio)
All songs written by Hayden Desser

schafte deze 3-cd met 42 van zijn liedjes uit zijn vroege oeuvre ooit aan met een andere hoes dan hierboven afgebeeld (label Dureco). een geweldige verzamelaar van de inmiddels 85-jarige Willem Vermandere, tevens een begenadigd klarinettist, beeldhouwer en schrijver.

zwaar ondergewaardeerd in Nederland. wat mij betreft is de man de Leonard Cohen van de Lage Landen. muzikaal en tekstueel onovertroffen met alle respect voor iemand als Gerard van Maasakkers (Brabantse folklore), want Willem Vermandere onderscheidt zich met de prachtige, muzikale omlijsting van zijn liedjes. zijn teksten omvatten weliswaar veel (West) Vlaamse folklore, maar gaan tekstueel ook een stuk verder dan dat in liedjes met universele thema's als "De Grote Voyage", "Duits Kerkhof" en "Duizend Soldaten".

veel van zijn liedjes zoals "Blanche en Zijn Peird" groeiden uit tot klassiekers. als Nederlander moet je wat moeite doen om zijn teksten goed te verstaan en te doorgronden, maar ook zonder die helemaal te kunnen volgen komen zijn prachtige, melancholische liedjes sowieso "binnen".

zoals jellorum het eerder omschreef is "het van de eerste tot de laatste noot genieten". iedereen zal zo zijn eigen favorieten hebben. voor mij zijn dat o.a. de pracht melodieen van "Klein Ventje van Elverdinge" en "K Zie Mijn Lief Zo Geiren", maar feitelijk zijn alle nummers voor de liefhebber van dit genre het beluisteren meer dan waard.

Willem Vermandere verdient een standbeeld voor zijn omvangrijke oeuvre. wat was het mooi geweest als iemand als Matthijs van Nieuwkerk hem een podium had gegeven in de rubriek "Forever Young" van het t.v. programma "Matthijs gaat door". een rubriek waarbij artiesten van respectabele leeftijd en hun carrière in het zonnetje werden gezet.

een samenwerking tussen de (Malinese) Afrikaan Habib Koite en de Afro-Amerikaan Eric Bibb. de eerste staat niet bekend als bluesman en maakt mooie, toegankelijke wereldmuziek (blues, folk, Afro-pop), de tweede is meer actief in het blues/folk genre en eveneens geen uitgesproken bluesman, hoewel zijn muziek daar zeker raakvlakken mee heeft. beiden ontmoetten elkaar 10 jaar daarvoor, toen zij door het Putumayo label werden gevraagd om bij te dragen aan de verzamelaar"Mali to Memphis". Eric Bibb is een peetzoon van de sociaal activistische acteur/zanger Paul Robeson en zijn vader Leon Bibb was een folkzanger die o.a. het werk van Pete Seeger bewonderde. beide gitaristen/zangers beschikken over zoetgevooisde, warme stemmen.

vind de kruisbestuiving op dit album niet zo goed van de grond komen, maar er staan genoeg memorabele liedjes op, waarbij Eric Bibb en Habib Koite de lead vocalen afwisselen ofwel samen zingen in het Engels en Malinees dialect. een enkele keer zingen zij de sociaal bewogen teksten, zoals op het erg zoete "Send us Brighter Days" in de Engelse en Franse taal.

meerdere nummers verschenen eerder op hun solo albums, zoals "Needed Time" op het Eric Bibb album "Spirit & The Blues" en de Habib Koite nummers "L.A." en "Khafole" (beide van het album "Soo") en "Foro Bana" (album Ma-Ya) en worden op dit album in een nieuw jasje gestoken. beide laatste nummers worden door Habib Koite gezongen en behoren samen met de 2 instrumentale nummers "Nani Le" en "Mami Wata" tot de sterkhouders. de gospel folk/blues "With My Maker I Am One" (Eric Bibb) en de blues traditional "Goin' Down the Road Feelin' Bad" zijn eveneens nummers die blijven hangen.

helaas staan er een aantal nummers op zoals "Tombouctou", "We Don't Care" en het eerder genoemde "Send us Brighter Days" die dat een stuk minder doen. de door Eric Bibb stemmig gezongen Dylan cover "Blowin' in the Wind" is fraai maar niet bijzonder te noemen.

een album met weliswaar knap gespeelde, enigszins brave muziek waarbij het prettig ontspannen is, maar als luisteraar krijg je het idee dat er met een wat ruwer randje meer in deze samenwerking had gezeten.

Album werd geproduceerd door Eric Bibb & Habib Koite
Recorded at Studio Hotel Nord Sud, Bamako, Mali

Habib Koite: vocals, acoustic nylon string guitar, acoustic/electric guitar, 6-string banjo, 8-string ukulele
Eric Bibb: vocals, acoustic 6 & 7-string guitars, 6-string banjo, acoustic baritone guitar, baritone, soprano & 8-string ukuleles
Mamadou Kone: percussions
Olli Haavisto: pedal steel guitar on "Blowin' in the Wind"
Kafoune: backing vocals on "L.A."

het eerste samenwerkingsalbum van 2 blues grootheden, de inmiddels 83-jarige Taj Mahal en de 73-jarige Keb Mo (Kevin Moore) van wie de sinds 1968 in de muziek actieve Taj Mahal de meest indrukwekkende staat van dienst heeft.

het zijn met name de akoestische klein gehouden country/blues nummers die indruk maken en niet toevalligerwijs zijn dat covers, zoals "She Knows How to Rock Me" (William Lee Perryman), "Diving Duck Blues" (John Estes) en de John Mayer cover "Waiting on the World to Change" met backing vocals van Bonnie Raitt. ook "Shake Me in Your Arms" (Billy Nichols) dat als een spontane blues boogie klinkt en de aanstekelijke Who cover "Squeeze Box" (Pete Townshend) willen enigszins beklijven.

helaas geldt dat niet voor de 6 veelal co-written nummers van Keb Mo die weinig memorabele melodieen bevatten, mainstream up-tempo blues/pop laten horen en lijden aan overproductie (teveel blazers en achtergrondzang) met het "catchy" "Soul" met Afrikaanse en reggae klanken als dieptepunt. zijn "Ain't Nobody Talkin" is 1 van de weinige, goede zelfgeschreven liedjes.

hoewel het spelplezier er vanaf spat een lichte tegenvaller. had deze grootmeesters graag gehoord in een minder vol gepropte en minder gepolijste productie. beiden hebben solo een stuk betere albums gemaakt.

dit jaar (2025) verscheen het resultaat van hun tweede samenwerking "Room on the Porch".

Album werd geproduceerd door Keb' Mo' & Taj Mahal
Recorded at Stu Stu Studio, Nashville, Tennessee

een heerlijk weg luisterend come-back album van (wijlen) Percy Sledge dat na 20 jaar stilte rond de man verscheen. wie heeft er in de sixties/seventies niet op de dansvloer staan slijpen op zijn klassiekers als "My Special Prayer" en "When a Man Loves a Woman".

op dit fraaie "laid back" album staat merendeels sterk songmateriaal, met een als in zijn hoogtijdagen zingende Percy Sledge begeleid door een groep geweldige sessiemuzikanten, een fraaie blazerssectie, een dameskoortje (Maxine, Julia & Oren Waters) en bescheiden gehouden strijk arrangementen.

prachtige ballads als "You Got Away with Love", "Why Did You Stop", "These Ain't Teardrops" en "First You Cry" worden afgewisseld met goed in het gehoor liggende mid-tempo songs als "Love Come Knockin" en "I Wish It Would Rain" een duet met Mikael Rickfors.

"Your Love Will Save the World" (Barry & Robin Gibb) met een lead gitaar partij van Mick Taylor en de New Orleans soul van "Going Home Tomorrow" (Fats Domino/Alvin Young) beklijven wat minder, waarna het album alsnog fraai wordt afgesloten met de ballads "The Grand Blvd" met verrassende accordeon accenten en de cover van zijn op het lijf geschreven aloude "I've Got Dreams to Remember", dat werd opgedragen aan Otis en Zelma Redding.

Album werd geproduceerd door Saul Davis & Barry Goldberg
Recorded at Cherokee Recording Studios, Los Angeles, California

Greg Leisz: lead & rhythm guitar
Steve Cropper: lead guitar (tracks 2,3,6,11)
Bobby Womack: guitar (tracks 1,2)
Mick Taylor: lead guitar (track 7, slide guitar track 9)
Bob Glaub: bass guitar
Ed Greene: drums, percussion
Mike Thompson: organ, piano

de opvolger van zijn debuut "New Beginnings" (1975) is een beetje van hetzelfde laken een pak. opgenomen door dezelfde producers en met merendeels dezelfde sessiemuzikanten. 10 fraaie "funky" country/soul nummers verdeeld over ballads en up-tempo nummers, waarvan er 7 door Larry Jon Wilson zelf werden geschreven. samen met "New Beginnings" verscheen in 2011 een 2-cd reissue op het label Omni.

hoogtepunten zijn het up-tempo "Drowning in the Mainstream" over zijn frustratie dat zijn muziek niet bij een groter publiek wilde aanslaan, het eveneens up-tempo "Life of a Good Man", de ballads "The Ballad of Handey Mackey" en "Willoughby Grove" en de stemmige, ingetogen versie van de gospel traditional "Farther Along" een eerbetoon aan zijn vader wiens liefde voor de muziek van Hank Williams hem inspireerde om muzikant te worden, maar het prijsnummer is toch wel de swingende country/soul van "Sheldon Churchyard" met een gastrol van Mac Gayden op elektrische gitaar.

de prominente strijkers op een aantal nummers o.a. "Let Me Sing My Song to You", "Think I Feel etc." en "Kindred Spirit" doen dit album geen goed. net als bij iemand als Tony Joe White past dit minder goed bij de muziek die de man maakte.

er zouden nog 2 albums "Loose Change" en "Sojourner" op het label Monument verschijnen, waarvan ik vermoed dat die beide out-of-print zijn. hoewel zijn albums door critici goed werden ontvangen, besloot Larry Jon Wilson "in 1980, unable to reconcile the differences between what was selling, and his art, he simply left the music industry".

na 30 jaar stilte verscheen in 2008 zijn laatste gelijknamige "Larry Jon Wilson" album. een prachtig, intiem, klein gehouden album waarop de man op zijn puurst te horen is. naar mijn mening zijn beste.

Album werd geproduceerd door Rob Galbraith & Bruce Dees
Recorded at Creative Workshop, Nashville, Tennessee & International Recordings, Augusta, Georgia

Larry Jon Wilson (R.I.P. 21-06-2010)

het debuutalbum van de destijds 35-jarige uit Swainsboro, Georgia afkomstige singer/songwriter Larry Jon Wilson verscheen in 2011 als re-issue (2-cd) op het label Omni samen met de opvolger "Let Me Sing My Song To You" (1976). beide albums waren tot die tijd moeilijk verkrijgbaar. de man leerde zichzelf op zijn dertigste gitaar spelen en begon toen songs te schrijven. tijdens zijn optredens in het clubcircuit raakte hij bevriend met collega's als Mickey Newbury en Townes Van Zandt.

Larry Jon Wilson beschikte over een machtige, soulvolle stem en schreef alle 10 liedjes van dit album zelf. zijn muziek wordt wel omschreven als "swampy" funk met country en soul invloeden of voor mijn part country/soul met funky invloeden.

een fraaie mix van ballads als "New Beginnings", "Lay Me Down Again" en het gevoelige "Bertrand My Son" en mid/up-tempo nummers als "Ohoopee River Bottomland", "The Truth Ain't In You", "Canoochee Revisited" en "Melt Not My Igloo" af en toe voorzien van een bescheiden blazerssectie en een fraai dameskoortje. zoals spinout het hier eerder omschreef, doet zijn muziek denken aan die van Tony Joe White.

het album verscheen oorspronkelijk op het destijds progressieve Monument label, waar ook Tony Joe White en Kris Kristofferson een tijdje onder contract stonden. dit label had zijn grootste succes met de Billy Swan hit "I Can Help". onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Reggie Young (electric guitar) en Lloyd Green (steel guitar) afkomstig uit de entourage rond Johnny Cash.

Album werd geproduceerd door Rob Galbraith & Bruce Dees
Recorded at Young 'Un Sound, Murfreesboro, Tennessee & RCA Victor Studios, Nashville, Tennessee

wjlen S.E. Rogie (echte naam: Sooliman Ernest Rogers) afkomstig uit Sierra Leone was wellicht 1 van de best bewaarde, muzikale geheimen van dat land. hoewel zijn muziekgenre wordt omschreven als een combinatie van Afrikaanse maringa (palm wine music populair in landen als Liberia en Sierra Leone) en highlife zijn op dit album eveneens blues, country en gospel invloeden hoorbaar aanwezig en horen we zelfs Hawaiaanse gitaar klanken op de fraaie opener "Kpindigbee", dat meteen de toon zet voor dit heerlijke "laid back" album, waarvan meerdere nummers (2,5 en 6) reeds eerder op zijn oudere "Afrikaanse" albums verschenen, maar hier in een nieuw jasje worden gestoken.

dit werd bij mijn weten zijn vijfde en tevens laatste reguliere album uitgebracht op het Real World label van Peter Gabriel. veelal akoestisch gebrachte nummers die alle prettig in het gehoor liggen, gezongen met de wat omfloerste soms fluisterende, maar bovenal rustgevende stem van de man. de liedjes worden deels in het Engels en deels in West-Afrikaanse dialecten gezongen.

de onweerstaanbare "catchy" melodieen van "Kpindigbee", "Nor Weigh Me Lek Dat", het loom wiegende "Jojo Yalah Yo" en met name het aanstekelijke "African Gospel" zijn een lust voor het oor. enige minpuntje is het iets te gladgestreken in het Engels gezongen "A Time In My Life".

S.E. Rogie die lange tijd in Engeland woonachtig was kreeg op dit album hulp van de vermaarde Ghanese gitarist Alfred "Kari" Bannerman bekend van zijn prominente bijdragen aan de Ghanese "highlife" muziek, Danny Thompson (double bass) bekend van zijn werk met Pentangle en Richard Thompson en toetsenist Simon Clarke die o.a. met Peter Gabriel en Peter Hammill werkte.

Album werd geproduceerd door Tchad Blake
Recorded at Real World Studios, England
All songs written by S.E. Rogie (vocals, guitar, backing vocals)

plus:
Emile Ogoo (lead guitar, backing vocals)
Zozo Shuaibu (percussion, electric bass, backing vocals)

als je geen album van de kwaliteit uit hun hoogtijdagen zoals Pickin' Up the Pieces, 1969 of A Good Feelin' to Know, 1972 verwacht, dan valt dit reünie album met de oer bezetting van George Grantham, Rusty Young, Jimmy Messina, Richie Furay en Randy Meisner best wel mee.

de country-rock sound van die albums is op "Legacy" redelijk ver weg en vervangen door een merendeels pop/rock geluid dat destijds eind jaren 80 in zwang was. meerdere keren schiet dat door naar matige mainstream liedjes als "The Nature of Love", "What Do People Know", "Rough Edges" en "Lovin' You Every Minute" (Poco does Toto) en een MOR ballad als "If It Wasn't for You".

gelukkig is het niet alleen kommer en kwel, want nummers als "When It All Began", "Call It Love", "Look Within" (J. Messina), "Who Else" (R. Young/M. Noble) en het hoogtepunt van dit album "Follow Your Dreams" (J. Messina) luisteren lekker weg.

de solo zang en harmoniezang klinkt overigens fraai als vanouds, waarbij de lead vocalen worden afgewisseld door 4 leden van de band uitgezonderd drummer George Grantham.

zoals hierboven al eerder opgemerkt door Madjack71 een redelijk album, waarbij je je verwachtingen als liefhebber van hun vroege werk uit de seventies wat dient bij te stellen.

Album werd geproduceerd door David Cole
Recorded at Ocean Way Recording Studios, Capitol Recording Studios & Studio 55

citaat uit de liner notes:

"Twenty years ago "Pickin' Up the Pieces", the very first Poco album was recorded. It has been both challenging and fun for us, as the original Poco, to record another album for our friends and fans. As you listen to "Legacy", you'll find different philosophies and attitudes of life reflected by each of us as songwriters, showing the different paths our lives have taken"

Special thanks to our musical friends:
Gary Mallaber, Leland Sklar, Billy Payne, Paulinho Da Costa, Frank Morocco, Jeffery Vanston, Joe Chemay, Richard Marx, Jeff Porcaro

een wat onevenwichtige verzamelaar van de Senegalese singer/songwriter Ismael Lo die als volgt is samengesteld:

nummers 2,9 en 12 van het album "Xalat" (1984)
8 van het gelijknamige "Xiif" (1985)
6 van "Diawar" (1989)
3 en 4 van "Ismael Lo" (1991)
1,5,7,10,11,13,14 en 15 van het album "Iso" (1994)
16 van de verzamelaar "Jammu Africa" (1996)

heb een beetje haat/liefde verhouding met de muziek van Ismael Lo, die ook wel de Bob Dylan van Senegal wordt genoemd, omdat hij zichzelf op veel van zijn liedjes slechts begeleid op akoestische gitaar en mondharmonica die hij met een prachtige, fluweelzachte stem ten gehore brengt.

op dit album staan in die akoestische, sobere stijl diverse pareltjes als "Talibe", "Tadieu Bone", "Rero", "Lotte Lo", "Khar" en "Fa Diallo". klein gehouden liedjes heerlijk om naar te luisteren.

helaas staan daar een flink aantal behoorlijk glad gestreken nummers (4,6,7,8,13,14) tegenover in het Senegalese mbalax genre met latin, pop en soul invloeden die o.a. met blikkerige drums en synthesizers nogal "over the top" klinken. nummers die tot regelmatig skippen leiden.

aanstekelijke nummers als "Dibi Dibi Rek" en "Nafanta" zitten nog aan de goede kant van de streep.

naast de genoemde prijsnummers met "Tadieu Bone" als hoogtepunt is een ander opvallend hoogtepunt het Franstalig/Engelstalige kippenvel duet "Without Blame" (La Femme Sans Haine) met wijlen Marianne Faithfull, een eveneens klein gehouden nummer waarop hun stemmen prachtig harmoniëren met een fraaie harmonicapartij van Ismael Lo. een nummer met Engelse tekst van Roger Waters.

4,5 sterren voor de in akoestische stijl gespeelde nummers, maar de overige nummers brengen de waardering een flink stuk omlaag. vandaar 3,5 sterren voor deze verzamelaar.

met "Rise Up" maakte de banneling Thomas Mapfumo wellicht zijn meest toegankelijke album. hoewel zijn muziek op dit album nog steeds zeer Afrikaans klinkt, is de muziek wat commerciëler en gepolijster dan die van zijn albums uit de eighties, waarmee het een prima instapalbum is voor degenen die kennis willen maken met zijn "Chimurenga" muziek.

met een prominente rol voor de "mbira" (duimpiano) en wat minder prominente gitaren en minder heftige percussie, maar nog steeds met prachtige meerstemmige zang, de bezwerende zang van Thomas Mapfumo en een heerlijke blazerssectie, is ook dit album weer een feestje voor de oren met 11 zelfgeschreven melodieuze nummers.

zoals vanouds zijn de teksten activistisch, sociaal bewogen en strijdbaar waarbij veel liedjes felle aanklachten zijn tegen het toenmalige, dictatoriale bewind van Robert Mugabe die vanaf 1987 tot zijn afzetting in 2017 Zimbabwe met ijzeren hand regeerde. nummers als "Suffer in Silence", "I'm Not Afraid", "I'm Mad as Hell" en "Diseases" laten daar geen enkele twijfel over bestaan.

op het album staan de oorspronkelijke Afrikaanse titels vermeld met daarachter de Engelse titels, waarbij opgemerkt dat geen enkel nummer op dit album in het Engels wordt gezongen, maar in het "Shona" een taal van de gelijknamige stam uit Mozambique en Zimbabwe.

toen het in eigen land weer veilig was keerde Thomas Mapfumo die in eigen land als een grootheid wordt gezien, terug naar Zimbabwe en trad hij op 28 april, 2018 in Harare op voor een groots "Homecoming" concert. later tussen december 2018 en maart 2019 gaf hij nogmaals een hele reeks concerten in zijn thuisland.

Album werd geproduceerd door Thomas Mapfumo
Recorded at Sprout City Studios, Eugene, Oregon, USA

Thomas Mapfumo bijgenaamd "The Lion of Zimbabwe" staat/stond met zijn politiek getinte teksten bekend als een bestrijder van armoede, corruptie, machtsmisbruik, sociaal onrecht, etc.

de man belandde ooit om die reden tijdens het blanke bewind in voormalig Rhodesie zonder aanklacht in de gevangenis en werd na 3 maanden dankzij hevige protesten vrijgelaten. na de vrije verkiezingen in 1980 steunde hij aanvankelijk het nieuwe bewind van Robert Mugabe, maar toen zijn kritiek daarop toenam, nam de intimidatie vanuit de regering dermate toe, dat hij zich eind jaren 90 gedwongen zag met zijn gezin te emigreren naar de U.S.A.

1 van de redenen hiervoor was de tekst van het enige Engelstalige nummer "Corruption" op dit album, dat bij de autoriteiten slecht in aarde viel. "Corruption is like a disease that plagues the whole world. There are many leaders, and others with power who are misleading the people. The song reminds everyone, the big and the small, that corruption is everywhere and that no one can run away or should run away from justice".

Thomas Mapfumo wordt gezien als degene die het Zimbabwaanse muziekgenre "chimurenga" (strijd) populair maakte, een muziekstijl met als basis traditionele "Shona" muziek, een genre van de Shona stam uit Zimbabwe.

de aanstekelijke muziek heeft daarnaast elementen van Afrikaanse jazz, rumba en swing in zich met pulserende ritmes, vraag- en antwoord meerstemmige zang, fraaie gitaar riffs en een blazerssectie, waarbij je als luisteraar in een soort van trance kunt geraken.

Thomas Mapfumo keerde in 2018 en 2019 terug naar zijn thuisland voor een serie optredens, waarna hij terugkeerde naar zijn woonplaats Eugene in de staat Oregon, U.S.A. hij gaf zijn laatste concert in augustus 2023 in Birmingham, U.K. en ging daarna met pensioen.

Album werd geproduceerd door Thomas Mapfumo
Recorded at Shed Studios, Harare, Zimbabwe
All songs written by Thomas Mapfumo

stem geplaatst

een stuk steviger en met een voller bandgeluid dan de meer rootsy (folk/country) voorganger "The Sun Rises Here" en dat bevalt in combinatie met de mindere kwaliteit van de composities een stuk minder.

"Willow Jane", "Fell on Hard Times", "Eddy & Diamonds" en "Raining Straight Down" laten stevige rootsrock horen die bij tijd en wijle aan Neil Young & Crazy Horse doen denken, nummers waarop goed te horen valt wat een begenadigd gitarist wijlen Neal Casal was.

"Oceanview" brengt de Westcoast country rock van groepen als The Byrds in herinnering. sterkhouders zijn "Lucky Stars" met het fraaie pedal steel werk van Greg Leisz en de door Hammond orgel gedragen ballad "No One Above You". ook "Just Getting By" is een rustpuntje. het prijsnummer is de ingetogen afsluiter "Too Much to Ask" dat een sterke melodie heeft en gedragen wordt door de subtiele klanken van flugelhorn/trompet.

de zoetgevooisde stem van Neal Casal die wel iets weg heeft van Jackson Browne en Timothy B. Schmit (Eagles) zal niet iedereen even goed liggen.

Album werd geproduceerd door Jim Scott
Recorded at Rotund Rascal Studios, North Hollywood, Caifornia
All songs by Neal Casal

Neal Casal: guitars, vocals
John Ginty: grand & tack pianos, harpsichord, hammond organ, wurlitzer, melodica, marching bells
Don Heffington: drums & percussion
Bob Glaub: bass guitar
Greg Leisz: pedal steel guitar
Hutch Hutchinson, Angie McKenna: harmony vocals

de opvolger van "Eternal & Lowdown" (2001) werd eveneens geproduceerd door Gurf Morlix, bekend van zijn producties met o.a. Lucinda Williams, Tom Russell en Slaid Cleaves.

Amerikaanse roots muziek die op dit album stevig geworteld is in (Delta) blues en "swamp" rock en minder country of folk invloeden bevat, zoals dat op een aantal andere albums bij voorbeeld "Dangerous Spirits" (1997) het geval is.

alle songs werden geschreven door RWH waar bij de muzikale omlijsting een belangrijke rol is weggelegd voor multi-instrumentalist Gurf Morlix. hoogtepunten zijn de delta blues nummers als "Purgatory Road", het akoestisch uitgevoerde "Preacher", het met een fraaie slide gitaar omlijste "Rooster" en de sterke melodie van "Little Mama".

als eerbetoon aan deze Texas singer/songwriter speelden op "Name Droppin" een aantal gastmuzikanten mee, o.a. Jon Dee Graham (vocal, lap steel), Darcie Deaville (vocal, fiddle) en Mary Gauthier (vocal).

de weliswaar humoristische up-tempo rootsrock nummers "Rock-N-Roll Is a Vicious Game" en de afsluiter "Screw You, We're from Texas" beklijven een stuk minder, zoals ook de zwakke melodie van "Bones" dat niet doet.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix
Recorded at Rootball Studio, Austin, Texas

Ray Wylie Hubbard: acoustic guitar, electric guitar, resonator slide, vocals
Gurf Morlix: acoustic & electric rhythm guitar, bass, slide guitar, electric lead guitar, mandocello, tambourine
Buddy Miller: electric lead guitar (track 1)
Rick Richards: drums, snare drum

minder authentiek klinkend dan hun voorgaande albums, was "True Jit" met alle eigen composities van de bandleden meer gericht op de westerse en Amerikaanse markt en werd het een commerciële mislukking. de band was achteraf zelf niet te spreken over de "cross over" productie.

wijlen de Engelse radio d.j. John Peel was een groot fan van deze Zimbabwaanse band, die een mix maakten van chimurenga, een muziekgenre uit Zimbabwe dat populair werd gemaakt door Thomas Mapfumo en "jit" dansmuziek uit Zimbabwe met snelle ritmes, gitaren en meerstemmige zang hier vermengd met pop invloeden inclusief een blazerssectie.

uitermate dansbare, uitbundige en vrolijk makende klanken zijn te horen op onweerstaanbare prijsnummers als "My Foolish Heart", "Chemedzevana", "Vana" en "Ndoitasei". op een aantal nummers als "Susan", "African Woman" en "Happy Birthday" lonkt de aanstekelijke muziek iets te nadrukkelijk naar westerse oren, dat wellicht door sommigen als storend zal worden ervaren.

Album werd geproduceerd door Robin Millar
Recorded at Power Plant Studios, London, UK

Biggie Tembo: guitar, vocals
Shakie Kangwena: keyboards, vocals
Rise Kagona: guitar, vocals
David Mankaba: bass, vocals
Kenny Chitsvatsva: drums, vocals

wellicht het meest toegankelijke album van Ray Wylie Hubbard met 10 bovengemiddeld goede songs, alle van eigen hand uitgezonderd "Resurrection" van de Canadese folkie/songwriter Al Grierson, een heerlijk up-tempo nummer met een lekker schurende harmonica.

op dit album staat merendeels relatief rustige country/folk, een enkele keer rockend zoals op het titelnummer "Dangerous Spirits" of de slow blues van "The Last Younger Son". op "The Sun Also Rises" met harmoniezang van Tish Hinojosa en de dobro accenten van Lloyd Maines raakt zijn muziek het dichtst aan traditionele country, maar de meeste nummers laten een country/folk geluid horen, zoals de fraaie folky love ballad "Without Love" en de sterke mid-tempo afsluiter "The Ballad of the Crimson Kings" met backing vocals van Lucinda Williams. ook op het fraaie "Last Train to Amsterdam" gaat het tempo iets omhoog.

wijlen Jimmy Lafave en Sara Hickman zijn te horen met hun backing vocals op "If Heaven is Not a Place to Go" en "Hey That's All Right" en wijlen Tony Joe White laat zijn typische gitaarsound horen op "The Last Younger Son".

de muziek is wat gepolijster en minder rauw dan op een album als "The Grifter's Hymnal", waarbij het excellente gitaarspel van Terry Ware en het dobro en slide gitaar spel van Lloyd Maines prachtige accenten leggen.

"Dangerous Spirits" is zo'n album dat je rustig 3 keer achter elkaar kunt beluisteren zonder dat het gaat vervelen. een aanrader voor liefhebbers van het werk van o.a. Guy Clark, Steve Earle en wijlen John Prine. mocht de man ooit nog eens voor optredens naar Nederland komen dan zal ik er graag bij zijn.

Album werd geproduceerd door Brian Hardin & Lloyd Maines
Recorded at Cedar Creek, Austin, Texas & Omnisound & Recording Arts, Nashville, Tennessee

Ray Wylie Hubbard: acoustic 12-string guitar, mandolin, vocal
Terry Ware: electric guitar, acoustic (lead) guitar, acoustic bottleneck guitar
Lloyd Maines: acoustic guitar, acoustic slide guitar, dobro, mandolin, electric slide guitar
Dave Heath: bass
Paul Pearcy: drums, percussion
Mike Henderson: electric guitar

Kanda Bongo Man (geboortenaam Bongo Kanda) heeft meer dan 20 albums op zijn naam staan. 1 daarvan "Kwassa Kwassa" vernoemd naar een Congolees dans ritme staat hier op MuMe.

1 van zijn leermeesters was de Congolese rumba muzikant/bandleider Tabu Ley Rochereau. de man had al enige naam gemaakt in zijn thuisland de Democratische Republiek Congo (voorheen Belgisch Congo/Zaïre), toen hij in 1979 besloot zich in Parijs te vestigen. begin jaren 80 oogstte hij veel succes met zijn albums "Djessy Dyna" en "Iyole".

zijn melodieuze muziek is een mengeling van Congolese rumba met de genres Caribische zouk en Afrikaanse soukous, waarvan de oorsprong in deze rumba ligt. sleutelwoorden: aanstekelijk, dansbaar, energiek en opzwepend. 4 nummers van "Kwassa, Kwassa" verschenen later op het live album "Soukous in Central Park" (1993), dat hier wel op MuMe staat vermeld.

op dit door hemzelf geproduceerde album werden alle 10 liedjes geschreven door de man zelf, voorzien van heerlijke ritmes met fraaie Afrikaanse gitaarklanken en vrolijke dameskoortjes. de inmiddels 70-jarige Kanda Bongo Man blijkt nog steeds op te treden in Europa en de U.S.A.

een aanrader voor liefhebbers van o.a. Orchestra Baobab (Senegal) en de muziek van de Congolose rumba grootmeesters Franco en Tabu Ley Rochereau.

een fraai americana album van wijlen Neal Casal geworteld in country-rock, folk en een vleugje bluegrass. "The Sun Rises Here" is 1 van de 5 albums die hij maakte voor het onafhankelijke Duitse Glitterhouse label. Neal Casal was 5 jaar lang als gitarist verbonden aan The Cardinals, de band van Ryan Adams en in eigen land een veelgevraagd sessiemuzikant.

merendeels rustige, goed in het gehoor liggende mid-tempo liedjes, alle door Neal Casal zelf geschreven, voor een deel akoestisch uitgevoerd, waarbij fraaie accenten worden gelegd door gitarist Greg Leisz en de backing vocals van Angie McKenna beslist iets toevoegen.

Neal Casal beheerste de kunst van het schrijven van goede, melodieuze liedjes en beschikt over een prettig in het gehoor liggende, ietwat zoetgevooisde stem, waarbij de muziek regelmatig doet denken aan de West Coast country rock uit de jaren zeventig.

fijne afwisseling op dit album met een enkele roots/rocker als "Dandelion Wine" met de prachtige pedal steel klanken van Greg Leisz, "Real Country Dark" met een heerlijke harmonica, een flink aantal fraaie ballads zoals "Angelina", "Halfway Through Town" en "Best to Bonnie" die aan het werk van Jackson Browne doen denken en de instrumentale afsluiter "Untitled".

de man beroofde zichzelf op 50-jarige leeftijd van het leven (R.I.P. 26-08-2019). voetbaltrainer Ron Jans is een grote fan van zijn werk, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Neal Casal
Recorded at Master Control Burbank, California

Neal Casal: guitars, vocal
John Ginty: hammond organ, piano, wurlitzer
Greg Leisz: acoustic guitar, pedal steel, mandolin, weissenborn
Don Heffington: drums, percussion
James "Hutch" Hutchinson: bass, harmony vocals
Angie McKenna: harmony vocals

dit album werd aangekondigd als het eerste, echte solo album van Willie Watson, bekend van zijn werk met de groep The Old Crow Medicine Show, die hij in 2011 verliet waarna hij een solo carrière begon.

op "Willie Watson" staan 7 eigen nummers waarvan een 5-tal co-written met songwriter/zangeres Morgan Nagler, die in het verleden samenwerkte met o.a. Phoebe Bridgers en The Breeders, plus "Harris and the Mare" van de Canadese folkie Stan Rogers en 1 traditional "Mole in the Ground", dat hij samen met Dave Rawlings arrangeerde.

"Slim and the Devil", "Mole in the Ground" en "Reap 'em in the Valley" met daarin geïntegreerd 2 melodieën van liedjes van folk legende A.P. Carter van The Carter Family steken boven de rest uit.

waar op de voorganger "Folksinger Vol. 2" 6 fraai uitgevoerde traditionals en 5 fijne covers stonden, blijft de kwaliteit van de liedjes op dit album daar bij achter. in combinatie met de minder rijke instrumentatie en de mindere variatie in de nummers leidt dit tot een enigszins teleurstellend album. wat overeind blijft is het fijne "folky" stemgeluid van Willie Watson.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Gabe Witcher (piano, violin) en Paul Kowert (bass) van het progressieve bliuegrass/country gezelschap The Punch Brothers en Benmont Tench (piano, organ) bekend van de Tom Petty band.

Album werd geproduceerd door Gabe Witcher & Kenneth Pattengate
Recorded at Little Operation Records, Los Angeles, California

een fraai americana (blues, country, folk, rock) album van de inmiddels 78-jarige uit Oklahoma afkomstige singer/songwriter Ray Wylie Hubbard, wiens ietwat gruizige stem uitermate geschikt is voor dit genre.

11 eigen nummers van de man zelf waarvan 3 co-written (5,7 en 10) en een aanstekelijke cover van het Richard Starkey nummer "Coochy Coochy" waarop Ringo Starr de tweede stem zingt.

het album trapt af met de stevige rootsrock van "Coricidin Bottle" en "South of the River". ook het gejaagde, rammelende "New Year's Eve at the Gates of Hell" en "Henhouse" vallen in die categorie.

"Lazarus" en "Moss and Flowers" zijn mid-tempo nummers met fraaie accenten van o.a. harmonica en slide gitaar. "Train Yard" is een lekkere blues boogie en "Red Badge of Courage" een slow blues met wederom een fraaie slide gitaar partij.

hoogtepunten zijn "Mother Blues" een hommage aan Tony Joe White, dat een sterke vibe heeft van diens muziek en waarin ook zijn "Polk Salad Annie" bij naam wordt genoemd en de meer ingetogen liedjes als "Count My Blessings" en de afsluiter "Ask God" met delta blues invloeden.

een album voor liefhebbers van rauwe, ongepolijste americana, waarbij namen als John Hiatt, The North Mississippi Allstars en Tony Joe White mij te binnen schieten. jammer dat een tekst vel ontbreekt, want ook 's mans teksten zijn de moeite waard.

Album werd geproduceerd door Ray Wylie Hubbard en George Reiff
Recorded at The Edythe Bates Old Chapel, Round Top, Texas & The Finishing School, Austin, Texas

Ray Wylie Hubbard: vocals, acoustic guitar, electric slide guitar, harmonica
Lucas Hubbard: electric guitar, lead guitar
Rick Richards: kick drum, drums, tambourine
George Reiff: bass, percussion, piano, vocals
Brad Rice: electric guitar, bass
Ian McLagan: piano ( 2 & 10)
Billy Cassis: acoustic slide guitar, acoustic guitar, electric guitar
Audley Freed: electric guitar, acoustic 12-string, mandolin

1 van de vele samenwerkingen van Willie Nelson, in dit geval met country zanger/icoon wijlen Ray Price.
ben geen groot country kenner maar de muziek op dit album lijkt mij geen typische eighties country pop, eerder een degelijk, vrij traditioneel country album met Western swing, honky tonk, bluegrass en jazz invloeden.

op dit album staan nieuwe versies van een aantal eerdere Ray Price hits als "I'll Be There (If You Ever Want Me)", "Crazy Arms", "Don't You Ever Get Tired", "Release Me" waarmee de Britse popzanger Engelbert Humperdinck een wereldhit scoorde en "Night Life" (co-written Willie Nelson) een nummer dat net als het uit 1961 daterende "Funny How Time Slips Away" (Willie Nelson) een country/jazz uitvoering krijgt.

verder 3 covers "San Antonio Rose" (Bob Wills), "Deep Water" (Fred Rose) en "Faded Love" (B.Wills/J.Wills), nummers die eerder hits waren voor de Western swing grootheid Bob Wills. "Faded Love" met backing vocals van Crystal Gayle verscheen als single, een nummer dat o.a. gecoverd werd door Patsy Cline en Doug Sahm.

de overige 3 covers zijn "I Fall to Pieces" (Harlan Howard/Hank Cochran) waarmee Patsy Cline eerder in 1961 een hit scoorde, "Don't You Ever Get Tired" (Hank Cochran) en "This Cold War with You" (Floyd Tillman).

alle nummers luisteren lekker weg, waarbij ik persoonlijk Willie Nelson de mindere zanger vind van de 2 en met name liefhebbers van de steel gitaar (Buddy Emmons) aan hun trekken komen.

er zou nog een 2e album van de mannen volgen "Run That By Me One More Time" (2003) dat hier per abuis als verzamelaar staat vermeld en een derde album (2-cd) "Last of the Breed" (2007) met Merle Haggard, dat niet op MuMe staat.

Album werd geproduceerd door Willie Nelson
Recorded at CBS Recording Studios, Nashville, Tennessee

Willie Nelson: guitar & vocals
Ray Price: vocals
Paul English: drums
Bee Spears/Chris Ethridge: bass
Moises Calderon: keyboards & vibes
Johnny Gimble: fiddle
Jody Payne/Grady Martin: guitar
Mickey Raphael: harmonica

de eerste van 3 albums die country iconen (wijlen) Merle Haggard en Willie Nelson samen zouden maken.

Willie Nelson behoeft geen introductie, maar de wellicht (niet bij liefhebbers) iets minder bekende Merle Haggard schreef ook vele klassiekers als "Life In Prison" gecoverd door The Byrds op "Sweetheart of the Rodeo", "Sing Me Back Home" gecoverd door de Everly Brothers op hun "Roots" album, "Today I Started Loving You Again" o.a. gecoverd door de Blue Ridge Rangers (John Fogerty) en het veel gecoverde "Okie to Muskogee".

Merle Haggard droeg voor dit album 3 nummers aan, zijn eigen "Reasons to Quit", "No Reasons to Quit" (Dean Holloway) en "All the Soft Places to Fall" van zijn ex vrouw Leona Williams. de 2 Willie Nelson nummers zijn nieuwe opnames van "Half a Man" waarmee hij in 1963 een hit had en "Opportunity to Cry" uit 1964.

de overige 4 nummers kozen zij gezamenlijk "It's My Lazy Day" een nummer van Western movie komiek Smiley Burnette, "My Mary" een nummer van Stuart Hamblen "the transplanted Texan who helped launch California's country music scene in the 1930's, a hommage to a Texas Girl He Left Behind when he moved West in 1928".

"Still Water Runs the Deepest" en "My Life's Been a Pleasure" zijn beide nummers van Texas fiddler Jesse Ashlock, die bekend werden in de versies van "King of Western Swing" zanger/bandleider Bob Wills.

uiteindelijk had men deze 9 nummers klaar en kwam men een nummer tekort. het was Willie Nelson's dochter Lana die suggereerde om de song "Pancho and Lefty" van Townes Van Zandt op te nemen. dit nummer werd de katalysator van dit album en werd in 1983 in hun versie een nummer 1 hit in de Billboard country chart. een frappant detail is dat beide mannen dit nummer niet kenden, dat eerder verscheen op het Townes album "The Late Great Townes Van Zandt" (1972).

Favoriete tracks "Pancho and Lefty" hoewel deze country/pop versie niet kan tippen aan het origineel, "Half a Man", "Reasons to Quit", "No Reason to Quit" en "All the Soft Places to Fall".

op dit album speelden zowel muzikanten uit de bands van Willie Nelson en Merle Haggard mee plus 6 sessiemuzikanten van een Nashville studio band die door producer Chips Moman werden aangebracht.

de re-issue uit 2003 bevat 2 bonus tracks van Willie Nelson, een niet eerder uitgebrachte versie van "Half a Man" en een opname uit 1982 van "My Own Peculiar Way", dat hij eerder in 1965 voor RCA opnam.

Album werd geproduceerd door Merle Haggard, Willie Nelson & Chips Moman
Recorded at Pedernales Studio, Spicewood, Texas and Moman's Recording Studio, Nashville, Tennessee

Bobby Emmons, Bobby Wood: keyboards
Reggie Young, Willie Nelson, Merle Haggard, Johnny Christopher, Grady Martin, Chips Moman, Lewis Talley: guitars
Mike Leech: bass
Gene Chrisman: drums
Johnny Gimble: mandolin, fiddle
Mickey Raphael: harmonica
Don Markham: saxophone

inderdaad een wat glad geproduceerd album van deze gelegenheidsformatie, waarvan nu alleen de 92-jarige Willie Nelson nog niet is gaan hemelen.

mijn waardering voor de composities/uitvoeringen:

4,5 sterren voor "Highwayman" (JImmy Webb), "Big River" (J.R. Cash) en "Deportee"

4 sterren voor "Committed to Parkview" (J.R. Cash), "Desperados Waiting for a Train" en "Against the Wind"

3,5 sterren voor "The Last Cowboy Song", "Jim I Wore a Tie Today", "Welfare Line" (een nummer van songwriter/producer Paul Kennerley, de ex van Emmylou Harris) en "The Twentieth Century" (S. Goodman/J. Prine)

country zanger wijlen Johnny Rodriguez zong mee op de klassieke protestsong "Deportee" (W. Guthrie/M. Hoffman).

ken betere covers van "Desperados Waiting For a Train" en "Deportee", maar dat terzijde.
verder slechts 10 nummers met een korte speelduur van 33 minuten. benieuwd of er van de sessies voor dit album nog materiaal op de plank is blijven liggen.

volsta met een krappe 4 voor dit eerste album dat achteraf het meest succesvolle van de 3 reguliere albums bleek te zijn. vermoedelijk juist door de wat gladde productie, maar dit album had inderdaad wel een "ruwer" roots randje mogen hebben.

Album werd geproduceerd door Chips Moman
Recorded at Moman's Recording & Woodland, Nashville, Tennessee

de bedoeling om de muziek van Willie Nelson een frisse impuls te geven valt te prijzen, maar dat pakt hier op dit album niet altijd even goed uit. de kwaliteit of beter gezegd de uitvoering van het songmateriaal laat te wensen over wat in combinatie met de vrij robuuste productie een mindere plaat oplevert. zoals te verwachten viel laat producer Ryan Adams de "rootsrock" teugels wat meer vieren, iets wat regelmatig ten koste gaat van de melodieën in een stijl die Willie Nelson minder goed ligt.

Willie Nelson's eigen liedjes steken er boven uit, zoals het eerder uitgebrachte "Rainy Day Blues" en zijn klassieker "Sad Songs and Waltzes". ook de wat meer klein gehouden liedjes als "Songbird" (Christine McVie) en "Yours Love" van de Amerikaanse country songwriter Harlan Howard willen beklijven.

een aantal covers, waaronder het zo goed als onherkenbare "$ 1000 Wedding" (Gram Parsons) en het te lang uitgesponnen "Stella Blue" (Jerry Garcia/Robert Hunter) maken in deze versies weinig indruk, net zo min als het matige Ryan Adams nummer "Blue Hotel". zijn versie van "Hallelujah" (Leonard Cohen), waarvan het origineel niet te overtreffen valt en de traditional "Amazing Grace" doen dat wel.

Album werd geproduceerd door Ryan Adams
Recorded at Loho Studios, New York City, New York

1 van zijn betere albums uit de nineties met veel covers plus 4 eigen nummers (5,9,13 en 14) waarvan 1 "Heartland" co-written Bob Dylan.

de prachtige, ingetogen versie van "American Tune" en het up-tempo "Graceland" met de Afrikaanse gitaarklanken van John Selelowane en Ray Phiri, beide Paul Simon covers en de Dylan cover "What Was It You Wanted" met fraaie pedal steel accenten, behoren tot de vele hoogtepunten.

ook de duetten met Bonnie Raitt op "Getting over You" (Stephen Bruton) dat opgeluisterd wordt met haar slide gitaar partij en Bob Dylan op "Heartland" zijn sterkhouders, net als "(The) Most Unoriginal Sin" (John Hiatt) met de fraaie viool klanken van Mark O'Connor en de 2 Lyle Lovett covers "Farther Down the Line" en "If I Were the Man You Wanted" met backing vocals van (wijlen) David Crosby. beide nummers afkomstig van zijn gelijknamige "Lyle Lovett" debuut album.

Willie Nelson's eigen love ballads "Valentine" met prachtig harmonicaspel van Mickey Raphael en "She's Not for You" sluiten prima aan bij de covers. van 1 daarvan "Across the Borderline" (Cooder, Dickinson, Hiatt) prefereer ik de versie op de Ry Cooder soundtrack "The Border".

het duet met Sinead O'Connor op "Don't Give Up" (Peter Gabriel) is minder geslaagd, net zoals de blues/jazz van "I Love the Life I Live" (Willie Dixon) met o.a. Mose Allison (piano), Milt Hinton (bass) en Smitty Smith (drums), een nummer dat op dit album een vreemde eend in de bijt is.

zijn eigen mid-tempo, melodieuze "Still is Still Moving to Me" sluit dit album fraai af.

naast leden van Willie Nelson's eigen band speelde er een keur aan sessiemuzikanten mee, waaronder Paul Franklin/Robbie Turner (pedal steel), Benmont Tench (B-3 organ), Jim Keltner (drums), Reggie Young/John Leventhal/Fred Tackett (guitar), James Hutchinson/Don Was (bass), Mark Isham (trumpet) en Johnny Gimble (violin).

Album werd geproduceerd door Don Was
( "Graceland" co-produced by Paul Simon & Roy Halee)

Recorded at the Power Station, New York & Ocean Way Recording, Hollywood, California & Windmill Lane Studios, Dublin, Ireland & The Hit Factory, New York ("Graceland") & Pedernales Recording Studio, Spicewood, Texas

het idee achter dit album dat 30 jaar op zich liet wachten, was afkomstig van de vermaarde producer (wijlen) Jerry Wexler. een samenwerking tussen de inmiddels 55 jaar actieve "Western Swing" band Asleep at the Wheel" en country legende Willie Nelson.

de muziek is rijk geïnstrumenteerd met los van bas, drums, gitaar en piano o.a. een blazerssectie, fiddles en lap steel, voorzien van de lead vocalen van Willie Nelson en veelal meerstemmige zang.

veel klassieke liedjes op dit album met traditionals als "Corrine, Corrina", "I'm Sittin on Top of the World" een duet met Elizabeth McQueen en het aloude "Shame On You" (Space Cooley). het is moeilijk stil zitten op up-tempo liedjes als "Oh! You Pretty Woman" met de piano riedels, blazers en fraaie harmoniezang.

kan me voorstellen dat dit niet ieder's "cup of tea" zal zijn, maar de aanstekelijke "feel good" liedjes worden dermate vakkundig uitgevoerd door Asleep at the Wheel" dat niemand zich er een buil aan zal vallen.

Album werd geproduceerd door Ray Benson, die de band Asleep at the Wheel in 1970 formeerde
Recorded at Bismeaux Studios, South Austin, Texas

citaat uit de liner notes van Ray Benson:

"Willie and the Wheel is a cd whose time has come. It was somewhere around 30 years ago that legendary music man, the late Jerry Wexler, got the idea to record Willie Nelson doing classic Western Swing songs on an album. Willie had been on Jerry's label Atlantic, and it was not a hard stretch to see why Jerry wanted to do this. Although Jerry was known as "Mr. R&B" he was a closet fan of Western Swing bands like Bob Wills, Milton Brown, Cliff Bruner etc. and Willie had grown up on Western Swing, which figured heavily into his approach to music but before the record could be made, Willie left Atlantic for CBS records and so the idea was put to rest"

de inmiddels 92-jarige Willie Neson was 63 jaar oud toen dit album "Spirit" werd uitgebracht. een uitermate sober, spaarzaam geïnstrumenteerd album ofwel fraai "laid-back" album in de goede zin van het woord.

alle liedjes werden door Willie Nelson geschreven, waaronder 4 instrumentale nummers "Matador" (2x), "Spirit of E9" en het prachtige "Mariachi". veel door pianospel gedragen ballads bespeeld door zijn oudere zus wijlen Bobbie Nelson (R.I.P. 10-03-2022) die 50 jaar deel uitmaakte van zijn band en op 91-jarige leeftijd overleed.

de wat desolate, weemoedige sfeer versterkt door de fiddle klanken van Johnny Gimble doen regelmatig denken aan de Ry Cooder soundtrack "Paris, Texas", waarbij de liedjes net als op zijn klassieker "Red Headed Stranger" naadloos op elkaar aansluiten.

de muziek klinkt wellicht voor sommigen iets teveel als eenheidsworst, maar ben zelf onder de indruk van de fraaie "flow" van "Spirit" en de kwaliteit van Willie Nelson's liedjes.

Favoriete nummers "She's Gone", "Your Memory Won't Die in My Grave", "Mariachi" en "I Thought About You, Lord", waar wat mindere nummers als "I'm Waiting Forever" en "It's a Dream Come True" tegenover staan.

opvallend afwezig is het harmonicaspel van zijn trouwe, muzikale kompaan Mickey Raphael.

Album werd geproduceerd door Willie Nelson
Recorded at Pedernales Recording, Austin, Texas

Willie Nelson: lead guitar, vocals
Bobbie Nelson: piano
Johnny Gimble: fiddle
Jody Payne: rhythm guitar, harmony vocals

het in 1970 verschenen debuutalbum van wijlen Kris Kristofferson (R.I.P. 28-09-2024) is inderdaad een monumentaal album, waarvan in 2001 een fijne re-issue uitkwam met 4 niet eerder uitgebrachte prima bonus tracks. zijn debuut verscheen oorspronkelijk onder de titel "Kristofferson" en verkocht slechts 32.000 exemplaren. na het hitsucces van Janis Joplin met het gelijknamige nummer werd de heruitgave "Me and Bobby McGee" met een nieuwe hoes binnen een maand goud. zijn reputatie als singer/songwriter van de buitencategorie was hiermee meteen gevestigd.

het wat melige "Blame It On the Stones" (co-written John Wilkin) met een tekst over hoe de oudere generatie destijds tegen de Rolling Stones aankeken heb ik altijd het minste nummer gevonden, maar alle overige nummers staan ook ruim 50 jaar later nog als een huis. behalve dit nummer is ook "Me and Bobby McGee" co-written met producer Fred Foster. alle overige 14 nummers zijn van eigen hand.

met recht een klassieker te noemen met uitsluitend memorabele liedjes die weinig toelichting behoeven.

de man die bij leven als activistisch en links georiënteerd werd betiteld, zal zijn tegengeluid in het huidige Amerika niet meer kunnen laten horen, maar dat terzijde. "the rest is history".

Album werd geproduceerd door Fred Foster
Recorded at Monument Recording, Nashville, Tennessee

Kris Kristofferson: guitar, vocals
Norbert Putnam: bass
Kenny Buttrey: drums
Jerry Kennedy, Chip Young, Jerry Shook: guitars
Charlie McCoy: harmonica

deelcitaat uit de liner notes van Al (Cooley) Bianculli (October, 2000)

"Although Kris' songs began to get covered in 1968, it wasn't until 1970 Kris' songs found their audience. Along with the release of this debut album, Kris had major hits with Ray Price ("For the Good Times"), Johnny Cash ("Sunday Mornin' Comin' Down"), Sammi Smith ("Help Me Make It Through the Night"), Bobby Bare ("Come Sundown"), Waylon Jennings ( "The Taker") and, of course, Janis Joplin ("Me and Bobby McGee").

Songwriter Mickey Newbury once compared Nashville in the late sixties to Paris in the twenties or Hollywood in the thirties. To others, it seemed like Greenwich Village in the early sixties. Kris was at the center of a group of talented "hippie troubadours" who were hell bent on writing great country songs. Besides Kris, this group included, Newbury, Guy Clark, Donnie Fritts, Chris Gantry, Martha Sharp, Lee Clayton, Billy Joe Shaver, among others"

1 van de betere albums van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Robert Earl Keen. alhoewel niet iedereen gecharmeerd zal zijn van zijn ietwat snerpende, monotone stem valt er over de kwaliteit van zijn liedjes weinig op te merken.

7 sterke songs van de man zelf plus de traditional "Walkin' Cane" en een 4-tal prima covers waaronder "I Still Miss Someone" (Johnny Cash & Roy Cash Jr.), "High Plains Jamboree" van de Texaanse songwriter Terry Allen en de klassieker "Snowin' On Raton" van Townes Van Zandt. de vierde cover "My Home Ain't in the Hall of Fame" (Joe Dolce) is hiervan de minste.

veel rustige americana (country/folk) mid-tempo liedjes en ballads met af en toe een bluegrass sausje, waarbij het op het eind op het stevig rockende "The Road Goes on Forever" alsnog los gaat met ronkende gitaren.

het titelnummer "Gravitational Forces" met spoken words/rap is een kleine smet op dit fraaie album.

behalve de destijds vaste leden van zijn band als Bill Whitbeck (bass guitar, harmony vocals), Tom van Schaik (drums, percussion) en meestergitarist Rich Brotherton, zijn het ook de sessiemuzikanten die glansrollen vervullen, zoals multi-instrumentalist Gurf Morlix die lange tijd gitarist was in de band van Lucinda Williams en wijlen Ian McLagan (Hammond B-3 organ) bekend van zijn werk met The Small Faces en The Faces.

het slidegitaar spel van Rich Brotherton op het aanstekelijk swingende "Walkin' Cane" is om van te smullen, waar de bijdragen van Gurf Morlix op meerdere nummers met o.a. elektrisch gitaar en lap steel niet voor onder doen.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix en Robert Earl Keen
Recorded at Arlyn Studios, Austin, Texas

except "The Road Goes on Forever" produced by Ray Kennedy (bekend van zijn co-producties met Steve Earle)

Steve Earle was 57 jaar toen hij dit album opnam als eerbetoon aan maestro songwriter Townes Van Zandt (R.I.P. 01-01-1997), een album waar hij zijn derde Grammy Award mee won. zij ontmoetten elkaar begin 70's voor het eerst toen Townes Van Zandt de destijds 17-jarige Steve Earle zag optreden tijdens een concert in Houston en daarna met elkaar in gesprek raakten. het begin van een lang durende vriendschap.

de lat ligt hoog bij iemand als Steve Earle en het album viel mij bij uitkomen in 2009 in 1e instantie wat tegen maar na verloop van tijd begonnen zijn uitvoeringen in te dalen.

liefst 15 goed gekozen covers met vele hoogtepunten. de akoestische folky uitvoeringen van "Pancho and Lefty", "Colorado Girl", "Marie" en het wonderschone "Quicksilver Daydreams of Maria" met fraai fingerpicking gitaarspel van Steve Earle die dicht bij de originelen blijven, worden afgewisseld met fraaie bluegrass/country uitvoeringen als het aanstekelijke "White Freightliner Blues" en "Loretta" met een fijne tweede stem van Allison Moorer en zijn prachtversie van "Don't Take It Too Bad".

"No Place to Fall" met o.a. de stemmige harmonium klanken en de afsluiter "To Live Is to Fly" (wat een tekst trouwens) met wederom Allison Moorer bekoren eveneens.

de blues getinte nummers als "Where I Lead Me" en "Brand New Companion" beklijven minder, net als "Lungs" dat met de "distorted" gitaarsound wat misplaatst klinkt tussen de overige nummers.

behalve Steve Earle (guitar, mandola, harmonica, harmonium, percussion, vocals) speelden o.a. de vermaarde Nashville sessiemuzikanten Tim O'Brien (mandolin) en Darrell Scott (banjo, dobro) mee.

een oprecht, liefdevol eerbetoon dit "Townes" album maar n.m.m. niet zijn beste werk. ken zijn andere 3 tribute albums (Guy Clark, Justin Townes Earle en Jerry Jeff Walker) niet. waar ik over de kwaliteit van de Townes liedjes geen twijfels had, twijfel ik over de aanschaf van die albums. wellicht dat Tonio of iemand anders daar iets over te melden heeft.

Album werd geproduceerd door Steve Earle
Recorded somewhere in New York City & Sound Emporium & Room and Board, Nashville, Tennessee

over de eveneens prima bonus-cd "The Basics" melden de liner notes het volgende:

"Townes began as twelve solo guitar and vocal tracks recorded in October 2008 in New York City. Other instruments were added later in subsequent sessions in New York, Nashville and Los Angeles. Eleven of the original basic tracks are included here. "Colorado Girl" is not, because the solo version made the final record as is. "Mr. Mudd and Mr. Gold" was re-recorded in Nashville in December as a duet with Justin Townes Earle. The original solo track that was recorded in New York appears here exclusively"

een verzamelaar samengesteld uit de 1e 4 solo albums en het live album die Steve Earle voor het MCA label maakte.

1 t/m 4 van het album "Guitar Town" (1986)
5 t/m 8 van "Exit-O" (1987)
9 t/m 11 van "Copperhead Road" (1988)
12 en 13 van "The Hard Way" (1990)
14,15 en 17 van het live album "Shut Up and Die Like an Aviator" (1991)

wat deze verzamelaar enigszins de moeite waard maakt zijn de 2 Bruce Springsteen live covers "Nebraska" en "State Trooper" waarvan de laatste als b-side van de single "Back to the Wall" werd uitgebracht, en de live opname van "Little Sister" een cover van de onderschatte Amerikaanse singer/songwriter wijlen Greg Trooper, dat verscheen als b-side van de single "Copperhead Road".

citaat uit de liner notes:

"MCA signed Earle in 1985 and the debut album "Guitar Town" made a huge impact both critically and commercially. The follow-up album "Exit-O" has some fine songs and was critically acclaimed but couldn't match the success of "Guitar Town".

"Copperhead Road" established Earle in Europe but the commercial success was marred by some problems with his record label. The follow-up album "The Hard Way" had a dark brooding sound that reflected Earle's personal crises, but despite critical acclaim, it had disappointing sales.

MCA dropped Earle after the release of the live album "Shut Up and Die Like An Aviator" which only added to his drug, alcohol and relationship problems"

slechts 8 stemmen bij dit geweldige live album van de oorspronkelijk uit Fort Monroe, Virginia afkomstige Steve Earle. hoewel dit album pas in 2004 verscheen dateren de opnamen uit 1986 en vond dit optreden plaats nadat hij kort daarvoor naam had gemaakt met zijn debuut "Guitar Town".

dit album wordt met 9 van de 10 nummers vrijwel integraal uitgevoerd (uitgezonderd "Someday") plus 6 nummers van de opvolger "Exit-O", een Bruce Springsteen cover "State Trooper" en het "nieuwe" nummer "The Devil's Right Hand" van het album "Copperhead Road" dat in 1988 zou verschijnen.

de destijds 31-jarige Steve Earle en zijn band The Dukes klinken hier als een stel gretige, jonge honden en zetten een bruisende, energieke set neer met een in topvorm verkerende band met o.a. de 2 geweldige gitaristen Bucky Baxter en Mike McAdam en heerlijk toetsenwerk van Ken Moore.

de nummers van het wat mindere "Exit-O" album komen in deze live setting een stuk beter tot hun recht, waarbij met name de drumpartijen een stuk natuurlijker en minder blikkerig klinken dan op de studio albums.

veel stevige, vuige rootsrock met dampende, swingende versies van "The Week of Living Dangerously", "I Love You Too Much" waarbij ik aan "Peggy Sue" van Buddy Holly moet denken en "San Antonio Girl", dat door het toetsenwerk a la Augie Meyers aan het werk van The Sir Douglas Quintet (Doug Sahm) doet denken.

de ballads "My Old Friend the Blues" en "Little Rock 'N' Roller" en de country klanken van "Think It Over" fungeren als enige rustpunten, want ook de cover "State Trooper" dat rustig akoestisch begint transformeert halverwege in stevige rootsrock.

"Down the Road" sluit dit lekker rockende feestje betrekkelijk "rustig" af.

wellicht Steve Earle's beste live album waarbij de bezieling en (nog jonge) energie uit de speakers spat. beter dan menig regulier album uit de nadagen van zijn carrière.

Steve Earle: guitar, harmonica, vocals
Ron Kling: bass, keyboards
Ken Moore: keyboards
Bucky Baxter: electric guitars
Harry Stinson: drums
Mike McAdam: lead guitar

Album werd geproduceerd door Cameron Strang, Jay Woods & Gary Briggs
Recorded September 12, 1986 Austin, Texas

citaat uit de liner notes van Terry Lickona
..
"In September 1986, Steve Earle's first album was shaking up Nashville, and country music circles, like nobody else had done since Willie, Waylon & the original Outlaw gang. He was a skinny kid from San Antionio, Texas - the oldest of 5 kids whose Dad was an air traffic controller. He got his first acoustic guitar when he was 11 and listened to the Beatles, Creedence Clearwater Revival and Elvis, but he had an unquenchable thirst and curiosity about all kinds of music...and people. He was no doubt a rebel, running away from home several times to hit the road, playing honky tonks and bars wherever they would let him in. During these hitch-hiking and traveling days, he was befriended by the legendary Texas singer-songwriter Townes Van Zandt, of whom Steve said "He was a real good teacher and a real bad role model". Steve left home for good at age 16 and moved to Nashville.

This performance displays vintage Steve Earle sound that paved the way for a new generation of country rockers willing to buck the Nashville system"

blijft een heerlijk album. hoewel Steve Earle al eerder wat bluegrass liet horen op zijn album "Train a Comin" (1995) waar o.a. de bluegrass muzikanten Peter Rowan, Norman Blake en Roy Huskey aan meewerkten, gaat hij op dit album een hele stap verder middels de samenwerking met het bluegrass gezelschap van The Del McCoury band.

inderdaad een feestje voor de oren met aanstekelijke nummers als "Texas Eagle", "Carrie Brown" en "Harlan Man", waar wat rustigere nummers tegenover staan in de vorm van melodieuze ballads als "I'm Still in Love with You" met een geweldige tweede stem van Iris Dement, het weemoedig slepende "The Mountain" en de ingetogen, stemmige afsluiter "Pilgrim" met een duidelijke hoorbare Emmylou Harris en prachtige, meerstemmige zang, zoals die op meerdere nummers ook te horen is in zijn samenzang met Del en Ronnie McCoury.

de folk melodie van "Dixieland" heeft overigens erg veel weg van zijn later verschenen klassieker "Galway Girl", dat in Ierland zou uitgroeien tot een soort van nationaal volkslied.

geen zwak nummer te bekennen op dit album met alle door Steve Earle zelf gecomponeerde nummers, fantastisch uitgevoerd door de Del McCoury band, waaraan op een aantal nummers ook de vermaarde Nashville sessiemuzikanten Jerry Douglas (dobro), Sam Bush (mandoline) en Stuart Duncan (fiddle) bijdragen leverden.

Album werd geproduceerd door de "Twangtrust" (het productieteam Steve Earle & Ray Kennedy) en Ronnie McCoury

Steve Earle: guitar, vocal
Del McCoury: guitar, vocal
Ronnie McCoury: mandolin, vocal
Rob McCoury: banjo
Jason Carter: fiddle
Mike Bub: bass

deelcitaat uit de liner notes (Steve Earle - Sept. '98)

"This is my interpretation, to the best of my ability and with all of my heart (as well as with the assistance of the best bluegrass band working today) of the music that Bill Monroe invented. I do know this, Mr. Bill was very kind to me whenever we met during what turned out to be the last few years of his life. In December of 1995 he honored me by walking out, uninvited, onto the stage of the Tennessee Performing Arts Center twenty minutes into my show and remaining to sing five or six with Peter Rowan, Roy Huskey Jr., Norman Blake and myself. It was the biggest thrill of my life. When I look back now, I believe this record was really born that night.

My primary motive in writing these songs was both selfish and ambitious immortality. I wanted to write just one song that would be performed by at least one band at every bluegrass festival in the world long after I have followed Mr. Bill out of this world. Well, we'll see"

stem geplaatst

de uit Vancouver, Canada afkomstige multi-instrumentalist/songwriter/producer Steve Dawson die al sinds 2013 vanuit Nashville opereert is een grootheid in eigen land en won al diverse prijzen in Canada met zijn eigen albums en productiewerk (o.a. Kelly Joe Phelps). leerde de man kennen via zijn producties en muzikale bijdragen aan de albums van de blues/roots eveneens Canadese muzikant Jim Byrnes.

op dit album met liedjes in het blues/roots genre staan 10 eigen nummers plus 3 traditionals (7,9 en 13) en een cover "You Got What It Takes" van de Amerikaanse R&B/soulzanger Joe Tex.

op dit gevarieerde album wisselt hij up-tempo nummers met stevig elektrisch gitaarwerk en een enkele keer een blazerssectie af met meer rustige, ingetogen nummers als zijn eigen "Little Silver", "Riley's Henhouse Door" en de traditional "Delia" met prachtig, akoestisch "fingerpickin" gitaarspel, dat aan het werk van iemand als Chris Smither doet denken. deze 3 nummers zijn wat mij betreft de hoogtepunten,

slow-blues of "Final Words", dan weer ragtime/blues op "On Top of the World" of gospel blues op "Early Warning" met zang van Regina en Ann McCrary van de Amerikaanse gospelgroep The McCrary Sisters.

Steve Dawson heeft een prettig in het gehoor liggende, maar niet echt onderscheidende enigszins vlakke stem.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Fats Kaplin (accordion, mandolin, fiddle, viola) bekend van zijn werk met o.a. Nanci Griffith, John Prine en Tom Russell en Kevin McKendree (piano, organ)
die vele jaren bandleider was van Delbert McClinton's band.

een bijzonder fraai album niet alleen voor blues/roots liefhebbers, maar ook voor de liefhebber van virtuoos gitaarspel.

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Henhouse Studio, Nashville, Tennessee (zijn eigen studio)

Steve Dawson: vocals, acoustic & electric guitars, acoustic slide guitar, National steel guitar, pedal steel, pump organ, mandotar, Weissenborn, celeste, chamberlain, dobro & mellotron

een "trip down memory lane" dit solo debuutalbum van de excentrieke bon-vivant (wijlen) Kevin Ayers.
op deze muziek werd begin 70's menig jointje weg gerookt en herinner me de jeugdhonken waar ze o.a. met kaas belegde bruine boterhammen in combinatie met allerlei vreemde soorten thee verkochten. het was de tijd dat je door sommigen als "langharig, werkschuw tuig" werd betiteld.

een inderdaad intrigerende, unieke mix van psychedelica en progressieve pop, zoals het circusachtige "Joy of a Toy Continued", het rammelend, swingende "The Clarietta Rag", de psychedelica van "Song For Insane Times" en het dreinende, (on) prettig gestoorde "Stop This Train" dat op den duur op de zenuwen werkt. niet bepaald makkelijk in het gehoor liggende liedjes.

hier staan een flink aantal prachtige, toegankelijke liedjes tegenover zoals "Girl on a Swing" en "Town Feeling" en een 3-tal pastoraal, lieflijk klinkende folky liedjes als "Eleanor's Cake", "The Lady Rachel" en de lichtvoetige, akoestische afsluiter "All This Crazy Gift of Time".

het grappige "Oleh Oleh Bandu Bandong" zou je met een beetje goede wil een aanstekelijke meezinger kunnen noemen, wat ook opgaat voor de vrolijke klanken van "Singing a Song in the Morning" dat met 3 versies op de bonus uitgave staat en waarvan de single versie (track 16) het beste tot zijn recht komt.
van de 6 bonus tracks verschenen 13) en 15) eerder op de moeilijk verkrijgbare verzamelaar "Odd Ditties". op de andere bonus tracks 11, 14 en 16 spelen Richard Sinclair en Richard Coughlan van de Canterbury band Caravan mee.

Kevin Ayers (vocals, guitars, bass, piano) kreeg op dit album hulp van diverse gastmuzikanten, o.a. de Soft Machine leden Hugh Hopper (bass), Mike Ratledge (organ, piano), Robert Wyatt (drums) en arrangeur/pianist David Bedford. de re-issue op cd (2003 EMI) klinkt overigens geweldig.

de opvolger van dit album werd het kwalitatief stuk mindere "Shooting At the Moon" (1970) met de band The Whole World, waarna hij zijn magnum-opus maakte met het sterke "Whatevershebringswesing" (1972).

de eigenzinnige Kevin Ayers overleed in 2013 op 68-jarige leeftijd en maakte destijds deel uit van een commune in Montolieu (Frankrijk). een man met een indrukwekkende staat van dienst.

Album werd geproduceerd door Peter Jenner
Recorded at Abbey Road Studios, London, England

eindelijk weer eens een regulier album van de man met liefst 14 nieuwe songs en "nieuwe" muziek, waarvan een 3-tal (5,7 en met tekst van de Engelse tekstschrijver Don Black en "Love, Lover & Beloved" met tekst van de Amerikaanse spirituele dominee wijlen Michael Beckwith, oprichter van het Agape International Spiritual Center gevestigd in Los Angeles, door wiens werk Van Morrison was geïnspireerd.

zoals ik het ervaar opvallend veel "Celtic soul" met de gebruikelijke mix van blues, folk en soul en weinig rhythm & blues, uitgezonderd "If it Wasn't For Ray" een hommage aan zijn muzikale held Ray Charles.

inmiddels al een aantal weken in huis en even laten indalen, maar ben zeer onder de indruk. dit album overtreft n.m.m. zijn albums "Keep Me Singing" (2016) en "Three Chords & the Truth" (2019) die ik onder zijn beste albums rekende van de laatste 10 jaar.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar om er toch een aantal te noemen de aanstekelijke up-tempo opener "Down to Joy", "Cutting Corners" ingeleid door prachtig vioolspel van Seth Lakeman en met lap-steel accenten van Dave Keary, de "Celtic soul" van "Stomping Ground" een weemoedige terugblik op zijn jeugd in Belfast, het spirituele "When the Rains Came", beide nummers met een hoog kippenvel gehalte, en de soulvolle afsluiter "Stretching Out". 5 sterren voor deze 5 nummers.

de warme klanken van "Haven't Lost My Sense of Wonder", Love, Lover and Beloved" en "Memories and Visions", waarvan de laatste een sterke echo lijkt van de muziek op zijn album "Avalon Sunset" doen er nauwelijks voor onder, net zo min als de prachtmelodie van "Back to Writing Love Songs". de love ballad "The Only Love I Ever Need Is Yours" doet qua melodie denken aan het nummer "These Are the Days" (album Avalon Sunset) 4,5 sterren voor deze 5 nummers.

voor zover je daar over kunt spreken ervaar ik "If It Wasn't For Ray", "Once In a Lifetime Feelings", "Colourblind" en "Remembering Now" overigens qua tekst een prachtige zelfreflectie/terugblik als iets "mindere" nummers.

hoe dan ook is "Remembering Now" een sprankelend, weelderig klinkend album met vrijwel uitsluitend memorabele songs voorzien van prachtige melodieën, gezongen met die nog steeds machtige, soulvolle stem van de man die 31 augustus a.s. 80 jaar oud zal worden.

behalve de mooie strijkers arrangementen van Fiachra Trench verdient het vioolspel van Seth Lakeman en het spel op Hammond B3 en piano van Richard Dunn en John McCullough speciale vermelding.

wellicht geen Top 10 materiaal binnen het omvangrijke oeuvre van "Van the Man" maar dit album schuurt er dicht tegen aan.

dit door hemzelf geproduceerde album droeg Van Morrison op aan de Noord-Ierse zanger/country muzikant wijlen Crawford Bell (R.I.P. 04-04-2024), die samen met anderen een groot deel van de "backing vocals" voor zijn rekening nam

kon mij de naam van deze uit Cuero, Texas afkomstige singer/songwriter vaag uit mijn jeugd herinneren van zijn album "Long Road to Texas" (1971) met daarop de bescheiden hitsingle "Loving You Just Crossed My Mind" die hij ooit in de States scoorde. Sam Neely heeft een prettig in het gehoor liggende stem.

een tijdje terug vond ik zijn "Son of the South" (2000) ergens in de ramsjbakken. geen typische Nashville country, maar country met pop en rock invloeden waar een aantal fijne nummers op staan. alle eigen nummers van Sam Neely co-written met wijlen Mike Gregory (keyboards) en een 4-tal met zijn zoon Jason.

"She Ain't Coming Back", "Danger Ahead" beide met accordeon accenten en "Midnight Train" honky-tonk met stevig gitaarwerk zijn fraaie up-tempo nummers. ook het mid-tempo "Love Carries On" met fraaie pedal steel klanken wil beklijven.

jammer dat de "over the top" sentimentele country ballads "Here I Am Again", "What Am i Supposed to Do" en "Call Me" waar helaas de gladheid van afdruipt, afbreuk doen aan dit album.

Sam Neely kwam in 2006 op 57-jarige leeftijd te overlijden, terwijl hij thuis in Corpus Christi zijn gras aan het maaien was en plotseling instortte.

Album werd geproduceerd door Sam Neely & Mike Gregory
Recorded at Hacienda Records, Corpus Christi, Texas

dit akoestische album van het rond Ashley Hutchings geformeerde gezelschap The Albion Band werd in een kleine bezetting van 4 muzikanten opgenomen. een album waarop de meer ingetogen folk overheerst en de folkrock nauwelijks aanwezig is.

3 traditionals (1,2 en "Blue John Hornpipe" dat gekoppeld is aan de traditionele, meerstemmige folk van "Black Jack, Blue John and Galena" ( Ashley Huthings/Ashley Reed) dat mij aan het werk van The Watersons deed denken. 1 van de sterkhouders samen met de ballads "Flandyke Shore" (trad.), "We Lie" (Chris While/Ashley Hutchings) met prachtig vioolspel van Ashley Reed en het weemoedige "Bitter Sweet Bed" een nummer van de Engelse folkie wijlen Cyril Tawney.

de nummers met zang van Chris While maken de meeste indruk. voor de rest staan er naar mijn mening met 2. (reels/polkas), 6,10 en 12 iets teveel instrumentale nummers op dit album. het fraaie, vocale "Man of War" een nummer van de Engelse folkie Steve Knightley en de verrassende cover "Dancer to the Drum" van de Amerikaanse singer/songwriter Beth Nielsen Chapman met zang van Simon Nicol en Chris While behoren eveneens bij de sterkhouders.

Album werd geproduceerd door Simon Nicol
Recorded at Astra Studio's, Monks Horton, Ashford, Kent, England

The Albion Band ten tijde van dit album:

Ashley Hutchings: acoustic bass guitar, vocals
Simon Nicol: acoustic guitars, vocals
Ashley Reed: violin, vocals
Chris While: lead vocals, acoustic guitar

"Happy Accident" is de opvolger van het sterke "Demi-Paradise" (1996) en is wat minder samenhangend dan zijn voorganger.

het gros van de nummers schreef Ashley Hutchings samen met gitarist/zanger Ken Nicol die later bandlid zou worden van Steeleye Span en 1 cover "Hearts of Coal" van muzikant/songwriter John Tams.

daarnaast 3 instrumentale nummers (3,5 en 7) van fiddler Joe Broughton, overigens niet de bekende jigs of reels, waarvan het pastorale "Half Each" indruk maakt.

"Wings", "A Chromosome Two" en "Wooden O" met een fraaie brass band zijn energieke, stevige folk-rock nummers en zeker het aanhoren waard, maar mijn voorkeur gaat naar de ballads "Coming Home to Me", "Pear Tree" (co-written Kellie While), het samen met Ken Nicol gezongen "The Sun Is God" en "Death Is Just a Dream (1&2)" met prachtige zang van de zangeressen Gillie Nicholls en Kellie While. ook het aanstekelijke "Midsummer Night Dreams" wil bekoren.

Album werd geproduceerd door The Albion Band
Recorded at Courtyard Studios, Stockport, England

Ashley Hutchings: vocals, acoustic & electric bass guitar
Joe Broughton: acoustic & electric fiddle, piano, synthesizer
Ken Nicol: vocals, acoustic & electric guitars
Neil Marshall: drums, percussion

with guests Gillie Nicholls (vocals - tracks 4,6,10,11,12), Kellie While (vocals - tracks 2,8,13), Brass Band (6,13)

p.s. op 18 april 2025 vond er t.g.v. de tachtigste verjaardag van Ashley Hutchings een door zijn zoon Blair Dunlop samengesteld concert plaats in de Birmingham Town Hall getiteld "The Million Dollar Bash" vernoemd naar een nummer van Bob Dylan, dat ooit gecoverd werd door Fairport Convention op hun album "Unhalfbricking" (1969). net als Steeleye Span een band waar Ashley Hutchings zijn invloeden achterliet, zoals hij dat ook deed op zijn diverse Albion Band bezettingen. gasten waren o.a. John Tams, Simon Nicol en Richard Thompson.

het zoveelste pareltje van de inmiddels 83-jarige grootmeester Boubacar Traore, die ook wel de koning van de Afrikaanse blues en als 1 van de nestors van de Malinese muziek wordt genoemd. de man debuteerde ooit in 1990 op de westerse markt met het album "Mariama", dat werd opgevolgd door zijn klassieker "Kar Kar" (1992).

dit album uit de nadagen van zijn carrière laat weer zijn vertrouwde mix van Malinese roots muziek en akoestische blues horen. waar hij een enkele keer op zijn albums iets meer uitpakt qua instrumentatie, is dit wederom een fraai ingetogen album met heerlijk relaxte muziek. mocht je niet aan je zondagsrust toekomen, dan gaat dit vanzelf bij het aanhoren van deze muziek.

zijn albums zijn redelijk inwisselbaar maar hebben altijd dezelfde constante hoge kwaliteit. de basis wordt gevormd door zijn zang, akoestische gitaar en mondharmonica aangevuld met snaarinstrumenten als de n'goni en kora en percussie. ook "Mbalimaou" klinkt weer als een loom wiegende, licht swingende oase van rust.

Boubacar Traore verzorgde dit jaar 20 mei j.l. nog een optreden in de kleine zaal van het Concertgebouw Amsterdam. respect voor de man en de mensen achter de organisatie die dit mogelijk maakten.

Album werd geproduceerd door Christian Mousset en Ballake Sissoko
Recorded at Bogolan Studios, Bamako, Mali
All songs written by Boubacar Traore

eens met Don Broccoli dat dit een prachtig concept album is. was zelf 18 jaar oud toen ik middels "Red Headed Stranger" kennis maakte met de muziek van de destijds 42-jarige Willie Nelson en dit album heeft blijvend indruk gemaakt.

een album met een korte speelduur, spaarzaam geïnstrumenteerd met het ene na het andere pareltje, waarbij de veelal korte nummers in elkaar overlopen.

5 eigen nummers van de man zelf en een flink aantal covers, waaronder prachtige ballads als "Blue Eyes Crying in the Rain" (Fred Rose), de ontroerende piano ballad "Can I Sleep in Your Arms" (Hank Cochran) en "Hands on the Wheel" (Bill Callery) en 2 instrumentale nummers, het up-tempo piano riedeltje "Down Yonder" (L.W. Gilbert) en zijn eigen "Bandera" die perfect aansluiten bij de fraaie flow van dit album.

het gitaarspel van Willie Nelson en de harmonica partijen van zijn trouwe muzikale kompaan Mickey Raphael roepen bij tijd en wijle de weemoedige sfeer op van Ry Cooder's album "Paris, Texas".

de inmiddels 92-jarige democratisch gezinde Willie Nelson heeft meer dan 100 albums op zijn naam staan. het is dus goed mogelijk dat daar "betere" albums tussen zitten, maar ik keer altijd terug naar dit sfeervolle "Red Headed Stranger", waarbij nostalgie ongetwijfeld een rol zal spelen.

afgelopen week een concert bijgewoond in de foyer van Muziekgebouw Eindhoven van de inmiddels 50-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Tift Merritt, die vanwege "domestic reasons" een aantal jaren minder actief was in de muziek business. haar dochter Jean was inmiddels 9 jaar oud geworden wat voor haar reden was om Europa weer eens aan te doen.

een fijn, intiem concert waarbij de sympathieke Tift akoestische gitaar en piano speelde en op een aantal nummers begeleid werd door een Belgische muzikant op elektrische gitaar en pedal steel.

verwacht geen klassieke Nashville country, want op dit debuut album staat merendeels prima uitgevoerde americana (folk/country), waarbij nummers als de opener "Trouble Over Me" en de afsluiter "When I Cross Over" sterk doen denken aan de muziek van Lucinda Williams met als bijkomende overeenkomst dat ook veel van haar teksten over relatie problematiek gaan.

prijsnummers de ballads "Bramble Rose" met de fraaie accenten van de pedal steel, "Supposed to Make You Happy" met heerlijke dobro klanken en de tranentrekker "Are You Still in Love with Me" dat eveneens een sterke Lucinda Williams vibe heeft.

van de up-tempo nummers steken "I Know Him Too" met de tekstregel "I know you think you know him better, Wait a little longer, I know him too" en het gospelachtige "Sunday" er boven uit. de stevige roots/rock van "Neighborhood" en "Bird of Freedom" spreekt mij persoonlijk minder aan.

ken haar overige albums niet maar dit debuut mag er zeker zijn.

Album werd geproduceerd door de Engelse producer/multi-instrumentalist Ethan Johns, zoon van de vermaarde producer Glyn Johns en opgenomen "at Sunset Sound Factory, Los Angeles, California"

Tift Merritt: vocals & rhythm guitar, piano
Greg Reading: pedal steel, dobro, Wurlitzer, harmony vocals
Jay Brown: bass, harmony vocals
Zeke Hutchins: drums
Ethan Johns: lead guitar, percussion, piano, ukulele, Hammond B-3, mandolin, omnichord
Benmont Tench: piano, celeste, Hammond C-3, harmonium

All songs written by Tift Merritt

stem geplaatst

wederom een fraai akoestisch album van The Albion Band met op dit album een bezetting van slechts 4 muzikanten.

geen traditionals maar 12 door de leden zelf geschreven liedjes afwisselend gezongen met zowel mannelijke als vrouwelijke lead vocalen, waarbij nummers als het aanstekelijke "Crododile Line" (Hutchings) en "Get Up and Do It Again" (Matthews) voorzien worden van de prachtige harmoniezang van zangeressen Julie Matthews en Chris While. beide schreven een groot deel van het songmateriaal individueel of samen en nemen de leadzang op hun eigen liedjes voor hun rekening.

op dit album staan merendeels ballads zoals de prachtige opener "Albion Heart" (Matthews/While), de piano ballad "Colours of Love" (Matthews) of "Long, Long Road" (While) echter niet alle nummers overtuigen. de folky pop van "The Devil in Me" (Matthews) en het bluesy "Gypsy" (While) beklijven minder.

de door Ashley Hutchings geschreven nummers als het eerder genoemde "Crocodile Line", "The Appalachian Front-Porch Game", "Rebecca Johnson" en het met hem co-written " Man in the Bottle" steken naar mijn mening net iets boven de overige nummers uit, uitgezonderd de fraaie, gevoelige ballad "Love Is an Ababdoned Car" (Matthews) en het meer up-tempo "Get Up and Do It Again" eveneens van Julie Matthews.

waar op hun albums "Acousticity" en "Demi-Paradise" 4 respectievelijk 2 instrumentale nummers staan, zijn op dit album alle nummers met zang, wat het luisterplezier ten goede komt.

vermoedelijk is het Engelse folk-icoon de inmiddels 80-jarige Ashley Hutchings die een enorme staat van dienst heeft, al vele jaren niet meer actief in de muziek. de 74-jarige Simon Nicol, eveneens een grootheid in het folk genre, is nog steeds actief met de groep Fairport Convention.

Album werd geproduceerd door The Albion Band
Recorded at Courtyard Recording Studio, Stockport, England

Ashley Hutchings: acoustic bass guitar, vocals
Julie Matthews: keyboards, acoustic guitar, vocals
Simon Nicol: acoustic guitar. mountain dulcimer, vocals
Chris While: acoustic guitar, vocals

wat mij betreft een klassieker dit debuut album van de destijds 38-jarige Salif Keita met 6 ijzersterke composities. qua productie inderdaad wellicht iets teveel synthesizers en iets te hard opgenomen drums, maar vreemd genoeg stoort mij dit minder dan op de opvolger "Ko-Yan", waarbij ook de kwaliteit van de nummers een rol zal spelen. hoe dan ook "Soro" klinkt authentieker en minder gepolijst dan "Ko-Yan".

"Wamba" en "Sina (Soumbouya)" zijn aanstekelijke up-tempo nummers en het lang uitgesponnen "Soro" verveelt geen seconde, maar de meer ingetogen nummers als "Souareba" en "Sanni Kegniba" en met name de ballad "Cono" spreken het meeste aan. nummers die wat minder vol geproduceerd zijn en waarbij de geweldige stem van Salif Keita en de meerstemmige zang van de zangeressen alle ruimte krijgt.

"Soro" werd zijn doorbraak naar de Engels sprekende wereld. de inmiddels 75-jarige Salif Keita is kennelijk ook bij de liefhebber in de vergetelheid geraakt. 38 jaar later verscheen zijn nieuwe album "So Kono" (2025), waarop hier op MuMe nog niemand heeft gestemd.

Album werd geproduceerd door Ibrahima Sylla
Recorded at Studio "Harry Son", Paris, France

deelcitaat uit de liner notes:

"Salif Keita's music is a powerful, seamless, and highly sensitive melting pot of influences; transplanting the traditional music of the griots into the present. He has blended in other West African influences from Guinea and Senegal and influences from Cuba, Spain and Portugal, fusing his traditional vocal themes with modern instruments and style. On "Soro", with the use of the latest "state of the art" technology, this development has reached an unprecedented peak of perfection, both musically and technically".

een lichte tegenvaller dit tweede album van de Malinese grootmeester Salif Keita, dat hier op MuMe vreemd genoeg een hogere waardering krijgt dan zijn sterke debuut album "Soro".

de man verhuisde in 1984 vanuit Mali naar Parijs om een groter publiek te bereiken en dat lijkt zich te vertalen op "Ko-Yan", dat in Parijs werd opgenomen met de Franse producer Francois Breant die op dit album meedeed op "programmed keyboards". de westerse invloeden met o.a. dominante synths en harde, blikkerig klinkende drums zijn toegenomen en dat pakt niet overal even goed uit.

de muzikanten zijn afkomstig uit o.a. Mali, Guinee en Kameroen met verder opvallend veel Franse musici, zoals de complete blazerssectie.

een merkwaardig soort funky disco geluid op "Nou Pas Bouger" of funky jazz-rock op het titelnummer "Ko-Yan" gaan op dit album ten koste van de authenticiteit van zijn muziek. helaas ontbreken er ook prachtige ballads als "Cono" en "Sanni Kegniba", zoals die op "Soro" staan.

blijft de geweldige stem van Salif Keita en de fraaie vraag-en antwoord zang van de koortjes.

All songs written by Salif Keita

de in Senegal geboren Malinese singer/songwriter/gitarist en inmiddels 67-jarige Habib Koite formeerde zijn band Bamada in 1988 en maakte met hen in 1995 het debuut album "Muso Ko". sindsdien verschenen er 5 albums met die band waaronder het live album "Foly!" en 2 solo albums onder zijn eigen naam, waaronder "Soo" dat werd uitgebracht op het Belgische Contre-Jour label.

op dit door hemzelf geproduceerde album staan wederom merendeels akoestisch uitgevoerde liedjes die Habib alle zelf schreef, voorzien van sprankelende melodieen en zijn geweldige "relaxte" zang en virtuoze gitaarspel, waarbij hij werd omringd door jonge Malinese muzikanten, waaronder zijn zoon Charly Coulibaly (keyboards) aangevuld met prachtige meerstemmige zang.

Habib Koite zingt de liedjes op "Soo" in verschillende dialecten (Bambara, Malinke, Dogon en Khassonke).

op 1 van de prijsnummers "Terere" spelen de gastmuzikanten wijlen Toumani Diabate (kora) en Bassekou Kouyate (n'goni) mee, samen met "Deme", "Drapeau" en "Khafole" de hoogtepunten.

"L.A." gaat over zijn bezoek aan Los Angeles met de tekstregels "There's a special brew you should avoid drinking, Tequila gave me a moment of joy, Tequila in L.A." het wat rommelige "Balon Tan" met een rap van Master Soumi valt enigszins uit de toon, waarna het instrumentale "Djadjiry" een eerbetoon aan de Malinese griot Fanta Damba dit album fraai afsluit.

Habib Koite maakte met "Ma Ya" en "Baro" eerder 2 5-sterren albums. "Soo" is minder dan die 2 albums en beschouw ik ook als iets minder dan het album "Afriki", maar is een uiterst genietbaar album met toegankelijke muziek. helaas werd de opvolger "Kharifa" zijn laatste album uit 2019 een fikse tegenvaller. sindsdien werd het stil rond deze begenadigde muzikant die voor Unicef ambassadeur werd.

wederom een fraaie verzamelaar met heerlijk melodieuze (Congolese) rumba/soukous muziek van de grootmeester in dit genre wijlen Franco.

5 lange nummers die naadloos in elkaar overgaan met uiterst toegankelijke muziek. het is vanaf de eerste tonen genieten geblazen van deze in positieve zin "laid-back" maar swingende, licht wiegende Afrikaanse muziek. een "feel good" album waar het spelplezier vanaf spat en waarbij je als luisteraar automatisch wordt meegevoerd door de "flow" van de aanstekelijke, sprankelende muziek van deze Afrikaanse muziek legende.

de eerste 2 nummers zijn van eigen hand. de overige 3 nummers werden geschreven door andere Congolese rumba muzikanten/songwriters, t.w. "Nostalgie" (Josky Kiambukuta), "Tantine" (Ya Ntesa Dalienst) en "Mawe" van Pepe Ndombe. alle 3 maakten deel uit van Franco's orkest "Le TP OK Jazz", dat ooit in 1956 in Kinshasa mede werd opgericht door Franco en in 1993 werd opgeheven.

de geluidskwaliteit op cd (Sonodisc 1994) is dik in orde en doet recht aan de ritmische muziek met fraai uitwaaierende gitaren ondersteund door meerstemmige zang en een blazerssectie.

de opvolger van "Songs for the Poor Man" (1989) werd het tweede album van Remmy Ongala op het onvolprezen Real World label van Peter Gabriel en doet niet onder voor de voorganger.

de in het voormalig Belgisch Congo geboren gitarist/zanger vestigde zich op 31-jarige leeftijd in het Oost-Afrikaanse land Tanzania, waar hij een grote schare loyale fans opbouwde met zijn mix van Congolese rumba/soukous en invloeden van de muziek die hij in Tanzania leerde kennen.

op dit album staat dansbare, toegankelijke up-beat muziek gezongen met zijn expressieve, krachtige stem. de geëngageerde Remmy Ongala die bekend stond als "the voice of the poor man" gebruikte zijn muziek om zijn sociaal/politiek activisme uit te dragen, zoals in nummers als "One World" een oproep voor gelijkheid en gerechtigheid, "No Money, No Life" over de armoede en het voor zichzelf sprekende "Living Together".

Remmy Ongala werd slechts 63 jaar en kwam in 2010 in Dar es Salaam te overlijden. "equality and justice" waren regelmatig terugkerende thema's in zijn sociaal bewogen songs.

Album werd geproduceerd door Rupert Hine
Recorded at Real World Studios, Wiltshire, England

waar de voorganger "An Ka Belebele" (2010) veel traditionele muziek bevatte, bevat dit 2e album van de Malinees Abou Diarra wat meer weliswaar bescheiden westerse invloeden (folk, blues) waardoor de muziek net iets toegankelijker is. het album werd dan ook geproduceerd door de Fransman Eric Bono, bekend van zijn producties met o.a. Salif Keita en Youssou N'Dour.

Abou Diarra schrijft goede liedjes, is een geweldige zanger met een prettig in het gehoor liggende stem en een virtuoos in het bespelen van het Afrikaanse snaarinstrument N'goni. 2 nummers "Aboubono" en "Djarabi" zijn instrumentaal uitgevoerd.

merendeels "slow tempo" akoestische muziek waarbij prachtige accenten worden gelegd door instrumenten als balafon en fluit, maar ook d.m.v. accordeon (Jerome Soulas) en viool (Marius Pibarot) beide Franse musici. de zangeressen Kandy Guira en Doussou Bagayoko vullen de muziek met hun zang prachtig aan. slechts een enkele keer gaat het tempo omhoog, zoals in het percussieve "Deli".

hoewel er ook een live album "Au New Morning" (2015) verscheen, dateert zijn laatste album "Koya" (2016) alweer van 9 jaar geleden waarna het stil werd rond de man.

de muziek op "Sabou" zal ook liefhebbers van de vroege albums (Ma Ya en Baro) van zijn Malinese collega's Habib Koite en het meer ingetogen werk van Salif Keita aanspreken.

(reactie op ander bericht)



tja 9 jaar later dan toch een 2e reactie bij dit album. er is inderdaad een schat aan prachtige Afrikaanse muziek, helaas zwaar onderbelicht hier op MuMe. ik heb dit album op cd en onderschrijf volledig wat gebruiker devel-hunt hierboven over dit album zegt. Remmy Ongala, geboren 1947 in Kindu, Zaire (nu bekend als Democratic Republic of Congo), gestorven 13 december 2010 als gevolg van nierfalen. Hij zei ooit over zichhzelf: "I am successful In Tanzania, because I write songs about serious topics. My music is known as "Ubongo beat" , because in Swahili "ubongo" means brain and my music is heavy thinking music". hij was een grootheid in Tanzania en nam geen blad voor de mond als het om misstanden ging en deinsde er niet voor terug om de autoriteiten uit te dagen. een geëngageerd artiest. een man met een boodschap geliefd bij het gewone volk. volgens zijn discografie zijn er 8 albums van de man uigebracht. naast Songs for the Poor Man heb ik ook zijn cd Mambo uit 1992 in mijn (gelukkige) bezit. dit album is eveneens uitgebracht op het onvolprezen Real World label en doet niet onder voor SFTPM.

wijlen Francois Luambo Makiadi ofwel Franco was de "Grand Maitre" van de Congolese rumba muziek en soukous. hij was de voorman en mede oprichter van het orkest TP (Tout Puissant) OK (Orchestre Kinois) de Jazz, een gezelschap dat hij tot zijn dood in 1989 33 jaar leidde. de band werd in 1956 in Kinshasa geformeerd, dat toen nog Belgisch Congo heette, het latere Zaïre waarna vanaf 1964 de officiële naam van het land Democratische Republiek Congo werd.

onder de naam Franco zijn in de loop van de jaren meer dan 150 albums uitgebracht, waarvan de meeste met de T.P.O.K. band. een gezelschap dat in wisselende bezettingen meer dan 50 leden heeft geteld.

"Les Rumeurs" is een heerlijke verzamelaar gevuld met fraaie meerstemmige zang, pulserende, hypnotische ritmes en geweldige (Afrikaanse) gitaarpartijen (denk aan "Graceland" van Paul Simon) aangevuld met blazers. de 5 nummers lopen min of meer in elkaar over en laten zich als een geheel beluisteren, waardoor er een soort trance ontstaat. de Congolese zanger Sam Mangwana zingt op een aantal nummers mee.

de geluidskwaliteit is dik in orde, wat over veel van zijn oude opnames niet kan worden gezegd. veel van 's mans muziek werd in de begintijd via singles of cassettes aan de man gebracht.

Franco ging vanwege zijn verslechterende gezondheid in 1988 naar Brussel voor medische onderzoeken. er waren veel geruchten rond zijn ziektebeeld. de titel van het nummer "Les Rumeurs" werd hieraan ontleend.
hij overleed in 1989 op 51-jarige leeftijd in een ziekenhuis in het Belgische stadje Yvoir (provincie Namen). zijn lichaam werd overgebracht naar de DRC, waar 4 dagen van nationale rouw werden afgekondigd voor deze Afrikaanse muziek legende.

de glorietijd van dit Senegalese orkest lag in de jaren 70. dit gezelschap had in de loop van de jaren vele wisselende bezettingen met eveneens veel leden uit landen als Mali en Togo. de Senegalese zanger Thione Seck een grootheid in eigen land was ook ooit lid van de band.

de groep werd in de jaren 80 opgeheven maar dankzij een initiatief van het World Circuit label kwamen zij 20 jaar later in 2002 weer bijeen met als resultaat "Specialist in All Styles", een "nieuw" album met veel bewerkingen van hun oude nummers met daarop hun vertrouwde mix van West-Afrikaanse/Congolese rumba, Senegalese mbalax muziek en Latijns-Amerikaanse (Cubaanse) salsa.

op dit "feel good" album staan voornamelijk eigen nummers van de diverse bandleden, een traditional "Sutukun", een cover van "El Son Te Llama" van de Cubaanse son zanger Jose Marquetti plus het co-written (Ibrahim Ferrer/Youssou N'Dour) "Hommage A Tonton Ferrer", waarop beiden meezingen.

vanaf de heerlijke meezinger/opener "Bul Ma Miin" is dit van begin tot eind een feestje voor de oren. aanstekelijke, zomerse klanken met zeer toegankelijke muziek die een breed publiek zal aanspreken en waar niemand zich een buil aan zal vallen. een tip voor tuinfeestjes en weer eens iets anders dan pak em beet een liedje als Engelbewaarder dat je uit menige achtertuin tegemoet komt.

Album werd geproduceerd door Nick Gold en Youssou N'Dour
Recorded at Livingston Studios, London & Xippi Studios, Dakar & Studio Dayout, Paris

Balla Sidibe: vocals, timbales
Rudy Gomis: vocals, maracas, clave
Ndiouga Dieng, Assane Mboup, Medoune Diallo: vocals
Barthelemy Attisso: vocals, solo & rhythm guitars
Issa Cissokho: tenor saxophone
Thierno Koite: soprano, alto & tenor saxophones
Latfi Ben Geloune: rhythm guitar
Charlie Ndiaye: bass guitar
Mountaga Koite: drums & congas