zoveel mensen, zoveel meningen. vond dit album destijds bij uitkomen verrassend goed vergeleken met teleurstellende albums zoals "Little Head" en "The Tiki Bar is Open", maar qua songmateriaal niet echt beter dan de voorganger "The Open Road".

14 jaar later heeft ie wel wat van zijn glans verloren. "Damn This Town" en "I Love That Girl" zijn fijne up-tempo songs die bezield en gedreven klinken. "Down Around My Place" behoort eveneens tot de sterkhouders.

van de ballads steken "Don't Wanna Leave You Now" en "Hold On For Your Love" met zijn fraaie gitaar riffs er boven uit.

"Train to Birmingham" en "Adios to California" luisteren lekker weg maar ervaar ik niet als bovengemiddeld goede songs. iets wat ook opgaat voor "All the Way Under", "Detroit Made" en de afsluiter "When New York Had Her Heart Broke" tekstueel fraai maar qua melodie minder overtuigend.

een aantal nummers worden helaas ontsierd door het gebruik van strijkers en soms mis je de bijdragen van iemand als meestergitarist Sonny Landreth die net dat beetje extra vuur gaf aan de uitvoering van zijn songs. om het in voetbaltermen te zeggen een album voor bovenaan in het rechter rijtje. je dient ieder album "an sich" te beoordelen, maar zijn klassiekers "Bring the Family" (met Ry Cooder) en "Slow Turning" (met Sonny Landreth) belanden veel vaker in de speler dan deze.

aangezien 3,75 (een 7,5) niet mogelijk is volsta ik met 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Kevin Shirley
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee

verdeelde meningen bij dit album van John Hiatt die in de 80's en 90's een hele reeks geweldige albums uitbracht. sluit me aan bij de minder enthousiaste reacties.

11 eigen nummers zonder echte uitschieters. gebruik het wordt "voortkabbelen" niet graag, maar dat woord schiet mij helaas te binnen bij "Terms of My Surrender", waar weinig memorabele liedjes op staan. bovendien mis ik wat bezieling en vuur bij de uitvoering, zoals dat op "Dirty Jeans and Mudslide Hymns" wel het geval was.

de opener "Long Time Comin" steekt er boven uit met als goede tweeden de up-tempo blues rock van "Baby's Gonna Kick" waar nog enig vuur inzit en "Nobody Knew His Name" met een fraaie slide gitaar partij.

"Face of God", "Nothin' I Love", "Here to Stay" en "Come Back Home" ontstijgen de middelmaat, waar de overige 4 nummers dat helaas (althans voor mij) niet doen.

dit album valt buiten mijn Top 10 van John Hiatt albums. samen met "The Tiki Bar is Open" 1 van zijn mindere albums uit de periode 2000 t/m heden, waarbij gezegd mag worden dat hij zelden of nooit teleur stelt. zijn laatste album "Leftover Feelings" met de Jerry Douglas band dateert van 2021. benieuwd of we nog nieuw werk van de man mogen verwachten.

Album werd geproduceerd door Doug Lancio die meespeelde op "guitars, banjo and mandolin"
Recorded at Studio G, Nashville, Tennessee

een beetje merkwaardig live album van Tony Joe White, dat onder 4 verschillende titels verscheen. mijn versie heet "Tony Joe White In Concert" (2002 label Brilliant) met dezelfde nummers. tracks 6 en 7 "Baby What You Want Me To Do" (Jimmy Reed) hierboven vermeld krijgt op "In Concert" de titel "You Got Me Running" maar is hetzelfde nummer.

het betreft live opnames uit 1969 of 1970 met een krakkemikkige geluidskwaliteit die aan een bootleg doen denken.

merendeels covers o.a. de blues klassieker "Baby Don't Please Go" (Big Joe Williams) vooral bekend van de versie van de Noord-Ierse band Them, "I Want You" (Dylan), de soul klassieker "Hard to Handle" bekend van Otis Redding en zijn eigen klassiekers "Roosevelt and Ira Lee" en "Polk Salad Annie".

voor de muziek op dit album 3,5 sterren maar vanwege de beroerde geluidskwaliteit 3 sterren.
beter links laten liggen. er zullen ongetwijfeld betere live albums van Tony Joe White zijn uitgebracht.

"Last" kun je gerust het vierde album van de zussen Unthank noemen als je de eerste 2 albums van "Rachel Unthank & The Winterset" meereken. zus Becky zong al prominent mee op die albums, waarna ze vanaf het derde album "Here's the Tender Coming" als The Unthanks verder gingen.

"Last" is wederom een bloedmooi album met wonderschone zang van de zussen op een 3-tal nummers aangevuld met de eveneens prachtige stem van de violiste Niopha Keegan.

5 door de groep gearrangeerde traditionals plus 1 nummer "Last" van bandlid/pianist Adrian McNally en 4 covers "Give Away Your Heart" van de Engelse folkie Jon Redfern, een nummer van zijn debuut album "May Be Some Time", "No One Knows I'm Gone" van het Tom Waits album "Alice", "Starless" van het King Crimson album "Red" en "Close the Coalhouse Door" van de uit Gateshead afkomstige folkie Alex Glasgow.

"Gan to the Kye", "Queen of Hearts" dat eveneens door Joan Baez en Martin Carthy werd gecoverd, het melancholische, verstilde "Starless" met een leidende rol voor de trompet i.p.v. gitaar en de piano ballad "Close the Coalhouse Door" dat de zussen leerden kennen via het folk gezelschap The Wilson Family behoren tot de vele hoogtepunten.

de lieflijke met fiddle spel opgesierde traditionals "My Laddie Sits Ower Late Up" en "Conny Hobbie Elliott" een lied uit 1759 blijven het dichtst bij de traditionele folk/roots.

er zijn gastrollen van Lizzie Jones (trumpet), Dean Ravera (double bass), Alex Neilson (drums) en Julian Sutton (melodeon) plus een strijk kwartet (3 violen en cello).

of je het nu neo-folk wil noemen of niet de muziek op "Last" is emotievol, prachtig en sfeervol. een bij uitstek ideaal herfstalbum maar sowieso geschikt voor alle jaargetijden.

Album werd geproduceerd door Adrian McNally
Recorded at home in Northumberland

Rachel Unthank: voice, kalimba (3)
Becky Unthank: voice
Niopha Keegan: violin, voice (1,5,8)
Adrian McNally: piano, dulcitone, voice, drums
Chris Price: bass, acoustic & electric guitar, ukulele

"Master of Disaster" verscheen 4 jaar na het terecht laag gewaardeerde album "The Tiki Bar is Open", een album waarbij ik destijds de neiging had af te haken bij het werk van John Hiatt. niet terecht, want dit album voelt als een "return to form". zeker geen klassieker binnen zijn oeuvre, maar het songmateriaal is als vanouds sterk en wordt prima uitgevoerd met een beetje "Southern feel".

het titelnummer met de halverwege invallende sax bevalt meteen prima, waarna 2 fraaie in americana stijl gespeelde "catchy" nummers volgen "Howlin' Down the Cumberland" en "Thunderbird". de ballads "When My Love Crosses Over" en "Cold River" zijn bovengemiddeld goed. met het prachtige "Cold River" voegt hij weer een klassieker toe aan zijn rijke oeuvre.

John Hiatt klinkt verder bezield in de slow-blues "Ain't Ever Goin Back" met een fraaie harmonica partij en de pittige up-tempo nummers "Love's Not Where We Thought We Left It" en "Find You at Last".

slechts 2 nummers beklijven minder, het middelmatige "Wintertime Blues" en de afsluiter "Back on the Corner". een dikke 4 sterren voor dit wat ondergewaardeerde album.

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Ardent Studio, Memphis, Tennessee

John Hiatt: vocals & guitar
Luther Dickinson: guitar
Cody Dickinson: drums
East Memphis Slim: keyboards
David Hood: bass
"T-Bone" Tommy Burroughs: violin
+ een brass section

de opvolger van het zwakke "Guts For Love" (1983) is een sterk come-back album van de maatschappelijk en politiek geëngageerde "street wise" Garland Jeffreys die opgroeide in Brooklyn, New York. een volledige "return to form" met 13 door hemzelf gepende stuk voor stuk sterke liedjes, veelal handelend over discriminatie, sociaal onrecht en racisme.

de titel "Don't Call Me Buckwheat" verwijst naar het feit dat hij ooit zo werd aangesproken. "buckwheat" is een scheldnaam voor halfbloed. Garland Jeffreys is namelijk van Afro-Amerikaanse en Puerto Ricaanse afkomst.

de muziek omvat diverse genres o.a. blues, funk, gospel, rock en reggae gezongen met de krachtige, soulvolle stem van Garland Jeffreys. ondanks dat klinkt dit album als een coherent geheel en boeit dit album van begin tot eind, waar geen enkel minder nummer op te bekennen valt. sleutelwoorden: authentiek, doorleefd, puur, rauw met oprechte, diepgaande teksten recht vanuit zijn hart gezongen.

de gospel van "Moonshine in the Cornfield" is een prachtige opener dat overgaat in de reggae rock van "Welcome to the World". het geweldige intro van "Don't Call Me Buckwheat" is 1 van de beste intro's ooit.

los van de hits "Hail Hail Rock 'N Roll" en het geweldig catchy "The Answer" is het genieten van de reggae rock klanken van "Color Line", "Bottle of Love" en "Murder Jubilee". de ballad "Lonelyville" en de doo-wop van de afsluiter "I'm Not a Know It All" fungeren als rustpunten op dit bruisende, energieke album.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Steve Jordan (drummer Rolling Stones), de befaamde reggae ritmesectie Sly Dunbar (drums) en Robbie Shakespeare (bass), Michael Brecker (sax), meestergitarist Hugh McCracken, Earl "Chinna" Smith (guitar) bekend van zijn werk met Bob Marley & The Wailers en Sidney Mills (keyboards) van de Engelse reggae band Steel Pulse. Vernon Reid oprichter van de rockband Living Colour speelde de lead gitaar solo op "Hail Hail Rock 'N Roll" en alle gitaren op "I Was Afraid of Malcolm".

mocht Garland Jeffreys ooit in 1980 horen/zien in zaal Hal 4 in Rotterdam. een verpletterend optreden waarbij zijn band de zaal plat speelde. een charismatisch performer en een verbindend persoon.

de man debuteerde in 1973 met het sfeervolle, ingetogen gelijknamige album en bracht in 1977 zijn magnum opus "Ghost Writer" uit. hij bleef door de jaren heen goede albums uitbrengen. de inmiddels 82-jarige Garland Jeffreys kondigde in 2019 aan te stoppen met optredens.

Album werd geproduceerd door Garland Jeffreys
Recorded at Power Station, New York City, New York

een beetje wisselvallig album van David Olney. een prima songsmid met vaak nogal cryptische teksten die niet altijd makkelijk te zijn doorgronden. zo is "Lenora" geen love song, maar een verhalend liedje geschreven vanuit het perspectief van een vogel.

op "Migration" staan 9 eigen liedjes waarvan een aantal co-written, plus 2 covers van mij onbekende singer/songwriters en dat zijn 2 van de betere liedjes op dit album. de sterke melodie van "Light from Carolina" (Steve Runkle) met prachtige fiddle klanken van Deanie Richardson en de folky ballad "Oh Lord" (Rebecca Hall).

andere sterkhouders zijn de rustige, folky songs "The Song", "My Lovely Assistant", "All the Same to Me" en het absolute prijsnummer "Birds", voorzien van fraaie backing vocals en accenten van o.a. mandoline en fiddle.

het mid-tempo "No One Knows What Love Is" beklijft minder, zoals ook de slow blues van "Speak Memory" en "Ace of Spade Blues" dat niet doen. de bluesy hard-rock van de afsluiter "Upside Down" komt misplaatst over en ervaar ik als een serieuze mispeer.

liefst 6 nummers van "Migration" verschenen later op zijn live album "Lenora" (2007) met in Nederland opgemaakte opnames. die wat meer uitgeklede versies doen zeker niet onder voor de studio versies.

niet het beste album binnen het omvangrijke oeuvre van David Olney, maar goed genoeg voor 4 sterren. dat de man goede liedjes kon schrijven staat vast. zo coverde Emmylou Harris zijn "Deeper Well" op haar album "Wrecking Ball" en verscheen "Jerusalem Tomorrow" op haar "Cowgirl's Prayer".

Album werd geproduceerd door Robb Earls & David Olney
Recorded at Sound Vortex, Nashville, Tennessee

de liner notes van Emmylou Harris:

"David Olney tells marvelous stories, with characters who cling to the hope of enduring love, all the while crossing the deep divide into that long dark night of the soul. They are saints and charlatans, gypsies and thieves, the ordinary and the extraordinary. They are you and me. Here even the birds raising their voices in song reach for something unattainable, but David knows that the reaching is everything"

"Same Old Man" laat degelijk "basic" vakwerk horen van John Hiatt met alle eigen nummers waaronder helaas weinig uitschieters. van de ballads steken "Our Time" en "Let's Give This Love a Try" er boven uit, maar John Hiatt heeft eerder veel betere ballads geschreven. "Ride My Pony", "Cherry Red" en "Same Old Man" zijn fijne mid/up-tempo nummers en ontstijgen de middelmaat.

voor John Hiatt zijn doen verder veel middelmatige songs, zoals "Hurt My Baby", "What Love Can Do" en "Two Hearts" die niet of nauwelijks beklijven. ook de doorsnee rockers "Old Days" en "On with You" maken weinig indruk.

de opvolger "The Open Road" is qua sound veel van hetzelfde, maar sla ik vanwege de kwaliteit van de songs net iets hoger aan. vandaar 3,5 sterren.

Album werd door John Hiatt in zijn thuis studio opgenomen

John Hiatt: acoustic & electric guitar, six string bass, harmonium
Luther Dickinson: acoustic & electric guitar, mandolin, national resonator
Patrick O'Hearn: bass
Kenneth Blevins: drums
Lilly Hiatt: backing vocals (tracks 2 & 5)

de opvolger van het sterke, ingetogen "Spirit" (1996) is wat rijker geïnstrumenteerd en klinkt met zijn Latin en Mexicaanse invloeden wat gevarieerder dan de voorganger.

vrijwel allemaal eigen nummers van Willie, waaronder vele die in een modern jasje werden gestoken, zoals o.a. "Darkness on the Face of the Earth" (van het album "And Then I Wrote" 1962), "Home Motel" (van het album "Here's Willie Nelson" 1963) en "My Own Peculiar Way" (album "Country Willie; His Own Songs" 1965).

de enige cover is "The Maker" (Daniel Lanois). een fraaie versie, waarbij ik een voorkeur heb voor diens eigen meer broeierige versie. "I've Just Destroyed the World" co-written met Ray Price verscheen een aantal jaren later eveneens op een duo album van Willie Nelson en Ray Price.

"Everywhere I Go", "My Own Peculiar Way" en "I Just Can't Let You Say Goodbye" zijn een aantal van de prachtige ballads op dit album. heb minder met de wat overdadige percussie op nummers als "Darkness etc", "These Lonely Nights" en "Three Days". ook de instrumentale opener en afsluiter beklijven minder.

ben niet bekend met alle albums van Willie Nelson maar "Teatro" is vermoedelijk 1 van zijn betere uit de 90's. bevalt mij een stuk beter dan het door Ryan Adams geproduceerde "Songbird" (2006). Daniel Lanois verdient hulde voor de prachtige, bescheiden gehouden productie.

de onvolprezen inmiddels 78-jarige Emmylou Harris zingt op 10 nummers mee en draagt in belangrijke mate bij aan "Teatro". zij zal in het kader van haar Europese afscheidstournee volgend jaar mei 2026 een 4-tal optredens verzorgen in Nederland, maar dat terzijde.

de bedoeling om de muziek van Willie Nelson een frisse impuls te geven valt te prijzen, maar dat pakt hier op dit album niet altijd even goed uit. de kwaliteit of beter gezegd de uitvoering van het songmateriaal laat te wensen over wat in combinatie met de vrij robuuste productie een mindere plaat oplevert. zoals te verwachten viel laat producer Ryan Adams de "rootsrock" teugels wat meer vieren, iets wat regelmatig ten koste gaat van de melodieën in een stijl die Willie Nelson minder goed ligt.

Willie Nelson's eigen liedjes steken er boven uit, zoals het eerder uitgebrachte "Rainy Day Blues" en zijn klassieker "Sad Songs and Waltzes". ook de wat meer klein gehouden liedjes als "Songbird" (Christine McVie) en "Yours Love" van de Amerikaanse country songwriter Harlan Howard willen beklijven.

een aantal covers, waaronder het zo goed als onherkenbare "$ 1000 Wedding" (Gram Parsons) en het te lang uitgesponnen "Stella Blue" (Jerry Garcia/Robert Hunter) maken in deze versies weinig indruk, net zo min als het matige Ryan Adams nummer "Blue Hotel". zijn versie van "Hallelujah" (Leonard Cohen), waarvan het origineel niet te overtreffen valt en de traditional "Amazing Grace" doen dat wel.

Album werd geproduceerd door Ryan Adams
Recorded at Loho Studios, New York City, New York

sommige artiesten zijn net iets unieker dan anderen. dat geldt zeker voor (wijlen) Tony Joe White. zijn donkerbruine stem en gitaargeluid zijn uit duizenden herkenbaar. op dit album alle eigen nummers van TJW, waarvan 2 co-written (tracks 3 en 4) met zijn vrouw Leann en 1 "Ol' Black Crow" met Chet Hinesley.

met de gruizige swamp rock opener "Crack the Window Baby" weet je meteen dat het goed zit, zeker als het wordt gevolgd door het pittig rockende "Gumbo John". op het mid-tempo "Across from Midnight" wordt wat gas terug genomen. een heerlijk gevarieerd album met het lekker lome "Cold Fingers" dan weer stuwend rockend op "I Want My Fleetwood Back" met een heerlijk schurende harmonica partij of de slow blues van het prachtig door orgelspel gedragen "I Believe I've Lost My Way".

een 3-tal nummers "Don't Over Do It", "The Delta Singer" en "One Hot July" klinken mij net iets te laid-back in de oren, maar daar staan de vuige, onvervalste swamp rock van "Ol' Black Crow" en het funky "Conjure Woman" tegenover. enigszins verrassend zijn de afsluiters. het met Spaanse gitaar gespeelde "Selena" en het instrumentale met een strijkers ensemble gespeelde "One Hot July".

dit album kun je gerust een "return to form" noemen met de "vintage" Tony Joe White sound waar hij ooit furore mee maakte. minder glad en gepolijst dan albums zoals "Dangerous" en "Eyes". favoriet blijven zijn gelijknamige TJW album (1971) en "Home Made Ice Cream" (1973).

Album werd geproduceerd door Roger Davies & Tony Joe White
Recorded at Studio In The Country, Bogalusa, Louisiana

Tony Joe White: guitar, harmonica
Eric Watkins: bass guitar
Carson Whitsett: keyboards
Marc Cohen: drums
Luis Conte: percussion
Michelle White: Yamaha DX7 (track 10)

was onder de indruk van de voorganger "Far Away Blues" (2004) van de uit Texas afkomstige singer/songwriter Adam Carroll dus aarzelde ik geen seconde toen ik onlangs op een beurs de opvolger van dat album voor een habbekrats kon aanschaffen. de "americana/roots" muziek geworteld in folk/country op "Old Town Rock 'n Roll" ligt in het verlengde van "Far Away Blues" en doet er niet voor onder.

de inmiddels 49/50 jarige Adam Carroll maakt vrij brave americana die nergens uit de bocht vliegt. hij heeft de reputatie een prima songsmid te zijn. zo verscheen er reeds een eerbetoon aan hem "Highway Prayer: A Tribute to Adam Carroll" en coverde Slaid Cleaves zijn "Race Car Joe" op het album "Unsung".

alle prettig in het gehoor liggende liedjes werden door hemzelf geschreven waarvan een 4-tal co-written. zijn aangename, wat zoetgevooisde stem doet aan die van Josh Ritter denken. het aanstekelijke "Black Flag Blues" met fraaie meerstemmige zang heeft een John Prine vibe over zich. het melancholische "Hi Fi Love" met zijn "Spanish guitar" klanken en ballads zoals "Sacred Love", "Rain" en "Highway Prayer" zijn het beluisteren meer dan waard. zo ook "Old Town Rock 'n Roll" dat overigens verre van rockt.

het enige nummer dat enigszins rockt is de herhaling van "Black Flag Blues" dat dit fraaie album afsluit.

Album werd geproduceerd door Scott Nolan
Recorded at Rivertone Studios, Martindale, Texas

Adam Carroll: lead vocals, acoustic & electric guitar, organ, backing vocals
Scott Nolan: acoustic & electric guitar, bass, piano, percussion, mandolin, harmonica, lead & backing vocals
Joanna Miller: drums, percussion, harmony & backing vocals
Adrian Schoolar: dobro
Mark & Joy Jungers: background vocals

weinig aandacht hier op MuMe voor (wijlen) David Olney. merkwaardig want de man, een singer/songwriter van de buitencategorie, had een behoorlijke fan base in Nederland en stak regelmatig de grote plas over voor concerten in het kleinere clubcircuit, waar hij een trouwe schare aan fans had opgebouwd.

"Lenora" werd zijn vierde live album en is wellicht zijn beste. zijn 1e live album "Live in Holland" verscheen in 1995. de opnames vonden verspreid over 2 jaar plaats, in 2004 begeleid door Thomm Jutz en in 2005 werd hij begeleid door Mark "Sergio" Webb.

de nummers van dit live album zijn afkomstig van:

1,2,3,5,6 en 9 van "Migration" (2005)
10 en 13 van "The Wheel" (2003)
plus
Two Kinds of Love van "Border Crossing" (1992)
Jerusalem Tomorrow van "Deeper Well" (1988)
Vincent's Blues van "High Wide and Lonesome" (1995)

alle originals van David Olney waarvan een 3-tal co-written. de enige cover "I Washed My Hands in Muddy Water" (Joe Babcock) en zijn eigen "Upside Down/Gonna Wait Here for the Cops" zijn "nieuw" en verschenen bij mijn weten niet eerder op zijn albums. de laatstgenoemde 2 nummers laten een iets meer up-tempo blues getint geluid horen, zoals ook te horen valt op "Chained and Bound to the Wheel". persoonlijk hoor ik David Olney het liefst in een folk setting.

voor de rest bijzonder fraaie americana op dit als een intiem huiskamerconcert klinkende album merendeels geworteld in folk met sterke teksten, prachtig gezongen met de authentieke, doorleefde stem van David Olney.

Album werd geproduceerd door de Amerikaanse bluegrass/country muzikante Liz Meyer
Recorded by SCR Productions, Hoofddorp, Holland

David Olney: guitar, vocal
Thomm Jutz: lead guitar
Mark "Sergio" Webb: lead guitar

"Lenora" was recorded in Holland at the Stonevalley Club in Lievelde on November 11, 2004, and November 12, 2005; at In the Woods in Hollandsche Rading on November 21, 2004; and at Chalet Ockenburg in The Hague on November 10, 2005

citaat uit de liner notes (David Olney, Nashville, September, 2006)

"My love affair with the Netherlands continues. I am always moved by Dutch hospitality and the Dutch sense of fairness. In this year of 2006, the country I live in is seen by the most Europeans as an arrogant bully. I agree with that assessment. But in spite of the anger felt toward my country's current government, I have never felt any animosity at me personally. That would be un-Dutch. I consider myself a lucky man to have somehow made it to Holland. Thank you from the bottom of my heart"

zelfs een minder John Hiatt album blijft een lust voor het oor. een voor zijn doen vrij stevig band album waarvan de doorsnee blues rockers "The Open Road", "Haulin" en "What Kind of Man" vertrouwd klinken maar minder beklijven.

wellicht minder opvallende uitschieters dan op zijn andere albums, maar na meerdere luisterbeurten zijn er voldoende nummers die indruk maken. de mid-tempo "slow blues" nummers "Go Down Swingin", "Like a Freight Train" en met name "Fireball Roberts" met fraai uitwaaierende gitaar riffs zijn melodisch sterk en mag ik graag op repeat zetten. een ander hoogtepunt is 1 van 's mans specialiteiten, de ballad "Wonder of Love". de eveneens sterke melodie van het iets rustiger mid-tempo "Carry You Back Home" sluit dit album fraai af.

"Open the Road" is geen klassieker maar binnen zijn oeuvre een goede middenmoter die om het in voetbaltermen te zeggen in het linker rijtje past.

Album werd door John Hiatt in zijn thuis studio geproduceerd
All songs written by John Hiatt

The combo:

Kenneth Blevins: drums
John Hiatt: acoustic & electric guitar
Doug Lancio: electric guitar
Patrick O'Hearn: electric bass

heb Chris Smither 2x live mogen zien optreden. solo met zijn virtuoze "fingerpicking' gitaarspel. de kosten van een band zullen te hoog zijn voor zijn tournees in het kleinere clubcircuit.

op dit album staan 6 eigen nummers van Chris plus een Peter Case cover "Cold Trail Blues", een "public domain" lied "Blues in the Bottle", de traditional "John Hardy" met zang van Ollabelle en een herhaling daarvan, een instrumentale versie prachtig ingekleurd met fiddle spel van Tim O'Brien.

1 van de prijsnummers is de Dylan cover "Visions of Johanna" met heerlijke accordeon klanken.
op meerdere nummers worden de fraaie "background vocals" verzorgd door het folky roots gezelschap Ollabelle met o.a. Levon Helm's dochter Amy Helm. verder vallen de fraaie bijdragen van Tim O'Brien (fiddle, mandocello, mandolin, vocals) en de tweede stem van zangeres Anita Suhanin op.

een enkele keer licht rockend zoals op de opener "Open Up" of "Diplomacy" is dit een bijzonder sterk, gevarieerd album dat prettig weg luistert. "Leave the Light On" is iets rijker en voller geïnstrumenteerd dan een aantal van zijn andere albums, waardoor eenvormigheid wordt voorkomen. een hoogtepunt binnen het omvangrijke oeuvre van Chris Smither. een aanrader voor de americana liefhebber.

Album werd geproduceerd door David Goodrich
Recorded at Signature Sounds Studios, Pomfret, Connecticut

Chris Smither: lead vocals, acoustic & lead guitars, 12-string guitar

de opvolger van zijn meesterwerk "Hollerin' at a Woodpecker" (2002) is een behoorlijke stijlbreuk met de meer ingetogen, akoestische folky klanken van dat album.

op "Stories Under Nails" staat meer donkere alt.country americana gezongen met de gruizige stem van Ben Weaver met diepgaande somber mans, soms onheilspellende teksten waar een mens niet vrolijk van wordt.
de liedjes alle van Ben Weaver worden spaarzaam muzikaal omlijst met banjo, gitaar, piano en pedal steel.

op meerdere nummers zijn de referenties aan de muziek van iemand als Tom Waits niet ver weg, zoals op de "spoken words" nummers "John Martin" en "Old Mule".

favoriete tracks het sfeervolle "Cold House", de ontroerende piano ballad "Like a Wound" en het mid-tempo "Handed Down" met zijn prachtige pedal steel klanken.

een lichte tegenvaller waar n.m.m. te weinig memorabele liedjes op staan. dit album haalt helaas niet het niveau van "Hollerin' at a Woodpecker".

Recorded at Albatross Studios, Minneapolis, Minnesota

Ben Weaver: guitar, vocal, banjo
Jimmy Peterson: national steel guitar, bouzouki, harp, piano
Jimmy Johnson: pedal steel
Pete Sands: piano, organ
Mick Wirtz: drums, percussion
Andy Olson: upright bass
Mike Whisti: electric bass, piano, bouzouki, glock

de naam David Childers kwam ik ooit tegen op een album van de Schotse singer/songwriter Jackie Leven. hij zong daarop zijn eigen nummer "Heart of a Soul" in een prachtig duet. het prijsnummer van dat album.

op Room#23 staan 13 eigen nummers van de uit North Carolina afkomstige, op leeftijd zijnde David Childers (tevens dichter en schilder) waarvan 4 co-written. de man schrijft prima songs en voert deze uit in een unieke mix van o.a. country/folk, blues rock, rockabilly en honky tonk.

de sterke country rock opener "I Was the One" zet meteen de toon. "Baby Baby" en "Doctor Sanchez" laten stevige roots (blues) rock horen, waar op nummers zoals "Hardwood Killing Floor" en "Her Side of the Story" de honky tonk klanken de boventoon voeren. de juke-joint/roadhouse blues van "Room 23" en "Think I'm Gonna Make It" met een schurende harmonica partij roept de muziek van Delbert McClinton in herinnering.

David Childers is gezegend met een doorleefde, expressieve stem en schittert vooral op de ballads "The Prettiest Thing", "Price I Had to Pay" en "Lucky Stranger".

Album werd geproduceerd door muzikant/producer Don Dixon, bekend van zijn eigen klassieker uit 1973 "Hobos, Heroes & Street Corner Clowns"

Recorded at Reflection Sound Studios, Charlotte, North Carolina

David Childers: vocals, guitar, melodica
Robert Childers; drums, percussion
Mark Lynch/Penn Dameron: bass
Eric Lovell: guitar, mandolin, dobro, rebab, pedal steel, back up vocals
Don Dixon: keyboards, back up vocals

het 2e album van de uit Oregon afkomstige singer/songwriter Ben Weaver is niet zijn makkelijkste en meest toegankelijke album. hij overschreeuwt zichzelf regelmatig op dit album met authentiek, rauw klinkende Delta blues/roots rock gezongen met een wat te sterk aangezette gruizige stem a la Tom Waits.

9 eigen liedjes plus de traditional "This Train" en een cover "2 Girls" van Townes Van Zandt, een rustpunt op dit album met alleen Ben Weaver op akoestische gitaar en zang. 1 van de hoogtepunten op dit rammelende album, tezamen met "International Flatbed" en het titelnummer "Living in the Ground".

"Rose Marie" bevat meer "spoken words" dan zang. op "Dusty Mill" en "Jon Henry" is onvervalste juke-joint blues te horen net als het foot-stomping "This Train". nummers die sterk aan het werk van Tom Waits doen denken en de liefhebber van diens werk waarschijnlijk zal aanspreken.

de opvolger "Hollerin' at a Woodpecker" (2002) is een flinke stijlbreuk met dit album en bevalt mij stukken beter. een prachtig, ingetogen merendeels folky album met betere liedjes en met zijn zang zonder de Tom Waits fratsen. Ben Weaver's laatste album "Sees like a River" dateert alweer van 2017. daarna werd het stil rond de man.

Album werd geproduceerd door Ben Weaver
Recorded at "The Petting Zoo", Iowa City, Iowa

Ben Weaver: vocals, guitar
Bo Ramsey: guitar
Dave Moore: harp, electric, harp, accordion
Steve Hayes: drums, percussion

het vierde album van de inmiddels 43-jarige Canadese/Amerikaanse singer/songwriter Devon Sproule die in haar jeugd in een hippie commune in Virginia opgroeide. haar debuut "Devon" (1999) staat niet op MuMe.

haar muziek laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, maar is overwegend folk/country met vleugjes bluegrass, blues en jazz. Devon Sproule is getrouwd met de muzikant/producer Paul Curreri en opereert tegenwoordig vanuit Charlottesville, Virginia.

op dit album staan 9 eigen liedjes, 1 van Paul Curreri de fraaie 2-stemmig gezongen ballad "Eloise & Alex" plus de traditional "The Weeping Willow" dat met zijn folk klanken en prachtige meerstemmige zang van o.a. Mary Chapin Carpenter het absolute prijsnummer is. jammer dat er niet meer liedjes van die kwaliteit op dit album staan.

Devon Sproule beschikt over een bij dit genre prima passende stem, maar de kwaliteit van haar liedjes blijft daar wat bij achter. de muziek wordt fraai ingekleurd met o.a. accordeon, harmonica, fiddle, pedal steel en een enkele keer clarinet, zoals op de jazzy folk nummers "Let's Go Out" en "Does the Day Feel Long".

een prettig weg luisterend album met als prijsnummers "Keep Your Silver Shined" en de eerder genoemde nummers "Eloise & Alex" en "Weeping Willow", waarbij de muziek een enkele keer doet denken aan die van iemand als gitarist/zanger Gregory Page.

Album werd geproduceerd door Jeff Romano
Recorded at Greenwood Studios, Virginia

de cross over (pop folk/pop rock) muziek van Ben Taylor op dit album levert mij weinig plezier en muziekbeleving op. echt slecht wordt het nergens net zo min als dat het echt goed wordt.

11 liedjes van Ben Taylor, waarvan hij er 6 met anderen schreef. de muziek schiet een beetje alle kanten op, funky op "Oh Brother", "Giulia" dat aan de muziek van J.J. Cale doet denken, reggae op "You Could Be Mine" dan weer iets steviger rockend op "Shade or Shine" dat op het promo album staat i.p.v. het nummer "Dirty". moeder Carly Simon en zus Sally Taylor zingen mee op het erg zoete "Worlds Are Made of Paper".

4 liedjes steken boven het maaiveld uit, de sterke melodie van het folky "Not Alone", het bluesy door orgel gedragen "Vespa's Song", "Burning Bridges" en de sfeervolle afsluitende ballad "Next Time Around" met fraaie meerstemmige zang.

aan de laid back muziek op dit album zal niemand zich een buil vallen, maar persoonlijk mis ik bezieling, diepgang en zeggingskracht die voor enige muziekbeleving zorgen. deze muziek brengt (althans bij mij) op geen enkele manier ontroering of kippenvel teweeg. zoals Teacher hierboven opmerkte wellicht een aanrader voor de liefhebbers van Jack Johnson, Jason Mraz en dergelijke artiesten.

Album werd geproduceerd door Ben Taylor, Ben Thomas, Larry Ciancia & David Saw

het debuut album van de zoon van Leonard Cohen, die veel van de muziek schreef voor het postume album "Thanks for the Dance" en dat album net als de voorganger "You Want It Darker" produceerde.

12 eigen nummers waarvan de meeste co-written met anderen. opvallend is de gelijkenis met de stem van Leonard, maar dan wel een stem die een stuk beter en zuiverder klinkt dan die uit de nadagen van zijn vader.

daar waar de instrumentatie klein wordt gehouden levert dat een aantal sterke liedjes op, zoals de fraaie melodie van "Cry Ophelia", de ballads "This Pain", "Beautiful As You" en de piano ballad "Opposites Attract" voorzien van prachtige accenten van de cello en viool. dit zijn een 4-tal stemmige, ingetogen nummers die blijven hangen. wat mij betreft de sterkhouders op dit wisselvallige debuut.

de productie met drums programming, strijkers en synthesizers staat mij tegen, waardoor liedjes zoals "Don't Mean Anything" en "Amazing" niet raken. die lelijk klinkende drums zijn eveneens te horen op "How the Mighty Have Fallen". ook het funky "Sister" wil niet beklijven. in combinatie met de matige kwaliteit van de liedjes 3 sterren.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Dean Parks (guitars), Larry Klein (bass) en Jim Cox/Steve Lindsey (keyboards, piano, synthesizers).

dat Adam Cohen wel bovengemiddeld goede liedjes kon schrijven en mooi kon uitvoeren bewees hij op de sterke opvolgers met name "Like a Man" (2011) en in iets mindere mate "We Go Home" (2014).

Album werd geproduceerd door Steve Lindsey
Recorded in Los Angeles, California

hierbij een mooie quote uit de liner notes
"Gratitude is a crossroad that leads quickly to love"

David Olney stond bekend als een "songwriter's songwriter" wiens nummers door diverse collega's (o.a. Emmylou Harris en Linda Ronstadt) werden gecoverd. Townes Van Zandt was 1 van zijn fans. zijn diepgaande teksten zijn een verhaal apart.

op "The Wheel" geen pop maar een "americana/roots" album staan 15 nummers of misschien beter gezegd 11, want "Wheels", "Stars", "Now I Start" en "Precious Time, Precious Love" zijn fraaie, korte intermezzo's door hem of samen met zangeressen a-capella gezongen.

alle nummers werden door David Olney geschreven, waarvan een 3-tal co-written, o.a. "Boss Don't Shoot No Dice" met Janis Ian. een nummer dat net als "Chained and Bound to the Wheel" en "God Shaped Hole" stevige (blues) rock laat horen en minder indruk maakt.

"Voices on the Water" met de gospel band The McCallum Brothers en "All the Love in the World" hebben een gospel sausje en luisteren lekker weg, maar de man excelleert vooral in de folky klein gehouden ballads, zoals "Now and Forever", "Revolution" en met name "Stonewall" en "The Girl I Love" prachtig ingekleurd met fiddle en mandoline. het eveneens a-capella gezongen "Round" is een waardige afsluiter.

weliswaar een gevarieerd album maar David Olney hoor ik het liefst met rustig, ingetogen werk, zoals op zijn debuut album "Eye of the Storm" (1986).

Album werd geproduceerd door Robb Earls & David Olney
Recorded at Sound Vortex, Nashville, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes van Dave Marsh

"David Olney started out being a Yankee youth and wound up living (and I think, writing) as a Southerner.
Then again, he also began as a rebel, and rebels always fit in better elsewhere.

Olney's best lyrics simultaneously achieve the dense, dark solemnities of Leonard Cohen and the laconic pensiveness of Townes Van Zandt, with the dry wit of Woody Guthrie sprinkled around for good measure. In fact, Olney writes so well, he presents himself with a problem: People overlook his impressive performances of all those finely wrought songs. They shouldn't. Olney never just wrote lyrics. From his days with the X-Rays, he played and sang his heart out, and although as a mature artist he sings in more measured cadences, in this respect his heart never moved far from where it started out"

het zoveelste album van John Gorka een Amerikaanse singer/songwriter uit New Jersey. wederom een prachtplaat. jammer dat zijn muziek hier aan de meeste gebruikers voorbij lijkt te gaan. deze man verdient het om gehoord te worden. het is zoveel meer dan een man met een gitaar. zijn muziek wordt vaak gekwalificeerd als folk, maar verwacht hier geen traditionele folk zoals van Woody Gurthrie, Phil Ochs, Pete Seeger etc. deze muziek gaat veel verder en heeft subtiele invloeden uit verschillende muziekstijlen. denk zelf meer aan americana/roots. het gaat om luistermuziek. het draait om de liedjes en dat allemaal gebracht met die heerlijke, rustgevende stem. als gebruikelijk zijn ook op dit album 12 John Gorka originals te horen. John speelt hier voor het eerst ook op de banjo, naast 6 & 12 string guitar. de multi instrumentalist John Jennings speelt percussie, acoustic and electric guitars, keyboards, drums & upright bass. Lucy Kaplansky die zelf ook wat solo albums op haar naam heeft staan, zorgt voor de prachtige backing vocals. het titelnummer After Yesterday verhaalt over zijn toen pas verworven status als vader. als toelichting op dit nummer laat hij weten "As a new dad I am no longer a luxury item. I am a necessary creature". het pareltje "When He Cries" gaat over zijn pasgeboren zoon "when he's content he's like a present sent from paradise, But he looks like Charles Bronson when he cries". zoals hier ooit eerder opgemerkt door ene Bertus99, kunnen liefhebbers van o.a. James Taylor, Townes van Zandt hier terecht. de muziek van de Canadese singer/songwriter Doug Paisley heeft ook wel raakvlakken met zijn muziek.

een live album van country outlaw Joe Ely, o.a. bekend van de Flatlanders (met Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock) en uiteraard zijn vele solo albums met 70's klassiekers als het gelijknamige "Joe Ely" en "Honky Tonk Masquerade" die hij tot de dag van vandaag uitbrengt.

op dit album werkt hij samen met de accordeon virtuoos en sessiemuzikant Joel Guzman, bekend van zijn werk met o.a. Tom Russell en de Tex Mex gelegenheidsformatie Los Super Seven (met o.a. Freddy Fender, David Hidalgo, Joe Ely en Flaco Jimenez).

10 eigen nummers van Joe Ely, waarvan 1 "All Just to Get to You" co-written Will Sexton, een nummer dat net als "I'm a Thousand Miles from Home" afkomstig is van zijn studio album "Letter to Laredo", beide nummers waarop hij op dat album de vocalen met Bruce Springsteen deelde. de overige nummers verschenen eerder o.a. op zijn studio albums "Twistin In the Wind", "Honky Tonk Masquerade", "Streets of Sin" en "Dig All Night".

verder 3 covers "Where Is My Love" (Randy Banks), "Wind's Gonna Blow You Away" van collega Texas singer/songwriter Butch Hancock en een geweldige versie van het niet kapot te krijgen "White Freightliner Blues" (Townes Van Zandt) met als "guest vocalist" roots rocker Ryan Bingham.

geen roots rock op dit album maar ontwapenende, heerlijke "basic" americana/roots muziek met de zang van een prima bij stem zijnde Joe Ely en de heerlijke Tex Mex accordeon klanken van Joel Guzman.
jammer dat zijn klassieker "She Never Spoke Spanish To Me" van zijn "Joe Ely" album ontbreekt.

Album werd geproduceerd door Lance Webb (co-produced Sharon Ely)
Recorded Live at the Cactus Cafe, Austin, Texas

Joe Ely: vocals, guitar
Joel Guzman: accordion, back up vocals

een 3-cd set van de onvolprezen McGarrigle zussen met Ierse en Frans Canadese roots. de eerste 2 albums "Kate & Anna McGarrigle" en "Dancer with Bruised Knees" remastered door Joe Boyd en John Wood klinken beter dan ooit. de liefhebber zal die al in huis hebben dus het gaat vooral om disc 3 "Tell My Sister" (demos & unreleased recordings 1971-74).

zoals hierboven eerder opgemerkt bevat deze disc 3 (nummers 25 t/m 45) spaarzaam geinstrumenteerde versies van de wat vollere album versies met Kate McGarrigle alleen achter de piano en haar solo zang, maar de meeste nummers zijn voorzien van de prachtige harmonie/duozang met haar zus Anna een enkele keer aangevuld met gitaarspel en zang van Roma Baran met wie Kate ooit een folk duo vormde, voordat zij ging samenwerken met haar zus Anna.

onder de niet eerder uitgebrachte nummers zitten pareltjes zoals "Come Back Baby", "Saratoga Summer Song", het Franstalig gezongen "Roses Blanches", "Willie Moore" (met banjo), "Oliver Remember Me" en "Over the Hill" een nummer van Kates ex echtgenoot Loudon Wainwright, van wie zij eerder "Swimming Song" opnamen op hun debuut. alle liedjes op disc 3 zijn verder van de hand van Kate & Anna uitgezonderd "Annie" (Chaim Tannenbaum) met muziek van Kate (piano, banjo, guitar, accordion), Anna (piano, accordion, bass) en Roma Baran (guitar tracks 33 & 35), vocals (track 35).

de prachtige arrangementen en ongeëvenaarde samenzang staan garant voor een juweeltje. een fijne, welkome aanvulling op de 2 bijzonder fraaie eerste 2 albums.

"Tell My Sister" verscheen een jaar na het overlijden van Kate McGarrigle (R.I.P. 18-01-2010) die slechts 63 jaar oud mocht worden. haar zus Anna zal 4 december a.s. 81 jaar oud worden. wat een prachtig oeuvre hebben de zussen ons achtergelaten.

(deel) citaat uit de liner notes van Joe Boyd:

"I look back at decades of knowing and working with Kate with similar wistfulness. She and Anna have given us a bridge to a sensibility from another time: they grew up north of Montreal in a house with no TV, a piano, and a father who was born in the 19th century. Her parents and older sister Janie sang in the evenings, and the way to earn approval was to find a harmony part. Yet Kate and Anna resisted being filed under folk, and they were right. They might not have been pop stars, but they occupy an uncharted landscape on the border between Cole Porter, Quebecois traditions, Stephen Foster, and the innocent early years of the folk revival. Wherever you locate it, the heart of North American song isn't far. Kate died January 18, 2010, surrounded by her family, everyone singing to the last. Her spirit and the richness of her heritage live on in these recordings and in the music of her sister Anna and her children, Rufus and Martha"

Kevin Ayers schreef bijna alle nummers van het groene debuut album uit 1968 van de psychedelic rock band The Soft Machine, waarna hij de band verliet en in 1969 debuteerde met zijn solo album "Joy of a Toy"."Bananamour" is zijn derde solo album en de muziek op dit album vliegt regelmatig alle kanten op, maar tegelijkertijd staan er een aantal zeer toegankelijke liedjes op zoals het melodieuze "Shouting in a Bucket Blues", het soulvolle door bassist Archie Leggett gezongen "When Your Parents Go to Sleep" met blazerssectie dat iets van de Otis Redding sound weg heeft, "Oh! Wot a Dream" een lieflijk, zoet eerbetoon aan Pink Floyd icoon Syd Barrett, de wiegende piano wals melodie van "Hymn" met harmoniezang van Robert Wyatt (Soft Machine) en het ingetogen met een brass band gespeelde "Beware of the Dog".

de rammelende soul/rock van "Don't Let It Get You Down" en het overstuurd klinkende "Interview" met het orgel spel van Mike Ratledge (Soft Machine) beklijven minder.

zoals hierboven al eerder aangegeven door o.a. bikkel2 en Tonio is het 5 sterren nummer op dit album "Decadence". een muzikaal kunstje dat hij zou herhalen op het lange titelnummer van de opvolger "The Confessions of Doctor Dream".

"Bananamour" is 1 van zijn betere albums, wellicht een fractie minder dan de voorganger "Whatevershebringswesing" die ik als iets meer samenhangend ervaar.

de 4 bonus tracks op de re-issue (EMI 2003) voegen in dit geval wel iets toe met een early mix van "Decadence" en de single die voorafging aan dit album met A) side "Caribbean Moon" (overigens geen cover) dat in een ideale (muziek) wereld de zomerhit van 1973 had kunnen zijn en B) side "Take Me To Tahiti" eveneens een radiovriendelijk nummer. "Connie on a Rubber Band" de B) side van de single "Oh! Wot a Dream" bekoort minder. deze nummers uitgezonderd "Decadence" verschenen eveneens op de verzamelaar "Odd Ditties" (1976).

op "Bananamour" speelden behalve Kevin Ayers (guitars, vocals) o.a. Archie Leggett (bass guitar, harmony vocals), Eddie Sparrow (drums, percussion), Steve Hillage (lead guitar tracks 2 & 6) en zangeressen Doris Troy, Liza Strike en Barry St. John mee.

citaat uit de liner notes:
"Bananamour" failed to crack the UK chart listings and thus saw Kevin Ayers reach the end of his contract with Harvest Records. Departing to Island Records, Ayers recorded the album "The Confessions of Doctor Dream and Other Stories released in May 1974".

Album werd geproduceerd door Kevin Ayers
Recorded at Abbey Road Studios, London
( All tracks written by Kevin Ayers)

de liner notes van Kevin Ayers bij het nummer "Decadence"

"The tune of this I used to call "Marlene". Somehow it developed into a story loosely based on Nico, famous chanteuse in Velvet Underground and in her own right, who's a very inspirational lady and whose aura I absorbed slightly. I'm not sure that the lyrics are completely fair to her, might be a bit overdramatic, but songs generally turn out that way. I still use the name Marlene in the song because it sounds better than Nico"

als een album zoals dit CSN debuut 56 jaar na uitkomen nog steeds indruk maakt besef je a) dat je oud bent en b) met een tijdloze klassieker heb te maken.

Stephen Stills drukt behoorlijk zijn stempel op dit debuut met 5 nummers waarvan 1 "Wooden Ships" co-written met David Crosby en Paul Kantner van Jefferson Airplane die daar pas later de "credits" voor kreeg. verder 3 nummers van Graham Nash (2,5 en 7) en 2 geweldige Crosby nummers, het ingetogen "Guinnevere" en "Long Time Gone", waarbij ik altijd moet denken aan de beelden van het instromende festivalpubliek bij de film van het Woodstock festival, met de nu wellicht naïeve maar nog steeds relevante tekstregels zoals "Speak out, you got to speak your mind, If you dare, But don't try to get yourself elected, If you do you had better cut your hair".

de monumentale opener "Suite: Judy Blue Eyes" met zijn tempo wisselingen en schitterende harmoniezang zet meteen de toon, gevolgd door het catchy "Marrakesh Express" en het eerder genoemde "Guinnevere".
de prachtmelodie van "You Don't Have to Cry" zet dit muzikale feestje voort, waarna Crosby en Stills de lead vocalen delen op het door orgel en gitaarspel van Stephen Stills gedragen "Wooden Ships".

"Lady of the Island" is een lieflijke ballad van Nash, waarna een ander prijsnummer volgt "Helplessly Hoping" (Stills). je zult zelden mooiere harmoniezang horen dan op dit nummer. "Long Time Gone" met zijn stuwende rock zorgt voor een fijne afwisseling. "49 Bye-Byes" (Stills) is een waardige afsluiter.

een onweerstaanbare mix van folk, country (rock) en pop of hoe je het wil noemen. eens met Tonio dat dit album niet onder doet voor het CSNY album "Deja Vu" (1970) waar weliswaar meer klassiekers op staan, o.a. "Helpless", "Teach Your Children" en "Woodstock".

Album werd geproduceerd door Crosby, Stills & Nash
Recorded at Wally Heider Studios, San Francisco, California

David Crosby: vocals, guitar, rhythm guitar
Stephen Stills: vocals, lead guitar, organ, bass, percussion
Graham Nash: vocals, rhythm guitar
Dallas Taylor: drums
Jim Gordon: drums (track 2)
Cass Elliott: backing vocals (track 5)

nostalgie speelt zeker een rol bij mijn beoordeling van dit solo debuut album van David Crosby. kan mij goed voorstellen dat je er op een andere manier naar luister als je niet in de 70's ben opgegroeid, die overigens voor mij als Rotterdamse stadsjongen lang niet altijd in het teken van "peace and love" stonden, maar dat terzijde.

het waren tamelijk vage tijden. beter langharig dan kortzichtig was het motto. het Kralingen popfestival in 1970 zeg maar het Nederlandse Woodstock had net plaats gevonden. onze muziekkamer in de ouderlijke woning was behangen met visnetten aan het plafond, gevuld met 2e hands stoelen en bankstellen en een elektrisch kacheltje tegen de winterse kou. met brandende kaarsen en de zoete lucht van wierookstokjes en een enkele keer onder invloed van licht verdovende middelen werd dit "trippy" letterlijk en figuurlijk bewierookte album met psychedelische folk (rock) regelmatig in de avonduren afgespeeld.

het mantra-achtige "Music Is Love" trapt deze klassieker fraai af. de heerlijke folk rock van "Cowboy Movie" doet ook mij denken aan "Down By the River" van Neil Young. mijn favoriet samen met de prachtige harmoniezang van "Laughing" en de bloedmooie solo door David Crosby gezongen nummers "Orleans" en "I'd Swear There Was Somebody Here", beide nummers met zang alsof de engelen je van boven toezingen. net als het psychedelische "What Are Their Names" alle 5 sterren nummers

de neurie zang van "Tamalpais High" en "Song with No Words" bevatten eveneens prachtige melodieën.
"Traction in the Rain" weerhoudt mij er van om dit album dat al een heel leven meegaat 5 sterren toe te kennen. vandaar 4,5.

zoals hier op MuMe al eerder aangehaald speelden er veel van zijn muzikale vrienden mee uit die tijd, behalve Graham Nash, Joni Mitchell en Neil Young o.a. bandleden van Grateful Dead, Jefferson Airplane en Santana.

wat mij betreft is dit album gelijkwaardig aan "Songs for Beginners" (1971) van Graham Nash en beter dan de gelijknamige debuut albums van Neil Young (1968) en Stephen Stills (1970). wellicht zijn magnum opus. een album dat David Crosby nooit meer zou overtreffen, maar de man bleef goede albums uitbrengen.

Album werd geproduceerd door David Crosby
Recorded at Wally Heiders, San Francisco, California

een beetje tegenvallend album van de eigenzinnige (wijlen) John Martyn. veel ruimte voor zijn geweldige zang maar helaas weinig ruimte voor zijn gitaarspel. in plaats van echte drums veel "programming" op dit album met o.a. 4 nummers ingespeeld door het electronic/house gezelschap Glasgow Gangster Funk of door Stefan Taylor en producer Spencer Cozens, waardoor de sound een soort van Portishead gehalte heeft.

8 originals van John Martyn plus 2 covers "Cry Me a River" een bluesy jazz ballad van de Amerikaan Arthur Hamilton, vooral bekend van Joe Cocker's versie en "You Don't Know What Love Is" (Don Raye/Gene De Paul) een jazz ballad met een fraai croonende John Martyn begeleid door de Engelse trompettist Guy Barker en zijn International Quintet. 1 van de weinige hoogtepunten op dit album.

de ballad "Wildflower", de fraaie melodie van "The Field of Play" met een backing vocal van de Engelse singer/songriter Kathryn Williams en het funky "Cool in This Life" zijn eveneens sterkhouders.

het prijst John Martyn dat hij altijd zijn eigen weg ging en open stond voor vernieuwing, maar helaas staan er te weinig memorabele songs op dit album. qua sound doet dit album denken aan het album "Cooltide" maar "Glasgow Ranger" zal de liefhebber van zijn meesterwerken uit de 70's waarschijnlijk minder aanspreken. de vertrouwde mix met folk op die albums is nagenoeg verdwenen.

Album werd geproduceerd door John Martyn & Spencer Cozens
Recorded at Washoose, South Lanarkshire, Scotland & MIll Recording Studios, Kilkenny, Ireland

beperk me tot de beoordeling van de muziek op dit 5e duo album van Richard & Linda Thompson en daar is niks mis mee. 10 prima songs van Richard Thompson uitgevoerd in een variatie van stijlen met het voor hem kenmerkende geweldige gitaarspel en prachtige zang van Linda.

stevig rockend op "Borrowed Time" en "Why Do You Turn Your Back", folky cajun op het vrolijke "Saturday Rolling Around" met fraaie mandoline klanken van RT, het uitbundige folky "Sunnyvista" met de aanstekelijke accordeon klanken van oudgediende John Kirkpatrick of het funky "Justice in the Streets". het catchy "Lonely Hearts" met backing vocals van Gerry Rafferty klinkt als een hit in spe. maar werd het uiteraard niet.

de ballads "Sisters" en "Traces of My Love" steken er bovenuit met de ongeëvenaarde harmoniezang van Kate en Anna McGarrigle. het rockende up-tempo "You're Going to Need Somebody" eveneens met zang van de Canadese zussen beklijft eveneens.

de wat dreinende, enigszins overstuurd klinkende opener "Civilisation" is wat mij betreft het enige minpuntje op dit album dat niet onder doet voor de voorganger "First Light" (1978) maar wel minder indruk maakt dan de opvolger, hun break-up album "Shoot Out the Lights" (1982) of hun onovertroffen debuut "I Want to See the Bright Lights Tonight" (1974).

onder de muzikanten op dit album bevinden zich o.a. Timi Donald (drums, percussion), Dave Pegg (bass), Simon Nicol (acoustic & electric guitars), John Kirkpatrick (accordion, triangle), Sue Harris (oboe & dulcimer) en Pete Wingfield (keyboards).

Album werd geproduceerd door John Wood & Richard Thompson
Recorded at Olympic Studios, Chelsea, London

dit laatste solo album meermalen beluisterd maar helaas wil het kwartje niet bij mij vallen. zijn zoon James Raymond die het album produceerde en meerdere nummers schreef of mede schreef drukt zwaar zijn stempel op "For Free". het klinkt allemaal wat gezapig, waarbij de gladde productie en het gebrek aan memorabele liedjes niet behulpzaam is. ben verder niet zo gecharmeerd van de West Coast pop/soft rock met jazzy accenten die aan bands als Steely Dan doet denken. een prima band waar ik graag naar mag luisteren, maar die sound vind ik minder goed bij David Crosby passen. waar anderen "Rodriguez" co-written met Donald Fagen met o.a. een gepolijste blazerssectie wellicht als een hoogtepunt ervaren, ervaar ik dat anders. ook de opener "River Rise" een duet met Michael McDonald is "not my cup of tea".

van de James Raymond nummers bevallen het mid-tempo "The Other Side" en de melancholische afsluitende ballad "I Won't Stay For Long" het beste. een des te meer toepasselijk liedje gezien het feit dat de man niet veel later (begin 2023) ging hemelen. "For Free" is een Joni Mitchell cover vorm gegeven middels een fraai duet met singer/songwriter Sarah Jarosz. zijn eigen "Ships In the Night" ondanks het Steely Dan sausje en de melodie van "I Think I" ontstijgen eveneens de middelmaat van liedjes zoals "Boxes" en "Shot At Me".

hoor David Crosby liever in een meer folky setting en mis de fraaie harmoniezang in de stijl van CSN of de duo zang met Graham Nash op dit album. mis ook emotionele zeggingskracht in de liedjes die niet willen raken, uitgezonderd het eerder genoemde "I Won't Stay For Long".

om die reden prefereer ik zijn albums "Oh Yes I Can", "Thousand Roads" en "Croz" boven deze. een fractie beter dan "Lighthouse". vandaar 3,5 sterren.

het derde solo album van David Crosby, waarna het 21 jaar wachten was op zijn "come back" album "Croz" (2014).

7 covers, 2 co-written nummers het klein gehouden "Yvette in English" met Joni Mitchell dat duidelijk haar signatuur heeft, het misplaatste "Hero" met Phil Collins met de dreinerige 80's/ drums sound en zijn eigen rocker "Thousand Roads" dat ik eveneens als een misser ervaar. David Crosby was geen rock 'n roll zanger. anderen doen dat vele malen beter.

de andere rocker "Coverage" een nummer van new wave/rock muzikante Bonnie Hayes pakt iets beter uit. de liefhebber van het meer ingetogen singer/songwriter werk komt aan zijn of haar trekken met de overige 7 nummers, stuk voor stuk voor prachtig gearrangeerd en uitgevoerd. Graham Nash en Jackson Browne verzorgen de harmoniezang op het Jimmy Webb nummer "Too Young to Die" met een fraaie gitaarpartij van Bernie Leadon , Graham Nash is wederom met zang en harmonica te horen op de piano ballad "Old Soldier" (Marc Cohn) en de ballad "Natalie" (Stephen Bishop) met op het eind stevig gitaarwerk van Dean Parks laat eveneens fraaie harmoniezang horen van Stephen Bishop en Kipp Lennon, de laatste is bekend van de in Nederland populaire band Venice en zingt op een 4-tal nummers mee.

verrassend is de keuze voor covers van 2 Ierse folk singer/songwriters. "Columbus" van Noel Brazil, bekend van de Mary Black versie en "Helpless Heart" (Paul Brady), waarvan de laatste met strijkers aan de wel erg zoete kant is. ook de John Hiatt cover ΅Through Your Hands" behoort tot de hoogtepunten.

"Thousand Roads" ervaar ik als een sterk album waarbij de CPR en jazzy klanken van zijn latere albums nog niet aanwezig zijn. iets dat prima past bij de nummers van dit album.

een waslijst aan gerenommeerde sessiemuzikanten speelde mee, o.a. Leland Sklar (bass), Jim Keltner/Russ Kunkel/Jeff Porcaro (drums), Craig Doerge/Benmont Tench (keyboards), Marc Cohn (acoustic piano), Andy Fairweather Low/Bernie Leadon/Dean Parks (acoustic & electric guitar).

"Croz" doet inderdaad aan de wat gelikte sound met jazzy accenten van CPR denken, niet verwonderlijk gezien de grote inbreng en bijdragen van zijn zoon James Raymond, die 2 van de betere mid-tempo nummers "What's Broke" met Mark Knopfler op gitaar en "The Clearing" schreef en meeschreef aan 5 andere nummers. van de 2 door Crosby zelf gepende nummers "Time I Have" en "If She Called" valt de eerste mee, maar de tweede ontbreekt het aan een (goede) melodie en is "skip" waardig.

de overige 2 nummers "Holding On to Nothing" (Crosby/Sterling Price) met de trompet klanken van Wynton Marsalis is 1 van de sterkhouders en het iets meer pittige "Set That Baggage Down" (Crosby/Shane Fontayne) ervaar ik samen met het zwakke "If She Called" als missers. het mid-tempo "Radio" en de piano ballad "Slice of Time" luisteren lekker weg,

2 andere sterkhouders zijn het dromerige, ingetogen "Morning Falling" en de jazzy afsluiter "Find a Heart" met een saxofoon partij van Steve Tavaglione.

mis op dit album waar de "synths" en "drum programming" gelukkig bescheiden zijn gehouden wel de fraaie harmoniezang die slechts op een beperkt aantal nummers te horen is en de vocale bijdragen van Jackson Browne/Bonnie Raitt/James Taylor zoals op zijn album "Oh Yes I Can". een album dat niet onder doet voor "Croz", dat ik overigens een klasse beter vind dan de opvolger "Lighthouse".

Album werd geproduceerd door James Raymond, Daniel Garcia & David Crosby

op dit tweede solo album van David Crosby staan 9 eigen nummers waarvan 4 co-written met Craig Doerge, 1 nummer "In the Wide Ruin" van Craig Doerge/Judy Henske plus de traditional "My Country".

de stevige rock van "Drive My Car" met een slide gitaar partij van David Lindley, de West Coast soft pop van "Melody" dat iets weg heeft van de Toto sound en het funky "Monkey and the Dog" bekoren niet. zijn zoetgevooisde stem past niet bij die nummers, hoewel de juke joint blues van het pittige "Drop Down Mama" wel lekker weg luistert.

onder de overige 7 stemmige, ingetogen nummers met alle ruimte voor zijn geweldige zang, bevinden zich flink wat pareltjes, o.a. het eerder genoemde "In the Wide Ruin" met extra zang van Jackson Browne, "Tracks in the Dust" met harmoniezang van Graham Nash en Michael Hedges, "Lady of the Harbor" met extra zang van Bonnie Raitt en ΅Flying Man" een nummer met neurie zang zonder tekst en meestergitarist Larry Carlton op gitaar.

de fraaie piano ballad "Oh Yes I Can" met extra zang van James Taylor en de traditional "My Country 'Tis of Thee" met zang van David Crosby, Graham Nash en John David Souther sluiten dit album op wonderschone wijze af.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Jim Keltner/Russ Kunkel/Joe Vitale(drums), Tim Drummond/George Perry/Leland Sklar (bass), Danny Kortchmar/Steve Lukather (guitar), Joe Lala (percussion) en Craig Doerge (keyboards, piano).

wellicht een beetje wisselvallig album maar vanaf 4) is het (althans voor mij) genieten geblazen met uitsluitend prachtige nummers. vandaar 4 sterren. kan de lage waardering op MuMe voor dit album niet goed plaatsen.

Album werd geproduceerd door David Crosby, Craig Doerge & Stanley Johnston

mijn favoriete album van Graham Nash, hoewel ik deze net een fractie minder vind dan "Wild Tales".

het aanstekelijke "Military Madness" met heerlijk gitaarspel van Dave Mason blijft een sterke opener. ΅Better Days" bevat een bijdrage op klarinet van de Nederlandse muzikant/kunstenaar (wijlen) Simon Posthuma, de vader van Douwe Bob. het volledig akoestische "Wounded Bird" en "Sleep Song" met zijn cello klanken zijn prachtige, "klein gehouden" miniatuurtjes.

vrijwel al zijn eigen nummers op dit album zijn raak, waarvan hij alleen het lieflijke, zoete "Be Yourself" samen schreef met de onvolprezen Engelse gitarist/zanger Terry Reid. op de piano ballad "Simple Man" is David Lindley te horen met zijn virtuoze fiddle spel en "There's Only One" wordt fraai opgetuigd met een saxofoon solo van de befaamde Bobby Keys. op "I Used to Be a King" spelen 3 leden van de Grateful Dead mee, Jerry Garcia (steel guitar), Phil Lesh (bass) en Joe Yankee (piano) en op meerdere nummers is het genieten van de backing vocals van o.a. Rita Coolidge, Vanetta Fields en Clydie King.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Johnny Barbata/Dallas Taylor (drums), Chris Ethridge/Calvin Samuels (bass) en Rita Coolidge (piano). opvallend dat zijn muzikale maatje David Crosby slechts aan 1 nummer "I Used to Be a King" met zijn elektrische gitaarspel bijdroeg.

het uitbundige, maatschappelijke geëngageerde duo-lied "Chicago/We Can Change the World" sluit dit album sterk af. de teksten van Graham Nash over gelijkheid, vrijheid en broederschap doen wellicht vele jaren later gedateerd aan, maar zijn in het huidige tijdsbestek relevanter dan ooit. het siert hem dat hij stelling nam en dit soort statements durfde te maken.

Album werd geproduceerd door Graham Nash
Recorded at Wally Heider's Studio, Los Angeles & Studio "C", San Francisco

ben geen jazz liefhebber. vandaar dat de overwegend jazzy en in mindere mate folk klanken van dit album mij weinig bekoren.

7 eigen liedjes van David Crosby merendeels co-written met Michael League plus 1 nummer "The City" van laatstgenoemde (een dieptepunt) en een nummer "By the Light of Common Day" met muziek van Becca Stevens, dat ik als 1 van de schaarse hoogtepunten ervaar, samen met "Things We Do for Love", "Look in Their Eyes" en "What Makes It So".

verder weinig memorabele liedjes op dit album waarop sterke melodieën ofwel liedjes met een kop en een staart nagenoeg ontbreken en de fraaie harmoniezang met iemand als Graham Nash node gemist wordt.

gastrollen zijn weggelegd voor 3 leden van het jazz collectief Snarky Puppy (multi-instrumentalist Michael League die het album produceerde, Bill Laurance (piano) en Cory Henry (organ). Becca Stevens en Michelle Willis verzorgen de backing vocals op "By the Light of Common Day".

"Lighthouse" kan mij ondanks de mooie productie en de fraaie zang van David Crosby niet imponeren. een album met teveel middelmaat waarop de harmonieuze folk/rock klanken uit zijn hoogtijdagen niet of nauwelijks aanwezig te zijn. fijn als anderen er wel plezier aan mogen beleven.

het derde reguliere CSNY album stond tot dusverre als een minder album op mijn oorvliezen. vandaag onbevooroordeeld meermalen achter elkaar beluisterd dus zonder klassiekers als "Deja Vu" of het live album "4 Way Street" in gedachten te hebben en dan dien ik dat oordeel toch wat bij te stellen.

de liedjes hebben alle de herkenbare eigen signatuur van de heren en de kwaliteit van de composities en uitvoering daarvan valt mij bij nader horens reuze mee. wat daarbij ook helpt is dat de "synths" en sound effects van de voorganger "American Dream" minder prominent aanwezig zijn.

de meer pittig rockende songs zijn van Stills. de opener "Faith in Me" ervaar ik als een mispeer. zijn "Seen Enough" en "No Tears Left" bevallen een stuk beter.

Neil Young levert een aantal prima nummers aan met het hoge kampvuur gehalte van "Looking Forward", het prachtige, melancholische "Slowpoke", de piano ballad "Out of Control" en het mindere up-tempo "Queen of Them All" met prominente klanken van het toetseninstrument Celeste. jammer dat hij op dit nummer niet wat meer los gaat op gitaar.

op de Nash nummers "Heartland" en "Someday Soon" krijgt de fraaie harmoniezang net als op "Looking Forward" alle ruimte. beide sterke nummers. de rock van "Stand and Be Counted" (Crosby) beklijft minder. zijn "Dream for Him" met de lichte jazzy accenten reken ik tot de sterkhouders.

het sfeervolle "Sanibel" een nummer van gitarist Denny Sarokin is een mooie afsluiter met lead zang van Graham Nash en Neil Young. waar ik dit album destijds bij uitkomen met 3 sterren zou hebben gewaardeerd kom ik 25 jaar tot de conclusie dat "Looking Forward" qua muziekbeleving goed genoeg is voor 4 sterren. zo zie je of beter gezegd hoor je maar.

stem geplaatst

Gillian Welch bewijst ook op dit album wederom haar meesterschap met 10 prima overwegend folky uitgevoerde liedjes met wat vleugjes bluegrass, country en lichte rock invloeden. 8 songs van haar eigen hand, waarvan 7 co-written met haar trouwe muzikale partner David Rawlings en sterke covers van 2 traditionals, het aloude "Make Me a Pallet On Your Floor" ooit eerder opgenomen in een oerversie van blues legende Mississippi John Hurt en later o.a. door Lucinda Williams gecoverd op haar debuut album "Ramblin" en het klein gehouden, spaarzaam geinstrumenteerde "I Had a Real Good Mother and Father".

op een 3-tal nummers "Wayside/Back In Time" met zijn Neil Young vibes, "Lowlands" en "Wrecking Ball" is het bandgeluid wat voller en pakt dat prima uit.

er valt op "Soul Journey" geen enkel zwak nummer te ontdekken, waarbij de heerlijke Appalachian folk van "No One Knows My Name" met de fraaie fiddle klanken van Ketcham Secor (van de Old Crow Medicine Show), de ingetogen opener "Look at Miss Ohio" en het licht rockende "Lowlands" persoonlijke favorieten zijn. "I Made a Lover's Prayer" is voorzien van prachtige dobro accenten van Greg Leisz en bescheiden harmonica klanken.

een "americana" album met authentieke, pure muziek met als kers op de taart de geweldige zang van Gillian Welch. herken overigens wat hierboven geschreven is over "alsof Welch en Rawlings niet op een catchy riff, een aansluitend refrein of een brug konden komen" totaal niet. "Soul Journey" doet niet onder voor haar voorgaande 3 albums.

Album werd geproduceerd door David Rawlings

Mark Ambrose: acoustic guitar
Ketchan Secor: fiddle
Greg Leisz: dobro
Jim Boquist: bass guitar
All else Gillian Welch & David Rawlings

deze samenwerking van Stills en Young maakt de hoge verwachtingen helaas niet waar. deed dat in 1976 niet en een kleine 50 jaar later ook niet. het synergie effect van 1 plus 1 = 3 dat je van deze 2 giganten zou mogen verwachten is hier verre van aanwezig. eens met late for the sky dat de 5 Neil Young nummers de sterkhouders zijn en dit album dragen, maar uitgezonderd "Long May You Run" zijn ze nu ook weer niet bovengemiddeld goed gezien zijn songwriter's kwaliteiten.

ondanks dat zijn 2 meer up-tempo rock songs "Let It Shine" en "Fontainebleau" wel een Crazy Horse vibe hebben, mis ik hier de "drive" en magie van zijn eerdere albums met die band, zoals bij voorbeeld op "Zuma".

van de 4 Stills nummers bevallen de slow blues "Make Love to You" en het funky "12/8 Blues" het beste. de West Coast rock of hoe je het ook mag noemen van "Black Coral" en "Guardian Angel" ervaar ik als missers.

dit onsamenhangende, middelmatige album beland zelden in de speler. vanwege de Neil Young composities 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Stephen Stills, Neil Young & Don Gehman
Recorded at Criteria Recording Studios, Miami, Florida

The Band:
Neil Young: guitars, piano, harmonica, string synthesizer, vocals
Stephen Stills: guitars, pianos, vocals
Joe Lala: percussion, background vocals
Jerry Aiello: organ, piano
George "Chocolate" Perry: bass, b.v.
Joe Vitale: drums, flute, b.v.

het vijfde en laatste reguliere album van het illustere trio Crosby, Stills & Nash.

een album met weinig hoogtepunten. "Camera" (Crosby/Stills), "Unequal Love" (Nash) en "Till It Shines" (Crosby) en "After the Storm" (Nash) ontstijgen enigszins de middelmaat, maar bieden minder kwaliteit dan we van CSN gewend zijn. "In My Life" (Lennon/McCartney) is een fraaie cover.

de Stills nummers "Only Waiting For You" en "It Won't Go Away" met meer pittige rock, een enkele keer zelfs vuig rockend zoals op "Bad Boyz" ervaar ik als weinig memorabel.

krijg de vinger moeilijk op de zere plek gelegd, maar de meeste songs op dit album willen maar niet "binnen" komen. wellicht ligt het aan de productie van Ethan Johns of stomweg de kwaliteit van het songmateriaal. misschien een combinatie van beide. blijf het na al die jaren een moeizaam te beluisteren album vinden, dat maar niet op gang lijkt te willen komen. zelfs de vrolijke salsa of Caribbean klanken van de afsluiter "Panama" (Stills) laten het (muzikale) zonnetje niet schijnen.

het Crosby, Stills & Nash debuut is van de buitencategorie, maar ook de albums "CSN" en "Daylight Again" bevallen mij een stuk beter dan het weinig sprankelende "After the Storm", waarbij ik de voorganger "Live It Up" bewust buiten beschouwing laat.

bijzonder fraai debuut album van de destijds 38 jarige singer/songwriter David Olney. de man maakte hiervoor een 2-tal albums met de rockband X-Rays waarna hij de kans kreeg van Rounder om een solo carrière te beginnen.

americana (folk/country) in optima forma van deze geweldige woordkunstenaar wiens soms wat cryptische teksten wel wat van de luisteraar vragen. 12 bovengemiddeld goede liedjes van David Olney zelf, muzikaal omlijst door o.a. Roy Huskey Jr. (bass), Pat McLauglin (mandolin), Joe Fleming (electric guitar & E-bow) en Thomas Goldsmith (guitar).

Favoriete nummers "Saturday Night and Sunday Morning", "Theresa Maria" en "If It Wasn't For the Wind" die qua sound en melodie sterk aan het werk van Townes Van Zandt doen denken, afgewisseld met het bluesy "Steal My Thunder" met fraai slide gitaar werk, de fijne ballad "Who Knows Better Than I" en 2 meer country getinte nummers "Queen Anne's Love" en "My Baby's Gone". het a-capella gezongen "Ain't It That Way" sluit dit album fraai af.

David Olney stond bekend als een "songwriter's songwriter". zijn songs werden o.a. gecoverd door Emmylou Harris en Linda Ronstadt, die zijn "Women Cross the River" coverde op haar album "Feels Like Home".

muziekrecensent/popjournalist Jan Donkers is een groot fan en wijdde een artikel aan hem in zijn boek "Mijn muziek". David Olney stierf in het harnas toen hij in januari 2020 tijdens een optreden in Florida werd getroffen door een hartaanval. de man had een trouwe fan base in Nederland en bezocht ons land meermalen voor concerten in het kleinere clubcircuit.

Album werd geproduceerd door Thomas Goldsmith & Joe Fleming
Recorded at Northeastern Digital, Southborough, Massachusetts

quote uit de liner notes (Townes Van Zandt)
"Any time anyone asks me who my favorite music writers are, I say Mozart, Lightnin' Hopkins, Bob Dylan and David Olney"

de inmiddels 67-jarige uit Ennis, Ierland afkomstige maar al vele jaren in de U.S.A. woonachtige Maura O'Connell behoort samen met Mary Black en Dolores Keane tot de buitencategorie van de oude garde Ierse zangeressen. Zij leverde ook prachtige bijdragen aan de vermaarde "Transatlantic Sessions".

met "Wandering Home" keerde zij terug naar haar Ierse roots en leverde zij 1 van haar beste albums af.
7 traditionals, 1 op muziek gezet gedicht plus een 3-tal fraaie covers "West Coast of Clare" (Andy Irvine) bekend van de Ierse folkband Planxty, waarvan het origineel zich niet laat overtreffen, een versie van "Down Where the Drunkards Roll" (Richard Thompson) met prachtige Uillean pipes en de weemoedige ballad "The Shades of Gloria" een nummer van gitarist Gerry O'Beirne met fraaie "tin whistle" accenten van Paul Brady.

veel ballads met een enkel up-tempo liedje zoals de traditional "Down the Moor" met bouzouki spel van Donal Lunny, 1 van de hoogtepunten op dit album. zoals de traditional met het op muziek gezette gedicht "Down by the Salley Gardens" van de Ierse dichter W.B. Yeats eveneens een hoogtepunt is. een nummer dat ook prachtig werd gecoverd door de Waterboys op het album "Room to Roam".

het aloude "A Stor Mo Chroi" (treasure of my heart) zingt zij solo a capella, van dit nummer staat eveneens een mooie versie op het Chieftains album "Tears of Stone" met zang van Bonnie Raitt, "Dun Do Shuil" zingt zij in Iers Gaelic en de afsluiter "The Singer's House" bevat haar "spoken words" van een gedicht van de Noord-Ierse dichter Seamus Heaney spaarzaam begeleid door fiddle klanken.

jammer dat haar volgende albums meer gepolijste country/pop met een vleugje folk zouden bevatten.

Album werd geproduceerd door Jerry Douglas
Recorded at Windmill Lane, Dublin (mixed at Masterlink, Nashville)

Ciaran Tourish: fiddle, violins
Dave Francis: bass
Liam Bradley: drums, percussion
Arty McGlynn, Gerry O'Beirne: guitars
Jerry Douglas: dobro, lap steel
Donal Lunny: bouzouki
John MacSherry: low whistle, Uillean pipes
Aine Derrane, Dave Francis, Liam Bradley: backing vocals

de meermalen terugkerende termen "synth programming" en "sound effects" bij de credits zeggen veel over de sound en productie van dit album. hoe zouden "Shadowland" van Graham Nash dat hierboven vaak een dieptepunt wordt genoemd en zijn "Soldiers of Peace" geklonken hebben in een andere, klein gehouden productie, zoals dat bij zijn piano ballad "Don't Say Goodbye" wel het geval is.

waar dat bij andere nummers ook het geval is, zoals het ingetogen, akoestische "Compass" (Crosby) en de prachtmelodie van "I Feel Your Love" (Young) zijn dat meteen de hoogtepunten. Neil Young zorgt voor de sterkhouders met bovengemiddeld goede songs als "Name of Love" en "This Old House" en in mindere mate de opener "American Dream".

van de 3 Stills/Young nummers steken "Got It Made" en "Night Song" er boven uit, hoewel de rock 'n roll van "Drivin' Thunder" met zijn gierende gitaren eveneens beklijft. het Graham Nash nummer "Clear Blue Skies" is daarna een fraai rustpunt.

het bombastische "Night Time For the Generals" (Crosby/Craig Doerge), het zwaar overgeproduceerde "Shadowland" (Ryan/Nash/Vitale) en het up-tempo "That Girl" (Stills/Vitale/Glaub) met blazerssectie The Bluenotes ervaar ik als te "skippen" nummers.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Joe Vitale (synths, drums) bekend van zijn bijdragen aan de albums van Barnstorm en Joe Walsh, Bob Glaub (bass), Mike Finnigan (keyboards, B3 organ) en de vermaarde percussionist Joe Lala.

"American Dream" is een wisselvallig album dat de hoge verwachtingen niet inloste en waar meerdere nummers te lijden hebben onder de productie. desondanks goed genoeg voor 3,5 sterren.

Tja of je het nu soft rock wil noemen of niet "CSN" blijft inderdaad door de jaren heen een heerlijk album van dit trio. album opent meteen sterk met de prachtige harmoniezang van "Shadow Captain" waar CSN patent op hebben. een nummer met muziek geschreven door de befaamde sessiemuzikant Craig Doerge met een tekst van David Crosby.

verder slechts 2 Crosby nummers "Anything at All" en "In My Dreams" beide fraaie laid back nummers, geweldig gezongen door David Crosby. Stephen Stills leverde 5 nummers aan voor dit album en Graham Nash 4.

van de 5 Stills nummers ervaar ik het klein gehouden, akoestische "See the Changes" als het prijsnummer. het ritmische "Dark Star" met de Latin invloeden en het prominente congas geluid en "Run From Tears" hebben iets weg van de sound van de Manassas albums. het doorsnee "Fair Game" en de pop rock met strijkers van "I Give You Give Blind" beklijven een stuk minder.

de 4 Nash nummers zijn zonder uitzondering bovengemiddeld goed, voornamelijk uitgevoerd als piano ballads "Carried Away", "Cathedral", "Cold Rain" en het als single uitgebrachte catchy "Just a Song Before I Go".

CSN omringden zich op dit album wederom met een stel klasbakken sessiemuzikanten uit die tijd, o.a. Craig Doerge (acoustic & electric piano), Russ Kunkel/Joe Vitale (drums) en George Perry/Tim Drummond/Gerald Johnson (bass).

Album werd geproduceerd door Crosby, Stills & Nash (met Ron Albert & Howard Albert)

het 1e duo album van Graham Nash en David Crosby is wellicht hun beste. sterk songmateriaal met een fijne balans tussen de meer uitbundige nummers van Nash en het meer rustige, ingetogen werk van Crosby. waar ik vroeger een voorkeur had voor de Nash nummers heb ik nu met het verstrijken van de jaren meer met de David Crosby nummers, waarvan er 5 op dit album staan.

de jazzy accenten op zijn "Whole Cloth", het ingetogen "Page 43", "Games" met de helaas nog steeds weliswaar idealistische maar relevante tekst "The game of gettin' money, the game of gettin' more, the ego game of power, the ugly game of war, kills love, don't you know that?", maar vooral het 2-tal "Where Will I Be" met hemels mooie harmoniezang en "The Wall Song" met Jerry Garcia op lead gitaar steken er bovenuit.

van de 6 Graham Nash liedjes zijn de heerlijke opener "Southbound Train" en het bekende "Immigration Man" met het herkenbare lead gitaar spel van Dave Mason en de piano ballad "Girl to Be on My Mind" favoriet. de harmonica liefhebber komt aan zijn of haar trekken op zijn mid-tempo nummers "Strangers Room" en "Frozen Smiles" die beide prettig weg luisteren. het korte, op piano gespeelde "Blacknotes" is een niemendalletje maar dat mag de pret niet drukken.

wellicht geen klassieker maar toch op z'n minst een semi-klassieker, waarvan het Crosby nummer "Where Will I Be" niet had misstaan op zijn solo klassieker "If I Could Only Remember My Name".

aan dit album werkte een groot aantal klasbakken van sessiemuzikanten mee, o.a. Johnny Barbata/Russell Kunkel (drums), Leland Sklar (bass), Danny "Kootch" Kortchmar (lead guitar) en Craig Doerge (piano, organ), de 2 laatst genoemden zijn beide ook songwriters en bekend van hun werk met o.a. Jackson Browne, Don Henley, LInda Ronstadt en James Taylor.

de geëngageerde teksten van "Southbound Train" over liberty, equality en fraternity, "Games" over machtswellust en met name "Immigration Man" zullen in het huidige Amerikaanse tijdsgewricht vermoedelijk geen weerklank vinden in de "Oval Office".

Album werd geproduceerd door David Crosby, Graham Nash & Bill Halverson

samen met het gelijknamige CSN album uit 1969 mijn favoriete album van dit gezelschap.

de piano ballads met prachtige lead zang van David Crosby zijn wonderschoon, zijn eigen "Delta" en het melancholische "Might as Well Have a Good Time" (tekst Judy Henske/muziek Craig Doerge) beide 5 sterren nummers.

zo staan er meer op, het heerlijk stuwende "Turn Your Back on Love" (Stills/Nash/Stergis), de fraai wiegende melodie van "Wasted on the Way" (Nash), de hemels mooie harmoniezang van het eveneens stuwende "Southern Cross" (co-written Stills), het up-tempo "Since I Met You" (c/w Stills) en het stevig rockende "Too Much Love to Hide" (c/w Stills) en de verstilde pracht van de akoestische afsluiter a) Daylight Again en b) Find the Cost of Freedom ( Stephen Stills) beide met een backing vocal van Art Garfunkel.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich vele grootheden uit die tijd, o.a. Russ Kunkel/Jeff Porcaro/Joe Vitale (drums), George Perry/Leland Sklar (bass), toetsenisten Craig Doerge en Michael Finnigan en Timothy B. Schmit (backing vocals) die op het iets mindere "Song for Susan" (Nash) basgitaar speelde.

verbaas me over de relatief lage waardering hier op MuMe. "Daylight Again" is een album waarop de harmonieën en melodieën wonderwel samen komen en dat al ruim 40 jaar regelmatig in de speler beland. een album dat nauwelijks onder doet voor hun debuut.

gebruik het woord gedateerd niet graag (muziek wordt nu eenmaal in een bepaalde tijd en tijdgeest gemaakt), maar dit woord schiet mij wel te binnen bij het beluisteren van "Concorde".

de uit Gembloers (provincie Namen) afkomstige Jo Lemaire was voorheen lid van de Belgische new wave band Jo Lemaire & Flouze voordat zij aan een solo carrière begon. op "Concorde" werd alle muziek geschreven door de uit Bilzen afkomstige muzikant/producer en haar toenmalige vriend Fa vanHam met teksten van haarzelf. gitarist (wijlen) Jean-Marie Aerts bekend van het vermaarde TC Matic droeg aan een 3-tal nummers (2,3 en bij.

elektronische synthesizer pop die zoals reptile71 hierboven eerder opmerkte inderdaad aan de vroege Eurythmics doet denken mede door de wat lijzige stem van Jo Lemaire. van de Engelstalige liedjes steken "Kingdom of Sins" en "Deathlike Dreams" er bovenuit. bij de Franstalige liedjes zijn dat het bescheiden hitje "Parfum de Reve" en "La Memoire en Exil".

vond het bij uitkomen in 1983 een fijn album destijds goed voor 4 sterren, maar in mijn huidige "muziekbeleving" blijft het bij 3 sterren.

Album werd opgenomen in ICP Recording Studios, Elsene, Brussel

sterk debuut van CPR bestaande uit David Crosby (vocals, acoustic guitar), zijn zoon James Raymond (vocals, piano) en sessiemuzikant Jeff Pevar (vocals, guitars), aangevuld met een aantal oudgedienden, o.a. Leland Sklar (bass), Russ Kunkel (drums), James "Hutch" Hutchinson (bass, fretless bass) en Luis Conte (percussion).

slechts 2 nummers die David Crosby alleen schreef en die bij de hoogtepunten horen, het lang uitgesponnen, ingetogen "Rusty and Blue" en de dromerige afsluiter "Time Is the Final Currency".
een 2-tal CPR nummers "That House" en "At the Edge", waarvan met name "That House" met een fraaie slide gitaar partij van Jeff Pevar indruk maakt. een ander hoogtepunt is "Somehow She Knew" waarvan David Crosby de muziek samen schreef met toetsenist Craig Doerge, bekend van zijn werk met C,S&N en Jackson Browne.

van de overige nummers werd de muziek gecomponeerd door James Raymond, o.a. de sterke opener "Morrison" met een lead vocal van David Crosby, dat inderdaad aan de Steely Dan sound doet denken, waar zijn overige nummers "One For Every Moment", het up-tempo "Somebody Else's Town" en het wel erg zoete "Yesterday's Child" alle 3 met lead zang van James Raymond helaas wat bij achter blijven.

de 2 nummers (beide met lead zang van David Crosby) die gitarist Jeff Pevar bijdroeg bevallen een stuk beter, het merendeels akoestische "Little Blind Fish" met fraai "fingerpicking" gitaarspel en het pittige, bluesy "It's All Coming Back to Me Now".

David Crosby zingt op dit album de sterren van de hemel en de harmoniezang op nummers als "Somebody She Knew" is prachtig.

Album werd geproduceerd door CPR & Dan Garcia

het zesde solo album van Graham Nash verscheen 14 jaar na de voorganger "Songs For Survivors" (2002). vanwege de post van Chet hierboven vandaag weer eens geprobeerd er naar te luisteren zonder zijn klassiekers "Songs For Beginners" en "Wild Tales" in gedachten te hebben, maar dat viel niet mee, zoals ook dit album niet meevalt.

Graham Nash schreef alle liedjes van dit album samen met de Engelse gitarist Shane Fontayne en wellicht verklaart dit de middelmatige kwaliteit. ook de "basic" gehouden instrumentatie (ritmesectie, gitaar, orgel/piano) had wat rijker gemogen met bij voorbeeld fiddle, mandoline of pedal steel.

weinig memorabele liedjes, waarvan er slechts enkele blijven hangen, zoals het prijsnummer "Myself at Last" met zijn sterke melodie en fraaie harmonica accenten, "Cracks in the City" en in mindere mate "Target" en het zoete "Golden Days" waarop hij reflecteert aan de idealistische 70's met de veelzeggende tekstregel "What happened to "all you need is love". het eveneens ingetogen "Back Home" is een liefdevolle hommage aan Levon Helm van The Band.

los van het voor zijn doen zwakke songmateriaal heeft de muziek op dit album te lijden onder eenvormigheid, waarbij meerdere nummers onderling inwisselbaar lijken. ook de iets meer "rockende" nummers "This Path Tonight" en "Fire Down Below" willen niet echt overtuigen.

een teleurstellend album en wat mij betreft geen "must hear/must have".

Album werd geproduceerd door Shane Fontayne
Recorded at The Village, Los Angeles, California

Graham Nash: vocals, acoustic guitar, harmonica
Shane Fontayne: electric & acoustic guitars
Jay Bellerose: drums, percussion
Todd Caldwell: Hammond organ
Jennifer Condos: bass guitar
Patrick Warren: keyboards, piano

"Crow Jane Alley" omvat 8 originals van Willy DeVille plus 2 covers de 60's rock klassieker "Come a Little Bit Closer" (een grote hit in 1964 van Jay & The Americans) dat met zijn Tex Mex sound inderdaad iets weg heeft van zijn hit "Hey Joe" en de Bryan Ferry cover "Slave to Love", een flinke mispeer.

helaas weinig memorabele liedjes op dit album. "Crow Jane Alley" met de fraaie pedal steel klanken en "Right There, Right Then" hebben beide een "country feel" en beklijven enigszins, zoals ook de opener "Chieva" met zijn mariachi klanken dat doet. prijsnummer is "Downside of Town" met de heerlijke accordeon accenten van David Hidalgo (Los Lobos).

de deels gezongen/deels met "spoken words" rauwe slow blues van "Muddy Waters Rose Out of the MIssissippi Mud" klinkt als een Tom Waits pastiche, de wals "(Don't Have a) Change of Heart" en de afsluitende blues van "Trouble" willen niet overtuigen.

de R&B/rock van nummers uit zijn vroegere Mink DeVille periode zoals "Savoir Faire", "Lipstick Traces" (van Le Chat Bleu) of "Gunslinger" (Cabretta) is hier ver te zoeken. de voorganger "Horse of a Different Color" is eveneens behoorlijk laid-back maar daar stonden veel betere songs op.

een teleurstellend album. wellicht een fractie beter dan zijn laatste reguliere album "Pistola".

Album werd geproduceerd door John Philip Shenale & Willy DeVille

Willy DeVille put ook op dit album weer uit de rijke Amerikaanse muziektraditie waarbij o.a. de genres blues, (Latin) rock, (New Orleans) r&b, Tex Mex etc. voorbij komen.

een wederom divers, gevarieerd album met de r&b/doo wop van "One Love, One Lifetime", "Needles and Pins" (Sonny Bono/Jack Nitzsche) waar de Engelse band The Searchers ooit een grote hit mee scoorden, dat hier in de vorm van een ballad wordt uitgevoerd, swampy r&b op "Bacon Fat", dan weer een country blues gospel "Goin' Over the Hill" (Mississippi Fred McDowell), een "chain gang" song als "18 Hammers" waarbij je bij wijze van spreken de gevangenen bij hun werk op de katoen velden zie zwoegen of een ballad "The Downing of the Flamingo" met melancholische accordeon klanken.

van zijn eigen 5 songs steken "Gypsy Deck of Hearts" fraai ingekleurd met accordeon en viool en met name het prijsnummer, de mid-tempo ballad "Lay Me Down Easy" er boven uit. verder een fraaie cover van het bekende "Across the Borderline" (Cooder/Hiatt/Dickinson), die het origineel op de Ry Cooder soundtrack "The Border" met zang van Freddy Fender overigens niet overtreft.

het album bevat een korte "hidden track" met het country/folk liedje "Chicken".

onder de muzikanten bevinden zich o.a. David Hood (bass), Roger Hawkins (drums) en Jimmy Johnson (guitar) van de vermaarde Muscle Shoals Rhythm Section, Spooner Oldham (organ, piano), Freddy Koella (dulcimer, violin), Jim Dickinson (diverse keyboards) en zijn zoon Luther Dickinson (guitar, mandolin, sitar).

Album werd geproduceerd door Jim Dickinson
Recorded at Ardent Studios, Memphis, Tennessee

qua productie iets minder gepolijst dan zijn voorganger "Backstreets of Desire" is ook "Loup Garou" wederom een sterk album met alle originele nummers van Willy DeVille, waarvan 1 "When You're Away from Me" co-written met gitarist Freddy Koella en een cover van de klassieker "Time Has Come Today" van de 60's/70's psychedelic soul band de Chambers Brothers, hier uitgevoerd in een vuige blues rock versie.

die rauwe blues rock keert op "Loup Garou" meermalen terug op "Heart of a Fool" met het herkenbare spetterende gitaarwerk van de Engelse gitarist Chris Spedding en met name "White Trash Girl" dat sterk doet denken aan de blues/southern rock sound van een band als The North Mississippi Allstars.

met de verrassende opener "No Such Pain as Love" maakte de veelzijdige Willy DeVille zijn eerste country-rock nummer. zo verrast ook de Celtic folk ballad "Angels Don't Lie" met Uileann pipes, penny whistle en fraaie backing vocals van Siobhan Maher. wat mij betreft het enige 5 sterren nummer. "Still" met zijn mariachi klanken is eveneens een fraaie typische Willy DeVille ballad, waarvan de Spaanstalige versie "Asi Te Amo" nauwelijks afwijkt. "You'll Never Know" een duet met Brenda Lee ervaar ik niet als een topper, maar hoort wel bij de sterkhouders, net zoals de catchy bluesrocker "Runnin' Through the Jungle" en de sterke melodie van "When You're Away From Me".

een beetje wisselvallig album met een aantal minder toegankelijke songs, zoals de onheilspellende voodoo klanken van "Loup Garou" dat de songtitel (weerwolf) eer aandoet en het dreigende met cello klanken omgeven "My Own Desire" (Vampir's Lullaby), maar dat is uiteraard subjectief.

Album werd geproduceerd door John Philip Senale & Willy DeVille

wederom een sterk album van Willy DeVille met 11 originals van de man zelf plus 2 covers, het funky "Come to Poppa" (Willie Mitchell/Earl Randall) en de "classic rock" song "Hey Joe" (Billy Roberts) uitgevoerd in een mariachi versie met het uit Los Angeles afkomstige gezelschap Los Camperos de Nati Cano. deze groep speelde ook mee op de Linda Ronstadt albums "Canciones de Mi Padre" en "Mas Canciones".

een prettig weg luisterend gevarieerd album met de rockers "All in The Name of Love" en "I Can Only Give You Everything", de aanstekelijke Tex Mex accordeon klanken van David Hidalgo (Los Lobos) op het melodieuze "Even When I Sleep", de New Orleans r&b van 'Voodoo Charm" en "Jump City" dat niet had misstaan op de voorganger "Victory Mixture" en het meer ingetogen "Bamboo Road" met een bijdrage op accordeon van de cajun muzikant Zachary Richard. op "Lonely Hunter" vallen de mandoline en viool accenten van de Franse meestergitarist Freddy Koella op.

"Empty Heart" en "I Call Your Name" met prachtig akoestisch gitaarspel van Freddy Koella, zijn fraaie ballads maar niet uitzonderlijk. Willy DeVille heeft n.m.m. wel betere ballads geschreven.

het stuurloze "Chemical Warfare" ontbreekt het aan een goede melodie. een nummer dat hij opdroeg aan Johnny Thunders, de gitarist van de New York Dolls. het album sluit fraai af met de kale, minder gepolijste "Salvation Army" versie van "All In the Name of Love".

Willy DeVille heeft betere albums op zijn naam staan, maar "Backstreets of Desire" is goed genoeg voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door John Philip Shenale & Willy DeVille
(Dr. John produceerde "Voodoo Charm" en "Jump City")

"Victory Mixture" is een complete stijlbreuk vergeleken met de voorganger, het door Mark Knopfler geproduceerde "Miracle" dat meer als een modern popalbum klonk met lichte r&b en soul invloeden.

dit album met zijn onvervalste r&b, soul, jazz en blues klanken is een zeer geslaagde hommage van Willy DeVille aan de muziek van New Orleans. stuk voor stuk fraaie covers van nationale en regionale New Orleans grootheden met o.a. 2 nummers van de onvolprezen Allen Toussaint, het up-tempo "Hello My Lover" ook bekend van Boz Scaggs van zijn album "My Time" en "Ruler of My Heart", 2 nummers de ballad "Key to My Heart" en "Every Dog Has It's Day" van pianist Edwin Bocage (aka Eddie Bo), het funky "Beating Like a Tom-Tom" van de uit het oog verloren r&b zanger Ernest Kador (artiestennaam Ernie K. Doe), het heerlijke up-tempo "Teasin' You" van bluesgitarist/zanger Earl King en de afsluitende r&b piano ballad "Junkers Blues" van de blues en boogie-woogie pianist Willie Hall.

bij het aanstekelijke "Who Shot the La-La" met zijn Mardi Gras klanken waande ik mezelf terug in New Orleans en zag ik French Quarter, Bourbon Street, Decatur Street etc. weer voor me. een stad met "good vibes" waar ik een paar jaar geleden Oud en Nieuw mocht vieren en de "New Year's parade" met zijn vele brass bands mocht meebeleven. ook de namen van andere New Orleans legendes, zoals Dave Bartholomew, Fats Domino, Lloyd Price en Professor Longhair schieten je te binnen bij het beluisteren van dit album.

de muziek laat zich niet vergelijken met die van "Miracle", maar ook "Victory Mixture" is goed voor 4,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Carlo Ditta
Recorded & mixed during the summer of 1990 at Sea-Saint Recording Studio, New Orleans, Louisiana

de liner notes van Willy DeVille:

"It was one of those long hot and sweaty summers in New Orleans. Anyone who has been there in July or August will tell you it's so hot the banquettes (sidewalks) seem to buckle. The paint on the shotgun houses looks like it will blister, and it does. The sun beats down punishing anyone still walking or staggering around the French Quarter. I was fortunate enough to be in the coolest place in town, 3809 Clematis Ave. which is Sea Saint Recording Studio where the likes of Allen Toussaint, Eddie Bo, Mac (Dr. John) Rebennack, all professors of New Orleans, along with Barbara George, Earl (Trick-Bag) King, Leo Nocentelli and George Porter of the Meters and a crew of famous and infamous pirates of the Gulf Coast gathered conjuring up Voodoo Rhythms, second line feels, and lost gold from the city that care forgot. Surely a "Victory Mixture", a treasure and a tribute to New Orleans"

"Miracle" is het 1e album dat onder zijn eigen naam Willy DeVille werd uitgebracht. wellicht zijn meest commerciële album in een behoorlijk gepolijste productie van Mark Knopfler met meer pop invloeden.

9 eigen nummers van Willy waarvan 1 "Spanish Jack" co-written met Mark Knopfler en een Van Morrison cover "Could You Would You" dat hier als een r&b/pop nummer klinkt en niet kan tippen aan het origineel van Them (album "Them Again" 1966).

het melodieus zwakke en de met een geluidsmuur omgeven opener "(Due to) Gun Control" is het enige nummer dat ik als een mispeer ervaar. uit de tekst wordt mij niet duidelijk of dit nou een pleidooi voor of tegen wapenbezit is, maar dat terzijde.

voor het overige sterke songs met de ene na de andere prachtmelodie, zoals de mid-tempo nummers "Assassin of Love" en "Southern Politician" met zijn venijnige tekst een aanklacht tegen machtshonger/machtsmisbruik of het aanstekelijke met een latin ritme voorziene "Angel Eyes".

Willy DeVille schittert met zijn zang op de romantische ballads "Heart and Soul" met dat prachtige koortje in het refrein "And the choir sings Ave Maria", "Miracle" met eveneens een fraai koortje van Vicki Brown en Margo Buchanan, "Nightfalls" en "Storybook Love" dat eveneens in 1987 verscheen op de Mark Knopfler soundtrack "The Princess Bride".

het karakteristieke gitaarspel van Mark Knopfler maar ook de keyboards van zijn trouwe muzikale kompaan Guy Fletcher drukken een behoorlijk stempel op dit album. oudgediende Chet Atkins speelde op gitaar mee op "Heart and Soul". de ritmesectie werd gevormd door Jamie Lane/Jeff Porcaro (drums) en Mickey Feat (bass).

een prachtig album van Willy DeVille ondanks dat de rauwe r&b en rock randjes van zijn vroege Mink DeVille albums op dit album ontbreken.

Inspiration: Lisa's Angel Eyes, Heart and Soul (zijn toenmalige muze en tweede vrouw Lisa)

zoals hierboven al opgemerkt door bertus99 omvat deze verzamelaar "The Atlantic Years" met 7 nummers van het album "Coup de Grace" en 6 nummers van "Where Angels Fear to Tread".

wat dit album enigszins interessant maakt zijn de 4 live in club CBGB opgenomen nummers "Harlem Nocturne", "Let Me Dream If I Want To", "Change It Comes" en "Cadillac Moon".

"Harlem Nocturne" en "Stand By Me" (Ben E. King/Leiber/Stoller) verschenen eerder op de mini-LP "Each Song Is a Beat of My Heart". deze soul klassieker en de radio-versie van "The Moonlight Let Me Down" verschenen niet eerder op cd.

zoals vele verzamelaars is "The Atlantic Years" verre van compleet. de 3-cd "Collected" (2015) met liefst 59 nummers uit de periode 1976 t/m 2009 biedt wat dat betreft uitkomst en heeft meer extra's te bieden dan deze, hoewel de 4 live CBGB nummers daarop ontbreken. zo valt er altijd iets op te merken over de samenstelling van verzamelaars.

geen gebrek aan goede songs en goede muzikanten op dit laatste album dat Willy DeVille onder de bandnaam Mink DeVille opnam, waarna hij solo onder zijn eigen naam verder ging.

er valt genoeg te genieten van de muziek in o.a. de New Orleans r&b en "classic soul" traditie, genres die hier wellicht in een iets te modern productie jasje zijn gestoken en iets minder goed bij de muziek past.

9 eigen nummers van Willy DeVille waarvan 2 "When You Walk My Way" en "Something Beautiful Dying" co-written met Doc Pomus plus een cover van de ballad "There's No Living" (Jerry Harris/Paul Kaufman) dat in 1965 voor het eerst werd opgenomen door Gene Pitney en dat jaar ook in een versie van de Manfred Mann (Band) verscheen.

het album begint veelbelovend met 2 prima mid-tempo r&b nummers "In the Heart of the City" en "I Must Be Dreaming", waarna het dreinende "Italian Shoes" volgt dat klinkt als Willy DeVille disco/funk, samen met de rockabilly van "LIttle by Little" en "There's No Living" 3 nummers die minder beklijven.

de ballads "Slip Away" en met name de romantische afsluiter "Something Beautiful Dying" met een croonende Willy DeVille op zijn best steken boven de rest uit.

de r&b van "When You Walk Away", "A Woman's Touch" en "Easy Street" dat qua melodie doet denken aan "Slow Drain" van het album "Le Chat Bleu" zijn nummers die eveneens overtuigen.

niet zijn beste maar toch wel een prettig weg luisterend, onderhoudend album met een prima bij stem zijnde Willy DeVille, waarbij je je afvraag hoe een aantal songs hadden geklonken zonder die blikkerig klinkende drums en synths die op een aantal nummers iets te veel de klankkleur bepalen.

behalve zijn band speelden als sessiemuzikanten o.a. David Hood (bass), Roger Hawkins (drums) en Jimmy Johnson (guitar) van de vermaarde Muscle Shoals Rhythm Section, Jim Horn (saxophones) en Wayne Jackson (trumpet) mee.

Album werd geproduceerd door Willy DeVille
Recorded at Muscle Shoals Sound Studio, Muscle Shoals, Alabama
(mixed at Wisseloord Studios, Hilversum)

(deel) citaat uit de tekst van "Something Beautiful Dying":

"Your eyes are still that shade of smokey grey
They don't melt now when they look my way
Such a shame that nothing feels the same
My heart is crying, Your eyes are lying
There's something beautiful dying"

Yesterday slipped away, and left covered up in sand
And how these days slipped by
I still wonder why the angels let something
so beautiful die"