de uit Colorado afkomstige bluesgitarist/zanger John-Alex Mason (R.I.P. 19-10-2011) was een blanke, jonge man met een enorme liefde voor bluesmuziek. hij was van jongs af aan fan van bluesartiesten als Robert Johnson en Muddy Waters. hij beschikte over een krachtige, expressieve "oude" bluesstem die aan zijn voorbeelden deed denken en opende shows voor o.a. Jimmy Vaughan en wijlen John Mayall.

dit energieke live album is opgenomen tijdens een concert in Seattle. er staan 6 eigen nummers op plus 3 traditionals (tracks 4,8 en 9), 1 cover van Robert Johnson "Preachin' Blues" en een cover "Poor Black Mattie" van R.L. Burnside.

nummers 1 t/m 5 speelde hij solo en 6 t/m 10 met zijn toenmalige band The Pea Vine Line.
muziek met veel Delta juke joint/country blues invloeden en een enkele keer folk invloeden zoals "The Rabbit Song" die overtuigend authentiek klinkt, waar de energie en spelvreugde vanaf spat.

liefhebbers van o.a. The Red Devils (Lester Butler) en The North Mississippi Allstars zal deze muziek ook aanspreken.

de getalenteerde John-Alex Mason overleed op 35-jarige leeftijd als gevolg van complicaties na een routine operatie. als jonge vader liet hij een vrouw en 2 kinderen achter.

Album werd live opgenomen at The Seattle Drum, L.A.B. May Day 2005

John-Alex Mason: guitar, vocals
Sean Devine: harmonica
Eric Lanier: bass
Jeff Hayes: drums

een album met Appalachian folk music, een muziekvorm die in de 18e en de 19e eeuw ontstond door de komst van Europese kolonisten uit o.a. Engeland, Ierland en Schotland en die zich in het Appalachen gebied van Noord-Amerika vestigden.

de inspiratie voor dit album kwam van de Amerikaanse schrijver Charles Frazier die in 1997 de historische roman "Cold Mountain" schreef over de terugkeer van de "confederate soldier" genaamd Inman, die na de beëindiging van de Amerikaanse burgeroorlog na een reis met vele ontberingen terugkeerde naar zijn oude liefde Ada in North Carolina. het boek werd in 2003 verfilmd met hoofdrollen van Nicole Kidman en Jude Law.

alle 18 liedjes die de gebeurtenissen beschrijven of daarmee verband houden worden in de bijlage van de cd uitvoerig toegelicht door Dirk Powell. het zijn alle "traditionals" uitgezonderd de nummers 1 en 5 (Dirk Powell), 12 (Tim O'Brien), 13 (John Herrmann) en de Stephen Foster klassieker (17) "Hard Times".

een 5-tal nummers worden instrumentaal uitgevoerd. alle overige liedjes worden gezongen door Tim O'Brien en 2 (10 en 14) door John Herrmann. op nummers 4,6 en 18 zijn gastzangers/zangeressen te horen.

de muziek is afwisselende "Old Time Music" met gospel songs als "When I Die I'll Live Again" en "Bow Down", een instrumentale dance tune "Backstep Cindy", een instrumentale wals "Claire Dechutes" of een love ballad als "Fair Margaret and Sweet William" met zang van Tim O'Brien.

"Wayfarin Stranger" en "Hard Times" (one of the great American songs of all time) van de Godfather of American Music Steven Foster zijn klassiekers in dit genre. "Angel Band" met prachtige, meerstemmige zang sluit dit album waardig af. dit nummer verscheen ook op het gospel album "Angel Band" van Emmylou Harris.

een bijzonder fraai album met authentieke muziek in een moderne productie. de muzikanten bedanken Charles Frazier "who inspired us to make this music".

Album werd geproduceerd door Tim O'Brien
Recorded at Trace Sound, Franklin, Tennessee

Dirk Powell: fiddle & piano, banjo (track 11)
Tim O'Brien: vocals, guitar & mandolin, fiddle (tracks 9 & 12)
John Herrmann: banjo, vocals (tracks 10 & 14), mandolin (tracks 4 & 12)

deelcitaat uit de liner notes:

"What you hold in your hand, like the novel Cold Mountain, is a labor of love. Dirk Powell, Tim O'Brien and John Herrmann have known, played, studied and loved Old Time music for all of their musical careers, and it is their hope that the novel's success can somehow provide a springboard for this beautiful, but decidedly uncommercial, folk music form"

het derde album van de totaal 8 albums die de in Oregon geboren maar in St. Paul, Minnesota opgegroeide singer/songwriter inmiddels 45-jarige Ben Weaver tot op heden onder zijn eigen naam uitbracht.

dit blijkt een americana (country/folk) pareltje te zijn. 14 sterke liedjes met emotionele diepgang en intelligente teksten. met een tekstregel als "everybody wants to go to heaven but nobody is willing to die" ben ik snel om. muziek met zeggingskracht die raakt of zeg maar "the real thing".

Ben Weaver's ietwat gruizige stem is een soort van Tom Waits light versie maar heeft ook iets weg van de stem van wijlen John Prine, met wiens muziek er ook raakvlakken zijn met diens vroege albums.

de basis wordt gelegd door zijn krachtige stem en akoestisch gitaarspel, aangevuld met prachtige accenten van accordeon, banjo, mandoline, mondharmonica en fiddle.

het zijn allemaal rustige, ingetogen liedjes zonder toeters en bellen merendeels akoestisch gespeeld die stuk voor stuk indruk maken, waarbij het nergens gaat rocken. met dank aan Tonio via wie ik de naam Ben Weaver opving bij 1 van zijn berichten hier op MuMe. zijn naam was bij mij blijven hangen toen ik dit album onlangs ergens uit de ramsjbakken "americana" griste. een gouden greep. dit album is een aanrader voor liefhebbers van mensen als Sam Baker, Steve Earle (denk aan zijn album "Train a Comin") en John Prine.

Favoriete tracks zijn er vele o.a. "Blood", "The Night Is a Coal Pit" waarbij de ballad "More Than I Missed You" 1 van de mooiste liedjes is die ik dit jaar in dit genre hoorde.

van de activistische Ben Weaver die zijn tijd graag doorbrengt in de bossen en een fanatiek fietser is, verschenen eveneens gedichten en boeken. zijn latere albums zouden meer elektronica bevatten, iets dat mij een stuk minder aanspreekt.

Album werd geproduceerd door Ben Weaver
Recorded at Petting Zoo Studio, Iowa City, Iowa
All songs written by Ben Weaver

Ben Weaver: guitar and banjo
Jed Germond: fiddle, mandolin, banjo, tenor guitar
Paul Leibnow: upright bass
Dave Moore: harp, accordion
Jack Norton: guitar, percussion

een reggae klassieker of anders minstens een semi-klassieker van de activistische uit Ivoorkust afkomstige, inmiddels 72-jarige Seydou Kone (artiestennaam Alpha Blondy), waarop hij samenwerkt met de Jamaicaanse reggae grootmeesters van The Wailers, Aston Barrett (bass), Carlton Barrett (drums), Earl Lindo (keyboards), Earl Smith en Owen Reid (rhythm guitar) en meestergitarist Junior Murvin (lead guitar). ook de dameskoortjes ontbreken niet.

8 eigen nummers van Alpha Blondy plus 1 cover "Travailler C' est Trop Dur" van de Amerikaanse folk/cajun muzikant Zachary Richard waarop niks tot weinig aan op te merken valt. een album met sterk songmateriaal dat van begin tot eind de aandacht weet vast te houden.

heerlijke, aanstekelijke up-beat nummers als "Jerusalem", waarbij je jezelf niet op het verkeerde been moet laten zetten door het rustige intro want daarna barst het los, "Politiqui", "I Love Paris" en prijsnummer "Boulevard de la Mort" worden afgewisseld met iets rustigere nummers als "Kalachnikov Love", "Miwa" en "Dji" die voor een fijne balans zorgen.

een bruisend, energiek album met zomerse klanken, dat de tand des tijds goed heeft doorstaan en ieder jaar weer in de speler beland. ken niet alles van Alpha Blondy. zijn album "The Prophets" (1989) klonk wat overgeproduceerd met o.a. teveel synthesizers, maar met "Masada" leverde hij 6 jaar later wederom een sterk album af.

Album werd geproduceerd door Alpha Blondy
Recorded at Tuff Gong Studio, Kingston, Jamaica

een sterk solo debuut van wijlen Rick Danko. een prima bassist en een geweldig zanger, maar ook een prima songsmid getuige dit album met 10 eigen nummers waarvan 8 co-written, o.a. 3 met de Louisiana legende Bobby Charles (tracks 1,3 en . de man werkte aan dit album toen de opnames in volle gang waren voor het afscheidsconcert/film "The Last Waltz".

de sound van The Band (blues, country, folk en rock) is hoorbaar aanwezig met bijdragen van Garth Hudson (accordeon) op het heerlijke laid-back "New Mexico" met Eric Clapton op gitaar, een gitaar solo van Robbie Robertson op het funky, stuwende "Java Blues" en harmoniezang van Levon Helm op de afsluitende ballad "Once Upon a Time".

op het up-tempo "Brainwash" neemt de Zuid-Afrikaanse gitarist Blondie Chaplin (ooit kort lid van The Beach Boys) de gitaar solo voor zijn rekening, waar Ronnie Wood hetzelfde doet op de eveneens up-tempo opener "What a Town". Rick Danko soleert zelf op gitaar op de klassieker "Small Town Talk" voorzien van een fraaie blazerssectie met o.a. Jim Gordon en Jim Price.

brok in de keel bij het aanhoren van zijn eigen ontroerende ballad "Sip the Wine" waar de melancholie van afdruipt met een gitaar solo van Texas grootheid wijlen Doug Sahm. ook zijn bluesy rockende "Shake It" met Richard Manuel (Fender Rhodes) en David Paich (Moog) ex Toto is 1 van de vele prijsnummers op dit album.

inderdaad een kort album, maar daar staan 10 bovengemiddeld goede songs tegenover. zeg maar het beste album van The Band, dat zij na 1977 zelf niet meer zouden maken. ieder zijn meug maar de lage waardering hier op MuMe lijkt mij niet terecht.

overigens niet eens met beste bikkel2 dat de muziek gedateerd zou klinken. de uitgave op cd (EMI originals) uit 2000 klinkt als een klok.

wrang om te constateren dat met het heengaan van de 87-jarige Garth Hudson (R.I.P. 21-01-2025) alle 5 leden van het legendarische gezelschap The Band inmiddels zijn gaan hemelen.

Album werd geproduceerd door Rick Danko en de vermaarde producer Rob Fraboni
Recorded at The Village Recorder, Los Angeles & Shangri-la Studios, Malibu, California

na het gouden trio "Train a Comin", "I Feel Alright" en "El Corazon" verscheen alweer 25 jaar geleden dit Steve Earle album "Transcendental Blues".

een gevarieerd album met voor de helft stevige roots/rock nummers, waarbij "Another Town", "Wherever I Go" en "All My Life" favoriet zijn.

mijn voorkeur gaat tegenwoordig naar het rustigere werk, zoals de ballads "Lonelier Than This", de fraaie melodie van "Halo Round the Moon" met de prachtige harmonium klanken en de ontroerende tranentrekker "Over Yonder", dat qua melodie wel iets weg heeft van "Christmas in Washington".

voor mij de prijsnummers samen met de 2 in Dublin met Ierse muzikanten (o.a. Sharon Shannon, James Blennerhassett en wijlen Noel Bridgeman) opgenomen "folky" liedjes "Steve's Last Ramble" en het alom bekende "Galway Girl", dat in Ierland een soort status van een alternatief nationaal volkslied kreeg en het prachtige duet "When I Fall" een familie onderonsje met zus Stacey Earle (vocals) en broer Patrick Earle (drums, percussion).

een ander pareltje is de country/folk van "Until the Day I Die" dat een blue grass sausje heeft met het spel van Tim O'Brien (mandolin, vocals), Darrell Scott (banjo, vocals) en Casey Driessen (fiddle).

de (althans voor mij) wat "mindere" tracks als "Everyone's in Love with You", "I Can Wait" en "I Don't Want to Lose You Yet" beklijven minder. vandaar 4,5 sterren.

van de 2-cd uitgave bevat de bonus cd 4 nummers met fraaie live versies van "Copperhead Road", "The Galway Girl", "Steve's Last Ramble" en "I Feel Alright"

ben minder onder de indruk van de albums uit zijn latere periode. blijft de vraag of de inmiddels 70-jarige Steve Earle die ons vele jaren prachtige muziek heeft bezorgd in zijn nadagen nog eens een album met eigen werk van deze kwaliteit zal uitbrengen, zoals Van Morrison dat onlangs deed met zijn album "Remembering Now", maar dat terzijde.

vrij minimale, kale muziek op dit debuut album van de Canadese GLS (= singer/songwriter Tony Dekker).
de spaarzame basis instrumentatie bestaat uit akoestische gitaren aangevuld met hier en daar accordeon, cello, bescheiden percussie en lap steel gitaar.

verwacht geen grote verschillen in de opbouw van de nummers, maar dat gebrek aan variatie doet wat mij betreft geen afbreuk aan de fraaie flow van dit album, dat uitsluitend ingetogen, melancholische nummers bevat. sterke liedjes waarbij vooral de eerste 6 nummers een bijzonder sterk aangesloten geheel vormen, waarna het vanaf "The Animals of the World" iets minder wordt uitgezonderd de afsluiter "Great Lake Swimmers".

de zoetgevooisde, wonderschone, "warme" zang van Tony Dekker zal niet aan iedereen besteed zijn.
je kunt het inderdaad zoals hierboven dagdroom muziek of muziek voor de herfst noemen.
wellicht ook geschikt voor liefhebbers van het werk van iemand als Mark Kozelek.

de iets rijker geinstrumenteerde opvolger "Bodies and Minds" blijft mijn persoonlijke favoriet van deze Canadese band, die regelmatig optredens hebben verzorgd in de Lage Landen.

All songs written & performed by Tony Dekker
additional swimmers:
Walter Kofman: piano (1,10), farfisa organ (7), accordian (5)
Sandro Perri: staccato cello (1), lap steel (8,10)
Victor Szabo: percussion (10)

Album werd geproduceerd door Tony Dekker
Recorded by Victor Szabo in an abandoned grain silo

akoestische versies met alle 9 nummers afkomstig van hun vierde album "Lost Channels", dat ik als de minste beschouw van hun eerste 4 verschenen albums. van de 12 nummers van dat album ontbreken hier dus 3 nummers "Singer Castle Bells", "River's Edge" en het prijsnummer "Unison Falling into Harmony".

mis hier toch wel de magie van hun eerste 2 albums, waar naar mijn mening de beste liedjes van Tony Dekker op staan. in combinatie met de wat mindere kwaliteit van de liedjes van "Lost Channels" en deze uitvoeringen een lichte tegenvaller.

de aanstekelijke versie van "Still" steekt boven de overige nummers uit, maar als geheel klinken de nummers wat plichtmatig uitgevoerd en mist het op de 1 of andere manier bezieling of zeggingskracht.

dit live album werd in 2009 opgenomen in de Royal Canadian Legion Hall.

een prima verzamelaar met stevige soms "punky" roots/rock met wat country invloeden van het oorspronkelijk uit Tucson, Arizona afkomstige gezelschap Green on Red, maar ook met een aantal zeer fraaie ballads.

de verzamelaar met 4 groepsnummers en 7 nummers van het duo Dan Stuart/Chuck Prophet is als volgt samengesteld:

"Time Ain't Nothing" van de EP "No Free Lunch" (1985)
"Born to Fight" van het album "The Killer Inside Me" (1987)
"Hair of the Dog" en "That's What Dreams" van "Gas Food Lodging" (1985)
"Keith Can't Read", "Morning Blue" en "Zombie for Love" van "Here Come the Snakes" (1988)
"This Time Around" en "You Couldn't Get Arrested" van "This Time Around" (1990)
"Little Things in Life" en "Baby Loves Her Gun" van "Scapegoats" (1991)

prijsnummers de "tearjerker" ballad "You Couldn't Get Arrested" met o.a. gastmuzikanten Bernie Leadon (second acoustic guitar), Spooner Oldham (piano) en Mike Finnegan (organ). een rustpunt samen met de 3 andere ballads "Morning Blue", "Little Things of Life" en "Baby Loves Her Gun" met o.a. Al Kooper (keyboards) en Tony Joe White (harmonica), dat voorafgegaan wordt door de vuige rootsrock van "Zombie for Love".

van de stevige up-tempo nummers steken "Born to Fight", "Hair of the Dog" maar bovenal het pareltje "That's What Dreams" er boven uit. een nummer dat sterk aan de Neil Young en Crazy Horse sound doet denken met een stuwende ritmesectie en een heerlijk op gitaar solerende Chuck Prophet.

de kernleden van de band waren zanger Dan Stuart, gitarist Chuck Prophet en toetsenist Chris Cacavas, die vanaf 1992 alle op de solo tour gingen en ieder voor zich vele solo albums maakten.

in deze bezetting met Jack Waterson (bass) en Alex MacNicol (drums) heb ik ooit in de eighties een bruisend, energiek optreden van de band bijgewoond in zaal de Lantaren (Rotterdam). een gedenkwaardig optreden met de charismatische voorman Dan Stuart en de geweldige gitarist Chuck Prophet.

liefhebbers van bands als de Dream Syndicate en Slobberbone (Brent Best) zal deze muziek ook aanspreken. Dan Stuart maakte eveneens een aantal duo albums onder de naam Danny & Dusty (met Steve Wynn van de Dream Syndicate)

eens met wat Wim D hierboven eerder schreef over dit pareltje, een samenwerking van Ry Cooder met de Indiase hindoe muzikant V.M. Bhatt. wellicht een beetje vreemde eend in de bijt binnen zijn omvangrijke oeuvre en niet de meest voor de hand liggende keuze als je weer eens een album van hem wil beluisteren.

3 nummers die zij samen schreven plus "Isa Lei", een "farewell song" dat wordt toegeschreven aan de uit Fiji afkomstige A.W. Caten. de prachtige klanken van de bottleneck en slide gitaar ondersteund door percussie van Joachim Cooder en het geweldige tabla spel van de Indiase muzikant Sukhvinder Singh zorgen voor een welhaast meditatief album met wonderschone muziek.

Vishwa Mohan Bhatt die meer dan 40 albums op zijn naam heeft staan en Ry Cooder ontvingen destijds beide een "Grammy Award" voor het "best world music album". benieuwd naar de andere samenwerkingen van V.M. Bhatt met Jerry Douglas (album "Bourbon & Rosewater), Taj Mahal (album "Mumtaz Mahal") en Bela Fleck (album "Tabula Rasa").

een verrassend sterk cover album van de Canadese zangeres K.D. (Kathryn Dawn) Lang met een hommage aan haar favoriete (Engelstalige) Canadese singer/songwriters.

2 Neil Young covers (1 en 3), 2 van Leonard Cohen (6 en 10), 2 van Joni Mitchell (4 en 9), 2 van Jane Siberry (5 en 11) plus 1 cover "Fallen" (Ron Sexsmith), 1 cover "One Day I Walk" (Bruce Cockburn) en 1 nummer "Simple" dat zij samen met muzikant/producer Ben Mink schreef.

de pop, country of rock van haar eerdere albums is hier ver weg. zou dit eerder een roots/folk album noemen. stuk voor stuk fraaie covers gezongen met haar ietwat lijzige, vlakke stem waar ik wat emotie in mis, maar dat terzijde. de muzikale begeleiding is vrij minimaal met relatief veel door piano spel gedragen songs, aangevuld met de subtiele klanken van een strijkkwartet (viola, viool en cello).

prijsnummers "A Case of You" en "One Day I Walk" dat een "Celtic" folk sound heeft met het fiddle spel van Ben Mink. het kon haast niet misgaan met zulk sterk songmateriaal, maar de covers van Ron Sexsmith en de 2 Jane Siberry nummers blijven hier wat bij achter.

de albumtitel "Hymns of the 49th Parallel" verwijst naar de 49e breedtegraad ofwel de grenslijn tussen Canada en de V.S.

Album werd geproduceerd door Ben Mink & K.D. Lang
Recorded at Conway Recording Studios, Los Angeles

K.D. Lang: vocals
Teddy Borowiecki: piano, keyboards, accordion
Ben Mink: acoustic & electric guitars, fiddle on "One Day I Walk"
David Piltch: acoustic & electric bass
Clayton Cameron: drums on "Jericho"

de uit Dublin afkomstige Geraldine MacGowan vergaarde eind jaren 70/begin jaren 80 enige beroemdheid als zangeres van de Ierse traditionele folkgroep Oisin. sindsdien maakte zij 6 solo albums, waarvan dit de vierde is uitgebracht op het Duitse Magnetic label. niet zonder reden, want in Duitsland heeft zij met haar band een trouwe schare aan fans opgebouwd.

op dit album staan 5 traditionals, waaronder 3 liedjes met zang in de vorm van ballads "Blackwater Side", "The Demon Lover" een mix van 2 stokoude traditionele ballads incl. "The House Carpenter" en het prijsnummer "January Snows" (the story of a young woman's anger at being cast out by an old-world moralistic society). liedjes over "love and betrayal" een regelmatig terugkerend thema in de Ierse volksmuziek. de 2 andere traditionals (nummers 5 en 9) zijn instrumentale jigs en reels en "not my cup of tea".

verder fraaie covers van 2 Sandy Denny nummers "Listen, Listen" en "One Way Donkey Ride", waarvan vooral de laatste indruk maakt met de harmoniezang van collega zangeres Annie Grace.

het prachtige "Galway" is een door Tony Small op muziek gezet gedicht van Oliver St. John Gogarty, dat de liefde voor de schoonheid van Galway bezingt. een nummer dat zij opdroeg aan Frankie Gavin en Alec Finn van de Ierse folkband De Danann. de 2 up-tempo nummers "Don't Come Looking" en "Mirror Town" van de Ierse singer/songwriter (wijlen) Kieran Halpin maken minder indruk.

met de weemoedige "flutes & whistles" klanken van de ballad "Dan Malone" (Sean McCarthy) heeft dit album een waardige afsluiter.

op "Timeless" schittert de Amerikaanse gitarist/zanger (wijlen) Chris Jones met zijn gitaarspel. hij maakte een aantal fraaie duo albums met Kieran Halpin. de 13 jaar geleden geplaatste post van user Broem bij zijn album "Roadhouses & Automobiles" wekt mijn nieuwsgierigheid.

Album werd geproduceerd door Chris Jones & Geraldine MacGowan
Recorded at Anderland Studios, Rauschenberg, Germany

Geraldine MacGowan: lead & backing vocals, bodhran
Chris Jones: guitars, keyboards & backing vocals
Brian O'Connor: flutes & whistles

plus guests: Steve Baker (harmonicas), Jo Eichenauer (keyboards), Frieder Gothwald (bass), Annie Grace (backing vocals) & Michael Witzel (percussion).

de opvolger van het sterke iets rijker geinstrumenteerde "Ease Down the Road" is minstens zo toegankelijk.
10 miniatuurtjes voornamelijk "love songs" met wonderschone melodieen van de prima songsmid Will Oldham uitgevoerd in het roots/folk genre.

op dit spaarzaam geinstrumenteerde album overheerst s'mans breekbare prachtstem en akoestische gitaarspel aangevuld met o.a. keyboards en cello met op veel nummers een prachtig harmoniërende tweede (vrouwen) stem van Marty Slayton. gitarist William Tyler die lid was van de bands Lambchop en Silver Jews brengt hier en daar bescheiden accenten aan. "less is more" veel ingetogener kan het niet. het zal niet ieders "cup of tea" zijn, maar de kwaliteit van zijn liedjes voorkomt dat de muziek gaat vervelen.

vanwege de toegankelijke muziek samen met "Ease Down the Road" 1 van mijn favoriete albums van Will Oldham. hoewel ik hem als songwriter iets hoger aansla dan iemand als Jason Molina zal deze muziek ook liefhebbers van diens werk aanspreken lijkt mij.

opvallend dat bij de "special thanks" o.a. de Engelse zangeressen/songwriters Polly Harvey en wijlen Marianne Faithfull worden genoemd, die overigens niet aanwezig zijn op dit album.

Album werd geproduceerd door Mark Nevers en opgenomen in Nashville, Tennessee

hoewel de opvolger van zijn debuut "Old No. 1" met nagenoeg dezelfde club muzikanten werd opgenomen, ervaar ik deze "Texas Cookin" minder als een klassieker.

prijsnummers zijn de ballads "Anyhow I Love You" met een backing vocal van Emmylou Harris en de afsluiter het klein gehouden "The Last Gunfighter Ballad". ook de piano ballad "Black Haired Boy" voorzien van een heerlijke dobro partij en het vrolijke met fiddle spel voorziene "Virginia's Real" en "Me I'm Feeling the Same" met de harmonica accenten van de onvolprezen Mickey Raphael, bekend van zijn werk met Willie Nelson, behoren tot de betere nummers.

daar staan wel wat mindere nummers tegenover zoals het gezapige "It's About Time", "Broken Hearted People" zelfs de zang van Emmylou kan dat niet verhelpen en een mindere ballad als "The Ballad of Laverne and Captain Flint".

minder dan zijn debuut met iets minder sterk songmateriaal, maar ook weer niet zoveel minder.

Album werd geproduceerd door Neil Wilburn
Recorded at Chips Moman's American Studios, Nashville, Tennesse (except track 3 at RCA Studios)

deelcitaat uit de liner notes:

"Both albums failed to chart despite receiving critical acclaim across the whole music press. Guy Clark should have been a big star but he failed to break deep into the public's awareness. It didn't matter to him though for he was in it for the music. He left RCA after "Texas Cookin" for Warners where he finally had a few minor chart successes. He remains Nashville's best kept secret"

inderdaad een klassieker dit debuut album van de destijds 34-jarige uit Texas afkomstige singer/songwriter Guy Clark.

5 sterren voor L.A. Freeway, She Ain't Goin' Nowhere, That Old Time Feeling (met backing vocals van Emmylou Harris), Desperados Waiting for a Train en Like a Coat from the Cold

4 sterren voor Rita Ballou, A Nickel for the Fiddler, Texas 1947, Instant Coffee Blues en Let Him Roll

los van de hierboven genoemde muzikanten uit de entourage van Elvis Presley speelden o.a. Hal Rugg (dobro, pedal steel), Jack Hicks (dobro), Johnny Gimble (fiddle) en Mickey Raphael (harmonica) mee. in de koortjes bevinden zich o.a. Lea Jane Berinati, Rodney Crowell, Pat Carter, Steve Earle & Emmylou Harris.

van Guy Clark (R.I.P. 17-05-2016) verscheen in de nadagen van zijn carrière het sterke "Cold Dog Soup" (1999), dat niet onder doet voor dit debuut. benieuwd naar de door Rodney Crowell geproduceerde verzamelaar "Truly Handmade Volume 1" (2024) waar hier op MuMe geen enkele stem op is uitgebracht. een album met 4 demo's van Old No. 1 (L.A. Freeway, Nickel for the Fiddler, That Old Time Feeling en Let Him Roll) plus demo's van meerdere niet eerder uitgebrachte nummers.

deelcitaat van de liner notes:

"The fact that Clark never achieved stardom even in the U.S. is almost beyond comprehension. However, his influence on country music from the 70s to the present day is extensive. As a songwriter he had several hits in the country singles chart and the billboard top 100, escorted there by among others the likes of Johnny Cash and Jerry Jeff Walker. As a recording artist though he was always hindered by a lack of airplay. Sadly his voice was too rough and gravelly to appease the commercially minded radio stations"

na al die jaren nog steeds mijn favoriete album van Will Oldham. je moet er voor in de stemming zijn maar op dit album staan 12 sterke liedjes met de ene na de andere prachtmelodie, die stuk voor stuk indruk maken.

ingetogen pareltjes als "Careless Love", "A King at Night" en "At Break of Day" wisselt hij af met meer aanstekelijke liedjes als "Just to See My Holly Home", "Mrs. Williams" en "Rich Wife Full of Happiness" met fraaie meerstemmige zang, waardoor dit album een fijne balans heeft.

het is moeilijk om weerstand te bieden aan een prachtig liedje als "After I Made Love to You", zeker als halverwege de tweede (vrouwen) stem invalt.

eens met AbleMable dat de muziek op dit album lichtvoetiger en toegankelijker is dan die van een aantal van zijn voorgaande albums. ook zijn laatste worp "The Purple Bird" (2025) is eveneens een zeer genietbaar album en ligt een beetje in het verlengde van dit bijzonder fraaie "Ease Down the Road", waar n.m.m. geen enkel minder nummer op staat.

de muzikanten op dit album:
Todd Brashear: voice, lap steel
Matt Everett: violin
Mike Fellows: bass
Paul Greenlow: banjo, voice
Harmony Korine, Catherine Irwin: voice
Ned Oldham: guitar, bass, voice
Will Oldham: voice, guitar, nord lead, piano, percussion
David Pajo: voice, guitar, bass, nord lead, piano, percussion
Bryan Rich: guitar
Matt Sweeney: voice, guitar, banjo
Jon Theodore: drums, percussion

een mindere worp van Robert Earl Keen met 10 eigen liedjes waarvan 1 co-written "Ride" met vast bandlid/bassist Bill Whitbeck en 1 cover "Long Chain" een minder nummer van folk/country legende Jimmy Driftwood, die vooral bekend werd als schrijver van de klassieker "Tennessee Stud".

waar hij op een album als "Gringo Honeymoon" grossierde in goede, veelal mid-tempo liedjes is dat helaas op dit album niet het geval. teveel middelmaat met weinig pakkende melodieen.

sterkhouders zijn de opener "For Love" een liefdesliedje dat hij voor zijn vrouw schreef, het titelnummer "What I Really Mean" met de merkwaardige combi klanken van banjo en saxofoon, "The Travelling Storm" met de Keltische sound van Northumbrian small pipes, "A Border Tragedy" een polka met mariachi (trompet) klanken met een korte zangbijdrage van countryzanger wijlen Ray Price en het ingetogen "Ride" met fraaie accenten van dobro en fiddle. welgeteld 5 nummers die blijven "hangen".

de doorsnee rockende up-tempo nummers zoals "The Wild Ones", "Broken End of Love" en "The Dark Side of the World" maken weinig indruk. het laid-back "Great Hank" over een denkbeeldig optreden van Hank Williams dat hij in zijn fantasie bezocht doet dat evenmin.

een pluspuntje zijn de fraaie bijdragen op gitaar van zijn vaste gitarist Rich Brotherton.

Album werd geproduceerd door Rich Brotherton
Recorded at Wire Recording, Austin, Texas & Downstairs Studios, Austin, Texas

mijn favoriete album van deze inmiddels 69-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter.
9 sterke eigen nummers van Robert Earl Keen zelf waarvan 1 "Lynville Train" co-written met LeRoy Preston, 1 van de vele hoogtepunten met fraai pedal steel werk van Tommy Spurlock en een "harmony vocal" van Gillian Welch plus een fijne cover van het Steve Earle nummer "Tom Ames' Prayer".
de muziek wordt prachtig ingekleurd met instrumenten als fiddle, pedal steel en viool, aangevuld met de fraaie gitaar riffs van o.a. Rich Brotherton en Gurf Morlix.

een mix van country/folk met een bluegrass sausje met bovengemiddeld goede liedjes veelal mid-tempo gespeeld, waarbij alleen het ietwat melige, grappig bedoelde "Barbeque" enigszins buiten de fijne "flow" van de overige nummers valt.

de sound en melodie van het sterke "Lonely Feeling" waarop Gurf Morlix excelleert met zijn elektrische gitaarspel, doet sterk aan wijlen John Prine denken. een nummer dat samen met het titelnummer "Gringo Honeymoon", het melodieuze "Merry Christmas from the Family" en de afsluiter "Dreadful Selfish Crime" met een "harmony vocal" van Dennis Locorriere (Dr. Hook) tot de hoogtepunten mag worden gerekend.

Robert Earl Keen debuteerde in 1984 met het album "No Kinda Dancer". benieuwd naar zijn laatste album "Happy Prisoner: The Bluegrass Sessions" (2015). de man gaf in 2022 aan te stoppen met optreden en gaf 3 afscheidsconcerten in zijn staat Texas, maar bleek in 2024 weer op tournee te gaan.

Album werd geproduceerd door Garry Velletri
Recorded at Alex The Great Studio, Nashville, Tennessee

George Marinelli, Gurf Morlix, Rich Brotherton: guitars
Gary Tallent, Dave Heath: bass
Dave Durocher, Mark Thomas Patterson: drums
Tommy Spurlock: steel guitar
Jonathan Yudkin: violin
Bryan Duckworth: fiddle
Sam Bacco, Brad Jones: percussion
Brad Jones: piano/organ

stem geplaatst

een zeer fraai roots/americana album (country en folk) van wijlen Guy Clark met af en toe een licht bluegrass sausje.

9 eigen nummers van Guy Clark alle co written plus 3 covers, een prachtige versie van "Fort Worth Blues" die niet onder doet voor het origineel van Steve Earle, "Forever, for Always, for Certain" van de Amerikaanse singer/songwriter Richard Dobson en het heerlijke folky nummer "Be Gone Forever" (Keith Sykes/Anna McGarrigle). 2 daarvan "Fort Worth Blues" en "Be Gone Forever" hebben een bijdrage van Emmylou Harris met haar "harmony vocals", die absoluut een meerwaarde hebben.

12 geweldige songs/verhalende miniatuurtjes waarbij "Bunkhouse Blues" allesbehalve als blues klinkt met de accordeon en dobro klanken van multi-instrumentalist Darrell Scott, met ook een prominente rol voor zijn muzikale partner en producer Verlon Thompson. een album waar alles aan klopt en waarop geen enkele dissonant te vinden is en dat klinkt als een spontane sessie van een intiem huiskamerconcert. zoals Pieter Kars het kort en krachtig omschreef Prachtige plaat!

de veelal akoestisch uitgevoerde muziek doet sterk denken aan het Steve Earle album "Train a Comin". het zou fijn zijn als de laatste nog eens een album in die stijl zou uitbrengen.

Album werd geproduceerd door Guy Clark, Verlon Thompson, Darrell Scott & Chris Latham
Recorded at EMI Studio, Nashville, Tennessee

Guy Clark: lead vocal, acoustic guitar
Verlon Thompson: acoustic guitar, National resonator guitar, banjo, harmonica, harmonium, mandolin, harmony vocal
Darrell Scott: accordion, dobro, acoustic guitar, bass guitar, mandolin, mandocello, autoharp, harmony vocal
Shawn Camp: acoustic guitar, fiddle, harmony vocal

wellicht een wat ondergewaardeerd album van (wijlen) Guy Clark met merendeels sterk songmateriaal uitgevoerd in het als je het zo noemen wil "americana" genre (folk, country met een vleugje blues). zijn muziek werd ook wel progressieve/alt.country of zelfs outlaw country genoemd, maar dat laatste hoor ik er persoonlijk niet in terug. Guy Clark werd in zijn jeugd zowel door blues artiesten als Mance Lipscomb en Lightnin' Hopkins beïnvloed als door folk/country artiesten, zoals Townes Van Zandt en Jerry Jeff Walker.

zoals bekend was de man een songwriter van de buitencategorie en een geweldige "storyteller". op dit album staan 8 co-written liedjes en 2 "originals" waarvan de wonderschone ballad "Madonna w/Child ca. 1969" het hoogtepunt is. de blues van de afsluiter "Must Be My Baby" bevalt een stuk minder. ook de andere op blues gebaseerde nummers "How'd You Get This Number" en het iets betere "Too Much" beklijven minder.

blijven er 7 memorabele liedjes in het folk/country genre over, waaronder een ander 5 sterren nummer, het duet "I Don't Love You Much Do I" met Emmylou Harris. het up-beat "Jack of all Trades" is c/w met Rodney Crowell, die op dit nummer met een "harmony vocal" te horen is.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Sam Bush/Marty Stuart (mandolin), Jerry Douglas (dobro, slide guitar), Kenny Malone (drums) en Lee Roy Parnell (slide guitar).

Album werd geproduceerd door Guy Clark & Miles Wilkinson
Recorded at EMI Studios, Nashville, Tennessee

een verrassend sterk debuutalbum van de destijds 34-jarige singer/songwriter Kate Campbell. geboren in New Orleans, Louisiana groeide zij op in de Mississippi Delta als dochter van een dominee van de Baptisten kerk.

10 eigen liedjes co-written met Ira Campbell en Johnny Pierce met fraaie melodielijnen, gezongen met haar loepzuivere stem, prachtig muzikaal omlijst met o.a. accordeon, dobro, Hammond B-3 organ, mandoline, slide gitaar en viool in het genre "americana" (country, folk) met een bluegrass sausje. op meerdere nummers zijn de fraaie "backing vocals" van Johnny Pierce te horen.

merendeels ballads en mid-tempo liedjes, waarbij met name de ballads "Wild Iris" over haar grootmoeder verbeeld als jong meisje, "Locust Years" over het overleven van de zware jaren 30 van de vorige eeuw en het weemoedige "Trains Don't Run From Nashville" over de vergane tijden dat die treinen daar nog reden, indruk maken.

het zijn alle sterke, verhalende liedjes die iets te vertellen hebben, zoals "A Cotton Field Away" over de Civil Right Movement uit de sixties dat opent met de stem van Martin Luther King en het prachtige "Bury Me In Bluegrass" over door de jaren heen verloren familieleden.

de muziek op dit album zal ook liefhebbers van het werk van Nanci Griffith en Iris Dement aanspreken. de inmiddels 63-jarige Kate Campbell is deze maand op tournee in Schotland en Ierland. zij heeft 18 albums op haar naam staan, waarvan ik alleen dit debuut ken. geen idee of het daarna minder werd.

de re-issue uit 2004 bevat 5 bonus tracks, waarvan nummer 4 een "alternate take" is en de nummers 2,6,8 en 10 "acoustic mixes" zijn. een fijne toevoeging aan het origineel.

Album werd geproduceerd door Johnny Pierce & Jim Emrich
(digitally re-mastered at Yes Master, Nashville, Tennessee)

Kate Campbell: vocals, acoustic guitar
Johnny Pierce: guitars, bass, mandolin, drum programming, percussion, keyboards, backing vocals
Howard Laravea: keyboards, accordion, Hammond B-3 organ
Kris Wilkinson: viola
Dan Dugmore: acoustic slide guitar, dobro
Al Perkins: dobro (tracks 9 & 10)
Dennis Burnside: piano
Joey Miskulin: accordion

55 jaar na verschijnen ervaar ik dit solo debuut album nog steeds als zijn beste. het klein gehouden, ingetogen "Do For the Others", de door gospel beïnvloede nummers "Church" en "Sit Yourself Down", de blues rock van "Old Times Good Times" en "Go Back Home", het stuwende door orgelspel van Booker T. Jones gedragen "Cherokee" beklijven na al die jaren nog steeds, maar de hoogtepunten zijn (althans voor mij) het aanstekelijke "Love the One You're With" met een tekst die in het huidige tijdsbestek waarin we leven wat naïef en wereldvreemd overkomt, maar dergelijke nummers met een boodschap hebben we juist nu wellicht meer nodig dan ooit en de akoestische folk van "Black Queen".

jammer dat een aantal nummers, zoals de piano ballad "To a Flame" om zeep wordt geholpen door het strijkers arrangement van de destijds alom aanwezige Arif Mardin en de fraaie melodie van "We Are Not Helpless" op het eind verloren gaat in bombast.

grappig detail is dat behalve drummers John Barbata, Dallas Taylor die al eerder meespeelde op "Deja Vu" van CSN&Y en Conrad Isidore, Richie = Richard Starkey (Ringo Starr) op nummers 7 en 10 de drums beroerde. in de koortjes zijn behalve David Crosby en Graham Nash ook o.a. John Sebastian, Rita Coolidge, Cass Elliott en Claudia Lennaer te horen.

Graham Nash en David Crosby zouden beide een jaar later debuteren met hun solo albums "Songs For Beginners" respectievelijk "If I Could Only Remember My Name".

Album werd geproduceerd door Stephen Stills & Bill Halverson
Recorded at Island Studios, London, UK & Wally Heiders Studio & The Record Plant, Los Angeles, California
(All selections composed by Stephen Stills)

inderdaad een fraai album van Stephen Stills met als uitschieter "As I Come of Age" opgenomen in Londen met Ringo Starr op drums, dat door de harmoniezang met David Crosby en Graham Nash klinkt als een typisch CSN nummer. naar mijn mening het enige 5 sterren nummer.

mijn waardering voor de overige nummers:
3,5 sterren Turn Back the Pages, My Favorite Changes, Love Story
4 sterren My Angel, In the Way, Cold Cold World, Shuffle Just as Bad, Myth of Sisuphus
4,5 sterren To Mama from Christopher, First Things First, New Mama

een coherent album met veel memorabele songs. bij nader inziens/horens niet minder dan zijn gelijknamige debuut dat ik altijd hoger aansloeg. in die zin ga ik mee in de beleving van milesdavisjr. na de matige opvolger "Illegal Stills" en het zeer teleurstellende "Thoroughfare Gap" haakte ik destijds af. eerder in 1972 maakte Stephen Stills de klassieker "Stephen Stills/Manassas".

opvallende aanwezigen op dit album naast de bekende sessiemuzikanten o.a. Leland Sklar (bass) en Russell Kunkel (drums) zijn Rick Roberts (background singer) die de vervanger was van Gram Parsons bij de Flying Burrito Brothers. de liefhebber raad ik aan om eens naar zijn prima solo album "Windmills" (1972) te luisteren.

Donnie Dacus (gitaar) die lid was van de bands Badfinger en Chicago schreef mee aan de nummers "Turn Back the Pages" en "Cold Cold World" en "Myth of Sisyphus" is een co-written nummer met bassist Kenny Passarelli die eerder lid was van de band van Joe Walsh en in die band een geweldige ritme sectie vormde met drummer Joe Vitale.

vanwege de berichten bij het binnenkort te verschijnen nieuwe album "Forward" dit eerste duo album van "The Swell Season" weer eens beluisterd. geen traditionele folk maar als genre wel als "folk" te benoemen, want met rock heeft de muziek op dit album weinig van doen.

8 nummers van Glen Hansard waarvan 2 (3 en 5) co-written met Marketa Irglova en 2 nummers van laatstgenoemde, het instrumentale "The Swell Season" en "Alone Apart" het enige nummer met lead zang van Marketa Irglova.

veel intense en meeslepende liedjes gezongen met de krachtige, expressieve stem van Glen Hansard ofwel voorzien van fraaie samenzang. persoonlijke favorieten zijn de eerste 4 nummers "This Low", "Sleeping", "Falling Slowly" en "Drown Out". alle 10 nummers zijn stuk voor stuk sterke liedjes met een ziel en zeggingskracht, hoewel de pathos en "Weltschmerz" mij op een aantal nummers zoals "Lies" en "The Moon" met de wat al te dramatische, overslaande stem van Glen Hansard soms wat tegenstaan. ook een nummer als "When Your Minds Made Up" dat langzaam naar een climax toewerkt is mij iets teveel van het goede. zoals Zwaagje hierboven al aangaf geldt voor de prachtige muziek op dit album dat je "er voor in de stemming moet zijn".

Glen Hansard zong overigens een geweldig duet met de Ierse zangeres/songwriter Lisa O' Neill met het nummer "Fairytale of New York" tijdens de uitvaartplechtigheid van Shane MacGowan, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Sturla Mio Thorisson
Recorded at Sono Studios, Prague

Glen Hansard: guitar, vocals
Marketa Irglova: piano, vocals
Marja Tuhkanen: violin, viola
Bertrand Galen: cello

ieder zijn meug maar ik deel alle euforie hierboven niet over deze in 1968 opgenomen demo's van Stephen Stills (vocals, guitar).

"Suite: Judy Blue Eyes", "Helplessly Hoping" en "Wooden Ships" zouden een jaar later verschijnen op het gelijknamige Crosby, Stills & Nash debuutalbum (1969). "So Begins the Task" en "Bumblebee" verschenen op het eerste Manassas album, "Black Queen" op zijn solo debuut en "Change Partners" en "Know You've Got to Run" op Stills 2. de sterke bonus track "Treetop Flyer" met dobro spel van Stephen Stills is overigens niet afkomstig van de sessie uit 1968 en verscheen later in een studio versie op zijn album "Stills Alone" (1991).

blijven er 4 niet eerder uitgebrachte nummers over, waarvan alleen "All I Know Is What You Tell Me" indruk maakt. de overige 3 "The Doctor Will See You Now", "Judy" dat vele jaren later zou worden uitgebracht op het Stills & Collins album "Everybody Knows" (2017) met Judy Collins en "Dreaming of Snakes" zijn niet echt memorabele liedjes en met alle respect hoor er geen pareltjes in terug.

uit muzikaal historisch oogpunt zeker een interessant album en dat de man veel in zijn mars had is duidelijk, maar de definitieve versies op het debuutalbum van CSN met de meerwaarde van de harmoniezang met Crosby & Nash en de versies op het Manassas album prefereer ik boven de kwaliteit van deze demo's. ook de studio versie van "Black Queen" op zijn debuut album bevalt mij een stuk beter.

All songs written by Stephen Stills except "Wooden Ships" (David Crosby, Stephen Stills & Paul Kantner)

de liner notes van Stephen Stills:

"I was at a Judy Collins session in New York in 1968, and when she was finished, I peeled off a few hundreds for the engineer so I could make a tape of my new songs. Some you'll know; some you might not. The following fall we made the first CSN album, and the tape has been lost to the wind for almost 40 years. Somehow it's found it's way back, and these songs now feel like great friends, when they were really young"

een album uit de nadagen van de legendarische singer/songwriter Bobby Charles (R.I.P. 14-01-2010), verantwoordelijk voor hits als "See You Later Alligator" en het co-written "Walking To New Orleans". vanwege zijn verdiensten voor de muziek van Louisiana werd hij opgenomen in de "Louisiana Music Hall of Fame".

op dit album staan 15 "originals" waarvan een aantal co-written "Cowboys and Indians" (Ben Keith), het sterke up-tempo "The Truth Will Set You Free" (Willie Nelson) met de rake tekst "the road to the White House is paved with lies, the truth will set you free" en het wat mindere "Always Been a Gambler" (Paul Butterfield). aangevuld met een aantal niet eerder uitgebrachte nummers en zijn eigen versie van "(I Don't Know Why) But I Do" dat ooit een grote hit werd in de versie van Clarence "Frogman" Henry en een nieuwe versie van het schitterende, niet stuk te krijgen "Tennessee Blues", dat eerder verscheen op zijn gelijknamige klassieker "Bobby Charles" (1972) met leden van o.a. The Band en Dr. John.

uitschieters zijn "But I Do", het laid-back "Homemade Songs", het naar een country ballad neigende "Rose" maar over de hele linie is het songmateriaal wederom sterk, wellicht uitgezonderd nummers als "Cowboys and Indians", het enigszins obligate "The Mardi Gras Song" en de ballad"Too Blue".

wat blijft is de heerlijke, wat gruizige, "luie" Southern soul stem van Bobby Charles, wiens zang op dit album o.a. wordt ondersteund door het geweldige gitaarspel van Sonny Landreth en Fred Carter Jr., Ben Keith (steel guitar), Spooner Oldham (organ) en Mickey Raphael (harmonica).

niet zijn beste album maar met 3,5 sterren zou ik dit album tekort doen. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Bobby Charles, Jim Bateman & Ben Keith
Recorded at Dockside Studio, Maurice, Louisiana & Magic Tracks Studio, Hermitage, Tennessee & LSI Studios, Nashville, Tennessee

uit de liner notes van Bob Dylan:

"My old buddy Robert Charles Guidry, was better known as Bobby Charles, and he was more successful as a songwriter than a singer, and it's a sin cause he's a hell of a singer. He's got one of the most melodious voices ever transferred to a piece of vinyl. The boy could sing like a bird"

de uit Vancouver, British Columbia afkomstige Linda McRae was eerder lid van de vermaarde Canadese roots/alt. rock band Spirit of the West, waarna zij in 1997 voor een solo carrière koos en debuteerde met het album "Flying Jenny" (1997). de opvolger daarvan is "Carve it to the Heart" dat 10 jaar op zich liet wachten.

haar muziek beweegt zich in het genre roots/americana stevig geworteld in country en folk. op dit album staan 9 eigen songs waarvan 3 co-written en een fraaie cover van "The L&N Don't Stop Here Anymore" van het Amerikaanse (Appalachian) folk icoon Jean Ritchie, die wel "Mother of Folk" werd genoemd. dit nummer dat over de sluiting van de koolmijnen in Kentucky gaat, werd vooral bekend in de versie van Johnny Cash en verscheen op zijn "Silver" album.

de alom gerespecteerde Linda McRae die ook workshops organiseert, is een veelzijdige songwriter/muzikante die in Canada meerdere Juno Awards (tegenhanger van de Amerikaanse Grammy Awards) mocht ontvangen. zij staat bekend om de bruisende, levendige optredens met haar band.

Linda McRae beschikt over een expressieve stem met zeggingskracht en veel van haar aanstekelijke up-tempo liedjes worden ingekleurd met o.a. banjo, mandoline en accordeon. met name accordeon liefhebbers worden op hun wenken bediend.

af en toe wordt er wat gas terug genomen, zoals in de ballads "Before the Hereafter" en "Some of My Friends", beide met fraaie harmoniezang of de country wals "Living in the Past with You" een duet met de Canadese countryzanger/songwriter Gary Fjellgaard. 3 hoogtepunten op dit fraaie, gevarieerde album.

Hank Fisher ofwel Washboard Hank (bells, whistles & washboard) die o.a. 4 jaar lid was van de band van Fred Eaglesmith, speelde mee op het nummer "Little Red Shoes"

Album werd geproduceerd door Marc L'Esperance & Linda McRae
Recorded at Heavysonic, Vancouver, Canada

Linda McRae: acoustic guitar, banjo, vocals
Nova Devonie: accordion, vocals
Stephen Nikleva: electric & acoustic guitars, mandolin
Paul Pigat: upright bass
Marc L'Esperance: drums, percussion, jug

de inmiddels 84-jarige Delbert McClinton maakte aan het begin van zijn carrière 2 country/soul albums met de eveneens uit Texas afkomstige Glen Clark, waarna hij in 1975 debuteerde met zijn solo album "Victim of Life's Circumstances". de man heeft zelf nooit grote hits gehad, hoewel Emmylou Harris ooit een nummer 1 country hit scoorde met zijn "Two More Bottles of Wine", wisselde vaak van label en staat bekend als een ras performer waarbij hij met zijn band vele jaren het Amerikaanse clubcircuit inclusief "roadhouses" plat speelde.

op dit album staat zijn vertrouwde mix van blues, country, r&b, rock en soul gezongen met zijn expressieve, krachtige stem. een keur aan gast vocalisten ondersteunen zijn zang o.a. Bekka Bramlett, Mavis Staples, Vince Gill, wijlen John Prine, Lyle Lovett en Patty Loveless. ook onder de gast muzikanten bevinden zich veel zwaargewichten, waaronder Reese Wynans (piano), Benmont Tench (Hammond B3), B.B. King (electric guitar), Hutch Hutchinson (bass), Jim Horn (alto flute, baritone sax, trumpet) en Jim Keltner (drums). het kenmerkende mondharmonicaspel van Delbert McClinton zelf ontbreekt uiteraard niet.

7 eigen nummers waarvan de meeste co-written met gitarist/producer Gary Nicholson, 2 co-written nummers van laatstgenoemde plus een fraaie cover, de ballad "Sending Me Angels" (Jerry Lynn Williams/Frankie Miller) met een fraaie slide gitaar van Lee Roy Parnell, dat samen met de andere ballads "You Were Never Mine" en "Better Off with the Blues" tot de hoogtepunten behoort.

van de up-tempo nummers steken het funky "Old Weakness", "Leap of Faith" met een uit duizenden herkenbare gitaarsolo van B.B. King en de mid-tempo ballad "Somebody to Love You" met zang van Mavis Staples en Bekka Bramlett boven de rest uit.

het tekstueel grappige "Too Much Stuff" waarop hij de lead vocalen deelt met John Prine en Lyle Lovett wil niet beklijven, net zomin als de doorsnee rockers "Monkey Around" en "Lie No Better".

Delbert McClinton is meerdere keren voor optredens in Nederland geweest, waaronder een concert in de HMH. helaas nooit mogen bijwonen, want de man was "live" op zijn best. het ligt niet voor de hand dat hij ooit nog Europa zal aandoen.

Album werd geproduceerd door Gary Nicholson, Emory Gordy Jr. & Delbert McClinton
Recorded at Sound Emporium, Nashville, Tennessee

zowel de uit Austin, Texas afkomstige singer/songwriter Jonathan Howard als de uit Arkansas afkomstige Blueflower Skye, zangeres en eveneens songwriter zochten een muzikale partner en vonden elkaar in 2014 met als gevolg dit door hun zelf geproduceerde duo album uit 2016, dat tot nu toe hun enige album is gebleven.

het genre is americana (blues, country,folk) veelal rustige mid-tempo liedjes en ballads, spaarzaam geïnstrumenteerd, waarbij zij afwisselend de lead vocalen verzorgen ofwel een tweede stem toevoegen.
de muzikale omlijsting bestaat behalve de zang, beide beschikken over fraaie "rootsy" stemmen, uitsluitend uit akoestische en elektrische gitaren. slechts op "Big Joe" is een harmonica te horen.

op dit "Milkweed" staan 6 liedjes van Jonathan Howard, 3 liedjes van Blueflower Skye en 2 die zij samen schreven. de blues invloeden op "Vampyre Blues" en "Cold Morn Comin" zijn niet ver weg, waar nummers als de ballad "Pretty Weed" en "Nowhere" meer folky zijn.

favoriete nummers het meerstemmige "Cold Morn Comin", het mid-tempo "Comin' Into Memphis" en de fraaie ballads "Pretty Weed" en "43", waarbij "43" het prijsnummer van dit album is.

over de kwaliteit van de liedjes valt weinig op te merken. het klankbeeld zonder instrumenten als dobro, fiddle, mandoline of pedal steel, had wat mij betreft meer variatie mogen bieden.

Jonathan Howard: guitars, vocals
Blueflower Skye: percussion, vocals
David Hoffpair: lead electric & lead acoustic guitar, 2nd acoustic guitar
Jimi Lee: harmonica
Jaime Nichols: lead electric guitar, 2nd electric guitar

een Johnny Cash "tribute" album, dat geproduceerd werd door 1 van zijn ex-schoonzonen Marty Stuart. Rodney Crowell is ook een ex-schoonzoon, maar leverde geen bijdrage aan dit album.

het zijn niet bepaald de minste namen uit blues, country en rock kringen die meewerkten aan dit eerbetoon, met Johnny Cash nummers die in een variëteit aan stijlen ten gehore worden gebracht. zo zet Dwight Yoakam een fraaie "honky tonk" versie neer, Little Richard een ruig rockende versie, zoals je van hem verwachten kan en maakt Keb Mo van "Folsom Prison Blues" een langzame folk/blues versie.

hoogtepunten zijn de ballad "I Still Miss Someone" van Rosanne Cash, het volledig akoestische "Give My Love to Rose" van Bruce Springsteen, een nummer dat niet had misstaan op een album als "The Ghost of Tom Joad" en het ingetogen "Flesh and Blood" met prachtige trio dameszang en de fraaie accordeon klanken van Sheryl Crow.

ook het in een country ballad vormgegeven "I Walk the Line" van Travis Tritt, de aanstekelijke Steve Earle versie van "Hardin Wouldn't Run", en de ontroerende versie van het doorleefd door Janette Carter gezongen "Meet Me in Heaven" zijn sterkhouders, wat niet gezegd kan worden van het door Dylan's kraaienstem gezongen "Train of Love" en de bijdragen van Hank Williams Jr. en Charlie Robison.

zeker geen slecht eerbetoon, maar zoals wel vaker bij dit soort "tribute" albums krijg je het gevoel dat er meer in had gezeten.

(deel) citaat uit de liner notes van Johnny Cash:

"I was born February 26th, 1932 in a little house, surrounded by pine trees, surrounded by cotton fields. I lived in Northeast Arkansas, in the black Delta land along the Mississippi county line. We had a small cotton farm. My father was a cotton farmer, plowed with mules. I did that as well, hoed the cotton and picked it in the fall. Everybody in the family worked in the field, even the girls. There's some sweet memories and some sad memories, too, but it was a good life. The redeeming factor of it all was radio. We had a radio and I could listen to that radio when I came in from the fields. I would listen to what you would now call country or Hilbilly folk music; The Carter Family, Jimmy Rodgers, Molly O'Day, and Gene Autry. It was a whole world of music out there for me"

onderdeel van de met een kwinkslag genaamde serie "This Ain't No Tribute Album" met blues interpretaties van Dylan liedjes, waaronder vele klassiekers. 4 andere delen op het House of Blues label werden gewijd aan Eric Clapton, Janis Joplin, Led Zeppelin en de Rolling Stones. alle 5 cd-s verschenen eveneens op de compilatie box "This Ain't No Tribute Blues Cube" (1999).

de diversiteit aan blues stijlen komt uitgebreid aan bod op dit album met uitvoeringen van Mavis Staples (blues gospel), Isaac Hays ( blues/jazz), R.L. Burnside (Delta juke joint blues), Luther "Guitar Jr." Johnson (Chicago blues), John Hammond (folk blues), James Solberg (blues rock), etc.

hoogtepunten zijn "Everything Is Broken" (R.L. Burnside) met vlammend gitaarspel van Buddy Guy en Derek Trucks, het merendeels akoestische "I'll Be Your Baby Tonight" (John Hammond), de country/gospel wals "Wallflower" met prachtige zang van de Holmes Brothers en Clarence "Gatemouth" Brown op fiddle en Richard Ford op steel gitaar, en de afsluiter "One Too Many Mornings" van The Band met zang van Rick Danko (bass), Gart Hudson (B-3 organ), Levon Helm (drums, harmonica) en een fraaie slide gitaar partij van Derek Trucks.

blueszanger/gitarist Larry McCray zet weliswaar een vurige, soulvolle versie van "All Along the Watchtower" neer, maar de versie van Jimi Hendrix laat zich moeilijk overtreffen.

de bijdragen van Isaac Hays, Alvin "Youngbood" Hart en Leon Russell beklijven een stuk minder.

deelcitaat uit de liner notes van Paul Williams:

"Dylan started his blues education as a teenage music lover in Northern Minnesota. Listening to Bukka White, Son House and Jimmy Reed. In 1977 he told an interviewer "I still listen to the same old black-and-blue blues, Tommy McClennan, Lightnin' Hopkins, The Carter Family, the Early Carlisles. I listen to Big Maceo, Robert Johnson, Fred McDowell, Gary Stewart. I like Memphis Minnie a lot"

When Dylan was 20 he played harmonica behind Big Joe Williams at a recording session in New York City. He recorded songs by Blind Lemon Jefferson, Bukka White and Blind Willie Johnson on his own first album later the same year. In 1963, the 21-year-old Dylan compared his abilities to those of his idols, saying "I don't carry myself yet the way that Big Joe Williams, Woody Guthrie, Leadbelly and Lightnin' Hopkins have carried themselves. I hope to be able to someday, but they're older people"

na zijn opnames voor het Chess label en het Imperial Records label waar hij volgens eigen zeggen niets betaald kreeg voor zijn liedjes, belandde Bobby Charles bij de in Louisiana gevestigde labels Jewel en Paula van Stan Lewis. de opnames dateren uit 1964 en 1965.

nummers 1 t/m 15 zijn officiële releases en de laatste 5 nummers (16 t/m 20) zijn niet eerder uitgebrachte demo's waarvan het niet duidelijk is wanneer en waar die oorspronkelijk zijn opgenomen.

het album geeft een tijdsbeeld met de oer versies van de klassiekers "See You Later Alligator" en "Walking to New Orleans", eigen of co-written nummers zoals de fraaie ballads "Everybody Knows" en "I Hope" en verschillende covers.

de onvervalste r&b covers "Ain't Misbehavin" (Fats Waller), "The Walk" (van blues zanger/pianist Jimmy McCracklin) en zijn eigen "Preacher's Daughter" en "The Jealous Kind" dat later door vele artiesten zou worden gecoverd, sluiten hier fraai bij aan.

de country cover van de Don Gibson klassieker "Oh Lonesome Me" en de country ballad "One More Glass of Wine" destijds beide gericht op de aantrekkelijke country markt vallen uit de toon, evenals zijn covers van de mierzoete ballad "Cross My Heart" en het zwakke "Who's Sorry Now", een nummer dat in 1958 de eerste hit werd van Connie Francis.

zijn eigen "Worrying Over You" en de cover van het aloude "Goodnight Irene" (Ledbetter/Lomax) met een fraaie blazerssectie overtuigen wel.

de 5 alternate versions/mixes voegen weinig toe. wat blijft is de prachtige stem van Bobby Charles, die met wat destijds "Louisiana swamp pop" werd genoemd, deuren opende voor artiesten als Dr. John, Frankie Ford en Jerry Byrne.

zijn gelijknamige klassieker "Bobby Charles" uit 1972 werd toen hij tijdelijk in Woodstock (staat New York) was neergestreken, opgenomen met hulp van o.a. leden van The Band en Dr. John. een album dat ondanks de goede kritieken slechts matig verkocht.

Bobby Charles leidde tot zijn overlijden in 2010 een teruggetrokken bestaan in Louisiana en volgens de liner notes van Paul Harris (October 2000):

"Despite his idyllic environment, Bobby was still very bitter about the treatment of musicians in general, of songwriters in particular, and of Louisiana artists locally. He remained determined to live in isolation"

het derde soloalbum van wijlen singer/songwriter Bobby Charles, die ook wel "Louisiana's best kept secret" werd genoemd, bevat 12 eigen nummers van de man inclusief de co-written klassieker "Walking to New Orleans", dat hier een prachtige r&b versie krijgt met een "guest vocal" van Fats Domino, die er ooit een wereldhit mee had.

op het up-tempo "Not Ready Yet" en "The Jealous Kind" dat o.a. gecoverd werd door Joe Cocker, Rita Coolidge en Delbert McClinton excelleert meestergitarist Sonny Landreth. nummers met een heerlijke blazerssectie.

verder veel mid-tempo ballads met country en blues invloeden die alle ruimte geven aan de prachtstem van Bobby Charles met als uitschieters "I Want to Be the One", "I Remember When" met een fraaie tweede stem van Willie Nelson, "I Don't See Me" met prachtige bijdragen van o.a. Ben Keith (steel guitar) en Rufus Thibodeaux (fiddle) en het door pianospel gedragen "Wish You Were Here Right Now".

wellicht geen klassieker als zijn gelijknamige "Bobby Charles" album uit 1972, maar wederom een zeer fraai album met sterke liedjes die alle memorabele melodieen bevatten.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. Sonny Landreth, Sam Broussard (guitars), Stephen Bruton (mandolin), Charles Cochran/Reese Wynans (piano), Ben Keith (steel guitar), Willie Nelson (guest vocals, acoustic guitar), MIckey Raphael (harmonica), Rufus Thibodeaux (fiddle) en Neil Young (acoustic & electric guitar).

overigens verschenen alle nummers van dit album op de bonus disc van de geweldige verzamelaar "Last Train to Memphis" (2003) uitgezonderd nummers 5,7 en 10. de laatste is net als dit album een aanrader voor users als willemmusic en andere liefhebbers van dit genre, dat ik eerder "roots" (country, blues & r&b) zou noemen dan een rock album.

een album uit de nadagen van wijlen Vern (Vernon) Gosdin, die zijn grootste successen in de 70's en 80's boekte. het met zijn broer Rex onder de naam The Gosdin Brothers uitgebrachte album "Sounds of Goodbye" (1968) staat bekend als een country rock klassieker. na een lange afwezigheid in de muziek business vierde Vern Gosdin zijn "come back" en scoorde hij vele hits in de Amerikaanse country charts.
Vern Gosdin was gezegend met 1 van de beste stemmen in het country genre.

op dit album met veel mid-tempo ballads staat naar mijn mening iets teveel mainstream country met weinig nummers die er bovenuit steken. sterkhouders zijn de opener "Nickels and Dimes and Love", "The Garden" en "Gone in a Heartbeat" een prima nummer van Russell Smith, op dit album eveneens aanwezig met "background vocals" en James Hooker, bekend van de band Amazing Rhythm Aces". het duet met Janie Frickie is mij iets te gladde country. het nummer "Back When" werd zijn laatste weliswaar bescheiden hit.

"Nickels and Dimes and Love" verscheen in 2016 als 2-cd (2 classic albums on 1 cd) gekoppeld met de voorganger "Out Of My Heart" (1991).

Vern Gosdin die tot de Amerikaanse country iconen mag worden gerekend, werd in 2006 opgenomen in de "Alabama Music Hall of Fame".

Album werd geproduceerd door Rick Hall
Recorded at Fame Recording Studios, Muscle Shoals, Alabama

het vierde solo album van wijlen Bobby Charles (echte naam: Robert Charles Guidry) verscheen 26 jaar later na zijn meesterwerk, het gelijknamige "Bobby Charles" uit 1972, waarop o.a. leden van The Band meespeelden.

die warme, lome, zuidelijke sfeer van dat album vind je ook terug op "Secrets of the Heart" met 12 eigen nummers gezongen met de soulvolle, "warme" prachtstem van Bobby Charles.

het up-tempo "I Can't Quit You" werd gecoverd door Delbert McClinton en "Why Are People Like That? werd gecoverd door respectievelijk Muddy Waters en Junior Wells. zijn "(I Don't Know Why) But I Do" werd in 1961 een wereldwijde hit in de versie van New Orleans r&b zanger/pianist Clarence "Frogman" Henry.

de mid-tempo ballad "Secrets" laat fraaie harmoniezang van Tracy Nelson horen. verder schittert Bobby Charles met zijn zang in ballads als "I Don't Want to Know", "I Believe in Angels" en zijn eigen versie van de hit "But I Do".

de up-tempo r&b van "Party Town" en "Love In the First Degree" , de mariachi klanken van "Angel Eyes" en het vrolijke "Happy Birthday Fats Domino" hebben die typische New Orleans "brass band" sound en zorgen voor een fijne variatie. het zwoele, Franstalige "Les Champs Elysee" met o.a. weemoedige accordeon klanken, sluit dit album fraai af.

liefst 10 nummers van dit album verschenen op de bonus disc van de geweldige compilatie "Last Train to Memphis" (2003) uitgezonderd "You" en "Happy Birthday Fats Domino", beide wat minder sterke nummers.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Ben Keith (bass, slide guitar), Wayne Jackson/Jim Horn (horns), Sonny Landreth en Derek Trucks (guitar, slide guitar), Sam Broussard (rhythm guitar) en Kenny Malone (percussion).

Album werd geproduceerd door Bobby Charles
Recorded at Dockside Studios, Maurice, Lousiana & Ultrasonic Studios, New Orleans, Louisiana & Magic Tracks, Hermitage, Tennessee

de uit Abbeville, Lousiana afkomstige etnische cajun Robert Charles Guidry (artiestennaam Bobby Charles) was een geweldige singer/songwriter en werd op jonge leeftijd als enige blanke artiest ontdekt en getekend door het befaamde "zwarte" Chess label uit Chicago (Chuck Berry, Muddy Waters, Bo Diddley, Willie Dixon, etc.). zijn nummer "See You Later Alligator" had de aandacht getrokken van eigenaar Leonard Chess. Bill Haley scoorde een wereldhit met dit nummer. het nummer "Walking to New Orleans" schreef hij samen met Dave Bartholomew en Fats Domino en werd eveneens een wereldhit in de versie van Fats Domino. de man deed mee op het afscheidsconcert "The Last Waltz" van The Band en speelde daar het nummer "Down South in New Orleans" met o.a. Dr. John.

deze geweldige compilatie bestaat uit 2 discs, met op disc 1 (nummers 1 t/m 15) niet eerder uitgebrachte nummers uit de periode 1975 t/m 2001, en op bonus disc 2 (16 t/m 34) 19 eerder uitgebrachte nummers, waarvan 8 van het album "Wish You Were Here Right Now" (1994), 10 van het album "Secrets of the Heart" (1998) en 1 "Clean Water" van het gelijknamige album (1987).

disc 1 is een pareltje met 15 bovengemiddeld goede nummers. met de up-tempo opener "Last Train to Memphis" wordt de toon meteen gezet, gevolgd door de weemoedige accordeon en fiddle klanken van "The Legend of Jolie Blonde". de stevige r&b van "I Spent All My Money Loving You" en "Don't Make a Fool of Yourself" worden ingekleurd met een fraaie blazerssectie en geweldig slide gitaar spel van Sonny Landreth.

de ballads "String of Hearts", "I Wonder", "What Are We Doing" gezongen met die heerlijke, lome stem van Bobby Charles en "Everyday" een piano ballad met Ben Keith op pedal steel zijn een lust voor het oor. op "Homesick Blues" deelt hij de lead vocalen met Maria Muldaur ondersteund door Willie Nelson (acoustic nylon string guitar), Mickey Raphael (harmonica) en Rufus Thibodeaux (fiddle), die hem ook begeleiden op het aanstekelijke mid-tempo "Full Moon on the Bayou" met eveneens een gastrol van Neil Young (acoustic guitar).

het melodieuze "Sing" (niet Sin) met een kinderkoor nodigt uit tot meezingen, waarna de klein gehouden akoestische blues van "Goin' Fishing" volgt. zijn eigen, sterke r&b versie van "See You Later Alligator" sluit disc 1 fraai af. 4,5 sterren. een "must hear" voor degenen die zijn gelijknamige klassieker "Bobby Charles" hier op MuMe met 40 stemmen en een gemiddelde van 3,99 waardeerden.

de kwaliteit en uitvoering van de liedjes op disc 2 is van hetzelfde laken een pak en doen er niet of nauwelijks voor onder, maar waardeer ik met 4 sterren iets lager.

Bobby Charles (R.I.P. 14-01-2010) die een muzikale carrière met pieken en dalen had, kreeg verschillende onderscheidingen voor zijn betekenis voor de muziek afkomstig uit Louisiana en New Orleans.

citaat uit de liner notes van Jim Bateman

"Without great songs, recording artists could not blossom. His songs have allowed quite a few artists to come to full flower. Through the years Charles' songs have been recorded by a variety of artists representing all styles of music from Jazz to Country. Among the many artists who have recorded his compositions are .... Ray Charles, Etta James, Lou Rawls, Clarence "Gatemouth" Brown, Junior Wells, UB40, Joe Cocker, Muddy Waters, Paul Butterfield, Dr. John, Wilson Pickett, Jackie DeShannon, Tom Jones, Amos Garrett, Kris Kristofferson, Rita Coolidge, Bonnie Bramlett, Bo Diddley, Delbert McClinton, David Allan Coe and Jerry Jeff Walker....."

wijlen Vern Gosdin kun je gerust een Amerikaans country icoon noemen. hij begon ooit samen met zijn broer Rex de bluegrassgroep Golden State Boys, waarvan de groepsnaam werd gewijzigd in "The Hillmen" toen Chris Hillman zich bij de groep voegde. niet veel later ging de laatste naar de toen nog onbekende Byrds. Vern Gosdin sloeg het aanbod om mee te gaan naar de Byrds af en formeerde samen met zijn broer Rex "The Gosdin Brothers". hun enige album "Sounds of Goodbye" (1968) wordt als een klassieker beschouwd. hun single "Hangin' On" werd o.a. gecoverd door Cher, Ann Peebles en Cliff Richards. het jaar daarvoor droegen zij vocaal bij aan het debuutalbum van Gene Clark met de Gosdin Brothers (1967).

Vern Gosdin bijgenaamd "The Voice" maakte een flink aantal solo albums en had tussen 1977 en 1990 19 top 10 hits met zijn solo werk in de Amerikaanse "country charts", waaronder een nieuwe versie van "Hangin' On" met Emmylou Harris.

op dit album staan 8 eigen liedjes alle co-written plus het nummer "The Garden" (Bobby Fischer/Freddy Weller) en "I'd Better Write It Down" (Hank Cochran/Jim Vest). het is vrij traditionele country gezongen met die prachtige stem van Vern Gosdin.

fraaie mid-tempo ballads als "The Garden" en "Love Will Keep Your Hand on the Wheel" worden afgewisseld met een honky-tonk liedje als "A Month of Sundays". de merendeels rustige nummers zijn voorzien van fraaie harmoniezang van Dennis Wilson en Kathy Lee Jarrell.

Ricky Scaggs zong mee en speelde mandoline en Jerry Douglas speelde dobro op de opener "I Knew My Day Would Come".

onder de muzikanten bevinden zich verder o.a. Brent Mason (electric guitar), Bill Hullett (acoustic guitar, mandolin), Rob Hajacos (fiddle) en Paul Franklin (steel guitar, dobro).

de oorspronkelijk uit Woodland, Alabama afkomstige Vern Gosdin kwam na een eerdere beroerte in 1998 als gevolg van opnieuw een beroerte op 28 april 2009 te overlijden en werd begraven op een begraafplaats in Nashville, Tennessee. een man met een in country kringen indrukwekkende staat van dienst.

er valt altijd wel iets op te merken over de samenstelling van dit soort verzamelaars. deze bestaat uit lekkere, laid-back goed in het gehoor liggende, noem het voor mijn part commerciële nummers uit de seventies die een heerlijk relaxed sfeertje uitstralen, dus verwacht uitgezonderd "Layla" geen spetterend gitaarwerk of vlammende gitaarsolo's. de muziek heeft ook weinig van doen met zijn "Cream" periode.

deze verzamelaar, 1 van zijn vele, is als volgt samengesteld:

3 nummers "I Shot the Sheriff", "Willie and the Hand Jive" en "Let It Grow" van "461 Ocean Boulevard" (1974)
3 nummers "Wonderful Tonight", "Cocaine" en "Lay Down Sally" van "Slowhand" (1977)
"After Midnight" van het album "Eric Clapton" (1970)
"Knockin on Heaven's Door" uitgegeven als single (1975)
"Layla" van het album "Layla and Other Assorted Love Songs" (1970 Derek and the Dominoes)
"Promises" van het album "Backless" (1978)
"Swing Low Sweet Chariot" van het album "There's One in Every Crowd" (1975)

naast de hierboven genoemde bekende covers (Bob Marley, J.J. Cale en Bob Dylan), staan er een 4-tal originals "Wonderful Tonight" en "Let It Grow" van EC zelf op, waarvan 2 co-written nummers "Lay Down Sally" met Marcy Levy en "Layla" dat hij samen met drummer Jim Gordon schreef.

het aanstekelijke in een reggae versie gegoten "Willie and the Hand Jive" is een nummer van Johnny Otis, die ook wel de "godfather of rhythm & blues" werd genoemd en de eveneens aanstekelijke, veel gecoverde traditional "Swing Low Sweet Chariot" is van oorsprong een Afro-Amerikaanse spiritual ofwel een christelijke hymne (lofzang).

vreemde eend in de bijt is "Promises" dat geschreven werd door de Amerikaanse songwriter/producer Richard Feldman en de Amerikaanse industrieel ontwerper/muzikant Roger Linn, dat overigens prima past bij de fijne flow van de overige nummers.

zoals musician hierboven opmerkte "11 sterke songs die prima bij elkaar passen"

het derde album van de uit Dublin afkomstige Ierse singer/songwriter Mark Geary. de man emigreerde in 1992 naar New York City, keerde terug naar Ierland en schijnt tegenwoordig in Pickering Forest, County Kildare te wonen.

geen traditionele folk, maar eerder een "roots" album met 11 zelfgeschreven veelal rustige, melodieuze liedjes.

hoewel "Ghosts" in New York werd opgenomen, is het een Iers onderonsje waarop hij hulp kreeg van o.a. Dave Odlum (gitaar, drums), ooit lid van de Ierse rockband The Frames en zijn broer Karl Odlum (gitaar, bas) die lid was van de Ierse rockband The Mary Janes. Glen Hansard (eveneens ex Frames) zingt mee op "You're the Only Girl" en het prijsnummer "Midnite Sun" en de Ierse zangeres Ann Scott verzorgt een fraaie tweede stem op "A Prayer for St. Rita" en "I Fell". op het titelnummer "Ghosts" is de Amerikaanse singer/songwriter Josh Ritter te horen.

niet alle nummers overtuigen , zoals het gejaagd rockende "Fanfare" en de mindere melodie van "I Fell", maar er blijft genoeg moois over, zoals het melancholische, ingetogen "Whisper".

"Ghosts" werd in 2005 uitgeroepen tot "album of the year" door de Ierse krant "Irish Voice".

persoonlijk heb ik nooit zoveel met die vergelijkingen, maar de liner notes vermelden "Fans of David Gray, Damien Rice and Jeff Buckley will find a kindred spirit in Mark Geary"

veel authentieker en eerlijker kun je het niet hebben dan op deze live set met liefst 34 nummers allemaal opgenomen tijdens zijn optreden op 26 September, 2013 in een Londense kerk (Union Chapel).

een indrukwekkend, intiem, akoestisch concert met uitsluitend zang, gitaar en harmonicaspel van Kris Kristofferson. wellicht geen songwriter van de buitencategorie zoals Leonard Cohen, Bob Dylan, Paul Simon of Townes Van Zandt, maar de man schuurt er dicht tegen aan. een man met een uitgesproken mening en die het hart op de juiste plek had, wiens liedjes door velen werden gecoverd o.a. Johnny Cash, Janis Joplin en Willie Nelson. de laatste maakte zelfs een album "Willie Nelson Sings Kristofferson", dat geheel gewijd was aan zijn liedjes.

liefst 10 nummers (2,3,6,7,8,17,19,28,30 en 31) van zijn onvolprezen debuut album "Kris Kristofferson" (1970), 5 nummers (13,20,23,27 en 29) van "The Silver Tongued Devil" (1972), 1 nummer "Kiss the World Goodbye" van het album "Border Lord" (1972) plus nummers van albums uit de nadagen van zijn carrière, o.a. "Shipwrecked in the 80's" en "The Promise" van het album "A Moment of Forever", "Feeling Mortal" van het gelijknamige album, "From Here to Forever" en "Closer to the Bone" van het gelijknamige album.

"The Circle", "Broken Freedom Song" en "Sky King" verschenen eerder op het live album "Broken Freedom Song" (Live from San Francisco). "They Killed Him" van het album "Repossessed" (1986), werd door Bob Dylan gecoverd op zijn album "Knocked Out Loaded".

enigszins verrassend is de keuze voor "I'd Rather Be Sorry" van het album "Breakaway" (1974) en "Please Don't Tell Me" van het album "Natural Act" (1978), beide duo albums met zijn toenmalige vrouw/zangeres Rita Coolidge. "Here Comes That Rainbow" van het album "The Winning Hand" (1982) met Willie Nelson, Dolly Parton en Brenda Lee en "Sabre and the Rose" van zijn album "Easter Island" (1978) verrassen eveneens.

zoals hierboven al eerder opgemerkt door Bartjeking oprechte muziek van een briljante songwriter met teksten met diepgang die ergens over gaan. dat kwetsbare van zijn stem draagt wat mij betreft alleen maar bij aan de oprechtheid en ontroering van deze live set. luister bij voorbeeld naar de afsluiter "Why Me" en je weet genoeg. pluspunt is verder dat er geen lange intro's of "spoken words" op dit album staan, alleen korte "thank you's" van Kris Kristofferson.

Kris Kristofferson R.I.P. (28-09-2024)

de uit Chicago, Illinois afkomstige Heather Waters (niet te verwarren met haar naamgenote) leerde ik kennen van haar vocale gastbijdragen aan albums van Delbert McClinton. zij maakte eerder een fraai americana (folk/country) abum met "Shadow of You" (2004) en wilde met dit tweede album nieuwe wegen inslaan. de sound is dan ook wezenlijk anders en de folk/country klanken zijn hier ver te zoeken.

melodieuze up-tempo nummers als "Wait for Me" en "Diamond in Your Mine" klinken als Heather Waters goes U2 met atmosferische, uitwaaierende gitaarpartijen a la The Edge.

ook het bluesy "Say You Love Me", de blues/gospel van "Joy Comes Back to Me" en de stuwende r&b van "Castaway" zijn stuk voor stuk sterke nummers met fraaie melodielijnen.

hoor haar het liefst op de wat rustigere, ingetogen nummers als "Diane" en "Six Ways to Sunday".
een 2-tal mindere nummers, het up-tempo rockende "Wherever You Go" en "Jukebox" waarop zij zich lijkt te overschreeuwen, weerhouden mij ervan om "Propeller" meer dan 4 sterren te geven.

deze opvolger van "Shadow of You" blijkt tot nu toe haar laatste album te zijn, hoewel zij nog vocaal bijdroeg aan het album "MacLear & Waters" (2014) met allemaal nummers van singer/songwriter Tom MacLear.

het vierde solo album van de uit Memphis, Tennessee afkomstige singer/songwriter John Mohead verscheen pas 18 jaar later na het sterke "Rural Electric" (2000) en werd in Nederland uitgebracht op het CRS label.

op dit "roots" album staat wederom een mix van Delta blues en Southern rock met wat country invloeden.
John Mohead beschikt over een expressieve, krachtige stem en had zomaar een prima leadzanger kunnen zijn van een willekeurige Southern rock band. 7 van de 8 nummers schreef hij zelf, "Louisiana 1927" van Randy Newman is de enige cover in de vorm van een ballad in een prachtige, akoestische versie.

een hoogtepunt samen met de andere ballad, het weemoedige "Amsterdam" met o.a. fraai harmonica spel en de mid-tempo nummers "Son of the South" country/blues met accenten van de fiddle en "Missin You" met fraai slide gitaar werk en wederom fiddle klanken, die de melancholie van dit nummer extra versterken.

op de overige nummers is stevige (Southern) bluesrock te horen, waarvan zeker nummers als "Seen It All", "Blue Canoe" en "She Won't Be Home" de liefhebbers van dat genre zullen aanspreken.

het (slide) gitaar spel van John Mohead en de koortjes geven de nummers iets extra's, maar over de hele linie blijft de kwaliteit van zijn songs iets achter bij die van het album "Rural Electric".

waar haar album "Richland Woman Blues" sterk op blues georiënteerd en op veel van haar andere albums een mix van stijlen te horen valt, is "Love Wants to Dance" een uitgesproken vocaal jazz/pop album met lichte slow blues invloeden.

oude klassiekers als "If Dreams Come True" (Irving Mills) en "I Gotta Right to Sing the Blues" (Harold Arlen/Ted Kohler) wisselt zij af met eigentijdse covers van "Moonlight" (Bob Dylan), "Baby You're My Destiny" (Taj Mahal) en 2 nummers van de door haar bewonderde singer/songwriter Brenda Burns "Lonely Moon" en "The Strong Stand Alone".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. wijlen jazz muzikant Jim Rothermel (sax, clarinet), jazz/blues gitarist Danny Caron en jazz drummer Lance Dresser. opvallend is de bijdrage van pedal steel specialist Bobby Black op een aantal nummers.

de ietwat lome, laid-back muziek is zeg maar lui swingend te noemen en voorzien van de zwoele stem van Maria Muldaur. persoonlijk niet helemaal mijn "cup of tea", maar prima "late night music" voor de liefhebber van dit soort vocale jazz/pop.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur & Randy Labbe
Recorded at Wavegroup Studios, Freemont, Californië

uit de liner notes:

"Love wants to dance, and so do I
For the most part this album could be the soundtrack to
a sweet little tropical love vacation, wish I could be there right now!
Intimate moments of love...longing for love...
invitations to love, mourning lost love, and celebrating love...
Once again it's all about love - Anybody got a problem with that?
What else is there to sing about really? ... Enjoy!

Maria

het duo album "Pleasure and Pain" (1992) met Ben Harper niet meegerekend, werd dit het zesde solo album van de uit New York afkomstige singer/songwriter/multi-instrumentalist Tom Freund.
de opvolger van de voorbeeldige voorganger "Collapsible Plans" waarop 10 sterke liedjes stonden met o.a. op 2 nummers een gastbijdrage van Jackson Browne (piano, zang).

helaas staan er op dit americana (folk, alt.rock, pop) album geen prijsnummers als "Copper Moon" en "Why Wyoming" en ontbreekt het de meeste liedjes aan kwaliteit.

de mid-tempo nummers "Wounded Surfer Boy" met fraaie lap steel klanken, "Daddy's Song" met accenten van mandoline en de ballad "Show Me the Love" met op de achtergrond wegstervende trompet klanken, steken er bovenuit.

voor de rest teveel middelmaat, waarbij het stevig rockende "Lakeshore Drive" en de ballad "Everything" om zeep worden geholpen door de het gebruik van synthesizers.

met de up-tempo opener "Cruel Cruel World" en een andere ballad, het zoete "Sweetly Calling My Name" kom ik welgeteld tot 5 enigszins memorabele liedjes. na zijn achtste album "East of Lincoln" (2018) werd het stil rond Tom Freund.

Album werd geproduceerd door John Alaysia
Recorded at The Village Recorder, Los Angeles, Californië
All songs by Tom Freund

haar tweede album voor het befaamde Telarc label is geen uitgesproken blues album maar eerder een (Southern) blues album met soul, jazz en gospel invloeden.

de covers zijn verrassend met o.a. 2 nummers "Think About You" en "Someday When We're Both Alone" van singer/songwriter/folkie Greg Brown, waarvan vooral de laatste een fraaie uitvoering krijgt in de vorm van een blues ballad plus een ingetogen, soulvolle versie van het Bruce Cockburn nummer "Southland of the Heart" met een fraaie blazerssectie.

met de funky up-tempo opener "Ring Me Up", de jazz/gospel "Get Up, Get Ready" (David Steen) met zang van leden van het 60's/70's rock/soul gezelschap The Chambers Brothers, de slow jazz van "Latersville" (David Steen), de groovy r&b van "There's a Devil on the Loose" (Brenda Burns) en de blues/jazz van "Fool's Paradise" (Marty Grebb) is de diversiteit qua genres groot, maar op dit album stoort dit niet.

de blues ballad "One Short Life" (Rick Vito), het melodieuze up-tempo "If I Were You" (Jodi Siegel/Danny Timms) en de jazzy piano ballad "Blues Gives a Lesson" (Dave MacKenzie) sluiten aan bij de fijne flow.

Maria Muldaur weet zich ook op dit album omringd door top sessiemuzikanten als bassist James "Hutch" Hutchinson, bekend van zijn werk met Bonnie Raitt, wijlen Marty Grebb (piano, baritone & tenor sax) en fraai lead gitaar en slide gitaarspel van Jon Woodhead. haar vaste gitarist Cranston Clements excelleert eveneens met zijn gitaarpartijen.

waar de voorganger "Fanning the Flames" te lijden had van een te dichte productie met een te volle instrumentatie, wat versterkt werd door de vele gast vocalisten en gast muzikanten, is de productie van dit album open en warm, waardoor de muziek meer lijkt te "ademen".

Album werd geproduceerd door Dennis Walker
Recorded at Mad Hatter Studios, Los Angeles, Californië

"in the southland of the heart, where the saints go lazily,
lie down, take your rest with me"