James Taylor bewijst op dit album dat covers van goede liedjes gespeeld door goede muzikanten lang niet altijd geslaagd zijn. vermoedelijk ligt dat bij dit album aan de arrangementen en de behoorlijk gladde, gepolijste productie.

gelukkig is het niet alleen kommer en kwel, want met "I'm Growing" (William Robinson/Warren Moore), "Wichita Lineman" (Jimmy Webb), "Why Baby Why" (Darrell Edwards/George Jones) met een fraai koortje, "Seminole Wind" (John Anderson) en "Sadie" staan er ook een 5-tal nummers op het originele album die het beluisteren waard zijn. de overige 5 covers zijn niet erg geslaagd en kunnen inderdaad niet tippen aan de originelen.

van de 8 bonus tracks verschenen er 6 eerder op de EP "Other Covers" (2009) en zijn "Summertime Blues" en "Not Fade Away" nieuw. beide zijn niet bepaald goed te noemen. 2 van die 8 nummers ontstijgen de middelmaat, de traditional "Wasn't That a Mighty Storm", waarvan de cover versie van Nanci Griffith op het album "Other Voices Too" te prefereren valt en de Tom Waits cover "Shiver Me Timbers", hoewel ik de de laid-back cover van "Memphis" (Chuck Berry) ook best lekker vind.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich behalve een blazerssectie o.a. de klasbakken Steve Gadd (drums), Jimmy Johnson (bass), Michael Landau (electric guitars) en Luis Conte (percussion).

Album werd geproduceerd door Dave O'Donnell & James Taylor
Recorded at The Barn, Washington, Massachusetts

deelcitaat uit de liner notes (James, June '08)

"I've done covers of other people's songs since the beginning. Looking over the various collections of my tunes (record labels love to re-release), a fair-sized portion of my "hits" have been covers "You've Got a Friend", "How Sweet it Is", "Up On the Roof", "Handyman"...so this is not uncharted water for me. I've always thought that writing an original song and reinterpreting someone else's were similar processes; just as making music is a lot like listening to it"

de opvolger van het sterke "JT" (1977) bevalt iets minder dan zijn voorganger. 10 eigen liedjes plus 2 covers "Day Tripper" (Lennon/McCartney) en de klassieker "Up On the Roof"(Goffin/King) dat een hit werd in de States. heb een zwak voor de prachtige, zoetgevooisde stem van James Taylor.

album opent sterk met het up-tempo "Company Man" met een backing vocal van Graham Nash, waarna er voor zijn doen 3 vrij stevig rockende nummers volgen waaronder een minder geslaagde cover van "Day Tripper". "I Will Not Lie For You" is 1 van de betere nummers op het eerste deel van dit album.

het hart van het album vanaf nummer 7 met de prachtige melodie van "B.S.U.R." met harmoniezang van Carly Simon, een re-recording van zijn eigen "Rainy Day Man" en het sterke, folky "Millworker" ervaar ik als het sterkste gedeelte.

de ballad "Chanson Francaise" is aan de erg zoete kant, waarna de lekkere lome, jazzy ballad "Sleep Come Free Me" dit album sterk afsluit.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Danny Korthchmar/Waddy Wachtel (guitars), Dan Dugmore (pedal steel), Leland Sklar (bass) en Russ Kunkel (drums).

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at The Sound Factory, Hollywood, L.A., California

heb een voorkeur voor de 70's albums van James Taylor, zo ook voor deze. 10 nummers schreef hij zelf waarvan 1 "Terra Nova" co-written met Carly Simon plus "Honey Don't Leave L.A." van gitarist Danny Kortchmar en een schitterende cover "Handy Man" (Jones/Blackwell) een prachtige melodie met backing vocals van Leah Kunkel met dat hemelse refrein "Come, come, come, Yeah, yeah, yeah". het hoogtepunt van dit album.

goede tweeden zijn "Looking for Love on Broadway" en "Terra Nova" met harmoniezang van Carly Simon.
van de up-tempo nummers steken "Honey Don't Leave L.A.", "I Was Only Telling a Lie" met fraaie gitaar riffs van Danny Kortchmar en "Bartender's Blues" met harmoniezang van Linda Ronstadt en een steel gitaar partij van Dan Dugmore er boven uit.

de ballads "There We Are" en "Secret O' Life" behoren niet tot zijn sterkste, hoewel dit album sterk afsluit met een andere ballad "If I Keep My Heart Out of Sight".

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, CA

de basis bezetting op dit album:

James Taylor: acoustic guitar, vocals & background vocals
Danny Kortchmar: guitars
Leland Sklar: bass
Dr. Clarence McDonald: keyboards
Russell Kunkel: drums & percussion

prima debuut album van de inmiddels 61-jarige uit Nashville afkomstige singer/songwriter Matraca Berg die vele hits voor anderen schreef met name in het country genre. haar muziek laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, n.m.m. zit het ergens tussen americana (country/folk) en country pop in.

op dit album staan 10 eigen nummers alle co-written. zij wisselt fraaie ballads als "Lying to the Moon", "You Are the Storm" en "Appalachian Rain" een hoogtepunt met het koortje van o.a. Emmylou Harris en Tracy Nelson af met meer up-tempo songs als "The Things You Left Undone" en het catchy, melodieuze "Walk On" beide nummers leverden haar destijds hits op in de Amerikaanse country charts.

ook een andere ballad "Alice in the Looking Glass" met fraai vioolspel van Mark O'Connor reken ik tot de sterkhouders. haar teksten gaan veel over relatie problematiek en een enkele keer over iets anders, zoals de herinneringen aan haar moeder op "Appalachian Rain".

Matraca Berg (Hanna) is sinds 1993 getrouwd met Jeff Hanna van de Nitty Gritty Dirt Band. de connectie met die band is duidelijk. zo schreef zij "I Got It Bad" samen met singer/songwriter Jim Photoglo, die lang samenwerkte met Dan Fogelberg en vanaf 2016 als "sideman" fungeert van de NGDB. co-producer Wendy Waldman schreef mee aan de hit "Fishin' in the Dark" van deze band.

Album werd geproduceerd door Wendy Waldman & Josh Leo
Recorded at Sound Emporium & Recording Arts, Nashville, Tennessee

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a.:

Willie Weeks: bass, fretless bass
Bernie Leadon: acoustic guitar, banjo, mandolin, mandola, mandocello
Bruce Bouton, Dan Dugmore: steel guitar
Mark O'Connor: violin, viola
Sam Bush: fiddle, mandolin
John D. Willis: electric guitar

deel 3 van "Will the Circle Be Unbroken" volgde 30 jaar na volume 1 en 13 jaar na volume 2 (1989). wederom een samenwerking van de Nitty Gritty Dirt Band inclusief mede oprichter John McEuen die zich weer bij de groep had gevoegd.

ven het 1e album spelen/zingen de oudgedienden Jimmy Martin, Doc Watson, Vassar Clements en Earl Scruggs weer mee. onder de nieuwe gasten bevinden zich o.a. Iris Dement, Willie Nelson, Taj Mahal en Dwight Yoakam.

liefst 28 nummers verdeeld over 2 discs met zoals gebruikelijk veel traditionals (public domain), een aantal oude klassiekers zoals "Goodnight Irene", 2 nummers van NGDB leden en eigen nummers van o.a. Iris Dement "Mama's Opry" en Johnny Cash "Tears in the Holston River", 2 van de vele hoogtepunten op dit bluegrass/country/folk album.

3 instrumentale nummers (21,25,28) plus onvervalste bluegrass op "Hold Watcha Got" en "Save It, Save It" van "king of bluegrass" Jimmy Martin en de traditional "Roll In My Sweet Baby's Arms" ook bekend van de versie van Dillard & Clark, met zang van Willie Nelson, een aantal gospels "I Find Jesus" (Jimmy Ibbotson), de traditional "I Am a Pilgrim" met ontroerende zang van Doc Watson en het door Vince Gill geschreven "All Prayed Up", afgewisseld met het door June Carter Cash aandoenlijk gezongen "Diamonds in the Rough" (Carter Family) en het luchtige, vrolijke "Fishin' Blues" met Taj Mahal.

ook de bijdragen van Dwight Yoakan, de traditional "Some Dark Holler" en zijn versie van "Wheels" (Chris Hillman/Gram Parsons) overtuigen. voeg daarbij de bijdragen met leadzang van Emmylou Harris en Alison Krauss en het prachtige duet "Oh Cumberland" van Matraca Berg (de vrouw van Jeff Hanna) en Emmylou Harris en dan kom je net als op de voorgangers wederom op vele pareltjes uit.

het album wordt ingetogen afgesloten met het instrumentale "Farther Along" gespeeld door Randy Scruggs op Mother Maybelle Carter's L-5 Gibson guitar.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. Dan Dugmore/Josh Graves/Jerry Douglas (dobro), Mickey Raphael (harmonica) en Glen Duncan/Stuart Duncan (fiddle).

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs & Nitty Gritty Dirt Band
Recorded at Scruggs Sound Studio, Nashville, Tennessee
(NGDB appears on all tracks excluding "Farther Along")

"Farther along we'll know more about it
Farther along we'll understand why
Cheer up my brother live in the sunshine
We'll understand it all by and by"

ben niet zo scheutig met het geven van 5 sterren, maar bij deze samenwerking van de Nitty Gritty Dirt Band met al die blue grass en country & western legendes als Roy Acuff, Norman Blake, Mother Maybelle Carter, Jimmy Martin, Earl Scruggs en Doc Watson is feitelijk alles van begin tot eind raak. alles klopt aan dit album.

veel traditionals en klassiekers van dit gezelschap aangevuld met o.a. een 6-tal liedjes van A.P. Carter van de legendarische Carter Family "Keep on the Sunny Side", "You Are My Flower", "Wabash Cannonball", "Wildwood Flower", "I'm Thinking Tonight of My Blue Eyes" en het titelnummer, een 2-tal nummers van Hank Williams "I Saw the Light" en "Honky Tonkin", de klassiekers "Tennessee Stud" van Jimmy Driftwood en "Orange Blossom Special" (E.T. Rouse) en een verrassende cover van Joni Mitchell's "Both Sides Now".

stuk voor stuk geweldige uitvoeringen met prachtige zang muzikaal omlijst met o.a. banjo, dobro, harmonica, mandoline en fiddle. de lead zang van grootheden als Roy Acuff, Mother Maybelle Carter, Jimmy Martin en Merle Travis geeft deze nummers een meerwaarde en zijn op het ontroerende af.

de liner notes bij volume 2 van Holly Gleason (1989) omschrijven het e.e.a. treffend over hoe verbindend muziek kan zijn:

"When The NItty Gritty Dirt Band came to Nashville in 1971 to record "Will The Circle Be Unbroken", they were a ragged bunch of young pop musicians with a penchant for real Appalachian music. That they'd reach out to - and be accepted by - Nashville's ultra-conservative country music community was a revolution in itself. And it proved that a love and respect for good music played well could bridge even the most monumental cultural and generational gaps"

deel 2 volgde 17 jaar na het magistrale deel 1 waarvan de sound inderdaad authentieker is dan deze, maar

"this time they drew the circle bigger. big enough to include not only some of country music's living legends, but also many of the wandering gypsy troubadours whose paths have taken them in and out of folk, pop and the many hyphenated hybrid styles writers have used to decribe all sorts of American music that comes from the heart".

dit verklaart de bijdragen van meer "hedendaagse" muzikanten als John Hiatt, wijlen John Prine, Bruce Hornsby, MIchael Martin Murphey en Paulette Carlson.

er valt wederom genoeg te genieten op deel 2, waarbij de meeste hoogtepunten op de eerste 10 nummers staan, met als uitschieters de traditional "Life's Railway to Heaven" met leadzang van Johnny Cash en de halverwege invallende harmoniezang van de Carter Family, de hymne "When I Get My Rewards" een nummer van de Engelse songwriter Paul Kennerley, geweldig gezongen door Levon Helm en de prachtige, meerstemmige zang op nummers als de traditionals "Don't You Hear Jerusalem Moan" en "I'm Sittin' on Top of the World".

ook "Little Mountain Church House" (Jim Rushing/Carl Jackson) met lead zang van Ricky Scaggs, "And So It Goes" (Paul Overstreet/Don Schlitz) met lead zang van John Denver en "Mary Danced with Soldiers" (Paul Kennerley) met Emmylou Harris horen bij de sterkhouders.

vanaf nummer 11 staan er toch wel wat "mindere" composities op, zoals "Lovin' on the Side", het instrumentale "Blue Berry Hill" en "Turn of the Century", waarna er tegen het eind met de Dylan klassieker "You Ain't Going Nowhere" een soort reünie van de Byrds plaats vind met zang van Roger McGuinn en Chris Hillman en een blue grass versie van Bruce Hornsby's eigen "The Valley Road" (B. Hornsby/John Hornsby) alsnog een aantal fraaie nummers volgen. de herhaling van de titelsong "Will the Circle Be Unbroken" is logisch maar voegt weinig toe. de hymne "Amazing Grace" met Randy Scruggs op gitaar, de zoon van blue grass legende Earl Scruggs, sluit dit album instrumentaal af.

inderdaad wat minder magie dan op zijn voorganger, zoals Brunniepoo terecht opmerkt, maar de kwaliteit van de muziek vergoed veel.

onder de gastmuzikanten bevinden zich vele grote namen o.a. Roy Huskey Jr. (upright bass), Jerry Douglas (dobro) en Mark O'Connor (fiddle, mandola, mandolin)

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs & The Nitty Gritty Dirt Band
Recorded at Scruggs Sound Studios, Nashville, Tennessee

"Lovingly dedicated to the memory and musical legacy of Mother Maybelle Carter"

na zijn vertrek uit de Faces formeerde Ronnie Lane in 1973 de groep Slim Chance en ging hij de muziek maken die hij wilde maken. een unieke mengelmoes met als basis country en folk maar ook vleugjes blue grass, cajun, music hall, jazz en een enkele keer wat (lichte) rock.

deze verzamelaar is een soort van heilige graal van 's mans muziek samengesteld uit voornamelijk nummers van zijn Island albums "Ronnie Lane's Slim Chance" (1974) en "One For the Road" (1976) aangevuld met "alternate studio takes". nummers 30 t/m 37 zijn afkomstig van een BBC concert uit 1974 met o.a. het Schotse folk duo Benny Gallagher en Graham Lyle met ook 4 nummers uit zijn Faces periode ("Last Orders", "Flags and Banners", "Debris" en "Ooh La La".

van zijn klassieker "Anymore For Anymore" dat werd uitgebracht op een ander label staan 3 nummers op dit album, waaronder het geweldige "The Poacher" (Take 1) en live versies van "Tell Everyone" en "How Come".

authentieke, eerlijke, pure muziek die recht uit het hart lijkt te komen en waar het speelplezier vanaf spat, met nummers die regelmatig ontroeren, zoals "Bottle of Brandy", "Single Saddle" en "Ain't No Lady", maar ook aanstekelijke, vrolijke klanken zoals op het instrumentale "Street Gang" en het heerlijke "G'morning" 1 van de prijsnummers en dat zijn er vele, ook "Steppin and Reelin", "Harvest Home", 32nd Street", "Burnin' Summer" en "Tin and Tambourine" vallen daaronder.

een feestje voor de oren met heerlijke, gevarieerde muziek die regelmatig in de speler beland.

(deel) citaat uit de liner notes:

"In 1984 Ronnie moved to Austin, Texas. Later on he took up residence in Colorado, where the air was said to be good for his illness. Even though he was now confined to a wheelchair and in some difficulty, his spirit remained splendidly undiminished. He recorded and played live with a variety of bands and carried on composing, writing classy numbers such as "Spiritual Babe".

On June 4th, 1997, at the age of 51, Ronald Frederick Lane passed away "I've no use for riches and I've no use for power" he sang on "The Poacher", but Ronnie Lane was rich beyond measure. He had stars in his eyes and he had love in his smile. And that is why he's so missed"

via een vriend van een oudere broer leerde ik de muziek van de FBB kennen. zat zelf in de periode van het groene Soft Machine album en Ummagumma van Pink Floyd, maar volgens hem moest ik deze beluisteren. vond er destijds niet veel aan en de hoes met muzikanten met van die rare "Pipo" pakken sprak mij evenmin aan. ben de muziek pas vele jaren later gaan waarderen.

dit album wordt als een country-rock klassieker beschouwd. muziekrecensent Jan Donkers was destijds lyrisch over dit album waarop het country & western genre volgens velen voor het eerst werd vermengd met elementen uit de rock 'n roll en R&B. dat laatste valt eigenlijk wel mee op dit debuut.

mede oprichter Gram Parsons was fan van o.a. Merle Haggard, George Jones, Elvis Presley en Ray Price. op lokale radiostations kreeg hij verder ook de muziek mee van artiesten als de Louvin Brothers en de Everly Brothers. het laatste is zeker terug te horen in de prachtige harmoniezang van Gram Parsons en Chris Hillman.

liefst 9 nummers waar Gram Parsons een aandeel in had, waarvan 6 co-written met Chris Hillman, 2 "Hot Burrito No. 1 & 2" met Chris Ethridge die eerder ook deel uitmaakte van de International Submarine Band, 1 "Do You Know How It Feels" co-written met songwriter Barry Goldberg plus 2 geweldige covers "Do Right Woman" (Chips Moman/Dan Penn) en de klassieker "Dark End of the Street" (Dan Penn/Spooner Oldham), een nummer dat ook soulzanger Percy Sledge en Ry Cooder ooit prachtig coverden.

geen enkel zwak nummer op deze klassieker. ben een muziekliefhebber en geen musicoloog dus of dit album werkelijk aan de wieg stond van het ontstaan van "country-rock" en een mijlpaal is in dat genre laat ik liever over aan "deskundigen".

Album werd geproduceerd door de Burritos, Larry Marks & Henry Lewy
Recorded at the A&M Studios, Hollywood, California

Gram Parsons: lead & harmony vocals, acoustic guitar, keyboard instruments
Chris Hillman: lead & harmony vocals, acoustic & electric guitar, mandolin
Chris Ethridge: bass guitar, piano, backing vocals
Pete Kleinow (Sneaky Pete): pedal steel guitar

van de 4 drummers op dit album Eddie Hoh, Sam Goldstein, Thomas "Popeye" Phillips en Jon Corneal, was ook de laatste eerder lid van de International Submarine Band. David Crosby zong mee op "Do Right Woman"

de heruitgave op Mooncrest Records (1996) bevat de 10 originele nummers van dit album uit 1965 plus 5 niet eerder uitgebrachte nummers stammend uit 1975 ("Marlene", "Marcy's Song", "The Visit", Prima Donna of Swans" en "Relations").

er is hier op dit fijne forum eerder al genoeg gezegd en geschreven over het dramatisch verlopen leven van de man dus beperk ik me tot de muziek, die volledig akoestische folk bevat met uitsluitend Jackson C. Frank op gitaar en zang met slechts 1 gastrol voor de Engelse folkie Al Stewart met zijn fingerpicking gitaarspel op "Yellow Walls".

dat Jackson C. Frank over een uitzonderlijk songwriter's talent beschikte lijdt geen twijfel getuige liedjes als de veel gecoverde klassieker "Blues Run the Game" dat o.a. werd gecoverd door het Engelse folkicoon Martin Simpson, "Kimble" etc.

mijn voorkeur gaat naar de 2e helft van het album met vanaf "Milk and Honey" t/m de afsluiter "You Never Wanted Me" stuk voor stuk 5 sterren nummers.

"Don't Look Back", "Yellow Walls" en "Here Come the Blues" ervaar ik als "mindere" nummers. vandaar 4,5 sterren. van de 5 bonus nummers steken "Marlene" en "Marcy's Song" er bovenuit.

2 nummers "Milk and Honey" en "You Never Wanted Me" werden door Sandy Denny gecoverd op haar solo debuut "It's Sandy Denny" (1970). verder een leuk weetje dat Paul Simon's solo debuut "The Paul Simon Songbook" ook in Londen werd opgenomen en eveneens in 1965 werd uitgebracht.

hierbij wat deelcitaten uit de liner notes (T.J. McGrath, Hamden, Connecticut)

"The mystery's been cracked. What singer-songwriter in the last thirty years has influenced such talents as Sandy Denny, John Renbourn, Nick Drake, Bert Jansch, Tom Paxton, Dave Cousins, Roy Harper, Al Stewart and Paul Simon? All have responded to Jackson C. Frank's genius by recording his songs and raving about his music. Where has Jackson been all of these years? Why do his songs have a special poetic and philosophical edge that continues to inspire others to travel highways of introspection?

When Jackson first saw Bob Dylan at Gerde's, a folk club in New York City, he was in awe. But he had tremendous confidence in his own talents. I can do what he's doing, he told friends when he returned to Buffalo.

He headed off to try his luck in London as a folksinger in 1965. Making friends came easily to Jackson, and soon he was sharing a London flat with fellow Americans Paul Simon and Art Garfunkel, both who were impressed with Frank's collection of original songs. Simon offered to produce Jackson's first album with his own money. Three hours after the recording session began the album was finished. The end result is the eponymous "Jackson C. Frank".

rare jongens bij die platenmaatschappijen. de Pogues in de originele line-up met Shane MacGowan maakten 5 reguliere albums. op MuMe staan echter 9 verzamelaars en wellicht zijn het er zelfs meer.
veelal overbodige uitgaves, uitgezonderd de 5-cd box set "Pogue Mahone" uit 2008.

inderdaad 22 toppers op cd 1, hoewel de beginnende Pogues liefhebber even zo goed "The Best of" (1991) en "The Rest of the Best" (1994) zou kunnen aanschaffen.

cd 2 is een nogal rommelige live registratie van een concert uit 2001, dat tegenvalt mede door een slecht bij stem zijnde Shane MacGowan. dat live album verscheen in 2005 eveneens als aparte release. Tja.

4,5 voor cd 1 en 3,5 voor het live album.

het derde album van de Pogues werd hun internationale doorbraak. Shane MacGowan had een groot aandeel in de 13 nummers met 5 door hemzelf geschreven liedjes (1,10,11,12 en "Birmingham Six") en een 4-tal (2,3,4 en 7) co-written met Jem Finer. de overige nummers werden geschreven door Phil Chevron, het sterke "Thousands Are Sailing", de folk ballad "Streets of Sorrow" over het leven van Michael Collins, een Ierse voorvechter van de Ierse onafhankelijkheid is een nummer van Terry Woods prachtig door hem gezongen en de medley (8) betreft traditionals. de "spoken words" van "Worms" is geen lied.

een avontuurlijk, divers, gevarieerd album dat door velen als hun beste wordt beschouwd, maar wel wat van de luisteraar vraagt. de wereldmuziek invloeden op "Turkish Song of the Damned", de jazz/folk van het Spaans getinte party-time nummer "Fiesta" en het instrumentale "Metropolis" spreken mij minder aan.

ben meer gecharmeerd van de opener "If I Should Fall from Grace with God" dat in de lijn van voorganger "Rum, Sodomy & the Lash" ligt, de folk medley (8) en de prachtige melodieën van "Fairytale of New York", "Lullaby of London" en "The Broad Majestic Shannon" vernoemd naar de langste rivier van Ierland, over de terugkeer van een Ierse man naar zijn geboortestreek.

de 6 bonus nummers omvatten het instrumentale "The Battle March" (Terry Woods), het aloude "The Irish Rover" (Joseph Crofts) met zang van Shane MacGowan en Ronnie Drew, waarover de laatste opmerkte "I never had to sing anything as fast in my life", de traditional "Mountain Dew" eveneens met zang van beiden, het fraaie, instrumentale "Shanne Bradley" (Shane MacGowan) dat vernoemd werd naar een vroegere vriendin van Shane MacGowan, de brass band sound van "Sketches of Spain" (Jem Finer) en een manische versie van de sea-shanty "South Australia", een nummer dat ik ooit live hoorde tijdens een concert van de Dubliners met zang van hun banjospeler Barney McKenna, maar dat terzijde.

deelcitaat uit de liner notes (Gavin Martin)

"If I Should Fall from Grace with God" entered the UK album charts at number 3 on its release in January 1988. By this time Joe Strummer, a substitute for the ailing Phil Chevron, had joined the band on tour. When they came to play London's Town and Country Club that March, a week long run before a total of 17.000 fans, they were also joined by Kirsty MacColl, Steve Earle and former Specials man Lynval Golding.

But not everyone wanted to party with the Pogues, in November 1988 the band became the first group to fall foul of a government ban on broadcasting statements by terrorists or their supporters. The song that caused the group to be blacklisted by the IBA (Independent Broadcasting Authority) was "Birmingham Six", a withering condemnation of the justice system that had incarcerated, what would soon prove to be the wrong men for the Birmingham pub bombings"

Kaapverdië, voorheen een Portugese kolonie dat in 1975 onafhankelijk werd, is niet het eerste land waar je aan denkt als het om wereldmuziek (vreemde uitdrukking eigenlijk) gaat.

op deze fraaie verzamelaar staat muziek in de genres "Morna" en het iets snellere "Coladeira", improvisaties op de Portugese fado en muziek uit Brazilië en Argentinië (sambas en tango). zangeres Cesaria Evora is een grootheid in dat genre, maar ook de componist/muzikant Luis Morais en de zanger Bana, ook wel de koning van de "Morna" genoemd, waren/zijn grootheden in eigen land. de band Voz de Cabo Verde (Cabo Verde Show) was de eerste band die Kaapverdische muziek populariteit bezorgde in Afrika en Europa.

veelal melancholische muziek, prachtig ingekleurd met o.a. bescheiden percussie, gitaren, viool, fluit, trompet en voorzien van fraaie solo of meerstemmige zang. op deze verzamelaar staan 5 traditionals en voor de rest eigen liederen die qua stemming wisselen van rustgevend, weemoedig en zwoel tot levendig en een enkele keer vrolijk, zoals het aanstekelijke "Cutch Cutch" van Amandio Cabral.

als je dit album meerdere malen achter elkaar beluister komen de pareltjes vanzelf boven drijven. deze muziek zal de liefhebbers van de Buena Vista Social Club, Ibrahim Ferrer e.d. waarschijnlijk nooit bereiken, maar is het beluisteren meer dan waard.

citaat uit de liner notes van Vasco Martins:

"The "Morna" may well have stemmed from a musical form called "Lundum", which came from Africa, most likely from Angola. For musicologists, the Portuguese Fado has the same origins, along with certain types of Brazilian songs. This Fado - Modinha - Morna triangle is so clearly drawn that it's obvious they must have the same origin.

From the 1870's-90's onwards, we know for sure that the Morna came under two influences, the first of which was the emerging Fado. The other influence was the music from Brazil and Argentina, particularly by composers B. Leza and Luis Rendall, both born on the island Sao Vicente.

"Going from Boa Vista Island, where it probably first appeared, via the islands of Brava and Sao Vicente, the Morna, gradually became the national sound, that of all the islands, closest to the deepest feelings of the Cape Verde people"

waar vaak over het moeilijke tweede album wordt gesproken, is daar bij dit album van de Pogues geen sprake van. "Rum, Sodomy & the Lash" overtreft zelfs het debuut. inderdaad meer volwassen en wellicht iets minder "punky" dan het uitzinnige debuut "Red Roses For Me", maar daarom niet minder indrukwekkend.

iets meer authentieke folk op dit album, hoewel het ook hier schuurt en spettert met "The Sick Bed of Cuchulainn", de yells op het instrumentale "Wild Cats of Kilkenny", het gejaagde "Billy's Bones" en de gekte/energie van "Jesse James" en "The Gentleman Soldier".

hoogtepunten zijn er teveel om op te noemen, zoals de ontroerende traditional "I'm a Man You Don't Meet Everyday" met zang van Cait O'Riordan, een nummer met een prachtig verbindende tekst ("So be easy and free when you're drinking with me, I'm a man you don't meet every day"), de Shane MacGowan nummers "Old Main Drag" en "A Pair of Brown Eyes" en de 3 covers "Dirty Old Town" van de Engelse folkie Ewan McColl, "Navigator" van de Ierse songwriter Phil Gaston (een vriend van de band) en het kippenvel bezorgende anti-oorlogslied "The Band Played Waltzing Matilda" van de Schotse folkie Eric Bogle, een nummer met een tekst dat helaas nog steeds actueel is.

op dit magistrale album speelden als gastmuzikanten verder mee Tommy Keane (Uileann Pipes), Henry Benagh (fiddle) en Dick Cuthell (horns).

wat mij betreft net iets beter dan het debuut en iets minder gepolijst dan de bewierookte opvolger "If I Should Fall from Grace with God". "Rum, Sodomy & the Lash" is uitgegroeid tot een tijdloze, inmiddels 40 jaar oude klassieker.

de re-issue (2004 label WEA) klinkt kristalhelder en bevat 6 bonus tracks, alle 4 nummers (14 t/m 17) van de EP "Poguetry in Motion" (1986), waaronder de prachtige ballad "A Rainy Night in Soho". 13 en 18 zijn b-kantjes van singles. een zeer welkome aanvulling.

deelcitaat uit de liner notes (David Quantick)

"The real legacy of Rum, Sodomy & the Lash" is that it gave a new vitality to the music it came from. Not, of course, that everyone was happy. "When we put out the second album" Phil Chevron once said, "we had a press conference in Dublin, where there was a certain group of people who were opposed to whatever we were trying to do because we were plastic paddies. We had people who just challenged the whole thing from the fore of the press conference. "What you are doing is bastardising Irish music".

But all that was about to change forever. For now, people who had never grown up with folk music suddenly discovered Irish roots. People who had associated the accordion and banjo with dull family weddings found new life in old songs. Live music became exciting once more. And nobody would ever be bored by a banjo again"

Shane MacGowan (R.I.P. 30-11-2023)

op "Hell's Ditch" revancheren de Pogues zich voor de matige voorganger "Peace and Love". waar op dat album veel nummers werden geschreven door andere bandleden, is er op dit album gelukkig meer ruimte voor de composities van het muzikale genie (wijlen) Shane MacGowan, veruit de beste songwriter van dit gezelschap.

liefst 9 bovengemiddeld goede songs van Shane MacGowan waarvan 3 (nummers 1,4 en 11) co-written met Jem Finer, aangevuld met 2 nummers van Terry Woods, "Rainbow Man" en "Six to Go" waarvan de laatste de meeste indruk maakt plus "The Wake of the Medusa" van Jem Finer en de instrumentaal uitgevoerde traditional "Maidrin Rua".

5 sterren voor de prijsnummers "The Sunnyside of the Street", "Sayonara", "Summer in Siam" en het heerlijk wiegende met een prominente rol voor de accordeon uitgevoerde "5 Green Queens & Jean", waar het titelnummer "Hell's Ditch", "Rain Street" en "House of the Gods" niet of nauwelijks voor onder doen.
het broeierige, ietwat dreigende met Spaanse invloeden doordrenkte "Lorca's Novena" ervaar ik als 1 van de mindere nummers.

van de 7 bonus tracks steken "Whiskey In the Jar" een duet met Ronnie Drew van de Dubliners
en het meesterlijke "Rainy Night in Soho" wellicht 1 van de mooiste ballads ooit, er bovenuit. "Infinity" en "Squid Out of Water" beide nummers van Shane MacGowan bieden niet van de van hem bekende kwaliteit. ook de 2 nummers van Jem Finer "Bastard Landlord" en "Curse of Love" maken weinig indruk.
het aanstekelijke "Jack's Heroes" (Stacy/Woods) is een hommage aan het Ierse voetbalteam dat destijds onder leiding stond van coach Jack Charlton.

"Hell's Ditch" is een waardig afscheid in de originele line-up van de band met Shane MacGowan.

Album werd geproduceerd door Joe Strummer

het vierde album van de Pogues kun je gerust onsamenhangend en wisselvallig noemen. een flinke teleurstelling na de 3 voorgaande, uitstekende albums.

slechts 6 nummers (2,5,7,8,11 en 14) van Shane MacGowan die als songwriter kennelijk niet in zijn beste periode zat waarvan er 3 kwalitatief bovenuit steken "White City", "Cotton Fields" en "London You're A Lady", hoewel ook "Boat Train" nog enigszins doet denken aan de hoogtijdagen van de groep.

voor de rest een groot aandeel voor de andere bandleden in de overige 8 nummers, waarvan de 2 traditionele folk liedjes van Terry Woods "Young Ned of the Hill" en "Gartloney Rats" en het sterke, melancholische "Misty Morning, Albert Bridge" van Jem Finer de middelmaat ontstijgen.

van de 6 bonus tracks zijn de traditional "The Limerick of Rake" met zang van Shane MacGowan en "Everyman Is a King" (R. Kavana/T. Woods) het beluisteren waard.

Album werd geproduceerd door Steve Lillywhite
Recorded at RAK Studios, London

"Dedicated to the memory of the 95 people who died at Hillsborough Football Ground"

citaat uit de liner notes (David Quantick) bij de re-issue (2004)

"Like its predecessor "If I Should Fall From Grace With God", "Peace and Love" was produced by Steve Lillywhite. But where "If I Should Fall" introduced the world and the Pogues to each other, and finally gave the band the international platform that they deserved, "Peace and Love" was an indicator of a much more difficult time in the Pogues' career.

For a start, they were now a big band. "Fairytale of New York" had been a massive hit, selling 200.000 copies in the US alone. The Pogues were admired by their peers, as everyone from Bruce Springsteen to Matt Dillon lined up to praise them appear in the videos or offer them tour supports. The world was theirs for the taking; the only problem was, they didn't really want it"

vanwege de fraaie arrangementen, de net iets betere composities en de mooie productie bevalt dit album mij iets beter dan haar debuut "Sea Sew".

10 eigen liedjes van Lisa Hannigan waarvan 3 (nummers 1,5 en 10) co-written met de Ierse muzikant/songwriter/producer Gavin Glass.

uitgezonderd het melodieuze "A Sail" valt de 1e helft mij wat tegen met de iets te vol geproduceerde liedjes "Home" en "Knots", de vele oh-oh's en ah ah's op "What'll I Do" en het weinig indrukwekkende duet "O Sleep" met Ray Lamontagne.

mijn voorkeur gaat naar de meer ingetogen liedjes op de 2e helft van dit album met het tedere, klein gehouden "Little Bird" en het titelnummer "Passenger" met accenten van haar banjo spel, viool en de op het eind wegstervende trompet klanken als hoogtepunten. ook het melancholische "Safe Travels" met een halverwege invallende tweede stem en de subtiele, piano ballad "Nowhere to Go", beide liedjes mede ingekleurd met bescheiden strijkers, zijn nummers die beklijven.

onder de gastmuzikanten bevinden zich o.a. de Engelse folkie John Smith, die gitaar speelde op "Home" en "Little Bird".

"Passenger" is n.m.m. een album met een langere houdbaarheidsdatum dan het iets meer wisselvallige debuut.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded in Bryn Derwen Studios, Wales & The Church Studios, London

Lisa Hannigan: vocals, guitar, mandolin, ukelele, tenor banjo
Gavin Glass: vocals, piano, rhodes, 5-string banjo, acoustic & electric guitar
Shane Fitzsimmons: double bass, electric bass
Ross Turner: drums, percussion
Donagh Molloy: harmonium, glockenspiel, trumpet
Lucy Wilkins: violin

heb dit ooit bij de release in 2008 een aardig album gevonden van de Iers/Amerikaanse band Flogging Molly die muziek maken in het genre folkpunk, punkfolk of hoe je het wil noemen. 17 jaar later is er van dat enthousiasme weinig over. het is inderdaad allemaal erg veel van hetzelfde met liefst 8 up-tempo nummers die onderling nagenoeg inwisselbaar zijn en dat gaat op een zeker moment vervelen.

hoe aanstekelijk nummers als "Requiem for Dying Song" of "Paddy's Lament" ook mogen klinken, een gebrek aan variatie en met name een gebrek aan goede, memorabele liedjes speelt dit album parten.

het titelnummer "Float" steekt er met kop en schouders boven uit en ook "Us of Lesser Gods" en "The Story So Far" willen enigszins beklijven, maar die kunnen niet voorkomen dat dit album zelden in de speler beland.

Album werd geproduceerd door Flogging Molly en Ryan Hewitt
Recorded a Grouse Lodge Studios, County Westmeath, Ireland
(mixed at The Pass, Los Angeles, California)

waar de voorgangers "A Woman's Heart" en "A Woman's Heart 2" uitsluitend muziek bevatten van Ierse zangeressen en instrumentalisten (Sharon Shannon) staan er op dit album ook nummers van Amerikaanse zangeressen (Cathie Ryan, Dolly Parton en Alison Krauss) met Angelsaksische roots.

wat minder authentieke folk op deze compilatie dan op de voorgaande albums met de Keltische pop-rock van The Corrs, de folk-pop liedjes van o.a. Cara Dillon, Juliet Turner en Eleanor McEvoy, de folk-rock wals van Mary Coughlan en de overigens prachtige, tedere opener "This Is to Mother You" van Sinead O'Connor, dat gecoverd werd door Emmylou Harris en Linda Ronstadt op hun duo album "Western Wall: The Tucson Sessions".

mijn voorkeur gaat naar de meer puur "folky" nummers, zoals de traditional "Spanish Lady" van Maighread & Triona Ni Dhomhnaill, "Carrick-a-rede" van Cathie Ryan of het anti-oorlogslied "Where Have All the Flowers Gone" (Pete Seeger/Joe Hickerson) met geweldige zang van Dolores Keane.

andere hoogtepunten zijn de bijdragen van Eva Cassidy "Fields of Gold" (Sting), Alison Krauss met haar versie van de gospel traditional "Down to the River to Pray" bekend van de soundtrack "O Brother Where Art Thou", de traditional "In the Sweet By and By" ontroerend mooi gezongen door Dolly Parton en de wonderschone "hidden track" A Woman's Heart" (Eleanor McEvoy) met zang van Emmylou Harris en Mary Black.

daar staan wel wat skip momenten tegenover, zoals de Bob Dylan cover "To Ramona" van Sinead Lohan, de mierzoete ballad "The Lark in the Clear Air" van Cara Dillon en een instrumentaal nummer van Sharon Shannon. ook het door synthesizers gedragen "Mystic Lipstick" (Jimmy McCarthy) bekend in de versie van Christy Moore en dat ook werd opgenomen door Mary Black, met weliswaar prachtige zang van Maura O'Connel, wil niet bekoren.

ondanks de aanwezige pareltjes een licht tegenvallend deel 3 van deze trilogie.

heb deze als "Stories We Could Tell" (The RCA Recordings) uitgave 1996 op het label Camden met alle 12 nummers van dat album aangevuld met 8 van de 12 nummers van het album "Pass the Chicken and Listen" (1972).

moest bij deze 20 nummers denken aan een schrijfsel van Tonio die ik hierbij citeer "een sterke song kan alles doorstaan, zoals een matige of slechte uitvoering of zelfs een slechte cover, maar een zwak nummer wordt nooit iets, zelfs met de beste zangers en muzikanten".

daar is wat voor te zeggen en zoiets ervaar ik bij de kwaliteit van meerdere nummers op deze compilatie, ondanks de waslijst aan gerenommeerde muzikanten die aan de nummers meewerkten. zelfs het meesterlijke gitaarwerk o.a. Clarence White en Ry Cooder kan dit niet verhelpen. voeg daar aan toe de wat rammelende, rommelige productie van Chet Atkins.

gunstige uitzonderingen zijn "Green River" (D. & P. Everly), "Christmas Eve Can Kill You" (D. Linde) en het niet kapot te krijgen "The Brand New Tennessee Waltz" van Jesse Winchester, 1 van de weinige transparant geproduceerde nummers met alle ruimte voor de prachtige vocalen van de Everly broers.

de nummers van "Pass the Chicken and Listen" bevallen mij net iets beter en de productie van dat album lijkt wat minder dicht geplamuurd dan die van "Stories We Could Tell". de melodie van "Lay It Down" (Gene Thomas) dat sommigen zullen herkennen als Zoek Jezelf een hitje van Kooten & De Bie, blijft wel hangen, maar het zijn vooral de ballads "Husbands and Wives" (Roger Miller) en "Somebody Nobody Knows" (Kris Kristofferson) die indruk maken.

helaas maken de covers van het wel erg zoete "Sweet Memories" (Mickey Newbury), "Ladies Love Outlaws" (Lee Clayton) en "Stories We Could Tell" (John Sebastian) weinig indruk en benaderen deze versies de kwaliteit van het origineel niet. ook hun versie van de rock 'n roll klassieker "Not Fade Away" (Buddy Holly/Norman Petty) wil niet echt beklijven.

ben geen die-hard fan van de EB maar ik mis hier toch wel de sprankeling en magie van hun vroege albums.

(deel) citaat uit de liner notes (J.T. '96) waaruit blijkt dat de muziek recensenten uit die tijd er kennelijk anders over dachten:

"In the early 70's they signed to RCA Records with the intention of recording again, both together and as solo artists. They released two highly acclaimed albums "Stories We Could Tell" and "Pass the Chicken and Listen". Both were produced by Chet Atkins who had previously worked with the brothers at Columbia Records in the 1950's. The finest tracks from both of those landmark records are featured on this compact disc. The albums were described as a "dazzling example of country rock in the Everly style". Although the albums were highly acclaimed by critics, sadly, it was not enough to prevent the brothers from splitting up their long partnership in 1973".

een verzamelaar met uitsluitend Ierse artiesten/zangeressen. de opvolger van "A Woman's Heart" uit 1992 dat in Ierland uitgroeide tot 1 van de best verkochte albums ooit. de muziek biedt veel van hetzelfde. niet verwonderlijk aangezien 5 van de uitvoerende artiesten (Mary Black, haar zus Frances Black, Dolores Keane, Maura O'Connell en Sharon Shannon) ook bijdragen leverden aan dat album.

hoogtepunten zijn wat mij betreft de nummers van Mary Black, het mid-tempo "Saw You Running" (Thom Moore) met op accordeon Pat Crowley en de onvolprezen gitarist Declan Sinnott, bekend van zijn werk met Christy Moore en de pracht ballad "If I Gave My Heart to You" (Jimmi Chi) een duet met Shane Howard met een fraaie bijdrage van wederom Declan Sinnott op slide gitaar. ook het in het Iers Gaelic door Maighread Ni Dhomhnaill gezongen authentiek klinkende "A Maithrin Dhileas" met Donal Lunny (bouzouki & gitaar) hoort daarbij.

verder 2 verdienstelijke covers van Nanci Griffith nummers, "Talk to Me While I'm Listening" en "Trouble in the Fields" en een fraaie versie van "Western Highway" (Gerry O'Beirne) van Maura O'Connell.

helaas ook wel wat mindere nummers, zoals de pop/folk van Sinead Lohan, de 2 instrumentale nummers van de virtuoze accordeoniste Sharon Shannon en een matige jazzy folk vertolking van de ballad "I Can't Make You Love Me"(M. Reid/A. Shamblin) door Mary Coughlan, een versie die in de schaduw staat van Bonnie Raitt's prachtversie van dat nummer.

het intense door haar zelf geschreven en prachtig gezongen "Three Babies" van Sinead O'Connor is een wat vreemde eend in de bijt en past niet echt bij de "flow".

de 3 Mary Black nummers zijn afkomstig van haar EP "Saw You Running" (1994), een EP met 4 nummers waarvan "Another Day" op dit album ontbreekt.

het is op deel 2 tevergeefs zoeken naar een echt prijsnummer in de vorm van het gelijknamige "A Woman's Heart" dat op de voorganger staat met zang van Eleanor McEvoy en Mary Black.

op de hoes staat een schilderij "Women On The Hillside" van de Ierse schilder/schrijver/nationalist George Russell uit de collectie van het Armagh County Museum.

"A Woman's Heart" supports the Arthritis Foundation of Ireland in improving the quality of life of the one in seven men, women and children who have this painful disease"

"Hearts and Bones" is het zoveelste bewijs van Paul Simon's buitengewone songwriters kwaliteiten of zeg maar een "master class song writing".

Paul Simon tovert op dit album weer de ene na de andere prachtmelodie uit zijn hoed, waar hier op MuMe over de muziek en teksten al genoeg over gezegd is en mij graag aansluit bij de merendeels positieve berichten.

vandaar dat ik het hou bij de waardering van de nummers:

"Hearts and Bones", "Think Too Much (B)" 5
"Allergies", "Song About the Moon", "Train In the Distance", "Rene and Georgette Magritte etc", "The Late Great Johnny Ace" 4,5
"When Numbers Get Serious" 4
"Think Too Much (A)", Cars Are Cars" 3,5

een schitterend "laid back" album in de positieve zin van het woord. de 2011 reissue op cd (Sony Music) klinkt als een klok met los van de fraaie uitvoeringen van de liedjes alle ruimte voor de geweldige lead zang van Paul Simon en de door hemzelf ingezongen backing vocals.

de 4 bonus tracks (all previously unissued) zijn zeer de moeite waard. 3 wonderschone "less is more" akoestische demo's (12 t/m 14) plus het ingetogen, spaarzaam geinstrumenteerde "Shelter of Your Arms". een nummer dat veel meer bij de sfeer van dit album past dan "Think Too Much (A)"of "Cars Are Cars".

heb een zwak voor de Afro-Amerikaanse bluesman Taj Mahal wiens muziek ik al ruim 50 jaar volg.
een muzikant met een enorme staat van dienst die op zijn latere albums ook experimenteerde met genres als calypso, caribbean, reggae en zelfs muziek uit Hawaï.

op deze "Hidden Treasures" staat onvervalste blues, zowel akoestisch als elektrisch gespeeld, zoals die op zijn vroege albums uit de eind 60's, begin 70's werd uitgebracht.

cd 1 (nummers 1 t/m 12) bevat alternatieve versies van oude nummers die de originele albums niet haalden en dus niet eerder in deze versies verschenen en een enkel "nieuw" nummer als de Dylan cover "I Pity the Poor Immigrant"

tracks 1 t/m 4 opnames uit 1970 met o.a. The Dixie Flyers, Jesse Ed Davis (electric guitar), Jim Dickinson (piano) en Michael Utley (organ)
tracks 5 en 6 opnames uit 1969 met o.a. Jesse Ed Davis (electric guitar & piano), Gary Gilmore (bass) en Chuck "Brother" Blackwell (drums)
tracks 7 t/m 9 opnames uit 1971 met o.a. Howard Johnson (tuba), John Hall (electric guitar), Bill Rich (bass) en John Simon (piano)
alle 9 nummers geproduceerd door David Rubinson

tracks 10 t/m 12 opnames uit 1973 met Taj Mahal (vocals, guitar, banjo & harmonica, Hoshal Wright (electric guitar) en Eric Ajaye (bass) geproduceerd door de New Orleans r&b legende Allen Toussaint

leuk om erbij te hebben maar geen essentiële uitgave, aangezien de meeste nummers reeds eerder op zijn reguliere albums verschenen.

cd 2 (nummers 13 t/m 22) bevat live opnames uit 1970 van een concert in de Royal Albert Hall, Londen waar Taj Mahal destijds opende voor zijn label maatjes Johnny Winter en Santana.

de opener "Runnin By the Riverside" (Trad) is een a-capella nummer gevolgd door het akoestische "John, Ain't It Hard" (Taj Mahal) waarna het na de band introductie losbarst met stevige, elektrische stadsblues en alle nummers daarna als een bruisende, spontane jam sessie over het voetlicht worden gebracht met 4 eigen nummers van Taj Mahal waarvan "Big Fat" co-written met Jesse Ed Davis, de traditional "Oh Susannah" plus een aantal covers "Diving Duck Blues" (Sleepy John Estes), "Checkin' Up on My Baby" (Sonny Boy Williamson) en een cover (track 21) van "Bacon Fat" (Robbie Robertson/Garth Hudson).

het is met name cd 2 met de live opnames die deze dubbelaar de moeite waard maken. alhoewel w.m.b. de ultieme live versies op zijn live klassieker "The Real Thing" staan, waar de muziek is uitgebreid met een brass band. 3 nummers van cd 2 "John, Ain't It Hard", "Sweet Mama Janisse" en "Diving Duck Blues" staan eveneens op die klassieker.

de muzikanten op "Live At the Royal Albert Hall" (April 18, 1970)

Taj Mahal: vocals, national steel-bodied guitar, harmonica
Jesse Ed Davis: electric guitar
John Simon: piano
Bill Rich: bass
James Karstein: drums

Don Everly was 46 jaar en Phil Everly 44 jaar toen zij in 1983 samenkwamen voor 2 uitverkochte, achteraf historische optredens in de Royal Albert Hall, Londen. dit reünie concert kan je gerust een uniek tijdsdocument noemen.

heb deze op 1 cd label Emporio (verzamelaar 1995) met helaas slechts 23 nummers, waarop o.a. nummers 10 t/m 15 ontbreken. van de 1e medley ontbreekt eveneens "I Wonder If I Care As Much". "Maybe Tomorrow" staat niet vermeld op het hoesje maar staat dan weer wel op de cd. de 2e medley hier als 1 nummer (9) vermeld, staan er als 3 aparte nummers op.

de broers brengen vele klassiekers ten gehore met de hulp van een prima begeleidingsband waaronder meester gitarist Albert Lee. hun samenzang is na al die jaren verrassend goed en klinkt als vanouds ongeëvenaard.

veel liedjes werden geschreven door het vermaarde songwriter's duo/echtpaar Felice & Boudleaux Bryant, die verantwoordelijk waren voor vele hits van de Everly Brothers, die in 1984 nog een hit scoorden met het Paul McCartney nummer "On the Wings of a Nightingale" afkomstig van het album EB 84, dat door Dave Edmunds werd geproduceerd.

er is opvallend weinig aandacht op MuMe voor de solo albums van zowel Don als Phil Everly, maar dat zal zo z'n redenen hebben. ken deze albums niet.

van 4 van de artiesten/bands op dit album verschenen eerder nummers op de voorganger "Homeland" (1987) dat destijds vermoedelijk in het kielzog van het succes van Paul Simon's "Graceland" (1986) werd uitgebracht.

op dit album is een mix van Zuid-Afrikaanse muziek stijlen te horen, waaronder 2 instrumentale township jive (mbaqanga) nummers van de Soweto band Boyoyo Boys die meewerkten aan het nummer "Gumboots" ("it was a track from an album by their band which first attracted Paul Simon to African music in 1984, resulting in the album Graceland").

hoogtepunten zijn de nummers van Dilika (beide chants), Nkuku & Jopie Sisters, een gezelschap afkomstig uit Noord Transvaal, maar bovenal de 2 nummers met wonderschone koorzang van het Zoeloe kerkkoor Ivangeli Loxolo, waarbij de afsluiter "Isikhalo" nog steeds kippenvel bezorgt.

ook de a-capella zang van het mannelijke Zoeloe koor Newcastle Five Roses, afkomstig uit het mijnstadje Newcastle (provincie Natal) en het aanstekelijke met fraai accordeonspel voorziene nummer van Molahlehi maken indruk, zoals vrijwel alle nummers dat doen.

slechts een 3-tal nummers beklijven minder, de township jazz van Percy Kay en de nummers van de band Makhweru die met hun "moderne" mix van Afrikaanse muziek met westerse pop invloeden en gebruik van synthesizers minder goed op dit afwisselende, kleurrijke album passen.

deze verzamelaar was destijds reden om mij meer in Afrikaanse muziek te verdiepen, waar heel veel moois viel/valt te ontdekken.

Album werd geproduceerd door Clive Risko

het laatste studio album van dit legendarische gezelschap in de originele line-up inclusief Robbie Robertson.
uitgezonderd Garth Hudson telde de band 4 prima zangers, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de zang van Rick Danko en Levon Helm.

8 nummers van Robbie Robertson waarvan "Street Walker" co-written met Rick Danko plus 2 covers het up-tempo, stuwend rockende "Ain't That a Lot of Love" met een fraaie blazerssectie, bekend in de versie van soul legendes Sam & Dave en een versie van het aloude "Georgia On My Mind" (Hoagy Carmichael) waar de meningen over verdeeld zijn.

als je er onbevangen naar luister en hun klassiekers buiten beschouwing laat, blijkt dit een prima album te zijn. fraaie ballads als "Let the Night Fall" met zang van Levon Helm en "Christmas Must Be Tonight" worden afgewisseld met typische "vintage" Band nummers als "Street Walker" met zang van Rick Danko en het karakteristieke gitaarspel van Robbie Robertson,"The Saga of Pepote Rouge" met eveneens zang van Rick Danko of het up-tempo "Knockin' Lost John" met de van hun kenmerkende meerstemmige zang.

het up-tempo "Livin' in a Dream" met wederom Levon Helm als lead zanger sluit "Islands" sterk af.

Album werd geproduceerd door The Band
Recorded at Shangri-La (Malibu) & Village Recorders (Los Angeles)

(deel) citaat uit de liner notes van Chris Morris (Billboard Magazine)

"With the exception of the soundtrack album to Martin Scorsese's film of the Band's final concert, "The Last Waltz" (issued as a three-LP set by Warner Bros. in 1978), "Islands" would mark the last time the five original members of The Band would appear together on record. By the time of "Islands" release, the group had already hung up its rock 'n roll shoes-- The Last Waltz concert at Winterland in San Francisco on Thanksgiving 1976 was its last hurrah on stage. They would subsequently regroup as a touring unit in 1984, but without guiding light Robbie Robertson"

een live album van dit folk gezelschap/kwartet met folk legende Pete Seeger in de gelederen, dat op kerstavond 1955 werd opgenomen in de Carnegie Hall, New York. op dit album staat de 1e helft van dit concert; de 2e helft van het concert met 18 nummers verscheen op Vol. 2 (1960).

veel door hen bewerkte traditionals en evergreens maar ook een groot aantal liedjes die toegeschreven werden aan Paul Campbell, een pseudoniem voor de liedjes die de bandleden gezamenlijk schreven.
daarnaast covers van o.a. "Woody's Rag and 900 Miles" (Woody Guthrie) met fraai fingerpicking gitaarspel en de traditional "Greensleeves", beide instrumentale nummers.

alle overige nummers zijn met zang afwisselend lead gezongen door de mannelijke groepsleden en zangeres Ronnie Gilbert aangevuld met de voor de groep exemplarische fraaie, meerstemmige zang.

de opener "Darling Corey" met fraaie banjo klanken zet meteen de toon als hun stemmen kort daarna invallen, waarna de ballad "Kisses Sweeter Than Wine" volgt.

de groep zingt op dit album ook een aantal internationale volksliedjes zoals het in het Spaans gezongen "Venga Jaleo", het aloude "Wimoweh" een nummer van de Zuid-Afrikaan Solomon Linda, een Hebreeuws lied "Shalom Chaverim" en zelfs een Indonesisch kinderslaapliedje "Suliram (I'll Be There)".

"Sixteen Tons" is een cover van de c&w singer/songwriter Merle Travis. het album sluit af met het bekende "Goodnight Irene" (Huddie Ledbetter/John Lomax).

"Pay Me My Money Town" werd door Bruce Springsteen gecoverd op zijn album "We Shall Overcome" (The Seeger Sessions).

het zal niet ieders "cup of tea" zijn, maar zoals Supersid hierboven al aangaf "voor liefhebbers van vroege folk een must".

Pete Seeger: tenor vocal, banjo
Ronnie Gilbert: alto vocal
Lee Hays: bass vocal, baritone vocal
Fred Hellerman: baritone vocal, guitar

citaat uit de liner notes (Nancy Toff) bij de Vanguard re-issue (1988)

"In 1952, at the height of the McCarthy era, the group was blacklisted, an FBI informant testified that they were communists, and though the accusation could not be proved, it forced the Weavers to disband. They reassembled three years later, and the legendary 1955 Carnegie Hall Christmas Concert heard on this record was a huge success despite their 3-year absence from the public eye. Seeger left the group in 1958 to expand his solo career, but the Weavers continued to prosper despite several changes in personnel. The group broke up in 1963, but came together again for a series of reunions at Carnegie Hall. The 1981 concert was filmed by the public television documentary "Wasn't That a Time".

wederom een prachtig album van dit Amerikaanse folk kwartet. mede oprichter Pete Seeger had de groep in 1958 verlaten en zijn vervanger Erik Darling werd door hemzelf aanbevolen.

veel door de Weavers bewerkte traditionals en een aantal covers van o.a. "Rally Round the Flag" (George Root) dat later ook door Ry Cooder werd gecoverd op diens album "Boomer's Story", het aanstekelijke "Jackhammer John" (Woody Guthrie) en "Which Side Are You On" later gecoverd door Natalie Merchant op haar folk album "The House Carpenter's Daughter".

op dit album staan diverse Amerikaanse evergreens (arbeid, gospel en protest liedjes) maar ook een nummer "Brother Can You Spare a Dime" over de "Big Depression" in de jaren 30 en een kinderliedje als "Bye, Baby, Bye".

de mannelijke leadvocalen worden afgewisseld met die van zangeres Ronnie Gilbert met verder prachtige samenzang en fraaie vraag en antwoord zang op liedjes als "We're All Dodgin" en "Get Along Little Dogies".

hoogtepunten zijn o.a. de "jubilee songs" "When the Stars Begin to Fall" en "True Religion", maar feitelijk luisteren voor de liefhebber alle nummers lekker weg.

de Weavers maakten authentieke, pure folk met teksten die regelmatig het hart van de luisteraar raken en bestonden ten tijde van dit album uit Lee Hays, Fred Hellerman, Ronnie Gilbert en Erik Darling.

om een idee te geven over waar de band voor stond, hierbij de liner notes (Studs Terkel) bij het nummer "Which Side Are You On"

"Though the melody may have been hymnal in origin, the words reflected the harsh challenge that faced the hard-pressed miners of "Bloody Harlan". The town of Harlan, center of the coalmining Harlan County in East Kentucky, was one of the most notorious of ironclad "company towns". Any attempts of the miners to form a union were met with violent armed repression, and not until 1941 did the United Mine Workers succeed in unionizing the mines".

aangezien hun originele albums moeilijk verkrijgbaar zijn, bieden dit soort verzamelaars uitkomst voor de liefhebber, zoals in dit geval deze cd re-issue uit 1997 op het vermaarde Vanguard label.

deze verzamelaar telt liefst 12 nummers van het album "At Home" (1959) en 4 nummers (5,8,13 en 15) van het album "Travelling On" (1959).

veel eigen nummers van The Weavers plus een aantal covers, waaronder "This Land Is Your Land" (Woody Guthrie), "Wild Goose Grasses" (John Allison) en "Tina" (Marlon Roberts).

"Erie Canal" en andere liedjes van de als links bekend staande, sociaal bewogen activist (wijlen) Pete Seeger zouden later gecoverd worden op het eerbetoon "We Shall Overcome" (The Seeger Sessions) van Bruce Springsteen. "Greenland Whale Fisheries" werd later prachtig gecoverd door The Pogues op hun album "Red Roses for Me".

de leadzang van de zangers wordt regelmatig afgewisseld met de fraaie vocalen van zangeres Ronnie Gilbert voorzien van prachtige, meerstemmige zang met "basic" begeleiding van akoestische gitaren, banjo en tambourine, een enkele keer aangevuld met een trompet zoals op het uitbundige "Tina" of een harmonica op "Gotta Travel On", waar op deze verzamelaar geen "credits" voor te vinden zijn.

hoewel sommigen deze muziek gedateerd en oubollig zullen vinden, dien je de muziek van dit folkgezelschap in de context van die tijd te plaatsen ofwel "The Weavers laid the groundwork for the folk movement of the late 50's and early 60's".

Pete Seeger: banjo, tenor vocal
Ronnie Gilbert: alto vocal
Lee Hays: bass, baritone vocal
Fred Hellerman: guitar, baritone vocal

het vierde solo album van de destijds 34-jarige Paul Simon. naast de bekende nummers (1,2 en 4) werd ook "Gone at Last" een hit in de V.S.

ben nooit zo gecharmeerd geweest van de melodie van "My Little Town". een nummer dat samen met het titelnummer opgenomen werd met muzikanten van de befaamde Muscle Shoals Rhythm Section, dus hetgeen wat gaucho hierboven beweerde klopt.

behalve het titelnummer en "50 Ways to Leave Your Lover" dat ik tot 1 van zijn mooiste nummers ooit reken, zijn (althans voor mij) de sterkhouders het ingetogen miniatuurtje "Night Game" met Toots Thielemans op harmonica, de up-tempo rock gospel "Gone at Last" met Phoebe Snow en de Jessy Dixon Singers en het lieflijke "Have a Good Time" met een background vocal van Valerie Simpson.

op "Some Folks' Lives Roll Easy" hadden de strijkers achterwege mogen blijven en ook "You're Kind" beklijft wat minder.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich allerlei klasbakken uit die tijd, o.a. Steve Gadd/Grady Tate (drums), Hugh McCracken (acoustic & electric guitar), Tony Levin (bass) en de saxofonisten Mike Brecker/Dave Sanborn/Phil Woods.

de 2 bonus tracks voegen zeker iets toe. een prachtige demo-versie van het sterke "Slip Slidin' Away" en de energieke, uitbundige demo van de gospel "Gone at Last" met alle ruimte voor de zang van de Jessy Dixon Singers overtreft wat mij betreft de album versie.

de tekst van de fraaie piano ballad "Silent Eyes" geeft 50 jaar later in het huidige tijdsbestek wel reden tot "food for thought":

Silent Eyes, Watching, Jerusalem, Make her bed of stories
Silent Eyes, No one will comfort her, Jerusalem, Weeps alone
She is sorrow, Sorrow, She burns like a flame, And she calls my name
Silent Eyes, Burning, In the desert sun, Halfway to Jerusalem
And we shall all be called as witnesses
Each and every one
To stand before the eyes of God
And speak what was done

stem geplaatst

meesterlijk, grensverleggend album van Paul Simon. mijn kennis van Afrikaanse muziek beperkte zich tot het uitkomen van dit album in 1986 tot een nummer als "Pata Pata" van Miriam Makeba.

"Graceland" opende mijn oren voor dat genre en had destijds flink wat impact op mijn muziekbeleving tot dusverre. met name de nummers en de samenwerking met Afrikaanse muzikanten maakten een enorme impact. nummers als "The Boy in the Bubble", "Gumboots", "Diamonds on the Soles of Her Shoes", "Homeless" en "Crazy Love" maakten met hun "nieuwe" klanken een verpletterende indruk, waarbij het gitaarspel van Chikapa "Ray" Phiri niet onvermeld mag blijven.

de 2 laatste nummers waarop Paul Simon volgens eigen zeggen was "searching for a musical connection to home" en samenwerkt met Amerikaanse muzikanten op "That Was Your Mother" met de de Lousiana zydeco band van Rockin' Dopsie en "All Around the World etc" met Los Lobos hebben mij altijd minder aangesproken.

op nummers als "Graceland" en "Under African Skies" een prachtig duet met Linda Ronstadt zijn de (Zuid) Afrikaanse invloeden op de muziek minder expliciet, maar beiden zijn wat mij betreft 5 sterren nummers. en ja, ook het overbekende "You Can Call Me Al" blijft 1 van de favoriete nummers van dit baanbrekende album.

waar een album als "Rhythm of the Saints" na al die jaren nog steeds muzikale geheimen lijkt prijs te geven, doet "Graceland" dat minder. in die zin is dit door mij grijs gedraaide album een beetje slachtoffer van zijn eigen succes.

folk bands als The Weavers, The Kingston Trio (met John Stewart), The Four Brothers, The Highwaymen en niet te vergeten Woody Guthrie domineerden de Amerikaanse folk scene in de 50's en vroege 60's. zeg maar voordat folkies als Bob Dylan en Simon & Garfunkel hun debuut albums uitbrachten.

op dit album met live opnames uit de 50's en 60's staan voornamelijk door religie geïnspireerde, veelal Afro-Amerikaanse traditionals, een aantal eigen nummers zoals "If I Had a Hammer" (Hays, Seeger) maar ook traditionals als "You Made Me a Pallet on the Floor" dat o.a. bekend werd in de versie van blues legende Mississippi John Hurt.

de authenticiteit en puurheid van hun muziek straalt van dit album af met fraaie lead zang van zangers Gilbert Hays, Pete Seeger en zangeres Ronnie Gilbert slechts begeleid door akoestische gitaren en banjo, aangevuld met prachtig harmoniërende, meerstemmige zang.

(deel) citaat uit de liner notes (Ronny Schiff) bij de Vanguard re-issue 1997

"It was the music of the Weavers and their compatriots that gave voice to the most important movement of the 20th century - human rights. And the Weavers paid deeply for it. For although the 50's have been glorified as a bucolic, happy-go-lucky, prosperous time, what is to be remembered is that this was a painful time in American history: segregation still existed, women did not have full rights, the environment was being decimated, the threat of nuclear war was real and those in power were convinced that there was a dangerous Commie under every bed.

The Weavers were formed in 1948 by activist/songwriter/banjoist/song archivist/singer Pete Seeger and singer/songwriter Lee Hays. Hays chose the name of the group: they were weavers of song. Evolving from the get-togethers held in the basement of Seeger's Greenwich Village Home, they were joined by singer/songwriter/guitarist Fred Hellerman and singer Ronnie Gilbert. Seeger and Hayes had some experience performing, they'd been part of the Almanac Singers with Woody Guthrie and Millard Lampell.
When the Weavers started performing, they sang at varied places with a varied repertoire and a social conscience.

Due to the stirrings of McCarthyism and already known for their activism and participation in left wing causes, jobs were scarce for them in 1949. They continued on the charts sporadically until 1954 and they probably would have been on the charts more, but for the "intervention" of Senator McCarthy's House of Un-American Activities Committee.

The group disbanded in 1952 and regrouped in 1955 for their Carnegie Hall Concert. Seeger left in 1958 to pursue his solo concert career and the many causes and interests he supported"

aanstekelijke, ongeremde muziek van 4 bands afkomstig uit het koninkrijk Lesotho, zeg maar een binnenstaat van Zuid-Afrika, waarbij de basis bezetting wordt gevormd door zang en percussie/drums met een prominente rol voor de accordeon aangevuld door basgitaar.

wellicht dat 12 nummers iets teveel van het goede is, want de composities en de uitvoering daarvan lijken onderling sterk op elkaar en dat leidt tot wat eenvormigheid.

hierbij een (deel) citaat uit de liner notes van Robin Hogarth:

"These four bands are all traditional South Sotho or Sheshwe bands, based in the gold-mines of the Orange Free State of South Africa. Their members are migrant mineworkers with their home roots in the majestic mountain land of Lesotho. Their music strongly represents the culture of their people.

On any given weekend or holiday from the miners, one may find one of these bands playing in a dusty mining compound, to the obvious enjoyment of hundreds of their compatriots. Their audience is part of the social event itself, joining in, recalling the sounds and sentiments of home.

The song "The Boy In the Bubble" from Paul Simon's hit album Graceland utilizes South Sotho music and instrumentation. The music is interspersed with whistling, and is both sung and spoken by way of a fast energetic rap. The lyrics themselves are virtually ad-lib, with the singer making up ideas and anecdotes as he goes along, prodding the audience into response and action"

Album werd geproduceerd door Clive Risko

het alweer 17 jaar oude "The Great Ride" van Chris Brecht is typisch zo'n album dat in een ideale (muziek) wereld veel meer aandacht had moeten krijgen.

op "The Great Ride" staan 10 sterke, zelfgeschreven liedjes waarbij ik geen enkel "zwak" nummer kon ontdekken.

authentieke, ongepolijste, soms wat ruwe alt.country/americana gezongen met zijn wat nasaal klinkende stem, begeleid door de heerlijke gitaar riffs van gitarist/producer Brad Rice, die ooit lid was van de bands Whiskeytown (Ryan Adams) en Son Volt, waarbij verder accenten worden gelegd door de Hammond B3 en pedal steel. zijn "road songs" gaan o.a. over zijn omzwervingen per trein door de States of over kortstondige, verloren liefde.

de up-tempo opener "Night Highway 99" zet meteen de toon met een schurende harmonicapartij gevolgd door de fraaie melodie van "Someone Is Gonna Lose" met fiddle spel en harmoniezang van Eleanor Whitmore.

het mid-tempo "Readin' My Mind" verwijst duidelijk naar Bob Dylan met de openingszin "remind me of your blue-eyed son, who's been walking for miles and is still not done". "Belle Streets Midnight" en "Absinthe" zijn lekker rammelende alt.country liedjes met wat bluesrock invloeden.

hoogtepunten zijn (althans voor mij) de akoestische, klein gehouden ballads "Everytime I Think of Her" en "Better Grab My Coat" die doen denken aan het werk van de onvolprezen Townes Van Zandt, waarna het up-tempo "By Train" dit album waardig afsluit.

van Chris Brecht verscheen in 2010 nog een tweede album "Dead Flower Motel", waarna het stil werd.
heb geen idee of de man nog actief is in de muziek. vermoedelijk is hij kopje onder gegaan in het legioen van uit Texas afkomstige singer/songwriters, waar de concurrentie moordend schijnt te zijn.

collega singer/songwriter Josh Gray zei desgevraagd toen ik hem onlangs na een concert van hem hier in het NL clubcircuit sprak ΅that it's very hard to make a living in Austin, Texas" en zei te overwegen de oversteek naar Europa te maken, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Brad Rice & Chris Brecht
Recorded at Bismeaux Studios, Austin, Texas

Chris Brecht: acoustic guitar, harmonica, vocal
Brad Rice: electric guitar
Matt Mollica: hammond b3 organ, backing vocal, piano
Ricky Ray Jackson: pedal steel
Bobby Daniel: bass
Stephen Bres: drums

dat het nooit te laat is om goede muziek te ontdekken, blijkt wel uit mijn eerste kennismaking met de muziek van singer/songwriter Tim Grimm die tevens acteur is.

op "Coyote's Dream" staat prima americana (country/folk) met af en toe een vleugje blue grass. Tim Grimm is een story-teller pur sang met een zeer aangename, prettig in het gehoor liggende, rustgevende stem.

op dit album staan 8 stuk voor stuk sterke eigen liedjes, plus de traditional "Buffalo Skinners" waarop hij de lead zang deelt met de inmiddels 91-jarige folk legende Ramblin' Jack Elliott, een bloedstollend mooie cover van Woody Guthrie's "1913 Massacre" en een nummer "Heaven" van muzikant/producer Jason Wilber, een melancholische "tearjerker" die de muziek van Townes Van Zandt in herinnering roept.

veel "rootsy" ballads met eveneens een prachtig duet "Browning Mountain" met zang van Stacey Earle, en een 5-tal nummers met fraaie backing vocals, waarvan 4 met zijn ex vrouw Jan Lucas en 1 met Loretta Vinson. een enkele keer gaat het tempo iets omhoog bij nummers als "Richie" en het in blue grass stijl gespeelde "Little Bitty Ball".

een verbluffend goed album, spaarzaam geïnstrumenteerd. prachtig ingekleurd met o.a. banjo, dobro, fiddle en mandoline is dit een aanrader voor liefhebbers van David Olney, Steve Earle, John Gorka, John Prine, etc.

Tim Grimm zal 27 september a.s. 65 jaar oud worden en de man komt in Okt/Nov 2025 voor een 4-tal concerten naar Nederland. user nlkink die een post plaatste bij zijn album "Heart Land Again" zal er waarschijnlijk wel van op de hoogte zijn.

Album werd geproduceerd door Jason Wilber & Tim Grimm
Recorded at Airtime Studio, Bloomington, Indiana

Tim Grimm: vocals all tracks, guitar all tracks (except 9)
Dan Lodge-Rigal: 2nd guitar, piano, keyboards, harmonica, field organ
Jason Wilber: banjo, octave mandolin, electric guitar, 2nd guitar, dobro
Todd Smith: bass
Jamey Reid: percussion
Greg Cahill: banjo
Gordon Lowry: fiddle
Don Stiernberg: mandolin

het vierde album van dit duo met 11 liedjes van Paul Simon plus de geluidscollage "Voices of Old People" dat hij samen met Art Garfunkel samenstelde, maar dat je moeilijk een nummer kunt noemen.

de 2 meest bekende nummers "America" en "Mrs. Robinson" steken boven de rest uit. het titelnummer "Bookends", het ingetogen "Overs" met een halverwege prachtig invallende tweede stem van Art Garfunkel en het rustige, stemmige "Old Friends" (ondanks die "over the top" strijkers) zijn goede tweeden.

de melodieën van "Fakin' It" en "At the Zoo" beklijven enigszins, maar zijn bepaald geen toppers uit het Paul Simon Songbook.

de overige nummers zoals "Punky's Dilemma" en het rockende "A Hazy Shade of Winter" ontbreekt het aan een goede melodie. ook de "psych" folk rock van "Save the Life of My Child" met synthesizer geluiden wil niet bekoren op dit nogal onsamenhangende album.

de muzikanten op "Bookends", t.w. Hal Blaine (drums, percussion), Larry Knechtel (piano, keyboards) en Joe Osborn (bass guitar) waren destijds alle lid van het befaamde L.A. sessiemuzikanten collectief "Wrecking Crew".

wellicht in retrospectie een voor die tijd gewaagd en avontuurlijk album met oog voor experiment gemaakt, maar de akoestische folk van hun debuut album "Wednesday Morning, 3 A.M. bevalt mij een stuk beter.

Album werd geproduceerd door Simon and Garfunkel & Roy Halee

prima debuutalbum van dit legendarische duo met merendeels prachtige akoestische folk liedjes waarop hun fraaie samenzang en harmonieën al volop te horen zijn.

5 originals van Paul Simon (3,4,6,7 en 12), 2 traditionals "Peggy-O" en "Go Tell It on the Mountain" aangevuld met covers van folkies uit die tijd, "You Can Tell the World" (Bob Camp/Don Gibson), "Last Night I Had the Strangest Dream" (Ed McCurdy), "The Sun Is Burning" van de Engelse folkie Ian Campbell, de vader van Ali, Robin en Duncan Campbell (UB40) en een cover van de man uit Minnesota.

niet toevalligerwijs steken de songs van Paul Simon zelf er bovenuit, wat best bijzonder te noemen is als je bedenkt dat Paul Simon rond de 21 jaar oud was toen hij deze songs schreef. de covers van Ed McCurdy en Ian Campbell spreken mij het meest aan.

"The Sound of Silence" en "He Was My Brother" zouden een jaar later eveneens verschijnen op zijn historisch gezien eerste solo album "The Paul Simon Songbook" (1965).

Album werd geproduceerd door Tom Wilson

om dit album in de tijdgeest van de eind jaren 50/begin jaren 60 te plaatsen, hierbij een (deel) citaat uit de liner notes (Bud Scoppa, February 2001)

"The notion that the Baby Boomers can stake the first claim on rock & roll is a fiction. We were propelled into puberty by Elvis, Little Richard, and Jerry Lee Lewis, whose lascivious invocations toyed with taboos as they enlivened seventh grade games of Spin the Bottle. American Bandstand required viewing when we got home from school every day, fed us seemingly endless supply of exotic new stuff - Jackie Wilson, the Chantels, Dion & the Belmonts, the Bristol Stomp, the Stroll.

When the Everly Brothers came along in '57, we had no choice but to harmonize along with "Cathy's Clown". With the sixties came JFK and the SAT's, as we pondered our futures in the onrushing real world. It was a more studied, restrained time at first, with the soundtrack provided by the Kingston Trio, Peter, Paul & Mary, the Brothers Four and the Highwaymen, we donned striped shirts, picked up acoustic guitars, and earnestly mimicked "If I Had A Hammer" and "Michael Row The Boat Ashore". Like so many other harmony-enthralled youngsters, they'd cut their teeth on the Everlys, with their compelling merger of cool-cat energy and Appalachian balladry. Remarkably, they'd broken into the Top 50 as 15-year olds in 1957 with their Everlys knockoff "Hey, Schoolgirl". Tom and Jerry, as they then called themselves, even lip-synched the song on Bandstand, but nothing more came of that inititial foray into the pop mainstream.

After a live audition, Simon & Garfunkel scored a record deal, courtesy of Columbia Records staff producer Tom Wilson, who'd previously been given the assignment of recording the upstart folkie Bob Dylan, with encouraging critical results. Wilson heard something in Simon's overtly poetic songs and Garfunkel's keening tenor that led him to believe this duo could serve as a New York intellectual complement to the mythopoetic ramblings of their fellow tribesman from Minnesota. As it turned out, Wilson was right, but acclaim was still a year, and an album, away"

de rest is geschiedenis

oude songs van Paul Simon in een nieuw jasje gestoken. de vraag is of je daar als fan van het eerste uur op zit te wachten. user E-Clect-Eddy gaf hierboven al aan op welke albums de nummers eerder verschenen.

de nieuwe versies van de mindere composities van het album "You're the One", zoals "Love" met Bill Frisell op gitaar en "Pigs, Sheep and Wolves" uitgevoerd met een brass band dat een New Orleans sound heeft inclusief tuba, bevallen mij op dit album een stuk beter.

hoogtepunten zijn het stemmige "Rene and Georgette Magritte etc." met het kamerorkest yMusic, "The Teacher" met fraai akoestisch gitaarspel van Odair en Sergio Assad en een heerlijke sax van Walter Blanding. ook "Darling Lorraine" in een iets rustigere, meer jazzy uitvoering dan de originele versie met de prachtige gitaarklanken van wijlen Vincent Nguini en wederom Bill Frisell hoort bij de sterkhouders.

de versie van "Can't Run But" met een arrangement van Bryce Dessner (The National) ervaar ik als een mispeer. een uitvoering die bij lange na niet kan tippen aan het origineel van "The Rhythm of the Saints".

"Some Folks Lives Roll Easy" uitgevoerd als piano jazz ballad met o.a. Sullivan Portner (piano), Jack DeJohnette (drums) en John Patitucci (bass) zal de jazzliefhebber ongetwijfeld aanspreken.

de soms wat cryptische teksten van Paul Simon, zoals in "Questions for the Angels", laten zich niet altijd even makkelijk doorgronden, maar de muziek en de zang van Paul Simon overtuigen op "In the Blue Light", dat typisch zo'n album is dat om meerdere luisterbeurten vraagt.

Album werd geproduceerd door Paul Simon & Roy Halee
Recorded at Avatar Studios, Power Station at BerkleeNYC, Sear Sound

(deel) citaat uit de liner notes van Paul Simon:

"It's an unusual occurrence for an artist to have the opportunity to revisit earlier works and re-think them; to modify, even completely change parts of the originals.

Happily, this opportunity also gave me the gift of playing with an extraordinary group of musicians, most of whom I hadn't recorded with before. I hope the listener will find these new versions of old songs refreshed, like a new coat of paint on the walls of an old family home"

stem geplaatst

vroeg mij na al die jaren af welke nummers van dit album naast de hits (1 en 6) en de bekende ballad "Duncan" het meest indruk zouden maken. dat blijken in mijn geval het jazzy "Run That Body Down", "Armistice Day" met een halverwege invallende blazerssectie en het prachtige "Peace Like a River" te zijn.

opvallend verder aan dit album is dat "Mother and Child Reunion" in Kingston, Jamaica en "Duncan" met Los Incas en het instrumentale "Hobo's Blues" met de Franse jazz violist Stephane Grappelli beide in Parijs, Frankrijk werden opgenomen. de overige nummers werden in 3 verschillende studio's in de V.S. opgenomen.

onder de sessie muzikanten die meewerkten bevinden zich vele bekende namen uit die tijd als Larry Knechtel (piano, harmonium), David Spinoza (guitar), Airto Moreira (percussion), Ron Carter (bass) en Hal Blaine (drums). meester gitarist Stefan Grossman is te horen op bottleneck guitar op "Paranoia Blues".

Paul Simon produceerde dit album samen met Roy Halee, bekend van zijn samenwerking en co-producties met Simon & Garfunkel

voorbeeldige verzamelaar van Paul Simon, hoewel er over de samenstelling van verzamelaars altijd wel iets op of aan te merken valt.

deze met nummers uit zijn periode 1971-1986 is als volgt samengesteld:

1 en 2 van het gelijknamige "Paul Simon" (1972)
3, 4, 5, 6 van "There Goes Rhymin' Simon (1973)
7, 8, 9 van "Still Crazy After All These Years" (1975)
10 van "One Trick Pony" (1980)
11 "Slip Slidin' Away" verscheen eerder als single en op de verzamelaar "Greatest Hits, Etc" (1977)
12, 13, 14 van "Hearts and Bones" (1983)
15 en 16 van "Graceland" (1986)

voor degenen die niet zo geïnteresseerd zijn in al zijn solo werk is dit "alle 16 goed" een prima verzamelaar.

het melodieuze, hitgevoelige "Slip Slidin' Away" met backing vocals van The Oak Ridge Boys was in 1977 een grote hit in de States.

de Schotse singer/songwriter/multi-instrumentalist Dougie MacLean zou je op het Europese continent 1 van de best bewaarde geheimen van Schotland kunnen noemen. dit i.t.t. de status in het Verenigd Koninkrijk en zijn thuisland waar hij een gevierd artiest is en diverse prijzen in de wacht sleepte. zijn liedjes werden gecoverd door o.a. Amy Macdonald, Dolores Keane en Mary Black.

eind jaren 70 toerde hij o.a. met de vermaarde Schotse folk band Silly Wizard. de folk ballad "Caledonia" verscheen op zijn eerste gelijknamige album uit 1978 (een duo album met Alan Roberts) en groeide uit tot een alternatief Schots nationaal volkslied.

op "Whitewash" staan 2 traditionals "Gloomy Winter" met tekst van de Schotse dichter Robert Tannahill en "Mo NIghean Donn" dat iets weg heeft van een marslied met didgeridoo klanken en 8 eigen nummers.

Dougie MacLean is een prima songwriter en beschikt over een heel fraai "folky" stemgeluid, die uitstekend bij dit repertoire past. zijn maatschappij kritische teksten gaan o.a. over de gulzigheid van projectontwikkelaars, het behoud van de natuur en het veilig stellen van de toekomst van de jeugd, zoals in de afsluiter "Little Ones Walk On" (look around at what we'll leave you, yours to repair and to save, the broken stone, the withered forest, the sad and empty ocean wave).

veel ballads op dit album met als hoogtepunten "Gloomy Winter", het weergaloze "Rescue Me", "Dolina" en het samen met Kathy Mattea gezongen "Untill We Meet Again". op "Family of the Mountains" valt zijn fingerpickin' gitaarspel goed te horen, eveneens een nummer met een fraaie melodie met een tweede stem van de man zelf.

de inmiddels 70-jarige Dougie MacLean opereert al sinds 1983 vanuit het Schotse Dunkeld waar hij een eigen studio heeft, zijn albums opneemt en uitbrengt onder zijn eigen label Dunkeld Records. zijn albums zijn in NL moeilijk verkrijgbaar, maar gelukkig biedt zijn eigen website uitkomst.

Album werd geproduceerd door Dougie & Jennifer MacLean
Recorded at Dunkeld Records Studio, Scotland during the Autumn/Winter of 1989

Dougie MacLean: vocals, guitar, fiddle, keyboards, percussion, electric guitar, didgeridoo
Gordon Duncan: whistles (track 1,2 & 3)
Graeme Hughes: electric guitar (track 3)

de inmiddels 72-jarige in Mumbai (voorheen Bombay) geboren Aruna Sairam, afkomstig uit een Tamil familie heeft meer dan 50 albums op haar naam staan, waaronder vele samenwerkingen. zij maakt o.a. zogenaamde carnatische muziek, een oude, traditionele vorm van Zuid-Indiase klassieke muziek uit de Indiase staten Tamil Nadu, Karnataka en Kerala. zij zet op haar albums de traditie voort van zangeressen als Vennai Dhanam en het door 2 zussen gevormde vocale duo Brinda en Mukt(h)a. de basis van deze muziek wordt gevormd door "raga" (het melodische raamwerk van improvisatie) en "tala" (de repeterende, ritmische begeleiding), die zij voorziet van haar zang. Aruna Sairam beschikt over een prettig in het gehoor liggende stem, maar daar zullen de meningen verdeeld over zijn.

deze "meditatieve" muziek zal niet ieders "cup of tea" zijn. de percussie instrumenten mridangam (een twee vellige trommel) en kanjira (een Zuid-Indiase frame trommel) bepalen samen met de virtuoos bespeelde tabla de ritmes. "Kai Vidamattan" en "Kaaranam Kettu" zijn nummers uit haar rijke Tamil repertoire. "Abhang" is een werk afkomstig van de hindoeïstische Bhakti beweging uit de deelstaat Maharashtra.

de gevierde en veel bekroonde zangeres Aruna Sairam ontving vele nationale en internationale prijzen voor haar werk. wellicht dat degenen die bekend zijn met dit genre haar kennen.

Album werd geproduceerd door Suresh Gopalan

B.V. Ragavendra Rao: violin
J. Vaidyanathan, Madurai T. Srinivasan: mridangam
Sai: tabla
B.S. Purushotham: kanjira

de opvolger van het sterke "Songs from a Capeman", met op dit album aardig wat voor Paul Simon zijn doen vrij anonieme, weinig memorabele liedjes.

uitschieters zijn wat mij betreft "That's Where I Belong", "Darling Lorraine", "The Teacher", "Senorita" en de prachtig gezongen afsluiter "Quiet" dat zijn naam eer aandoet en iets weg heeft van een hymne.

helaas staan er een aantal nummers op zoals "Look at That", "Love" en "Pigs, Sheep and Wolves" die niet of nauwelijks beklijven, waarbij ik "Love" als een dieptepunt van dit album ervaar.

"Old" dat wel iets weg heeft van de "Peggy Sue" Buddy Holly sound, het hitgevoelige titelnummer "You're the One" en ook "Hurricane Eye" met de banjo accenten zijn fijne nummers, maar Paul Simon heeft toch heel wat betere liedjes geschreven.

er worden fraaie accenten gelegd door o.a. Vincent Nguini (gitaar), Bakithi Kumalo (bas), meester drummer Steve Gadd en de multi-instrumentalisten Larry Campbell (pedal steel) en Mark Stewart (banjo, dobro, pedal steel en sitar gitaar).

beetje gemengde gevoelens bij "You're the One", maar het is een beter album dan in mijn herinnering zat. net iets beter dan de opvolger "Surprise" (2006). vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Paul Simon
Recorded at the Hit Factory, New York City
All songs written & arranged by Paul Simon

de opvolger van haar prachtige debuut "Mouneissa" uit 1998 doet er nauwelijks voor onder. wederom veel akoestisch gespeelde voornamelijk ingetogen liedjes, op 4 nummers uitgebreid met een elektrische bas.

gebleven zijn de authentieke, lokale instrumenten (balafon, djembe, karignan, n'goni) die in dienst staan van haar zoetgevooisde, wonderschone zang, aangevuld met fraaie koortjes en het geweldige spel van de kora meester wijlen Toumani Diabate op een 3-tal nummers Wanita", het enige in de Franse taal gezongen "Chateau de Sable" en "Tchwa".

alle overige nummers zingt Rokia Traore in haar moedertaal Bamana (Bambara), waarbij zij op het prachtige "Mancipera" de lead zang deelt met de Malinese grootheid, gitarist/zanger Boubacar Traore. prijsnummer is het titelnummer "Wanita" een ingetogen pareltje.

een aantal keren gaat het tempo iets omhoog zoals op "Yere Uolo", het met veel percussie gespeelde "N'Gotolen" en "Souba" dat geïnspireerd is door een Indiase raga of "Sako Be Ke", maar de delicate, subtiele klanken op "Wanita" overheersen, zoals die dat ook doen op "Mouneissa" en "Bownboi" (2003).

Rokia Traore's laatste album "Ne So" verscheen in 2016, waarna het stil werd rond haar.

Album werd geproduceerd door Label Bleu
Recorded at Studio Gil Evans (Amiens) & Studio Bogolan (Bamako)
All songs written & composed by Rokia Traore

het derde album van dit Western Swing gezelschap/trio. de kernleden bestaan uit de uit Massachusetts afkomstige Whit Smith (gitaar, zang) en de uit Kansas afkomstige Elana Fremerman, geboortenaam Elana James (fiddle, zang). hun debuut "Swingin' Stampede" verscheen in 1998, op dit album aangevuld met bassist Matt Weiner. de band bouwde in de loop van de jaren een flinke live reputatie op en sleepte vele prijzen in de wacht. het oorspronkelijke trio maakt Amerikaanse rootsmuziek "Western Swing" met vleugjes country, folk en jazz.

op dit album staan 4 traditionals (1,2,14 en 16) plus covers van Amerikaanse componisten uit vervlogen tijden zoals o.a. "Star Dust" (Hoagy Carmichael), "Exactly Like You" (Dorothy Fields) en "Just a Little Lovin" van country legende Eddy Arnold, aangevuld met een 2-tal eigen nummers "I'd Understand Why" (Elena Fremerman) en "More Than a Dream" (Whit Smith).

een 5-tal instrumentale nummers plus nummers waarop de lead vocalen afwisselend worden gezongen door Whit Smith en Elana Fremerman. uitschieters zijn de vrolijke up-tempo meerstemmig gezongen nummers als "Dev'lish Mary" en de afsluiter "Little Liza Jane". de overige voornamelijk mid-tempo nummers klinken nogal braaf en belegen, waarbij er weinig van blijft hangen.

de band heeft sinds 1998 zijn basis in Austin, Texas en heeft inmiddels een hele reeks albums op hun naam staan. wellicht dat hun muziek de liefhebbers van een band als "Asleep at the Wheel" zal aanspreken, maar die brengen dit genre muziek een stuk energieker en gevarieerder dan op "Dev'lish Mary".

Album werd geproduceerd door Lloyd Maines
Recorded at Firestation Studios, San Marcos, Texas

with guests:
Peter Ecklund: cornet (3,11,13)
Bobby Koefer: steel (1,4,7,9,15)
Don Walser: yodels (10)

de Engelse "cult" folk rock band Trees werd geformeerd in 1969 en maakte slechts 2 reguliere albums, die beide in 1970 werden opgenomen. dit 2e album de opvolger van "The Garden of Jane Delawney" verscheen in januari 1971.

op "On the Shore" staan 5 traditionals (1,3,7,9 en 10), 3 nummers (2,6 en van bassist Bias Boshell, waarvan 1 co-written met bandlid David Costa, plus "Adam's Toon" een instrumentale bewerking van een liedje uit de dertiende eeuw plus "Sally Free and Easy" een nummer van de "sea shanty" specialist Cyril Tawney.

de groep beschikte met Bias Boshell, die door de overige leden de belangrijkste muzikant van de band werd genoemd, over een goede songwriter, een geweldige zangeres Celia Humphris en een eveneens geweldige "rock" lead gitarist Barry Clarke.

de opener "Soldiers Three" doet sterk aan het werk van Steeleye Span denken. de folk traditional "Polly On The Shore" (de albumtitel) werd op suggestie van de vermaarde folkie Martin Carthy door hen gecoverd.

de "pyschedelic" invloeden op hun folk rock zijn onmiskenbaar op nummers als "Murdoch", "Sally Free and Easy" en "While the Iron Is Hot" met de ene na de andere fraaie gitaar riff van Barry Clarke. met name op de afsluiter "Streets of Derry" roepen die herinneringen op aan het spel van Richard Thompson.

het aanstekelijke up-tempo "Little Sadie" valt wat uit de toon bij de overige nummers op dit fraaie tijdsdocument, zoals ook de strijkers dat doen op "While the Iron Is Hot".

toen de band na een paar jaren met drukke tournees eindelijk meer financiële middelen kreeg middels een voorschot via CBS en dit label bereid was te investeren in een goed PA systeem, etc. en er zelfs sprake was van een op hand zijnde Amerikaanse tour, werd de druk op de bandleden te groot en hield de band op te bestaan in de bezetting van dit album.

Bias Boshell werd lid van de Kiki Dee Band en schreef hun 1974 Top 20 hit "I've Got the Music In Me".

Album werd geproduceerd door Tony Cox
Recorded October 1970 at Sound Techniques, London

Celia Humphris: vocals
Barry Clarke: lead guitar, dulcimer
David Costa: electric 12-string, acoustic guitar, mandolin
Bias Boshell: bass guitar, vocals, piano, acoustic 12-string
Unwin Brown: drums, vocals, tambourine

Tony Cox: bass guitar (track 5)

deelcitaat uit de liner notes (John Tobler, 1993)

"Formed in 1969, folk/rock quintet Trees used a similar blueprint to that pioneered by Fairport Convention, whose influence was unsurprisingly evident in the two Trees albums made for CBS. The most obvious similarity to Fairport was that both bands had a female vocalist, Sandy Denny of Fairport and Celia Humphris"

zeker een aanrader AdrieMeijer dit derde album van Dobeth Gnahore dat wederom werd uitgebracht op het Belgische Contre-Jour label.

allemaal eigen liedjes die zij samen met de Franse muzikant/gitarist Colin Laroche de Feline schreef, uitgezonderd "Salde" een nummer van Boni Gnahore.

prachtige West-Afrikaanse muziek met flarden van o.a. Congolese rumba, Chimurenga muziek uit Zimbabwe en Malinese "Manding" muziek. iets rijker geïnstrumenteerd dan het debuut "Ano Neko" met o.a. een blazerssectie op het swingende "Cote d'Ivoire" en "Deka".

up-tempo nummers als "N'Fletoun" (Look At Me), "Beussem" (The Desert) en "Deka" (Alone), worden afgewisseld met de a-capella zang van "Wigue", het merendeels akoestische "Boudou" met fraaie meerstemmige zang en meer ingetogen "folky" liedjes als de ballad "Mouzique" (Street Children) en het prachtige, verstilde "Chiluva" (The Flower) met alleen haar zang en akoestische gitaar.

haar Malinese collega/zangeres Fatoumata Diawara verzorgde een "guest lead vocal" op "N'Fletoun" en is samen met anderen op meerdere nummers met haar backing vocals te horen.

iets gepolijster en met iets meer up-tempo nummers dan op haar debuut "Ano Neko" is dit wederom een prachtig album met melodieuze liedjes met indrukwekkende zang van Dobeth Gnahore.

het internationale debuut "Ano Neko" (Let's Create Together) van de inmiddels 45-jarige uit Ivoorkust afkomstige Dobet Gnahore werd uitgebracht op het Belgische Contre-Jour label, bekend van o.a. de Habib Koite albums, waar de sound van dit album regelmatig doet denken aan diens albums uit zijn begintijd.

op dit album staan 14 nummers (1 en 13 zijn intro's) waarvoor zij de meeste liedjes zelf schreef veelal co-written met de Franse gitarist Colin Laroche de Feline.

veel rustige, ingetogen nummers merendeels akoestisch uitgevoerd voorzien van fraaie melodieen, waarop haar enigszins zoetgevooisde maar krachtige stem muzikaal wordt omlijst met geweldig gitaarspel van Colin Laroche, bescheiden percussie (bongos, calabash, marimbas), mooie koortjes met af en toe een prachtige tweede stem van zangeres Honokamy Tape en een enkele keer verrassende accenten van bij voorbeeld een fluit.

"Kakou", "Weli", "Sida", Bete Djili en "Abiani" zijn stuk voor stuk pareltjes, evenals "Warabo" en "Atho", de laatste 2 nummers alleen voorzien van haar indrukwekkende zang en subtiele percussie.

de in Afrikaans dialect gezongen liedjes gaan o.a. over een eerbetoon aan haar moeder, haar grootouders en universele thema's als het mysterie van het leven, de liefde en verlies. het afsluitende protestliedje "Amonbolo" is een oproep tot vrede ("As long as the earth goes around, wars will continue and innocent people will die")

Dobet Gnahore blijft op het authentiek klinkende "Ano Neko" dicht bij haar Afrikaanse roots, zoals ook haar Malinese collega's als Rokia Traore en Fatoumata Diawara dat deden op hun debuutalbums "Mouneissa" respectievelijk "Fatou". de kwaliteit van "Ano Neko" doet daar niet voor onder. de liefhebber weet dan genoeg.

Album werd geproduceerd door Michel de Bock & Nicolas Haber
Recorded at Studio Yace's Brothers, Abidjan & Studio Contre-Jour, Vodelee

een Senegalees akoestisch folk duo bestaande uit Pape Amadou Fall in 1965 geboren in Dakar en Cheikhou Coulibaly in 1961 geboren in Kaolack. de mannen groeiden op met traditionele Senegalese muziek en de muziek van westerse singer/songwriters, waarbij in de liner notes het nummer "Blowin' In the Wind" van Bob Dylan als 1 van de inspiratiebronnen wordt genoemd.

de in het Afrikaans gezongen eigen liedjes van dit duo worden een enkele keer alleen met zang en akoestische gitaar uitgevoerd, zoals op "Kokoliko" en "Jello" ofwel aangevuld met elektrisch gitaarspel van Jimmy Mbaye en Oumar Sow, bekend van hun werk met o.a. Youssou N'Dour, diverse percussie instrumenten, verrassende accordeon accenten van James McNally op het prijsnummer "Mariama" en "Soni" of de trompet klanken van David Hind op "Lonkotina".

de liedjes die op den duur wat eenvormig klinken, omhelzen teksten over o.a. politiek/sociaal bewogen protest, familie thema's en liefdes liedjes of de perikelen daarvan. het eerder genoemde melodieuze "Mariama", het sprankelende "Kekilo" en de afsluiter "Fanick" een hommage aan de Senegalese muzikanten Sombel Faye en Mbissane Diagne steken boven de rest uit. de overige nummers luisteren lekker weg, waarbij de stemmen van Pape & Cheikh prettig in het gehoor liggen, maar stijgen niet boven de middelmaat uit en blijven niet echt "hangen".

Album werd geproduceerd door Ben Findlay
Recorded at Real World Studios, England & Studio Xippi, Senegal

stem geplaatst

het eerste van de 3 albums die de Brits/Indiase zangeres Sheila Chandra voor het Real World label van Peter Gabriel maakte. liefst 5 nummers (2,3,4,5 en 9) van dit album zouden later eveneens op de verzamelaar van die 3 albums "Moonsung" (1999) worden uitgebracht.

alle nummers schreef zij samen met de muzikant/producer Steve Coe, uitgezonderd "Nana" een slaapliedje van de Spaanse componist Manuel de Falla.

een mix van electronic (drones) bespeeld door Sheila Chandra en Steve Coe, folk en Indiase muziek met prachtige arrangementen, zoals het a-capella gezongen "Dhyana and Donalogue" dat gebaseerd is op een eeuwenoude Ierse ballad of "The Enchantment" een door hen bewerkt lied in de oude Britse folk traditie.

samen met het sfeervolle "Nana & The Dreaming", het eveneens dromerige "Bhajan" met gitaar drones van Stuart Bruce en de a-capella gezongen Indiase chant "Om Namaha Shiva" (one for all of you to join in with at home!) de hoogtepunten op dit (voor de liefhebber van deze muziek) sterke album.

de vocale percussie of populair gezegd "hakketak" zang van de 2 "Speaking in Tongues" nummers en het in "muezzin" stijl van de Islamse cultuur gezongen "The Call" beklijven een stuk minder en zijn te skippen.

Album werd geproduceerd door Steve Coe

kan me wel vinden in de verdeelde meningen over "Surprise", een album dat 6 jaar na het matige "You're the One" verscheen. ervaar het zelf als een aangename verrassing en als 1 van zijn betere albums uit die periode.

de kwaliteit van de liedjes blijft wat achter bij van wat we Paul Simon gewend zijn, maar behalve "Wartime Prayers" met koortje van de Jessy Dixon Singers, zijn met name de laatste 4 nummers voorzien van fraaie melodieen, waarbij "That's Me" en "Father and Daughter" er bovenuit steken. van de 3 met Eno co-written nummers (3,8 en 9) vind ik de "electronics" redelijk goed uitpakken op "Another Galaxy" en "Once Upon a Time There Was an Ocean". het ritmische "Outrageous" ervaar ik als 1 van de "mindere" nummers samen met de zwakke melodieen van "Sure Don't Feel Like Love" en "I Don't Believe".

i.p.v. de "electronics" van Brian Eno hadden wat mij betreft de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini, zoals te horen op "Father and Daughter" wat meer prominent aanwezig mogen zijn.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Bill Frisell (electric guitar), Pino Palladino (bass), Steve Gadd (drums) en Herbie Hancock (piano).

3,5 ster aangezien een waardering met 3,75 ster (7,5) niet mogelijk is.

Album werd geproduceerd door Paul Simon en werd in 7 verschillende studio's opgenomen (Hollywood, Londen, Nashville en New York)
Words & music by Paul Simon (except 3,8 & 9)

in de NPO documentaire "The Music of Paul Simon - In Restless Dreams" werd Paul Simon 1 van de beste songwriters van de twintigste eeuw genoemd en dat bewijst hij wederom op dit album, dat 7 jaar na het ijzersterke "Rhythm of the Saints" verscheen.

een album dat muzikaal en tekstueel een pareltje is, waarbij het voor de muziekbeleving helpt om ook de teksten goed te beluisteren en waarvoor Paul Simon de ene na de andere hemelse melodie uit zijn hoed toverde. het thema van de 16-jarige Puerto Ricaan gang lid Salvador Agron, die in 1959 in N.Y.C. 2 jonge mannen vermoordde "who happened to be in the wrong place at the wrong time" is hierboven al eerder omschreven.

Paul Simon schreef de nummers in de stijl van de jaren 50 met een aantal doo-wop nummers als "Adios Hermanos", "Bernadette" en "Qualify" met een halverwege prachtig invallende sax solo, alle 3 nummers met schitterende meerstemmige zang.

daarnaast in latin stijl gespeelde nummers als "Born in Puerto Rico" dat met de prachtige zang 1 van de vele prijsnummers is, "The Vampires" met een heerlijke blazerssectie en een enkele keer lichtvoetige rock 'n roll op "Killer Wants to Go to College" met een bijdrage op gitaar en harmonica van zijn zoon Harper Simon en "Virgil" dat iets weg heeft van de Johnny Cash sound.

het indringende, schrijnende relaas van de 3 betrokken moeders op "Can I Forgive Him" laat niet na om te ontroeren, zoals ook het melancholische, weemoedige "Sunday Afternoon" met lead zang van Ednita Nazario dat doet.

op het gevoelige "Time Is an Ocean" (of endless tears) zijn lead vocalen te horen van de salsa zanger Marc Anthony (Marco Antonio Muniz) en de Panamese latin grootheid Ruben Blades. de prachtmelodie van "Trailways Bus" sluit dit album sterk af, een nummer waarop hij de vocalen deelt met Sara Ramirez begeleid door o.a. de fraaie gitaarklanken van Vincent Nguini en de accordeon klanken van Mike Ramos.

"Songs from the Capeman is een album wars van hype of poes pas met (h)eerlijke muziek. inderdaad een meesterlijk album met een intense muziekbeleving, dat je ook ruim 25 jaar later als luisteraar in stilte achterlaat.

Album werd geproduceerd door Paul Simon
Recorded at The Hit Factory, N.Y.C.
Words and music by Paul Simon
co-author of lyrics Derek Walcott

de inmiddels 60-jarige Brits/Indiase zangeres schreef ooit geschiedenis door als 17 jarige in 1982 als eerste Zuid-Aziatische vrouw gekleed in sari te verschijnen in het Engelse t.v. programma "Top of the Pops", waar zij destijds met de band Monsoon de hit "Ever So Lonely" ten gehore bracht. het waren de tijden van Thatcher, de Falkland oorlog en het National Front. Sheila Chandra gaf daarmee een positief signaal af namens de gestigmatiseerde Indiase gemeenschap, die vele jaren door de Engelse regering als een "sociaal probleem" werden beschouwd, maar dat terzijde.

deze compilatie bevat nummers van de 3 albums die zij voor het Real World label maakte:

nummers 1,2,4,7 en 9 van het album "Weaving My Ancestors Voices" (1992)
3,5 en 8 van "The Zen Kiss" (1994)
6 en 10 van "ABoneCroneDrone" (1996)
plus 2 prachtige, nieuwe nummers "Lagan Love/Nada Brahma" en het folky "Blacksmith".
als bonustrack werd een remix van "Ever So Lonely/Eyes/Ocean" toegevoegd.

haar muziek is zeker geen new age kitsch, maar een mix van ambient, folk, soundscapes (drones), tabla ritmes en op raga (een melodisch raamwerk in de Indiase muziek) gebaseerde klanken, gezongen door "One of the most beautiful voices on earth".

met name op de subtiele klanken van "Dhyana and Donalogue" en "The Enchantment" zijn de Britse folk invloeden duidelijk hoorbaar. beide nummers die door haar wonderschone zang extra glans krijgen.

alle "drones" werden door Sheila Chandra en Steve Coe bespeeld, uitgezonderd de "bagpipe drones" van Paul James op het nummer "ABoneCroneDrone". los van de veelal prachtige melodieen worden de nummers gedragen door de magische, unieke stem van Sheila Chandra, die als gevolg van gezondheidsproblemen (zij verloor haar stem en spraak) sinds 2009 niet meer actief is in de muziek.

het enige minpuntje op deze verzamelaar is de zang op "Speaking in Tongues" een razend knappe zangtechniek die niet aan mij is besteed.

Alle nummers werden geproduceerd door Steve Coe en geschreven/gearrangeerd door Sheila Chandra en Steve Coe, uitgezonderd "Ever So Lonely" (S.Coe), "Eyes" (M.Smith/S.Coe) en "Nana" (Manuel de Falla)

een fraai solo album van de Brits/Indiase stemkunstenares Sheila Chandra, die eerder in 1982 met de band Monsoon met o.a. bandlid Steve Coe een hit scoorde met het bekende "Ever So Lonely".

lastig om haar muziek een mix van wereld muziek en new age te classificeren. een fusie van westerse pop, ambient en traditionele Indiase muziek vermengd met pop invloeden komt wellicht het dichtst in de buurt, want kitscherige, zweverige Indiase new age muziek is het naar mijn mening niet. haar zang wordt ondersteund door o.a. Indiase percussie instrumenten en atmosferische "drones".

het is vooral haar betoverend mooie zang die indruk maakt, zoals op "Shanti, Shanti, Shanti" dat wellicht bekend zal zijn onder meditatie liefhebbers, maar ook nummers als "Roots and Wings", het met Britse folk invloeden doorspekte "Lament of McCrimmon/Song of the Banshee" en "Mecca" zijn nummers die prettig weg luisteren.

dat geldt minder voor nummers als "The Struggle" weliswaar knap "speaking in tongues" gezongen die enige irritatie opwekken. ook songs als "Escher's Triangle" en "The Dream" beklijven een stuk minder.

een wisselvallig album met een aantal skip momenten, maar ook een aantal prachtige songs, waarvan de re-issue op cd klinkt als een klok. hierna tekende zij bij het Real World label van Peter Gabriel, waar zij 3 albums voor opnam. haar muzikale carrière eindigde in 2009 abrupt als gevolg van een "burning mouth syndrome", waardoor zij niet meer kon spreken of zingen en sindsdien met pensioen is.

Album werd geproduceerd door Steve Coe
Recorded at Strawberry Studios, Manchester & The Barge Studios, London & Bani Studios, Madras, India

deelcitaat uit de liner notes (Sheila Chandra, 1995)

"Roots and Wings" was written and recorded in two and a half months after a 4 1/2 year sabbatical which I began when I was twenty. I finally found the time to do some research. My writing partner, Steve Coe, had already constructed the distinctive multi-layered drones used on this album for his own relaxation. I found that the number of harmonics in them made them irresistible mediums over which to sing"

prima album van de inmiddels 79-jarige Ghanese highlife legende Pat Thomas bijgenaamd de "Golden Voice of Africa" en "Ghana's first rock star", die reeds 60 jaar in de muziek actief is en een indrukwekkende staat van dienst heeft. dit album stond mede in het teken van een hernieuwde samenwerking met Ebo Taylor met wie hij eerder al in de 60's samenwerkte.

highlife in een modern jasje vermengd met afro-beat/funk en een enkele cross-over naar reggae en jazz. op dit album staan meerdere oude songs en hits van Pat Thomas in nieuwe bewerkingen. er zijn gastrollen voor drummer Tony Allen de vroegere bandleider van Fela Kuti's band, de Ghanese highlife/afro-funk legende, al eerder genoemde Ebo Taylor die meewerkte aan de arrangementen, de Kwashibu Area Band geleid onder leiding van de multi-instrumentalist Kwame Yeboah en Ebo Taylor's producer/saxofonist Ben Abarbanell-Wolff.

7 nummers van Pat Thomas waarvan de meeste co-written plus een nummer "Me Ho Asem" van Kwame Yeboah. de album opener "Mewo Abama" is een heerlijke up-tempo highlife medley gezongen in het Ghanese dialect Fanti. "Gyae Su"biedt afro-funk met een fraaie blazerssectie. het aanstekelijke "Odoo Be Ba" is een re-make van zijn hit uit de 80's met zang van zijn dochter Nanaaya Thomas.

op alle nummers is de geweldige leadzang van Pat Thomas te horen op meerdere nummers aangevuld met fraaie meerstemmige zang.

een gevarieerd album met een heerlijke "groove" met 8 melodieuze, harmonische en ritmische nummers dat van begin tot eind de aandacht weet vast te houden.

Album werd geproduceerd door Kwame Yeboah & Ben Abarbanell-Wolff
Recorded at Mixstation Studio, Accra, Ghana