een heerlijke "trip down memory lane" deze 2-disc verzamelaar van het werk van de inmiddels 74-jarige uit Boston afkomstige Jonathan Richman uit s' mans beste en meest succesvolle seventies periode.

de verzamelaar is als volgt samengesteld:

disc 1
6 nummers (1 t/m 6) van het onvolprezen door John Cale geproduceerde debuut "The Modern Lovers" (1976) uitgezonderd 3 nummers van dat album "Hospital", "Girlfriend" en "Modern World"
Jerry Harrison (keyboards, guitar) speelde nog mee op deze klassieker en verruilde de band daarna voor The Talking Heads

8 nummers (7 t/m 14) van het eveneens sterke album "Jonathan Richman & The Modern Lovers" (1976)
uitgezonderd 3 nummers van dat album "Hi Dear", "Springtime" en "Amazing Grace"
drummer David Robinson verliet hierna de band en formeerde samen met Ric Ocasek de band The Cars

4 nummers (15 t/m 18) van de verzamelaar "Beserkley Chartbusters Volume 1"

disc2
7 nummers (19 t/m 25) van zijn hit album "Rock N' Roll with the Modern Lovers (1977) met de hitsingle "Egyptian Reggae"

6 nummers (26 t/m 31) van het album "Back in Your Life" (1979)

5 nummers (32 t/m 36) van het live album "Modern Lovers Live" (1977)

een feest der herkenning, uit een tijd dat de leren jacks en dumpkleding niet aan te slepen waren. zowel de liefhebbers van het hardere, vuigere werk worden bediend op disc 1 als de liefhebbers van zijn softere werk op deels disc 1 maar vooral disc 2 met daarop de ontwapenende onschuld van nummers als "Ice Cream Man", de reggae cover "Coomyah, het instrumentale "Egyptian Reggae", het grappige "Dodge Veg-O-Matic", waarin hij aangeeft liever een auto (Dodge) te hebben dan een groente keukenmachine en het liefdesliedje "My Little Kookenhaken" (wat het ook mag betekenen) met als inspiratie zijn liefde als 5-jarig jongetje voor een even oud meisje.

het album "The Modern Lovers" waarvan de single "Roadrunner" een UK top 10 hit werd, werd destijds o.a. vanwege de connectie met The Velvet Underground mede omarmd door de punkers maar "The Modern Lovers were not punks in the style of the Ramones or the Clash, and perhaps they were respected by the safety-pin brigade because Richman was obviously not a "boring old fart" and was from their own generation".

uit de liner notes van John Tobler 1997:

"This collection, lasting nearly two hours, hopefully encapsulates Jonathan Richman's particularly musical charm during his time with Beserkley Records. After "Back In Your Life", he left the company, and has continued to record for various labels subsequently, but as yet has not equalled the success he found in the late 1970s. He's still active, and sometimes tours in the UK, where he still attracts a faithful fan following, and doubtless still performs many of the songs included here"

dit werd haar eerste album op het befaamde Telarc label, dat bekend staat om de bijzonder goede geluidskwaliteit van hun opnames met name in de genres klassiek en jazz.

Maria Muldaur heeft een fijne neus voor goed songmateriaal en omringt zich op dit album met een keur aan vocalisten met wie zij duetten zingt, t.w. Johnny Adams, Bonnie Raitt en Mavis Staples en in de koortjes horen we o.a. haar dochter Jennie Muldaur, wijlen Charles Neville, Tracy Nelson, Ann Peebles en haar man Don Bryant.

voor de instrumentale begeleiding zorgt haar prima eigen band met vaste gitarist Cranston Clements met een gastbijdrage van meestergitarist Sonny Landreth, die met zijn geweldige slide gitaarspel zijn stempel drukt op de sterke r&b opener "Home of the Blues" (Colin James) en de gospel/blues cover van "Well, Well, Well" (Bob Dylan/Danny O'Keefe). 2 van de betere nummers op dit album, samen met het duet met Bonnie Raitt en de 2 duetten met blues/jazz zanger wijlen Johnny Adams.

op het stevige r&b nummer "Stop Runnin' From Your Own Shadow" speelt Huey Lewis mee op harmonica.

haar keuze voor 3 songs van songwriter/pianist Jon Cleary, bekend van de band van Bonnie Raitt, bevalt een stuk minder. 2 daarvan "Fanning the Flames" en "Can't Pin Yo' Spin on Me" zijn nummers met prominente jazz invloeden en willen niet beklijven. ook zijn "Strange and Foreign Land" een gospel in de traditie van The Staple Singers en het te lang uitgesponnen "Brotherly Love" (Brenda Burns/Gregory Booz) doen dat niet.

een wisselvallig album van de veelzijdige Maria Muldaur met minder goed songmateriaal dan op haar klassiekers uit de 70's. ook het sterke blues georiënteerde "Richland Woman Blues" dat later in 2001 zou verschijnen klinkt veel meer als een eenheid en bevat betere songs (covers).

Album werd geproduceerd door John Snyder, Maria Muldaur & Elaine Marfone
Recorded at Dockside Studios, Maurice, Louisiana

Maria Muldaur: vocals
Cranston Clements: guitar
Dave Torkanowsky: piano, wurlitzer, Rhodes synthesizer, Hammond B-3 organ
Hutch Hutchinson: bass
Steve Potts: drums
Bill Summers: congas, tambourine, cabasa, shaker, etc.

"This album is lovingly dedicated to my father, Rosario Arturo D'Amato August 8, 1910 - May 2, 1996"

de Noord-Ier Ben Glover is een singer/songwriter/producer die zowel in Glenarm, Ierland als Nashville, Tennessee woonachtig is. de man heeft meer dan 400 songs geschreven, waarvan vele in de christelijke pop muziek scene hits werden en een aantal ook hits werden voor minder bekende country acts als Lee Brice en Steve Holy.

aangezien ik zijn naam eerder tegen kwam bij co-written nummers op albums van de onvolprezen Mary Gauthier, viste ik onlangs dit zesde album van de man ergens uit de ramsjbakken, een samenwerking met zowel Ierse als Amerikaanse muzikanten met 10 co-written nummers en 2 eigen nummers (6 en 9).

Ben Glover blijkt een prima songwriter te zijn en nagenoeg alle 12 liedjes zijn memorabel te noemen. bovendien beschikt de man beschikt over een aangename, warme ietwat hese stem.

de ballads zijn indrukwekkend nummers zoals "A Wound That Seeks the Arrow" (met Angel Snow) en "Catbird Seat" (met Mary Gauthier), waarbij zijn eigen wonderschone, klein gehouden liedjes "KIndness" en "Shorebound" er bovenuit steken, de enige 2 nummers die niet als duet worden gezongen.

ook de mid-tempo nummers, zoals"Dancing with the Beast" (met Gretchen Peters) dat eveneens verscheen op haar gelijknamige album, "Ride the River" (met Kim Richey), "Song for the Fighting (met Neilson Hubbard) zijn stuk voor stuk fraaie songs.

de pop/rock van "Wildfire" met Ricky Ross bekend van de band Deacon Blue, past niet zo binnen de flow van dit album en beklijft een stuk minder, waarna nog 2 prachtige americana/ roots liedjes volgen, "My Shipwrecked Friend" (met Anthony Toner) en "Keeper of My Heart" (met Robert Vincent).

een bijzonder aangename verrassing, dit fraaie roots/folk album met een vleugje country en rock, waarbij het geweldige (o.a. slide) gitaarspel van gitaristen Kris Donegan en Juan Solorzano aparte vermelding verdient.

Album werd geproduceerd door Neilson Hubbard en Ben Glover
Recorded at Skinny Elephant Studios, Nashville, Tennessee

Ben Glover: vocals, acoustic guitar
Kris Donegan: electric & acoustic guitars, bass
Juan Solorzano: electric & acoustic guitars, bass, organ, wurlitzer
Neilson Hubbard: drums, percussion, bass, organ, glockenspiel, piano
Barry Walsh: piano
Chelsea McGough: cello

Ben Glover bedankt in de liner notes "the wonderful artists and friends who co-wrote the songs and sang with him: Robert Vincent, Kim Richey, Mary Gauthier, Amy Speace, Angel Snow, Gretchen Peters, Neilson Hubbard, Ricky Ross, Gregor Philp, Matt McGinn, Stephen Scullion and Anthony Toner"

na de voorganger "A Moment of Forever" (1995) dat eveneens geproduceerd werd door Don Was, verscheen na een lange stilte 11 jaar later "This Old Road".

11 sterke, eigen liedjes van wijlen Kris Kristofferson met 3 nieuwe opnames van eerder uitgebrachte liedjes "This Old Road, "The Burden of Freedom" en "Final Attraction". de prachtige zelf reflectieve liedjes klinken zowel qua tekst als muziek allemaal als variaties op hetzelfde thema of zeg maar het leven in al zijn facetten. een goed voorbeeld daarvan is het bitterzoete "Thank You for a Life".

de soms wat desolaat klinkende, spaarzaam geinstrumenteerde muziek wordt aangevuld met het harmonicaspel van Kris Kristofferson en door fraaie bijdragen op o.a. mandoline van zijn muzikale maatje destijds (wijlen) Stephen Bruton.

zijn doorleefde, ietwat gruizige, verweerde stem versterken het simpele en directe geluidsbeeld, waarbij ik zijn stem met de nodige sleet erop juist als een charme ervaar.

1 van de beste albums uit de nadagen van zijn carrière waarop woorden als eerlijk, intiem, kwetsbaar en ontroerend van toepassing zijn. de opvolgers "Closer to the Bone" en "Feeling Mortal" liggen zowel muzikaal als thematisch in het verlengde van dit album. persoonlijk zou ik "This Old Road" eerder een "folk/roots" album noemen dan een "country" album, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Don Was
Recorded at Studio 9, Western Recorders, Hollywood, Californië

Kris Kristofferson: vocal, guitar, harmonica
Stephen Bruton: guitar, mandolin, harmony vocals
Jim Keltner: drums
Don Was: acoustic bass, piano

deze laatste worp van Jason Isbell viel mij in eerste instantie tegen. normaal hou ik wel van het "less is more" principe, want op dit album is alleen Jason Isbell met zang en gitaar te horen, maar de liedjes vond ik nogal anoniem, monotoon en eenvormig klinken. kortom het songmateriaal wilde me niet "pakken".

om die reden bewust gewacht met iets te posten bij dit album, maar na verloop van tijd blijkt "Foxes in the Snow" toch wel een groeidiamantje te zijn. 1 van de betere singer/songwriter albums die tot zover dit jaar in het folk/roots genre verschenen.

hoogtepunten "Bury Me", "Eileen", "Don't Be Tough" en "Wind Behind the Rain", maar zo zal een ieder zijn eigen favorieten hebben. kan mij goed voorstellen dat de fans van zijn ruigere werk met band minder met dit album hebben. als liefhebber van het rustigere werk vermoed ik dat zijn album "Southeastern" een logische keuze is om mij verder in 's mans oeuvre te verdiepen.

de titel "Jesus Was a Capricorn" is een kwinkslag naar het sterrenbeeld Steenbok (23 december t/m 20 januari) ervan uitgaand dat Jezus op 25 december zou zijn geboren, hoewel dat nooit in de Bijbel heeft gestaan.

dit vierde album dat country met folk en gospel invloeden laat horen, werd tot dan toe het grootste commerciële succes voor singer/songwriter/acteur Kris Kristofferson. op dit album staan 7 "originals" van de man zelf plus 1 nummer "Help Me' van Larry Gatlin, bekend van het vocale country trio Larry Gatlin & The Gatlin Brothers" en 2 co-written nummers 7) met Donnie Fritts en met Stephen Bruton.

het titelnummer dat veel weg heeft van het John Prine nummer "Grandpa Was a Carpenter" is 1 van de sterkhouders, samen met de duetten met Rita Coolidge met wie hij een jaar later zou trouwen, het mid-tempo "It Sure Was (Love)" en de ballad "Give It Time to Be Tender".

ook de mid-tempo nummers "Help Me" met leadzang van Larry Gatlin, wiens stem aan die van Jesse Winchester doet denken en Rita Coolidge en "Out of Mind, Out of Sight" overtuigen, waar "Jesse Younger" dat minder doet.

de ballad "Nobody Wins" werd door zowel Frank Sinatra als Brenda Lee gecoverd. het country gospel nummer "Why Me" (Lord) dat door velen werd gecoverd, o.a. door Johnny Cash en Elvis Presley en 1 van zijn grootste hits werd, sluit dit album met fraaie, meerstemmige zang af.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich vele toppers uit die tijd o.a. Stephen Bruton, Mac Gayden, Chip Young (guitars), Weldon Myrick (steel guitar), Mike Utley, David Briggs, Bobby Emmons (piano, organ), Norman Putnam (bass), Kenny Buttrey, Andrew Newmark (drums) en "Uncle Josh Graves" (slide dobro).

Album werd geproduceerd door Dennis Linde & Fred Foster
Recorded at Quadrafonic Sound Studios & Monument Recording Studio, Nashville, Tennessee

Kris Kristofferson werd 88 jaar (R.I.P. 28-09-2024)

een eerbetoon aan de muziek van Amerikaans icoon Jimmie Rodgers (1897-1933) die tijdens zijn relatief korte carrière (1927-1933) circa 120 liedjes schreef, waarvan vele met anderen. de man overleed op de jonge leeftijd van 35 jaar aan de gevolgen van tuberculose. het nummer "Blue Yodel" was de springplank naar nationaal succes in zijn thuisland Amerika. het aantal artiesten die zich schatplichtig verklaarden aan zijn muziek is vrijwel oneindig met o.a. Johnny Cash, Bob Dylan, John Fahey, Lefty Frizzell, Merle Haggard, Jerry Lee Lewis, Willie Nelson, etc.

op dit album is een breed scala aan muziekstijlen te horen van blues, country, folk tot ragtime/vaudeville. fraaie bijdragen van o.a. Alison Krauss, Dickey Betts, Mary Chapin Carpenter, David Ball. Wilie Nelson en Steve Earle, waarbij de bijdragen van Iris Dement en Van Morrison er bovenuit steken.

de bijdrage van Bono, een wat vreemde eend in de bijt, raakt wellicht niet aan de essentie van het werk van Jimmie Rodgers, maar zijn stemmige, ingetogen versie van "Dreaming with Tears in My Eyes" in de vorm van een ballad met cello en viool klanken kan mij persoonlijk wel bekoren.

eerder verschenen tribute albums van andere iconen als Lefty Frizzell (Songs of Jimmie Rodgers, 1951), Merle Haggard ( Same Train, a Different Time, 1969) en recenter van singer/songwriter Steve Forbert ("Any Old Time, Songs of Jimmie Rodgers, 2002).

ondanks de diversiteit aan stijlen een alleszins genietbaar album met een waardige afsluiter "T For Texas" van Dwight Yoakam.

deelcitaat uit de liner notes van Bob Dylan (1996) die dit eerbetoon initieerde:

"Jimmie Rodgers of course is one of the guiding lights of the twentieth century whose way with song has always been an inspiration to those of us who have followed the path. A blazing star whose sound was and remains the essence of individuality in a sea of conformity, par excellence with no equal. Though he is claimed as the father or country music, the title is limiting and deceiving in light of today's country music and he wouldn't have understood it. In his time, he was better known as "The Singing Brakeman" or "Blue Yodeler" and hence in some circles, he has come to be known as "The Man Who Started It All", which is more to the truth for he was a performer of force without precedent with a sound as mystical as it was dynamic. His voice gives HOPE to the vanquished and humility to the mighty. Indeed, he sings not only among his bawdy, upbeat blues and railroading songs, but also Tin Pan Alley trash and crooner lullabies as well. He makes everything unmistakably his own and does it with piercing charm"

behalve zijn album "History" is dit het enige album, dat ik van de inmiddels 78-jarige oorspronkelijk uit North Carolina afkomstige Loudon Wainwright ken.

inderdaad een "folk/roots" juweeltje met goede songs, sterke melodieën, rake teksten met diepgang en in een uitstekende productie. hierboven is al eerder vermeld waar dit album thematisch over gaat. persoonlijk hoor ik er weinig tot geen country of country rock in terug.

teveel favoriete nummers om hier op te noemen, maar "White Winos" over de witte wijntjes die zijn moeder graag dagelijks dronk, "I'm Not Gonna Cry", "Donations", "Graveyard", het titelnummer en "Homeless" raken allemaal een gevoelige snaar. zijn serieuze teksten ontbreekt het hier merendeels aan de van hem bekende humor en gaan meer over zelfreflectie, hoewel liedjes als o.a. "I'm Not Gonna Cry", "Donations" en "Last Man on Earth" niet volledig van humor gespeend zijn, maar toch een serieuze ondertoon hebben.

Loudon Wainwright (vocals, guitar, 5-string banjo) is op dit voornamelijk rustige, ingetogen "folky" album uitstekend bij stem en de muzikale omlijsting is prachtig met topmuzikanten als David Mansfield (fiddle, viola, mandolin, dulcimer, guitar), Steuart Smith (electric & acoustic guitar, piano, organ, accordion, bass, harmonica) en Dick Connette (piano, spinet, celeste, harmonium) die voor een fraai klankentapijt zorgen.

Suzzy Roche, de moeder van zijn dochter/singer-songwriter Lucy Wainwright Roche (halfzus van zijn kinderen Martha en Rufus) bekend van het vocale zangtrio The Roches, zingt mee op nummers 11 en 12.

de (althans voor mij) iets "mindere" nummers ("Bridge" en "Bed") weerhouden mij ervan om 5 sterren te geven. vandaar 4,5. dit is wellicht 1 van de beste albums van Loudon Wainwright die meer dan 30 albums op zijn naam heeft staan en nodigt uit tot verdere verdieping van zijn oeuvre, rekening houdend met de opmerking van liefhebber ouwekock dat zijn beste periode tussen 1983 en 2005 ligt.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman
Recorded at Shinebox Studios, New York City

onlangs een indrukwekkend concert bijgewoond van Josh Gray, waarbij hij begeleid werd door multi-instrumentalist Janos Koolen (accordeon, clarinet, gitaar, mandoline, zang) en Nathalie Schaap (contrabas en zang). na afloop de "upgraded version" van dit album aangeschaft met daarop 6 bonus tracks van zijn in 2015 verschenen debuut EP.

Josh Gray een bovengemiddeld goede songwriter maakt prima americana, een mix van blues, country, folk en in mindere mate rock. een betrokken, geëngageerde man die iets te vertellen heeft. tijdens het concert gaf hij aan zich oprecht zorgen te maken over de ontwikkelingen in het huidige Amerika en opperde hij zelfs een verhuizing naar Europa te overwegen.

hoewel er sterke mid-tempo nummers als het titelnummer en "Midnight Rendezvous" op dit album staan, gaat mijn voorkeur naar zijn prachtige ballads als "Ghosts", "Woodland Rose" en "Ease Your Pain". de sterke melodie van "Darkest Before the Dawn" had naar mijn mening als muzikale omlijsting geen strijkers nodig gehad maar dat terzijde.

er zijn feitelijk geen zwakke nummers op dit album te bekennen, of het zou het doorsnee rockende "Two Hearts" moeten zijn. de 6 bonus EP nummers (2024 CRS) met veelal akoestische, intiem uitgevoerde liedjes met alle ruimte voor zijn stem en gitaarspel zijn het beluisteren meer dan waard en voegen absoluut iets toe.

de sympathieke, benaderbare Josh Gray die naar zijn eigen zeggen in Nederland bekender is dan in zijn thuisland, zal na zijn 2025 NL tournee inmiddels weer geland zijn in Nashville en herenigd zijn met zijn vrouw en 7-jarige dochter, van wie hij hoopte dat zij op zijn volgende album zou meezingen.

de inmiddels 58-jarige Bruce Robison groeide samen met zijn broer Charlie en zus Robyn op in Bandera (vlak bij San Antonio), Texas met de muziek van o.a. Willie Nelson, Waylon Jennings en Hank Williams.
alle 3 werden als singer/songwriter actief, zijn oudere broer Charlie Robison, die 9 albums op zijn naam heeft staan, overleed in 2023 aan de gevolgen van een hartaanval en zus Robyn Ludwick maakte een 6-tal solo albums.

de Dixie Chicks, Tim McGraw & Faith Hill en George Strait scoorden in de Amerikaanse "country charts" grote hits met nummers van Bruce Robison.

op dit behoorlijk traditionele country album met wat folk invloeden staan 11 eigen nummers, waarvan 4 co-written, o.a. het mid-tempo "Can't Get There from Here" (met Allison Moorer) en het duet "Friendless Marriage" dat hij samen met zijn toenmalige vrouw/country zangeres Kelly Willis schreef waarop zij de lead vocalen delen.

hoewel een aantal liedjes zoals "Bed of Ashes" of "First Thing About Mary" de middelmaat ontstijgen houdt de kwaliteit van zijn liedjes niet over. ook zijn wat prekerige, zoete en zalvende teksten zijn in combinatie met dit soort brave country muziek niet mijn "cup of tea".

"What Would Willie Do" is een mooi eerbetoon aan Willie Nelson, maar het nummer zelf wil niet beklijven en helaas geldt dat voor meerdere nummers op dit album.

het zijn niet de minste sessiemuzikanten die aan "Country Sunshine" meewerkten, o.a. Kenny Malone (drums/percussion), Dan Dugmore (electric, steel & acoustic guitar, banjo, dobro), Dennis Crouch (bass), Eamon McLaughlin (fiddles, clarinet), Ian McLagan (Hammond organ) en Mickey Raphael (harmonica). Kelly Willis van wie hij in 2022 scheidde en Amy Noelle Farris verzorgden de "harmony vocals".

Bruce Robison heeft incl. verzamelaars en live albums 15 albums op zijn naam staan, waaronder 3 duo albums met Kelly Willis. zijn laatste project heet "The Next Waltz" a new kind of music label born in Austin, Texas.

Album werd geproduceerd door Bruce Robison
Recorded at Cowboy Arms Hotel & Recording Spa, Nashville, Tennessee

het derde album van het uit Raleigh, North Carolina afkomstige CCL (Chatham County Line) bevat traditionele bluegrass muziek gestoken in een modern jasje.

belangrijkste songwriter is zanger/gitarist Dave Wilson die 11 van de 14 nummers schreef waarvan enkele co-written, de instrumentale pure bluegrass "Savoy Special" en "Coming Home" zijn van banjo speler Chandler Holt en het andere instrumentale nummer "Brice's Crossroads" van fiddler John Teer.

het album trapt lekker af met de up-tempo bluegrass van "Company Blues", waarna de rockabilly sound van "Rock Pile", de folk van "Day I Die" en de meer country getinte nummers als "Confederate Soldier" en het live in Noorwegen opgenomen "Lonesome in Caroline" en de gospel "Waiting Paradise" voor een fijne variatie zorgen.

de muzikaliteit spat van het album af en de harmoniezang is fraai, echter de kwaliteit van de liedjes met name die van de 3 ballads "They Were Just Children", "All the Ladies in the Town" en "Come Back to Me" blijft er wat bij achter.

bandleden John Teer en Greg Readling droegen in belangrijke mate bij aan het album "Warmth & Beauty" van de eveneens uit North Carolina afkomstige singer/songwriter Thad Cockrell.

Album werd geproduceerd door Brian Paulson en CCL
Recorded at Fidelitorium, Kernersville, North Carolina

John Teer: mandolin, fiddle, viola, vocal
Dave Wilson: vocal, guitar, banjo
Greg Readling: bass, pedal steel, organ, vocal
Chandler Holt: banjo, guitar, vocal

"Song of America" is een initiatief/project van de voormalige "attorney general" (procureur-generaal) wijlen Janet Reno, die minister van justitie was onder het presidentschap van Bill Clinton en haar uit Nashville afkomstige schoonbroer singer/songwriter/producer Ed Pettersen.

het is een verzameling Amerikaanse liedjes van door de eeuwen heen die o.a. over de burgeroorlog tussen Noord en Zuid gaan, de slavernij, de burgerrechten beweging, hymnes (lofzangen), kinderslaapliedjes, gospel liedjes en protest liederen of patriottisme, zoals het nationale volkslied "The Star-Spangled Banner". de totstandkoming van deze compilatie met een keurig verzorgd boekwerkje nam 9 jaar in beslag.

de liedjes zijn gebaseerd op gebeurtenissen die verweven zijn met de 5 hoofdthema's uit de Amerikaanse geschiedenis: 1) United we stand, Divided we fall, 2) War and Peace, 3) Work, 4) Families at Home and on the Move en 5) Faith and Ideals.

de 3-disc set met 50 liedjes bestrijkt de volgende periodes:

disc 1 red (1492-1860) nummers 1 t/m 18 bevat uitsluitend "public domain" (werk dat niet langer onder auteursrecht valt) liedjes is naar mijn mening de beste van de 3 met o.a. een 3-tal a-capella prachtig gezongen nummers, de "Native American chant" (Earl Bullhead) en de gospel songs van de Blind Boys of Alabama en de Fisk Jubilee Singers. andere sterkhouders zijn de bijdragen van Julie Lee, Elizabeth Foster, Malcom Holcombe, Freedy Johnson, country-rock band BR549 en de Mavericks met Thad Cockrell.

nummers die minder beklijven zijn "Yankee Doodle" uitgevoerd door Harper Simon (zoon van Paul Simon en zijn eerste vrouw Peggy Harper), het instrumentale "Jefferson & Liberty" van de alt.country band The Wilders en de bijdragen van John Wesley Harding, Beth Nielsen Chapman en Minton Sparks met teveel "spoken words".

disc 2 white (1861-1945) nummers 19 t/m 35 bevat eveneens veel "public domain" liedjes en traditionals met als hoogtepunten het uitbundige "John Brown's Body" (Marah), de folk ballads van Tim O'Brien en Jim Lauderdale, het solo a-capella door Janis Ian gezongen "Johnny I Hardly Knew" en fraaie "americana" versies van de Woody Guthrie klassieker "Deportee" (Old Crow Medicine Show) en "Reuben James" (Woody Guthrie, Pete Seeger & Millard Lampell) met zang van o.a. Stan Robinson en zijn zonen Chris en Rich Robinson (van The Black Crowes). ook de bijdragen van "The Farmer Is the Man" (Otis Gibbs) bekend van de versie van Ry Cooder, Jen Chapin, de dochter van singer/songwriter Harry Chapin en Joni Harms en Andrew Bird zijn nummers die beklijven.

mindere nummers zijn de "early jazz" bijdragen van Andy Bley en Suzy Bogguss en "Lift Every Voice and Sing" een hymne dat beschouwd wordt als het volkslied van de Afro-Amerikanen met zang van de klassieke sopraan Karen Parks.

disc 3 blue (1946 t/m heden) nummers 36 t/m 50 bevat veel liedjes van eigentijdse artiesten en ervaar ik als de minste van de 3, waarbij de folk/bluegrass nummers "The Great Atomic Power" (Buddy Bain) van Elizabeth Cook, "The Times They Are a Changin" (Bob Dylan) van de Del McCoury Band en de fraaie ballad "Little Boxes" (Malvina Reynolds) van Devendra Banhart er bovenuit steken.

de overige covers van o.a. "Apache Tears" (Johnny Cash), Say It Loud (James Brown & Alfred Ellis), "What's Going On" (Marvin Gaye), "Youngstown" (Bruce Springsteen) missen het vuur en de bezieling van de originele uitvoeringen, uitgezonderd de fraaie soul/bluesy versie van "Streets of Philadephia" (Bruce Springsteen) een piano ballad met geweldige zang van Bettye LaVette. de ietwat brave uitvoering van "Ohio" (Neil Young) door Ben Taylor (zoon van James Taylor) kan ermee door. de rap/hip-hop van "The Message" (Grandmaster Flash) van Shortee Wop is meer voor de liefhebber van dat genre. het aloude "This Land Is Your Land" (Woody Guthrie) met een klein gehouden akoestische uitvoering van John Mellencamp (vocals, guitar) sluit deze disc waardig af.

4,5 sterren voor disc1, 4 voor disc2 en 3 voor disc3. voor de roots/folk liefhebber valt er genoeg te genieten op deze 3 discs.

deel citaat uit de liner notes van Janet Reno:

"History is made when people and circumstances converge to shape events that interrupt our normal routine and move us in new directions. It is important to know our history to understand the importance our own actions have in shaping our future".

het 2e album van de vanuit Durham, North Carolina opererende Thad Cockrell, die alle 11 liedjes van dit album zelf schreef, waarvan 1 "Taking the View" co-written (Jim Bruno/Chris Stamey).

hoewel het album stevig aftrapt met het rockende "I'd Rather Have You" en "Taking the View" een fraai mid-tempo nummer is, overheersen de melancholische country ballads met wat folk invloeden zoals op het titelnummer, "Why Go", "She Ain't No You" en "My Favourite Memory", waarbij het wonderschone "Breaking of a Day" boven de rest uitsteekt.

een ander prijsnummer "Some Tears" gaat over zijn herinneringen aan zijn overleden grootvader, met wie hij als kind samen uit vissen ging, een lied dat hij schreef toen hij op bezoek was bij zijn grootmoeder.

de merendeels prachtige melodieën worden behalve de aangename, warme tenor? stem van Thad Cockrell voorzien van de fraaie harmoniezang van Caitlin Cary (ex Whiskeytown) en country zangeres Tift Merritt, met als begeleiders een aantal topmuzikanten, o.a. John Teer (electric guitar, fiddle) en Greg Readling (pedal steel) beide bandleden van het vermaarde americana/bluegrass gezelschap Chatham County Line en Jen Gunderman (ex Jayhawks) op piano en Wurlitzer.

enige minpuntje is wellicht de iets te zoete smartlap, de piano ballad "Are You Still Missing Me" dat dit album afsluit.

van de niet erg productieve man verscheen in 2024 het album "The Kid", dat in eigen beheer werd uitgebracht (www.thadcockrell.com)

Album werd geproduceerd door Chris Stamey & Thad Cockrell
Recorded (mostly live) at Modern Recording, Chapel Hill, North Carolina

de gelovige Thad Cockrell bedankt in de liner notes behalve de muzikanten en producer ook "The Author of my creativity and salvation, Jesus Christ, the well of your beauty is bottomless and the walk is always short".

de uit Memphis, Tennessee afkomstige singer/songwriter John Mohead groeide op in de Mississippi Delta en kwam al op jonge leeftijd in aanraking met delta blues en country muziek. hij verhuisde op een zeker moment naar Nashville, kreeg daar een contract als songwriter, besloot na vele jaren wereldwijd touren (hij was openingsact voor o.a. de Allman Brothers, Bob Dylan, Little Feat, BB King en Lucinda Williams), terug te keren naar zijn geboortestreek om zich op zijn gezin te richten en opende een "funky fine dining" restaurant genaamd Kathryn's. reden waarom de opvolger van dit album "Son of the South" 18 jaar op zich liet wachten.

op dit derde solo album staan 9 eigen nummers waarvan 2 co-written plus een cover "Win, Lose or Draw" (Greg Allman). zijn krachtige, soulvolle stem doet enigszins denken aan die van Lowell George en Van Morrison.

zijn muziek zou je "Southern americana" met blues, country en folk invloeden kunnen noemen. John Mohead is een prima songwriter en een goede "storyteller" met doorleefde teksten die indruk maken.

de veelal ingetogen songs komen "binnen" met prachtige ballads als "Good Morning Amsterdam", "Muddy Water" en "Train Leavin' Lula" het hartverscheurende relaas van moeder en dochter die hun stad verlaten op zoek naar een betere toekomst, de vader desperaat achterlatend:

"she's on a train leavin' Lula, say goodbye one last time
silence fell over the tracks, he knew she'd never come back
she'd start a new life, find a new town
and for the rest of his days, each time that he prayed,
he hoped the gift that he lost, had somewhere been found"

de muziek wordt fraai ingekleurd met o.a. slide gitaar "Here to Stay", accordeon op "Good Morning Amsterdam" en zelfs een tuba op de slow blues van "Country Blue".

"Robert Johnson's Whiskey" is een instrumentaal nummer. "Win, Lose or Draw" krijgt een "klein" gehouden akoestische uitvoering met fraaie backing vocals van Shelley Bays en is 1 van de vele hoogtepunten.

het album sluit af met de soulvolle ballad "Out of This World" dat gedragen wordt door de stemmige klanken van een Hammond B3 orgel.

Album werd geproduceerd door John Mohead
Recorded at Easly Recording, Memphis, Tennessee

John Mohead: vocals, slide guitar, acoustic guitar, electric guitar, harmonica, washboard
e.a.

na zijn overweldigende debuut album "Exile" verscheen dit 2e album van de Oegandese banneling Geoffrey Oryema op het onvolprezen Real World label van Peter Gabriel.

deze is weliswaar iets minder, maar ook op dit album schittert de man met een groot aantal prachtige liedjes, waarvan hij er een 3-tal zelf schreef (2,9,10) en de andere co-written met de Franse muzikant Jean-Pierre Alarcen en producer David Bottrill.

een fraaie mix van akoestische Afrikaanse muziek en "ambient" Westerse geluiden, zoals op het melancholische "Payira Wind" met o.a. Brian Eno op keyboards. 1 van de hoogtepunten op dit album samen met de ingetogen nummers "Market Day", "Hard Labour" met de Keltische invloeden van Richard Evans (penny whistle) en de kippenvel bezorgende afsluiter "Nomad". 4 nummers waar de magie vanaf spat, gezongen met zijn melancholische, zoete stem.

de meer up-tempo van fraaie ritmes voorziene nummers "Kel Kweyo", "Umoja" en "Lajok" zorgen voor een fijne afwisseling. het eveneens sterk ritmisch pulserende "Lapwony" werd belangeloos gedoneerd aan het concept album "Carnival!" (The Rainforest Foundation) een initiatief van Sting en zijn vrouw Trudie Styler.

op "Beat the Border" werkten verder o.a. Bob Ezrin (keyboards), Manu Katche (drums) en de Keniase muzikant wijlen Ayub Ogada mee met prachtige backing vocals op "The River", "Hard Labour" en "Lajok".

Geoffrey Oryema overleed op 65-jarige leeftijd in Parijs aan de gevolgen van kanker. zijn as werd overgebracht naar het dorp Anaka in het noorden van Oeganda, waar hij prachtig over zong op het nummer "Land of Anaka" van zijn debuutalbum "Exile", dat geproduceerd werd door Brian Eno.

Album werd geproduceerd door David Bottrill
Recorded at Real World Studios

Maria Muldaur heeft een indrukwekkende staat van dienst. zij was ooit lid als zangeres/fiddle speler van de Jim Kweskin Jug Band, maakte een 2-tal duo albums met haar toenmalige echtgenoot Geoff Muldaur en vanaf 1973 bracht zij een hele reeks solo albums uit, die zelden of nooit teleur stellen. zij is een zangeres met een enorm stembereik en een muzikale kameleon die een enorm divers aantal genres bestrijkt (blues, folk, r&b, gospel, vaudeville, etc.)

op "Jazzabelle" ligt de focus op covers van een aantal jazz klassiekers, o.a. 2 nummers (1,3) van Mose Allison, "Weeping Willow Blues" (Paul Carter) bekend in de versie van Bessie Smith, "You're My Thrill" (Sidney Clare/Jay Gorney) een klassieker uit 1933, dat bekend werd door de uitvoering van Billie Holiday en "September Rain" een nummer van jazz pianist/componist Billy Strayhorn, die ook wel de man achter Duke Ellington werd genoemd.

er staan ook 2 verrassende eigentijdse covers op "Elona" (een anagram voor Alone) een nummer van songwriter/componist David Nichtern, die ook haar grootste hit "Midnight At the Oasis" schreef van haar debuut album uit 1973 en "Southern Music" van Nashville songwriter Russell Smith, die o.a. de hit "Third Rate Romance" schreef, dat hij destijds opnam met de band Amazing Rhythm Aces.

los van haar geweldige, ietwat zwoele stem zijn de hoofdrollen weggelegd voor de 3 pianisten John R. Burr, David Matthews en haar trouwe kompaan David Torkanowsky. de overige muzikanten zijn de bassisten Al Obodinsky, Roly Salley en Chris Severin, drummers Mike Hyman en Billy Kilson en saxofonist Jim Rothermel.

"Jazzabelle" is een fraai, laid back, vocaal "jazz/blues" album en zou je "late night music" kunnen noemen.
de inmiddels 82-jarige zangeres treedt nog steeds op en geeft vrijdag 23 mei a.s. een "outdoor" concert in Sebastopol, Californië. Respect!

dit door haarzelf geproduceerde album klinkt als een klok en werd opgenomen in Studio Coast Recorders, San Francisco, Californië

The Rainforest Foundation (US) "is a non-profit NGO working in Central and South America. It is one of the first international organizations to support the indigenous peoples of the world's rainforests in their efforts to protect their rights to land, life and livelihood". de organisatie werd in 1988 opgericht door zanger Sting en zijn vrouw Trudie Styler, nadat de inheemse leider Chief Raoni van de Braziliaanse stam Kayapo hen persoonlijk had verzocht om zijn gemeenschap te helpen.

de opbrengsten van dit album, waaraan de muzikanten afkomstig uit verschillende continenten belangeloos meewerkten, gingen naar deze organisatie die ook vestigingen heeft in de UK en in Noorwegen.

op dit gevarieerde album met studio opnames staan o.a. kinderliedjes, traditionals, een aantal klassiekers en wat meer eigentijdse liedjes, waaronder een flink aantal pareltjes zoals:

de folk ballad "Waters of Tyne" (Anon) een duet van Sting en Jimmy Nail, de Schotse folk traditional/lullaby (slaapliedje) "Dream Angus" van Annie Lennox, de Amerikaanse traditional (kinderliedje) "Sweet and Low" van Bette Midler, een kerst kinderliedje "Tu Scendi Dalle Stelle" van Luciano Pavarotti met een prachtig kinderkoor, de indrukwekkende christelijke hymne "Abide with Me" van Elton John, een traditional uit Wales "All Through the Night" van Shawn Colvin, het met Afrikaanse klanken beïnvloede "Ten Years" van Paul Simon dat opgenomen werd tijdens zijn "Graceland" periode en dat niet had misstaan op zijn gelijknamige album en een live opname met orkest van de grappige Amerikaanse traditional "I Bought Me a Cat" gezongen door James Taylor.

de Italiaanse klassieker "Va Pensiero" (Giuseppe Verdi) van Zucchero en de Afrikaans getinte nummers "Lapwony" van de Oegandees Geoffrey Oryema, een nummer van zijn album "Beat the Border", het Johnny Clegg nummer en het Zuid-Afrikaanse volkslied "Lord Bless Africa" met zang van het interraciale koor The Peace Train zijn eveneens het beluisteren waard.

het album sluit af met het a-capella gezongen Amerikaanse kinderliedje "Row, Row, Row your Boat" met lead zang van Tina Turner. de klassieke compositie "Le Carnival des Animaux" van Camiel Saint-Saens, dat op dit album een nieuwe versie kreeg van het Franse pianoduo Katia & Marielle Labeque, laat ik buiten beschouwing.

deelcitaat uit de liner notes:

"Carnival! has been put together for our children, and for children all over the world. It is for our children that we need to save the rainforests from destruction, and it will be up to our children in the future to continue this work.

The songs the artists have chosen are songs that have special significance for them. They are songs that have meant something to the artists since they were children, or songs that have an important message for the children of the world today"

For the animals, the children, the forests, the Earth, here is CARNIVAL!"

de inmiddels 80-jarige uit Madison, Wisconsin afkomstige singer/songwriter Tracy Nelson brengt al sinds 1965 solo albums uit en was vanaf 1967 t/m 1971 frontvrouw/zangeres van de Californische blues rock band Mother Earth met wie zij een 6-tal albums maakte. o.a. toetsenist Mark Naftalin, gitarist Boz Scaggs en drummer Tim Drummond waren kortstondig lid van de band.

na het opheffen van de groep begon Tracy Nelson, die over een "powervolle", wat rauwe stem beschikt vanaf 1972 weer solo albums te maken. haar laatste album "Life Don't Miss Nobody" dateert uit 2023.

op "I Feel So Good" (1995) is voornamelijk onvervalste R&B te horen met wat soul en gospel invloeden. op up-tempo nummers als "I Need All the Help I Can Get" (Gary Nicholson/Delbert McClinton/Donnie Fritts) en de titeltrack "I Feel So Good" (Big Bill Broonzy) vooral bekend in de versie van Muddy Waters, klinkt zij als de vrouwelijke tegenhanger van de onvolprezen Delbert McClinton, niet verwonderlijk aangezien de laatste op beide nummers bijdraagt met zijn virtuoze harmonicaspel.

op een 2-tal nummers (2 en 10) wordt de basis band bestaande uit de Nashville club act The Bluebloods (Mike Henderson (guitar), Glen Worf (bass) en John Gardner (drums) aangevuld met de blazerssectie van The Memphis Horns (Andrew Love & Wayne Jackson). oudgediende Al Kooper speelt op een aantal nummers orgel en piano evenals Reese Wynans, bekend van Stevie Ray Vaughan's band Double Trouble.

merendeels fraaie covers, o.a. "Don't Go No Further" (Willie Dixon), "Send Me to the 'Lectric Chair" (Bessie Smith), "The Fool" (Lee Hazelwood) en een tegenvallende versie van John Hiatt's "Meet Me Halfway", dat samen met "I Live Off the Love You Give Me" 1 van de mindere tracks is.

prijsnummers zijn haar eigen geschreven ballad "Words Unspoken" en de ballad "Love Won't Come" een duet met de Ierse folk/country zangeres Maura O'Connell.

dat Tracy Nelson niet alleen over over goede zangkwaliteiten beschikt, maar ook in staat is prima songs te schrijven, bleek eerder met haar "Down So Low" dat o.a. werd gecoverd door Etta James en Linda Ronstadt op het album "Hasten Down the Wind". een leuk weetje is dat zij als zangeres deel uitmaakte van "The International Harvesters" de begeleidende band op het Neil Young album "A Treasure" (2011).

de R&B muziek en de zang van Tracy Nelson zal vermoedelijk ook de liefhebbers van iemand als Beth Hart aanspreken.

Album werd geproduceerd door Tommy Goldsmith
Recorded at Sound Emporium, Nashville, Tennessee

Poi Dog Pondering is het geesteskind van de uit Austin, Texas afkomstige zanger/gitarist Frank Orrall. de band werd in 1984 in Hawaï door hem geformeerd samen met zangeres Abra Moore die kort daarna een solo carrière begon, verhuisde naar Texas en werd daar deelgenoot van de destijds heersende hippie cultuur en belandde uiteindelijk in Chicago. het merendeel van de muzikanten is afkomstig uit Texas en de band had in de loop van de jaren verschillende bezettingen met als constante factor Frank Orrall, die 8 van de 10 nummers van dit debuutalbum schreef.

de muziek is een merkwaardige kruisbestuiving van o.a. country, folk en rock. er speelden 16 muzikanten op dit debuut met een zeer divers instrumentarium, los van gitaar en een ritmesectie o.a. accordeon, banjo, fluit, mandoline, steel gitaar en trombone/trompet. hun muziek laat zich moeilijk in een hokje stoppen en wordt ook wel als alt.rock of indie.rock bestempeld, maar op dit album overheersen de akoestische, folk/rock klanken die vaak verrassende wendingen nemen met naar mijn mening 8 bovengemiddeld goede songs.

er staan een flink aantal onweerstaanbare, aanstekelijke, melodieuze liedjes op als de opener "Living with the Dreaming Body" dat in potentie de komende zomerhit van 2025 zou kunnen zijn, het heerlijk ritmische "Pulling Touch", het wat mystieke met fluitspel omlijste "Sound of Water", de vrolijke met een reggae ritme en trompet klanken omlijste nummers "Fact of Life" en "Circle Around the Sun" of de Hawaï/ragtime vibes van "Aloha Honolulu".

het stevige, punky, psychedelische 9) "Wood Guitar" met "distorted" gitaarpartijen is een wat vreemde eend in de bijt, waarna 10) "Falling" met wat "weirde" vocalen en prachtig vioolspel van Susan Voelz het album alsnog fraai afsluit.

Poi Dog Pondering maakte sinds dit debuut rond de 20 albums en zou hun muziek op latere albums vermengen met dance, electronic en house invloeden. de groep is nog steeds actief.

Album werd geproduceerd door PDP en Mike Stewart
Recorded at Arlyn Studios, Austin, Texas

het eerste gelijknamige album van dit echtpaar country/folk duo verscheen reeds in 1975. sindsdien brachten zij meer dan 20 albums uit. dit is mijn eerste kennismaking met de muziek van dit sympathieke duo die in hun thuisland de States een trouwe schare aan fans blijkt te hebben die hun concerten bezoeken.

de teksten gaan over ouder worden, verloren of nieuwe liefdes en andere universele thema's. 11 van de 12 nummers schreven zij samen met Jerome Clark. hun liedjes worden in het country/folk genre vertolkt met af en toe uitstapjes naar bluegrass. Robin en Linda Williams wisselen de lead vocalen af of delen die met elkaar ofwel zingen zij in harmonie. hun zang wordt een enkele keer aangevuld door gast muzikanten, zoals Mary Chapin Carpenter op "Rumble" en "So Long, See You Tomorrow", 1 van de betere nummers op dit album.

lang niet alle liedjes zijn even memorabel, maar de country van "The Hard Country", de aanstekelijke blue grass van "Bar Band in Hillbilly Heaven", de folk ballad "This Is the Real Thing", de blue grass/honky tonk klanken van "The Perfect Country Song" of het up-tempo "Some Peculiar Beast" met een fraaie harmonica partij, zijn liedjes die wel blijven hangen.

niet toevalligerwijs is de cover van de Hank Williams smartlap "Cold, Cold Heart" gezongen door Linda Williams een ander hoogtepunt op dit album. overigens werd hun eigen "Don't Let Me Come Home a Stranger" een prachtige folk ballad van het album "Stonewall Country" gecoverd door zowel Mary Black als The Albion Band.

behalve de bijdragen van hun eigen bandleden zijn er gastbijdragen van multi-instrumentalist Tim O'Brien (fiddle, mandolin), Stuart Duncan (fiddle) en producer Kevin McNoldy (acoustic, baritone & electric slide guitar, bass, vocals).

Recorded at Dream Sequence Studios, Charlottesville, Virginia & Coyote Watch Studios, Southern Shores, North Carolina

Robin Williams: acoustic & baritone guitar, harmonica, vocals
Linda Williams: acoustic guitar, banjo, vocals

"Sunday Night Line-Up" is een live opgenomen album van deze uit Texas afkomstige gelegenheidsformatie, destijds bestaande uit o.a. wijlen Stephen Bruton, een vermaarde "sideman/gitarist" bekend van zijn werk met Bonnie Raitt en T-Bone Burnett, singer/songwriter Jon Dee Graham die een flink aantal solo albums op zijn naam heeft staan en songwriter/producer "Scrappy" Jud Newcomb die o.a. het album "Still Fighting the War" van Slaid Cleaves produceerde.

3 nummers (1,7,10) van Stephen Bruton, 3 van Jon Dee Graham (3,9,14) die eerder op hun solo albums verschenen, 2 van Jud Newcomb (2,8) aangevuld met covers van o.a. het veel gecoverde "We Had It All" (Donnie Fritts/Troy Seals) dat een hit werd in de versie van Waylon Jennings, "Volver" (Fernando Maldonado) bekend van de live versie van Ry Cooder op zijn album "Show Time" en "Zombie for Love" (Dan Stuart/Chuck Prophett) afkomstig van het Green On Red album "Here Come the Snakes".

een fraai roots album geworteld in rhythm & blues, country en rock (n'roll), waarbij de nadruk op akoestisch uitgevoerde songs ligt plus een aantal stevige uitvoeringen, zoals "That's Love" en "Daydrinking", prima nummers van Stephen Bruton.

Album werd geproduceerd door Chet Himes & Stephen Bruton
(Recorded live at the Saxon Pub, South Austin, Texas)

Jon Dee Graham: acoustic guitar, lap steel & vocals
Scrappy Jud Newcomb: acoustic guitar & vocals
Stephen Bruton: acoustic guitar, mandolin & vocals
Bruce Hughes: bass & vocals
"Mambo" John Treanor: drums & percussion

de band The Waterboys werd in 1983 opgericht door de uit Edinburgh afkomstige Schot Mike Scott, sindsdien waren er ruimschoots 85 muzikanten al dan niet in de studio of als onderdeel van de line-up van live concerten betrokken bij de band met Mike Scott als enige constante factor. muzikanten afkomstig uit Engeland, Ierland, Schotland, Wales en enkele Amerikanen.

na de succesvolle "Big Music" van hun eerdere 3 albums was de verwachting dat de band in het kielzog van bands als Simple Minds en U2 naar het grote publiek zou doorbreken als de volgende grote stadion act.

in plaats daarvan was Mike Scott "seeking new musical roads to travel, I'd started to listen to country, folk and old-style gospel music, envying their simplicity and purity. I was excited by the possibilities of writing and playing these different kinds of music, and by the liberating prospect of departing from the repeat-formula-for-success script that managers, agents, record companies, journalists and even fans were devising for me".

Mike Scott leerde de Ierse fiddler Steve Wickham kennen, trok naar Ierland en verbleef daar een aantal jaren met o.a. Anthony Thistlethwaite (mandoline) "to play our own open-horizoned style of acoustic roots music".

het resultaat is dit album "Fisherman's Blues", het magnum opus van The Waterboys, waarop akoestische rock ballads als het titelnummer, akoestische folk ballads als "Strange Boat" en "When Ye Go Away" worden afgewisseld met de pastorale folk van de traditional "Carolan's Welcome" met o.a. bijdragen van Alec Finn (bouzouki) en Frankie Gavin (tin whistle, fiddle) beide bandleden van de vermaarde Ierse folkgroep De Dannan, de country rock versie van "Killing My Heart", de door gospel beïnvloede nummers "You in the Sky" en "Soon as I Get Home', de country van "Lonesome and a Long Way Home" en "Has Anybody Here Seen Hank? (een eerbetoon aan Hank Williams) , de country blues van "Let Me Feel Holy Again" of de blues (rock) getinte nummers "If I Can't Have You" en "Rattle My Bones and Shiver My Soul".

Iers folkicoon Donal Lunny bekend van de Bothy Band en Planxty speelt elektrische mandoline en bodhrans op de folk traditional "When Will We Be Married" met backing vocals van Liam O'Maonlai (Hothouse Flowers).

behalve de veelal eigen of co-written songs van Mike Scott bevat het album fraaie covers van "Sweet Thing" (Van Morrison) en een 2-tal Bob Dylan covers "Nobody Cept' You" en "Girl of the North Country".

deze "collector's edition" met 14 extra nummers, die nauwelijks onder doen voor de originele uitgave met 13 nummers, lijkt mij een must hear/must have voor de liefhebber.

in 2001 verscheen het eveneens ijzersterke "Too Close to Heaven" (the unreleased sessions) ook wel bekend als de Fisherman's Blues Part Two, waarna in 2013 "The Fisherman's Box Deluxe Edition" (6-cd) volgde met 121 nummers, waaronder vele doublures, alternatieve versies en outtakes, opgenomen in de periode 1986 t/m 1988, en een Super Deluxe Edition (7-cd) met op de 7e cd originele opnames van de muzikanten die als inspiratiebronnen dienden o.a. The Carter Family, De Danann, Planxty, Woody Guthrie en Hank Williams.

folk muzikant (wijlen) Martin Jenkins was eerder kortstondig lid van het uit Newcastle upon Tyne afkomstige folk/rock gezelschap Hedgehog Pie en was ook samen met Kevin Dempsey lid van de uit Coventry afkomstige obscure folk/jazz band Dando Shaft.

de heren kwamen elkaar halverwege de jaren 80 opnieuw tegen en formeerden de folkband Whippersnapper met inmiddels wijlen Dave Swarbrick bijgenaamd "Swarb" van Fairport Convention en Chris Leslie (Albion Band, Fairport Convention).

de band beschikte met Kevin Dempsey, Martin Jenkins en Chris Leslie over 3 prima lead zangers, hoewel op de opener "Farewell My Lovely Nancy" Dave Swarbrick de lead vocal voor zijn rekening neemt. zij wisselen de lead vocalen af met fraaie harmoniezang.

de folk/jazz invloeden zijn duidelijk aanwezig op nummers als "Rouge & Red Shoes", "Romanitza" en "My Little Fiddle". mijn voorkeur gaat naar de traditionele folk ballads zonder jazz invloeden, zoals "The Pride of Kildare" met zang van Kevin Dempsey, "I Wandered by a Brookside" met zang van Chris Leslie of "There's a River" eveneens met zang van Kevin Dempsey, begeleid door akoestische gitaren, viool en fluit met prachtige meerstemmige zang.

het volledig instrumentale "The Seven Keys" en merendeels instrumentale "Frank Dempsey's Lament and Joy" met "voice samples" beklijven een stuk minder.

Whippersnapper maakte 4 reguliere albums en 1 live album "These Foolish Strings".

Album werd geproduceerd door Whippersnapper, Kevin Dempsey & Dan Priest
Recorded at Magritte Studios, London, England

Chris Leslie: lead vocals, violin, mandolin, mandola, background vocals
Dave Swarbrick: violin, mandolin, b.v.
Martin Jenkins: lead vocals, mandocello, flute, b.v.
Kevin Dempsey: lead vocals, guitars, b.v.

soms loop je als muziekliefhebber buiten de jou bekende gevestigde namen binnen een bepaald genre onverwachts tegen een pareltje aan. het debuutalbum van de uit Florida afkomstige singer/songwriter Thad Cockrell is zo'n album. 7 eigen songs van deze zoon van een baptistenpredikant plus 2 covers, die stuk voor stuk direct indruk maken.

hij kreeg op dit album o.a. hulp van oud Whiskeytown leden, zangeres/fiddler Caitlin Cary en drummer Skillet Gilmore, waarop verder prachtige accenten worden gelegd door Cliff Swanson die excelleert op pedal steel en de weemoedige fiddle partijen van o.a. Jon Kemppainen.

americana (folk/country) met een enkele keer wat honky tonk invloeden op de iets meer up-tempo nummers als "Pretending", "Hard Time" en het met een prachtige melodie voorziene "Why" met harmoniezang van Tift Merritt en een heerlijke accordeon partij van Greg Bell.

daarnaast maakt Thad Cockrell indruk met de ballad "How Far Can I Drive Tonight" (Brian Hall) en zijn eigen ballads "Stack of Dreams", "Burdens Rest Easy" en de religieus getinte afsluiter "He Set Me Free", een fraai duet met Caitlin Cary.

het aloude "Together Again" (Buck Owens) dat o.a. bekend werd in de versie van Emmylou Harris, krijgt een prachtige, ingetogen uitvoering met wederom fraaie duetzang van Caitlin Cary.

zijn doorleefde, emotievolle, warme stem ligt prettig in het gehoor en past perfect bij de merendeels akoestisch "intiem" uitgevoerde songs.

Album werd geproduceerd door Chris Stamey (bekend van de Amerikaanse rockband the dB's)
Recorded at Kitchen Mastering, Chapel Hill, North Carolina

Thad Cockrell: vocals, rhythm guitar, tambourine
Jon Kemppainen: lead guitar, fiddle
Ernie Jameson: upright bass
Cliff Swanson: pedal steel guitar
Skillet Gilmore: drums
Aaron Cockrell: harmony vocals

de uit Texas afkomstige singer/songwriter Bonnie Bishop is een bewonderaar van Bonnie Raitt. haar samen met Al Anderson geschreven pracht ballad "Not Cause I Wanted To" verscheen op haar album "Slipstream", een nummer waar Bonnie Bishop een Grammy mee won. later zou Bonnie Raitt ook haar nummer "Undone" opnemen op het album "Dig In Deep".

op "The Walk" staan 7 eigen nummers, waarvan 3 co-written met singer/songwriter Gabe Dixon, 2 c/w met de country zangeres Rebecca Lynn Howard en 1 met Emery Dobyns.

verwacht geen country/pop of gladde Nashville country, maar een mix van blues, country en soul overgoten met een gospel sausje, zoals in het funky, stuwende "Keep on Moving" of de door piano en orgel gedragen afsluitende ballad "Songs Don't Fail Me Now", beide nummers met bescheiden gospel koorzang.

prijsnummer is de door Bonnie Bishop zelf geschreven melodieuze ballad "I Don't Like to Be Alone" met o.a. de tekstregels "Never wanted you to find me out, never dreamed you would stay around, but you loved me for who I am, and it scared me more than I could stand".

de religieus geïnspireerde funky soul van "Women at the Well" met een heerlijk op elektrische gitaar solerende Ryan Tharp is een andere sterkhouder.

Bonnie Bishop beschikt over een ietwat hese, doorleefde "bluesy" stem waarmee zij haar veelal aangrijpende teksten op soms ontroerende wijze, zoals op de eerder genoemde ballad "I Don't Like to Be Alone" op de luisteraar overbrengt.

"The Walk" is een aanrader voor de liefhebbers van dit genre en liefhebbers van het werk van Bonnie Raitt en werd geproduceerd door drummer/sessiemuzikant Steve Jordan, o.a. bekend van zijn werk met John Mayer Trio.

de basis bezetting:

Bonnie Bishop: lead & background vocals, acoustic guitar, acoustic piano
Ryan Tharp: acoustic & electric guitars, steel guitars,
Jimmy Wallace: acoustic & electric piano, organ, vibes
Al Carty: electric & acoustic bass
Steve Jordan: drums, percussion, electric guitar, background vocals

heerlijk laid-back folk/pop album van de Amerikaanse singer/songwriter Will Stratton. zijn debuut op het vermaarde Engelse onafhankelijke Bella Union label. de man maakt er geen geheim van dat hij fan is van het werk van Nick Drake en andere folk artiesten uit de 60's en 70's.

10 fraai gearrangeerde liedjes gebaseerd op zijn akoestische gitaarspel of pianospel ondersteund door een bescheiden ritmesectie, aangevuld met eveneens bescheiden strijkers en een enkele keer een background vocal van Maia Friedman op het prachtige iets meer up-tempo "Manzanita" of Cassandra Jenkins op de ballad "I See You".

de klein gehouden nummers als "Thick Skin" dat leunt op zijn akoestische gitaarspel en met viool en cello extra ingekleurd wordt, "Some Ride" of de piano ballad "Vanishing Class" zijn pareltjes van liedjes. zo ook de ballads "Skating on the Glass" dat met zijn akoestische gitaar getokkel heel erg aan Nick Drake doet denken en het stemmige "This Is What We Do".

sleutelwoorden: ingetogen, melancholisch, pastoraal en subtiel, waarbij zijn aangename, zoetgevooisde stem doet denken aan Iron & Wine (Sam Beam) of iemand als Michael Franks.

de opvolger van dit album "The Changing Wilderness" (2021) liet 4 jaar op zich wachten, is wat voller geïnstrumenteerd, laat wat minder basic folk horen en viel mij licht tegen. "Rosewood Almanac" vernoemd naar zijn van palissander gemaakte gitaar, klinkt meer als een eenheid en bevat betere liedjes, maar dat is mijn persoonlijke (muziek) beleving.

benieuwd naar zijn nieuwste album "Points of Origin" (2025), dat zeer positief werd ontvangen door muziekrecensent erwinz.

de muzikanten op "Rosewood Almanac":

Will Stratton: guitar, bass guitar, piano, synthesizer, hammered dulcimer, wurlitzer
Sandy Gordon: drums
Ben Russell, Caroline Shaw: violin
Caleb Burhans: viola
Clara Kennedy: cello
Gabriel Birnbaum: saxophone on "Manzanita"

mijn eerste kennismaking met de muziek van de Amerikaanse singer/songwriter Will Stratton valt mij niet mee. inderdaad geen authentieke folk, maar moderne folk met wat pop invloeden.

prettig in het gehoor liggende nummers gezongen met de aangename, warme stem van Will Stratton, maar het ontbreekt zijn liedjes iets te vaak aan memorabele melodieen . begrijp de vergelijking met Nick Drake, zeker op klein gehouden akoestische nummers als "The Rain", maar zijn composities kunnen daar kwalitatief naar mijn bescheiden mening in de verste verte niet aan tippen.

de muziek voelt als een in eerste instantie aangenaam, bedwelmend parfum dat echter snel vervliegt en waarbij meerdere nummers niet blijven "hangen". na meerdere luisterbeurten slaat de verveling toe ofwel "het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort", zoals hierboven verwoord door erwinz.

de muziek doet mij enigszins aan iemand als Gregory Alan Isakov denken, waarbij ik de kwaliteit van de liedjes van de laatste een stuk hoger aansla.

de favoriete tracks "Infertile Air", "The Rain" en "Finally Free" bevinden zich op de eerste helft van dit sereen klinkende album, maar zoals gezegd vanaf "When I've Born" zakt het album mede door de eenvormigheid van de liedjes behoorlijk in.

overigens eens dat dit zeker een fijn, sfeervol album is voor de kleine uurtjes en wellicht gaat het kwartje nog eens vallen.

1 van de betere tribute albums met 5 covers (1,6,10,11 en 12) van Huddie Ledbetter (Leadbelly) nummers en voor de rest covers van Woody Guthrie nummers plus "Hobo's Lullaby" met muziek en tekst van de Amerikaanse folkzanger Goebel Reeves, dat bekend werd in de versie van Woody Guthrie. de 14 nummers op dit album werden in 10 verschillende studio's opgenomen.

"less is more" dekt de lading met de prachtige uitvoeringen van "Pretty Boy Floyd" (Bob Dylan: acoustic, guitar, vocals), "I Ain't Got No Home" (Bruce Springsteen: guitar, vocals, Roy Bittan: organ, Nils Lofgren (guitar), "East Texas Red" (Arlo Guthrie: vocals, guitar, autoharp) en "Hobo's Lullaby" (Emmylou Harris: vocals, guitar) en Mark O'Connor (fiddle). stuk voor stuk 5 sterren nummers.

de folk/country van "Philadelphia Lawyer" (Willie Nelson) dat ook prachtig werd gecoverd door Mark Erelli en Jeffrey Foucault op hun duo-album "Seven Curses" en de folk/blues van "The Bourgeois Blues" (Taj Mahal) doen er nauwelijks voor onder.

daar staan banduitvoeringen tegenover, zoals de aanstekelijke versies van "Do Re Mi" (John Mellencamp) en "Jesus Christ" (U2), de rock 'n roll van "Rock Island Line" (Little Richard & Fishbone) en het uitbundige "Goodnight Irene" (Brian Wilson) met die typische Beach Boys sound.

de folk/gospel a-capella gezongen nummers "Sylvie" en "Gray Goose" van Sweet Honey in the Rock sluiten naadloos aan bij de (h)eerlijke sfeer van dit album.

de Bruce Springsteen bandversie van "Vigilante Man" bevalt mij persoonlijk minder dan de meer ingetogen versie van Ry Cooder op zijn album "Into the Purple Valley", die behalve dit nummer o.a. "Do Re Mi", "The Bourgeois Blues" en "Goodnight Irene" al eerder coverde, maar dat terzijde.

de afsluitende meerstemmig gezongen klassieker "This Land Is Your Land" is ronduit indrukwekkend met o.a. zang van folkicoon/activist wijlen Pete Seeger. ik vermoed dat mensen als Pete Seeger die zich altijd duidelijk uitsprak tegen sociaal onrecht en stelling durfde te nemen, in het huidige tijdsgewricht enorm worden gemist. zal er verder niet over uitweiden aangezien MuMe geen politiek forum is.

hoewel er meestal wel wat verrassende wendingen in de muziek van wijlen Jackie Leven (R.I.P. 14-11-2011) zijn te ontdekken, is "Troubadour Heart" uitgebracht onder de schuilnaam Sir Vincent Lone, wellicht zijn meest folk georiënteerde en meest toegankelijke album, waarop de rock en Keltische invloeden ver te zoeken zijn.

het van hem bekende intro met soundscapes en de vervormde stem van de opener "The Potato Pickers" doet anders vermoeden, maar dit nummer ontvouwt zich al snel tot een fraai, melodieus liedje.

de veelal akoestisch gespeelde, ingetogen folknummers als "His Arms Are Full of Broken Things", "Rove on Wraith of Raith", "Holy Rachel Blues" en "Florin Tweed" zijn voorzien van zijn geweldige zang en zijn fraaie "fingerpicking" gitaarspel. "An Honest Man" een ballad uit zijn Doll By Doll (band) periode dat hier een fraaie live versie krijgt en de Bert Jansch cover "Strolling Down the Highway" sluiten naadloos bij aan.

de afsluiter "Wake Me Up When It's Over", een "guest track", een nummer van de in Engeland woonachtige Amerikaan Chris Conway is aardig. een genereus gebaar van Jackie Leven, maar dat nummer voegt weinig toe.

"Troubadour Heart" met liedjes die al vele jaren op de plank lagen (songs written over 30 years of solo coffee drinking in The Troubadour, London's finest coffee house) is het zoveelste bewijs van wat een bijzondere singer/songwriter/muzikant Jackie Leven was. op de hoes staat de voordeur van dit koffiehuis afgebeeld, maar dat terzijde.

Album werd geproduceerd door Sir Vincent Lone & David Wrench
Recorded at Bryn Derwen Studios, Bethesda, Wales, UK

Sir Vincent Lone: vocals, acoustic guitar, pignose guitar, chinese toy piano, hand percussion, mandolin
David Wrench: synthesizers, drum programming

de literair onderlegde Willy Vlautin schreef de meeste songs voor dit album tijdens een verblijf van 2 weken in het Fitzgerald casino/hotel in zijn geboortestad Reno, Nevada.

verwacht geen stevig bandgeluid of rock op dit album. "The Fitzgerald" klinkt meer als een singer/songwriter album van Willy Vlautin met relatief veel folky ballads, met teksten over outcasts, loners, losers en verloren gegane relaties die door de ziel snijden. het zijn geen vrolijk makende karakterschetsen, waar de spaarzaam geinstrumenteerde veelal desolaat klinkende muziek op aansluit.

een enkele keer gaat het tempo iets omhoog en laat de band zich bescheiden horen op nummers als "Exit 194b" en "Don't Look and It Won't Hurt".

de weemoed van vele nummers wordt met viool klanken versterkt op "Casino Lights" ofwel het geluid van een wegstervende harmonica op "Laramie, Wyoming".

1 van de hoogtepunten is het hartverscheurende, schrijnende "The Janitor" over een eenzame ziekenhuis conciërge die op zoek is naar liefde en zich ontfermd over een door haar man mishandelde vrouw die hij daar ontmoet heeft en meeneemt naar een motel "Save my life, she said, he grabbed her hand and said, "that's all I ever want to do, I just want to be with you, all I want to be is with you".

het album sluit hoopvol af met "Making It Back" ofwel hoe je met weinig woorden veel kunt zeggen:

"3 AM and the bottles are lined up in rows on the floor again
"Summer in Siam" plays on repeat again we never get sick of it
Now that I'm home again, in the kitchen with you
There's no one else I can talk to
The lights are all covered and dim and there's nothing but a gentle ease here
"Summer in Siam" plays and you and me and our whole place, we're okay
Now that I'm in your arms again"

Album werd geproduceerd door Jo Foster

Richmond Fontaine:

Dave Harding: electric & upright bass
Sean Oldham: drums, percussion, backing vocals
Willy Vlautin: guitars, vocals
Paul Brainard: guitar, piano (track 5)
Mike Coykendall: baritone guitar, harmonica, backing vocals
Liza Reitz: violin, accordion
Jo Foster: keyboards

ooit op LP gehad en onlangs voor een habbekrats op een beurs gekocht op cd, een Argentijnse release op het label Lost Diamonds. ging er vanuit dat de prachtige piano ballad "Journey Through the Past" er op zou staan, maar dat bleek niet het geval te zijn. dit nummer zou een jaar later verschijnen op het live album "Time Fades Away" (1973).

vanwege het trio CSN&Y nummers "Find the Cost of Freedom", dat op deze uitgave "Find the Coast of Freedom" wordt genoemd, "Ohio" en "Southern Man" is dit album nog enigszins de moeite waard.

de veel te lang uitgesponnen sessie/versie van "Words", het met "spoken words" onderbroken "Alabama" en de beroerde geluidskwaliteit van het enige "nieuwe" nummer, de piano ballad "Soldier" redden dit album eveneens niet. dit nummer zou later in een veel betere versie verschijnen op de prima verzamelaar "Decade" (1977).

eens met Cor dat deze soundtrack verder een onsamenhangend rommeltje is. het voelt als hard werken om deze soundtrack uit te zitten. naar mijn mening geen must have/must hear en verre van een verloren diamant

stem geplaatst

een "lo-fi", minimaal, mooi, breekbaar, akoestisch album lees ik o.a. hierboven en dat is zeker waar. helaas blijft de kwaliteit van de liedjes van de prima songsmid Will Oldham daar op dit album wat bij achter. veel liedjes die als zand door je vingers glippen en niet blijven hangen, uitgezonderd "You Will Miss Me When I Burn" en het prijsnummer "I Send My Love to You".

op "Pushkin" speelt broer Paul Oldham mee op "2nd guitar" en broer Ned en zus? Jennie doen mee op het grappige "Come a Little Dog". voor de rest weinig memorabele liedjes, maar als je aan de sfeer van dit album voldoende hebt dan doet dat er wellicht niet toe.

alle 10 liedjes schreef Will Oldham zelf, waarvan 2 (1 en 9) co-written met Bryan Rich aka Roy Black, niet te verwarren met de Duitse schlagerzanger.

het vraagt veel tijd om je te verdiepen in het omvangrijke oeuvre van Will Oldham aka Bonnie "Prince" Billy, waarvan albums als "I See a Darkness, "Ease Down the Road" en "Master & Everyone" mij een stuk beter bevallen. ook zijn laatste album "The Purple Bird" heeft weer de vertrouwde kwaliteit van die albums.

een concept album van Maria Muldaur met een boodschap waarop zij wereldse onderwerpen aansnijdt als hebzucht, macht, sociaal onrecht, onderdrukking, agressie, oorlog, etc. uiteindelijk werd het idee van een protest album losgelaten en was het de bedoeling dat "Yes We Can!" een "pro-peace" album werd.

de covers op dit album zijn voornamelijk afkomstig van nummers uit de sixties en seventies, toen dat gedachten goed nog volop leefde, met nummers die vragen stellen als "War" (What Is It Good For) van Norman Whitfield en "Why Can't We Live Together" (Timothy Thomas) of nummers die positieve oplossingen bieden als "Make a Better World" (Earl King), "Pray for the USA" (E. Clark Terrell) en "Yes We Can" (Allen Toussaint).

de muziek is een mix van blues, r&b, gospel en een vleugje jazz. het album trapt stevig af met de bluesrock van "Make a Better World" met heerlijke gitaar riffs van Shane Theriot, dat gevolgd wordt door een fraaie, soulvolle versie van de Marvin Gaye klassieker "Inner City Blues" en een heerlijk funky gespeeld "Yes We Can" waarop zij de vocalen deelt met Bonnie Raitt.

"This Old World" (Buddy Miller) krijgt een country feel mee met fiddle spel van Maria Muldaur en Suzy Thompson en een fraaie pedal steel van Joel Jaffe, waarna een laid-back versie volgt van "War" en het uitbundige "We Shall Be Free" (Garth Brooks) met zang van o.a. Joan Baez en Odetta voor wat lucht zorgt.

haar vertolkingen van 3 Dylan songs "John Brown", "License to Kill" en "Masters of War" reken ik tot de hoogtepunten. jammer dat vanaf 11) het album behoorlijk inzakt met "Pray for the USA", de obligate veel te lange versie van de traditional "Down by the Riverside" en de wat "over the top" klinkende afsluiter "Everyone in the World".

de koortjes van "The Women's Voice For Peace Choir" zijn fraai en worden op een aantal nummers aangevuld met de zang van "special guests" o.a. Joan Baez, folk/blues/activiste Odetta die later dat jaar (2008) kwam te overlijden, Holly Near, Bonnie Raitt en Phoebe Snow.

Album werd geproduceerd door Maria Muldaur
Recorded at Studio D, Sausalito, California & Rhythmactic Studios, New York & Palmyra Studios, Palmer, Texas

Maria Muldaur's band The Free Radicals:

David Torkanowsky: keyboards
Tony Braunagel: drums, percussion
Hutch Hutchinson: bass guitar
Shane Theriot: lead, rhythm, slide guitar

uit de liner notes een uitspraak van wijlen folkzanger/activist Pete Seeger
"If you love your country, you'll find ways to speak up for what is right. Finding the right songs and singing them over and over again is the right way to start"

ben niet zo bekend met "The Albion Band" het geesteskind van Ashley Hutchings, een folk gezelschap dat onder verschillende namen rond de 40 albums produceerde.

aangenaam verrast door de kwaliteit van dit "Demi Paradise". de prachtige ballad "Don't Let Me Come Home a Stranger", een nummer van het Amerikaanse folk duo Robin & Linda Williams zet meteen de toon, gevolgd door het up-tempo "Ivory Tower" (Hutchings/Matthews), waarna wederom 2 fraaie ballads volgen "Along the Pilgrim's Way" (Hutchings/While) met lead zang van Chris Leslie en de piano ballad "My Secret Place" (Matthews) met lead zang van Julie Matthews.

op de gedragen, stemmige traditional "Young Man Cut Down in His Prime" neemt Chris While de lead zang voor haar rekening, waar op de ballad/waltz "When She Sings in the Kitchen" (Hutchings/While) Chris Leslie en Ashley Hutchings de lead vocalen delen met prachtige harmoniezang van Chris While en Julie Matthews.

het aanstekelijke "White Water Running" (Matthews) is dan weer up-tempo, een vervolg op het nummer "Head-Smashed-In-Buffalo-Jump" van het album "Acousticity", waarna er weer een piano ballad "Sea of Sorrow" volgt van Julie Matthews gezongen door Chris While.

"This Blessed Plot" (Hutchings) met lead zang van Ashley Hutchings en Chris Leslie, bevat woorden van Richard Shakespeare's toneelstuk King Richard, een nummer dat als de dameszang invalt met zijn meerstemmige zang kippenvel oplevert. de ballad "Circle Round the Sun" van Chris While door haar gezongen sluit dit fraaie album af.

de instrumentale "reels" (5) en "jigs" (10) van Chris Leslie worden razendknap uitgevoerd, maar zijn niet aan mij besteed. het zijn met name de sterke songs en de prachtstemmen van Julie Matthews, Chris While en Chris Leslie die indruk maken. vandaar een 4 voor dit album.

singer/songwriters Julie Matthews en Chris While maakten beide ook een aantal solo albums en een 3-tal duo albums.

de band ten tijde van dit album:

Ashley Hutchings: acoustic & electric bass, guitars, vocals
Julie Matthews: keyboards, acoustic guitar, vocals
Chris Leslie: fiddle, vocals
Chris While: acoustic guitar, percussion, vocals
Simon Nicol: acoustic guitars, vocals

de opvolger van het matige, mainstream "Wide River" (1993) liet 17 jaar op zich wachten. op "Bingo!" staan covers van veel van Steve Miller's oude blues helden, maar ook 3 covers (1,3 en 6) van de door hem bewonderde gitarist Jimmy Vaughan, die op zijn album "Strange Pleasure" verschenen.

merendeels stevige r&b/blues rock zoals op "Don't Cha Know" en "You Got Me Dizzy" (JImmy Reed), heerlijk groovy op "Rock Me Baby" (Joe Josea/B.B. King) waarop Steve Miller de gitaar solo's deelt met Joe Satriani, hetgeen zij later nog eens herhalen op "Sweet Soul Vibe" (Nile Rodgers/Jimmy Vaughan) waar wat gospel door klinkt.

dan weer funky op de Otis Redding (met Carla Thomas) klassieker "Tramp" (Lowell Fulson), of stevig swingend op "Come On (Let the Good Times Roll)" (Earl King), een veel gecoverd nummer o.a. door Jimi Hendrix op zijn "Electric Ladyland" album, of een James Brown vibe op "Ooh Poo Pah Do" (Jimmy Hill), een publieksfavoriet tijdens live optredens.

de 4 bonus tracks zijn van hetzelfde laken een pak. juke joint blues op "Ain't That Lovin You Baby" (Jimmy Reed) met een schurende harmonica partij van wijlen Norton Buffalo, het aloude "Further On Up the Road" een eerbetoon aan gitarist Wayne Bennett die in de band van Bobby "Blue" Bland speelde, en het vuige "Look On Yonder Wall" (Elmore James) waar Steve Miller er als vanouds op los soleert.

de bezieling en het vuur zijn terug op dit (h)eerlijke recht-toe-recht-aan blues album zonder toeters en bellen, waarop electronica en synths ontbreken, met spetterend gitaarwerk en op meerdere nummers aangevuld met de krachtige, soulvolle zang van Sonny Charles. zoals hierboven opgemerkt door Ronald5150 was dit een uitstekend comeback album van Steve Miller.

Album werd geproduceerd door Steve Miller & Andy Johns
(in loving memory of Norton Buffalo) die op dit album nog meespeelde (R.I.P. 30-10-2009)

wederom een fraai album van Maria Muldaur. voornamelijk R&B en blues met hier en daar wat jazz invloeden.

Maria Muldaur is zelf geen singer/songwriter, maar is een meesteres in het vertolken van andermans liedjes, zoals op dit album o.a. "Trouble With My Lover" (Allen Toussaint), het melodieuze "Send the Man Back Home" (Rory Block) en fraaie blues/soul ballads als "Sweet Simple Love" (Dan Penn) of "Ease the Pain" (Norman Harris/Rick Vito).

op de overige merendeels up-tempo nummers is het genieten van het geweldige gitaarwerk van o.a. Johnny Lee Schell, Rick Vito en Jon Woodhead, ondersteund door de sterke ritmesectie James "Hutch" Hutchinson (bass) en Tony Braunagel (drums), een blazerssectie en fraaie koortjes van o.a. de soul iconen Don Bryant en Ann Peebles. verder speelt Bill Payne (Little Feat) mee op piano en orgel. op het titelnummer en "Serve Somebody" excelleert Rick Vito op slide gitaar.

de a-capella gezongen traditional "Woman's Lament" en de verrassende afsluiter "Mississippi Muddy Water" met stemmige accordeon klanken, een nummer van Marty Grebb van de cult rock sixties band H.P. Lovecraft zorgen voor een heerlijk, gevarieerd album.

Album werd geproduceerd door John Porter
Recorded at Red Zone Studios, Burbank, California & Chapel Studios, Encino, California & Kiva Studios, Memphis, Tennessee

ben net als Twinpeaks positief verrast met dit live album met opnames uit 2023. 1 van de betere Neil Young releases van de laatste jaren en dat zijn er nogal wat.

een fraaie dwarsdoorsnede van 's mans rijke oeuvre, die voor wie het lezen/weten wil als volgt is samengesteld:

1. I"m the Ocean van het album "Mirror Ball" (1995)
2. Homefires van NY Archives Vol. 2 1972-1976 (2020)
3. Burned van Buffalo Springfield (1966)
4. On the Way Home van Buffalo Springfield Last Time Around (1968)
5. If You Got Love niet eerder verschenen outtake van Trans (1982)
6. A Dream That Can Last van Sleeps With Angels (1994)
7. Birds van After the Goldrush (1970)
8. My Heart van Sleeps With Angels (1994)
9. When I Hold You in My Arms van Are You Passionate (2002)
10. Mother Earth van Ragged Glory (1990)
11. Mr. Soul van Buffalo Springfield Again (1967)
12. Comes a Time van het gelijknamige album (1978)
13. Don't Forget Love van Barn (2021)

spaarzaam geïnstrumenteerd, waarbij Neil Young op de meeste nummers piano of orgel speelt, ofwel zichzelf begeleid op akoestische gitaar en harmonica.

een verrassende setlist zonder publieksgeluiden, intro's of andere poespas van a tot z met overtuiging gespeeld en gezongen door de grootmeester. niet te versmaden voor de liefhebber.

Album werd geproduceerd door Lou Adler o.a. bekend van zijn productie van Carole King's "Tapestry" album en Neil Young

Neil Young: vocal, guitars, piano, pump organ, harmonicas
Bob Rice vibraphone (track , second piano (track 9)

All tracks written by Neil Young
except "When I Hold You in My Arms" co-written Frank Sampedro

de man verzorgt zijn p.r. goed getuige het "briefje" bij de cd uitgave:

"Visit me at www.NeilYoungArchives.com where you can experience so much more, including thousands of my audio and video recordings, all of the details and memorabilia behind them, and my personally edited newspaper". - Neil

over het hoe en wat is hierboven al voldoende gezegd dus beperk ik me tot de kwaliteit van de liedjes en de uitvoeringen op dit album en die valt mij alleszins mee.

de prima opener "Separate Ways" doet inderdaad sterk aan een track als "Out On the Weekend" (van "Harvest") denken.

van de meer ingetogen nummers/ballads steken "Kansas", "White Line", hoewel ik de band versie op het album "Ragged Glory" prefereer en "Little Wing" er boven uit. "Try" en "Mexico" ervaar ik als niet bijzonder.

het aanstekelijke "Love is a Rose" is fraai, een nummer dat prachtig werd gecoverd door Linda Ronstadt op haar album "Prisoner in Disguise" evenals het bekende "Star of Bethlehem" met de prachtige duetzang van Emmylou Harris.

van de up-tempo nummers zijn "Homegrown" maar vooral het lekker rockende, stuwende "Vacancy" favoriet.

de spoken words van "Florida" en de ietwat oubollige blues sessie "We Don't Smoke It No More" ondanks de heerlijk op slide gitaar solerende Ben Keith, laat ik buiten beschouwing.

"Homegrown" is naar mijn mening geen vergeten meesterwerkje, maar na al die jaren zeker een aangename verrassing en fijn om in de collectie te hebben. de stelling "de man stelt zelden of nooit teleur" gaat wat mij betreft voor Neil Young al jaren niet meer op. de man is zijn artistieke vrijheid gegund. koester de vele pareltjes die hij met name in de 70's en in mindere mate de 80's heeft gemaakt.

ook al schaf ik al vele jaren geen albums meer aan van Neil Young, blijf ik een groot fan van de man die mij met zijn muziek zeg maar door mijn jeugd in de seventies begeleidde. onlangs toch deze "Hitchhiker" aangeschaft, waar ik na meerdere luisterbeurten gemengde gevoelens bij heb.

uitschieters zijn de akoestische versies van "Pocahontas", "Powderfinger", het fraaie "Captain Kennedy" en "Human Highway", maar ook de piano ballad uitvoering van "The Old Country Waltz" reken ik tot de hoogtepunten.

de kwaliteit van het overige songmateriaal is wisselvallig met als dieptepunt het voor zijn doen matige "Hawaii", maar ook "Give Me Strength" en "Hitchhiker" ervaar ik niet als memorabele liedjes.

hoe persoonlijk muziekbeleving is blijkt wel uit sommige commentaren hierboven "benaderd bij vlagen zelfs het niveau van Harvest en On the Beach" en iemand maakt zelfs vergelijkingen het het magistrale live album "Live at Massey Hall". prima natuurlijk maar persoonlijk beleef ik "Hitchhiker" niet zo. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. vanwege de 5 bovengemiddeld goede liedjes/uitvoeringen toch maar 4 sterren.

overigens is de kwaliteit van "Hitchhiker" over de hele linie genomen wel een verademing vergeleken met albums als "Fork In the Road" en "A Letter Home".

dit album verscheen 5 jaar na "Wishbones" (2005), zijn cover album "Unsung" (2006) niet meegerekend.

10 eigen nummers van Slaid Cleaves, waarvan 7 co-written met o.a. 3 tracks "Beyond Love", "Dreams" en "Black T-Shirt" die hij schreef met boezemvriend Rod Picott plus 1 cover "Run Jolee Run" van de Canadese singer/songwriter Ray Bonneville.

americana van eenzame klasse met stevige wortels in de country en folk en een enkele keer bluegrass ("Green Mountains and Me"). sterke, verhalende teksten die ergens over gaan, zoals het prachtige "Twistin" met als dramatisch thema de in de States legale executies die daar nog steeds plaatsvinden.

Favoriete tracks behalve "Twistin", de iets meer up-tempo nummers "Cry" en "Hard to Believe" en de schitterende ballads "Beyond Love", "Dreams" en "Temporary", maar er is verder geen zwak nummer te bekennen op dit met warme klanken gevulde, sfeervolle album.

Slaid Cleaves beschikt over een aangename, kalme ietwat zoete stem, waarbij de nummers fraai worden ingekleurd met o.a. fiddle, field organ, English horn, mandolin met een prominente rol voor multi-instrumentalist Gurf Morlix die dit album mede produceerde. verder zijn op meerdere nummers de wonderschone backing vocals van zangeres Trish Murphy te horen.

dit album verscheen op het Music Road Records label dat mede werd opgericht door nog zo'n grootmeester in dit genre wijlen Jimmy LaFave.

Slaid Cleaves droeg het album op aan zijn ouders Craig & Jenny Cleaves

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix, Charles Arthur, Billy Harvey & Slaid Cleaves
Recorded at Rootball Studio, Austin, Texas & White Star Sound, Louisa, Virginia & The Bee Hive, Austin, Texas

de uit Yorkshire afkomstige enigszins obscure folk muzikant Barry Dransfield had eerder (1971 en 1972) 2 folk albums gemaakt met zijn broer Robin Dransfield, toen dit solo album van hem in 1972 verscheen. in datzelfde jaar speelde hij eveneens mee op het album "Morris On" met o.a. Ashley Hutchings en Richard Thompson.

na een Europese tournee met zijn broer haalde Martin Carthy hem over naar Londen te komen, waar hij in contact kwam met Hans Fried, staflid van Collett's boeken en platenwinkel, die hem aanbood een album op te nemen, met als resultaat het gelijknamige "Barry Dransfield" dat in een week tijd werd opgenomen.

dit album is een fraaie mix van nummers van "hedendaagse" songwriters:
1. The Werewolf van de Amerikaanse folkie Michael Hurley
2. Be My Friend van de Amerikaanse singer/songwriter David Ackles
5. Broken Barricades, muziek Gary Brooker, tekst Keith Reid (cover van het gelijknamige Procol Harum album)
7. Lots of Little Soldiers een anti-war song van de Schotse folkie, singer/songwriter Matt McGinn
8. Lily's Ballade een gedicht van Patrick Carroll op muziek gezet door de Ierse gitarist Humphrey Weightman
11. General Worthington van de Engelse "music hall" componist Ted Waite

plus 4 traditionals:
3) Hyde Park Mansions/Irish Jig: ( "learned from Packie Byrne who can never remember titles")
4) She's Like a Swallow
9) Reels: instrumentaal
10) Robin Hood & The Peddlar

plus 1 eigen nummer 6) "Girl of Dances" van Barry Dransfield, samen met "Be My Friend" en de traditional "She's Like a Swallow" 1 van de hoogtepunten.

de instrumentale jigs en reels (tracks 3 en 9) liggen mij persoonlijk minder en ook de Procol Harum cover wil niet beklijven. voor het overige fraaie, veelal akoestische, ingetogen nummers. vandaar 4 sterren met dank aan jorro voor het onder de aandacht brengen van dit mooie album.

de geluidskwaliteit van de Engelse cd-reissue (2002) op het label Spinney is prima.

Album werd geproduceerd door Bill Leader
Recorded at Leader Sound, Halifax, West Yorkshire

Barry Dransfield: vocals, guitar, fiddle, clogs

citaat uit de liner notes:

"This album was originally released in 1972 on the Folk Mill label via Polydor and sank without trace despite being one of the finest collections of songs issued at that time"

"By the time the album was finished Polydor had decided folk had had its day and couldn't be bothered to promote or market the album"

toen Maria Muldaur door muziek producer Randy Labbe benaderd werd voor een speciaal project in de geest van "Maria Muldaur does the songs of ..." viel haar keuze op de muziek en songs van Peggy Lee, die kort daarvoor in 2002 op 81-jarige leeftijd was overleden. muziek waar zij mee was opgegroeid en eerder had zij als lid van de Jim Kweskin Jug Band op het album "Jug Band Music" (1965) het nummer "I'm a Woman" van haar gecoverd, dat overigens niet op dit album staat.

op dit album covert zij o.a. het overbekende "Fever" (Cooley/Davenport), "Some Cats Know" evenals "I'm a Woman" een compositie van het vermaarde songwriters duo Jerry Leiber/Mike Stoller, "Freedom Train" (Irving Berlin), maar ook eigen co-written composities van Peggy Lee, zoals tracks 2 en 6 die zij samen schreef met haar toenmalige gitarist/echtgenoot Dave Barbour en het samen met Duke Ellington geschreven "I'm Gonna Go Fishin". "Winter Weather" (Ted Shapiro) is een fraai duet met wijlen Dan Hicks.

waar de veelzijdige Maria Muldaur op haar andere albums vele genres bestrijkt als country, folk, blues, gospel, jugband music, etc. is dit eerbetoon aan Peggy Lee gevuld met vocale jazz/pop hoogstandjes met hier en daar een blues sausje.

onder de sessie muzikanten bevinden zich de ritme sectie van Harry Connick's big band, Neal Caine (bass) en Arthur Latin (drums), jazz/blues gitarist Danny Caron, David Torkanowsky (piano) en een blazerssectie bestaande uit Jim Rotherwell, Jeff Lewis en Kevin Porter.

deze uitvoeringen van Peggy Lee liedjes klinken als een klok. aangename laid-back "late night" muziek met geweldige, af en toe zwoele zang van Maria Muldaur, zoals ook Peggy Lee dat kon, die mede aan de wieg stond van de Amerikaanse populaire muziek.

Album werd geproduceerd door Randy Labbe
Recorded at The Studio, Portland, Maine

Spirogyra (een geslacht van groene algen) werd in 1967 geformeerd in Bolton (Lancashire) door het duo gitarist/zanger Martin Cockerham en Mark Francis. de band werd later uitgebreid met zangeres Barbara Gaskin, Steve Borrill (bas) en Julian Cusack (viool) die dit debuutalbum maakten met folk rock met progressieve en psychedelische invloeden.

wijlen Martin Cockerham (R.I.P. 05-04-2018) was het brein achter de groep, die eind 1974 na 3 albums werd opgeheven. de live bezetting van de band bestond toen behalve Martin Cockerham en Barbara Gaskin uit Rick Biddulph (bas, gitaar) en Jon Gifford (woodwinds).

Spirogyra stond mede aan de basis van de opkomst van de Britse folk rock beweging begin jaren 70. Martin Cockerham was een groot fan van de Beatles, van wie in 1967 het album "Sgt. Pepper" verscheen en een bewonderaar van de Incredible String Band. het waren de hoogtijdagen van "flower power", waarbij begrippen als anti-kapitalisme en anti-materialisme door vele jongeren werden uitgedragen.

in die zeg maar andere tijden verscheen "St. Radigunds" vernoemd naar een (grote) woning in St. Radigunds Street in Canterbury, waar meerdere bandleden collectief met hun aanhang woonden. de groep speelde destijds o.a. in het voorprogramma van Traffic en deed tijdens hun tournees ook tweemaal Nederland aan.

Favoriete tracks het ingetogen "Captain's Log" en de (semi) ballad "Cogwheels, Crutches & Cyanide" en het luchtige "Love Is a Funny Thing" met prachtige zang van Barbara Gaskin, maar ook de meer mystieke, opzwepende nummers als "The Future Won't Be Long", "Island", "Magical Mary" en "The Duke of Beaufoot" maken ruim 50 jaar later nog steeds indruk.

de cd-reissue (Repuk 2007) bevat 1 bonus track, de A-side single "Dangerous Dave" (1972), een lekker rammelend folk rock nummer.

Album werd geproduceerd door Robert Kirby (o.a. bekend als arrangeur van de Nick Drake albums "Five Leaves Left" en "Bryter Layter") die eveneens trompet en blokfluit speelde op dit album, waarop ook drummer Dave Mattacks (Fairport Convention) en Tony Cox (VCS 3 synthesizer) meespeelden.

Recorded at Morgan Studios & Sound Techniques Studios, London

All songs written by Martin Cockerham, except "Time Will Tell" (Julian Cusack)

wederom een sterk album van de troubadour wijlen Jackie Leven, 1 van Schotland's beste singer/songwriters ooit. staat hier per abuis op genre electronic, maar daar heeft zijn muziek niets mee van doen.

het zijn voornamelijk folk songs met af en toe een vleugje country "Fareham Confidential", het met een jazz sausje overgoten "The Dent in the Fender" of folkblues op het fraaie "Olivier Blues" met geweldig akoestisch fingerpicking gitaarspel.

op de up-tempo opener "Lovers at the Gun Club" zingt de Amerikaanse alt.country muzikant Johnny Dowd en op het hartverscheurend mooie "Heart in My Soul" zingt de eveneens Amerikaanse country muzikant David Childers een schitterend duet met zangeres Gigi Dover. een nummer van diens album "Hard Time County". op het met David Browne co-written "Head Full of War" deelt Jackie Leven de lead vocalen met David Browne.

Jackie Leven schittert met zijn gitaarspel en geweldige zang op "folky" ballads als "My Old Home" dat zowel muzikaal en thematisch doet denken aan "My Hometown" van Bruce Springsteen, waarbij "I've Passed Away from Human Love" en met name het melancholische "Woman in a Car", zowel qua muziek als tekst kippenvel veroorzaken. nummers die tot zijn beste ballads behoren en waarop goed te horen valt wat een geweldige zanger hij was.

minder blues en rock en meer ingetogen dan op een aantal van zijn andere albums. wellicht zijn meest toegankelijke album en voor de beginnende liefhebber een prima instapalbum. een klein minpuntje is "To Whom it May Concern" dat spoken words bevat van een gedicht van de Amerikaanse dichter Kenneth Patchen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich oude getrouwen als multi-instrumentalist Michael Cosgrave (piano. keyboards, flugelhorn, French horn, trumpet, accordion, whistles, vocals) en Deborah Greenwood (woman vocals), maar ook worden er accenten gelegd met o.a. banjo, harmonica, pipes, jew's harp, theremin, ukulele, etc.) instrumenten die voor een prachtig klankentapijt zorgen.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven & David Wrench
Recorded at Bryn Derwen, Snowdonia, Wales, UK
All songs written by JL (except track 11 David Childers)

kan het enthousiasme hierboven niet helemaal delen. Lou Rhodes is de muzikale wederhelft van het Britse trip-hop/electronic duo Lamb (met Andy Barlow) wat niet mijn genre is. aangezien ik bij de platenhandelaar te horen kreeg, dat dit een soort van vrouwelijk "Nick Drake" album zou zijn, was mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Lou Rhodes heeft een prachtige stem, maar helaas ontbreekt het haar liedjes aan goede, sterke melodieen.
de spaarzaam geinstrumenteerde muziek (Lou Rhodes: vocals & guitar) wordt aangevuld met strijkers, Rhodes piano en bass drums bespeeld door Andy Barlow en een enkele keer een cello (track 10).

een aangenaam luisteralbum, maar zoals gezegd ontbreekt het naar mijn mening aan memorabele liedjes. zou de wat eentonige muziek niet saai noemen, maar iets meer afwisseling had dit album goed gedaan. er zijn muzikale collega's in dit genre als bij voorbeeld Josienne Clarke of Katherine Priddy die dat beter doen en bovendien betere liedjes schrijven.

zij droeg dit album op ...."in loving memory of my sister Janey (January 1963 - April 2007)".

Album werd geproduceerd door Lou Rhodes & Andy Barlow
All songs written by LR

het vijfde reguliere solo album dat van wijlen Jackie Leven (echte naam: Adam Moffatt) verscheen, bevat wat lichter verteerbare kost en klinkt wat commerciëler dan de voorganger "Fairy Tales for Hard Men".

zijn muziek wordt veelal als folk/rock gerangschikt, waar je op dit album ook wat "Celtic" sound (whistles, Uileann pipes) en lichte jazz invloeden, zoals op het dramatische "Alvis Green" aan toe zou kunnen voegen, los van de bekende "soundscapes" bij de intro's, die overigens uitsluitend te horen zijn op de eerste 2 up tempo nummers die dit album openen.

meer "rustige" folk dan rock met fraaie, radiovriendelijke folky liedjes als "Live or Die" met een prachtige trompet van Michael Cosgrave en opvallend veel "love songs" zoals "Me and Angela" over een verloren gegane liefde uit zijn jeugd met regels als "and in those summer days of old, she made me promise our love would hold, now I may wander near or far, but I will never find the trust of me and Angela".

ook "Universal Blue" (everybody's got this colour in their life, it's called universal blue), de prachtmelodie van "Deep Choking Wooded Death Fix" en het klein gehouden "Sick Harbour Lament" gaan over relaties uit voorbije tijden, nummers waar de melancholie vanaf druipt.

de wat meer up-tempo nummers (1 en 2) en "Carnival Dark" beklijven wat minder. de belezen Jackie Leven die een enigszins gekwelde geest bezat en tijdens zijn leven kampte met alcohol- en drugsverslaving, weet mij altijd te raken met zijn eerlijke, uit het leven gegrepen teksten, die ook op dit album wederom prachtig muzikaal worden omlijst.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Michael Cosgrave (keyboards, trumpet), Graham Preskett (violin, mandolin, whistles), Steafan Hannigan (Uileann pipes, percussion) en Deborah Greenwood (vocals).

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Milo, Hoxton Square, London (except track 7)
All tracks written by JL