het derde album van de geëngageerde, maatschappij kritische Iris Dement met 11 zelf gepende liedjes, waarvan zij er 3 samen met anderen schreef, o.a. "This Kind of Happy" met country legende Merle Haggard.

zij deinst er niet voor terug om gevoelige onderwerpen aan te snijden, zoals sociale ongelijkheid op het venijnige "There's a Wall in Washington" dat zeker in het huidige tijdbestek in Amerika van toepassing is of het schaamteloos eerlijke "Letter to Mom".

fraaie piano ballads als "When My Mornin Comes Around", "This Kind of Happy" en "Walkin Home" worden afgewisseld met iets meer up-tempo liedjes als het sterke titelnummer "The Way I Should" met een gastbijdrage op gitaar van Mark Knopfler, "Keep Me God" en de onvervalste r&b/blues rock van het stuwende "Trouble" een duet met Delbert McClinton en stevig gitaarwerk van blues rock icoon Lonnie Mack.

de meer traditionele country van "I'll Take My Sorrow Straight" en "Letter to Mom" wordt muzikaal omlijst met o.a. fraaie fiddle (Tammy Rogers) en pedal steel (Paul Franklin) klanken. ook Chuck Leavell (piano, organ) ex Allman Brothers Band leverde een prominente bijdrage.

wederom een sterk album van Iris Dement dat slechts in 4 dagen tijd werd opgenomen. wellicht een fractie minder dan de net iets betere voorganger "My Life".

Album werd geproduceerd door Randy Scruggs
Recorded at Scruggs Sound Studio, Berry Hill, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes (Iris, May 1996, Kansas City, Missouri)

"This records represents two-and-a-half years of waiting, broken up here and there by 11 glorious visits. I know a lot of people will listen to these songs and hear them as anything but glorious. Some of what I've said will make some people mad. It might even make some people hate me. I don't like the idea of being hated and I've lost a little sleep lately thinking about it, but if I hid the truth about how I think and feel in order to be liked, I would hate myself, and I like that idea even less"

zoals de titel al aangeeft veel met humor gebrachte politieke satire liedjes op dit live album van Tom Paxton, dat als een intiem huiskamerconcert aanvoelt.

een aanklacht tegen de macht van autofabriek Chrysler in het openingsnummer, "One Million Lawyers" over de macht van advocaten in Amerika, "Evacuation" over de risico's van de mensen die in gebieden met nucleaire installaties wonen, "The Mail Will Go Through" (they can go and drop the big one but the mail will go through"), het hilarische "A Little Bitty Gun" over Nancy Reagan destijds een fervent voorstander van wapenbezit, "The Ballad of Gary Hart" over de democratische senator Gary Hart die in opspraak kwam vanwege zijn geflirt met vrouwen, het korte "The Ballad of Spiro Agnew" met uitsluitend de tekst "I'll Sing of Spiro Andrew And all the thing's he's done" dat met gejuich door het publiek wordt ontvangen.

daarnaast een aantal anti-oorlogsliedjes zoals "When Princes Meet" en "Lyndon Johson Told the Nation" (We're sending fifty thousand more, to help save Vietnam from Vietnamese) over de onzin van de Vietnam oorlog, het voor zichzelf sprekende, aangrijpende "The Death of Stephen Biko" en "I Don't Want a Bunny Wunny" een grappige anekdote over president Jimmy Carter.

de pareltjes zijn o.a. het hoopvolle "The Unknown" en het ontroerende met publiek gezongen "Peace Will Come".

jammer dat veel nummers vooraf worden gegaan door gesproken intro's. vanwege die intro's hou ik het bij 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Bob Gibson
Recorded at Old Town School of Music, Chicago (May 15th, 1988)

Tom Paxton: vocal, guitar
Billy Panda: guitar, mandolin, banjo
Rich Maisel: bass

de tekst van "Peace Will Come" is wellicht meer relevant dan ooit tevoren:

"Peace will come
And let it begin with me

We need peace
And let it begin with me

Oh, my own life
Is all I can hope to control
Oh, let my life
Be lived for the good
Good of my soul

Let it bring peace
Sweet peace
Peace will come
And let it begin with me"

het zesde album van de destijds 33-jarige Amerikaanse folkie/singer songwriter Tom Paxton wil net als de voorganger "The Things I Notice Now" niet helemaal overtuigen.

de wisselvallige kwaliteit en uitvoering van zijn liedjes is daar net als op veel van zijn andere albums debet aan. hij wisselt op "6" een aantal prachtige, melodieuze nummers zoals de opener "Whose Garden Was This", "Dogs at Midnight" en "I've Got Nothing But Time" af met een aantal te skippen nummers, zoals het met overslaande stem gezongen "Forest Lawn", het oubollige "Molly Bloom", het licht rockende "Saturday Night" en het flauwe, melige "Uncle Jack".

"Annie's Goin to Sing Her Song" met het la-la-la refrein, het folky "Angeline Is Always Friday", de piano ballad "Crazy John" en "Cindy's Cryin" ontstijgen met 3,5 sterren de middelmaat.

David Horowitz (piano, organ, vibraphone, synthesizer), jazz drummer Teddy Sommer, jazz bassist Herb Bushler en gitaristen David Bromberg en Paul Prestopino speelden mee op dit album.

een fractie beter dan zijn voorganger, maar "6" is wederom een wisselvallig album. voor de Tom Paxton liefhebber is de coherente verzamelaar "Storyteller" (1989) een aanrader. ook het reguliere album "It Ain't Easy" (1991) uit de nadagen van zijn carrière bevat merendeels prima nummers.

Album werd geproduceerd door Milton Okun
All songs written by Tom Paxton, except 6) & 11) co-written

dit album is hier zojuist geplaatst door een mede MuMe gebruiker, waarvoor dank. Tom Paxton inmiddels 85 jaar oud was eind jaren 60 onderdeel van The Greenwich Village folk scene, waar ook artiesten als Bob Dylan, Phil Ochs, Dave van Ronk deel van uitmaakten. zijn nummers zijn door tientallen mensen gecoverd. "The Last Thing On My Mind", "Ramblin' Boy", "Leaving London" etc. geschreven in zijn beginjaren zijn klassiekers. een deel van de meer dan 60 albums die hij heeft gemaakt staan hier op de site. in 2009 ontving hij een Grammy Lifetime Achievement Award voor zijn destijds meer dan 40 jaar omspannende carrière. een man met een enorme staat van dienst. dit album uit 1991 bevat 13 "originals" van "the man himself", uitgezonderd "When It's Gone, It's Gone" co-written met Fred Koller (ook een goede songwriter, van wie hier 3 albums op de site staan). dit "It Ain't Easy" is een heel fijn, coherent album zonder zwakke plekken. dit i.t.t. vele andere albums van de man, waar naast de nodige pareltjes aan songs ook vaak wat draken van nummers op staan, die uitnodigen tot "skippen", maar dat is gelukkig hier niet het geval. o.a. "Billy Got Some Bad News Today", "The Spirit Said No" en "If I Pass This Way Again" zijn van die nummers die blijven "hangen". kortom een aanrader voor liefhebbers van ingetogen, tijdloze folk/americana.
voor degenen die kennis willen maken met het werk van de man adviseer ik de compilatie Storyteller (1989) op Start Records met 16 van de beste nummers uit zijn beginjaren

het vijfde solo album van Tom Paxton is net als de voorganger "Morning Again" een stuk rijker, voller geproduceerd dan zijn eerste 3 albums, wat de uitvoering van zijn liedjes niet ten goede komt. bovendien worden 3 van de slechts 7 songs (3,6,7) op dit onsamenhangende album enigszins ontsierd door strijkers arrangementen.

niet toevalligerwijs zijn het de 3 nummers waar de productie klein wordt gehouden die er bovenuit steken, de folky ballads "Wish I Had a Troubadour", "All Night Long" ondanks de overdadige strijkers en met name de prachtige melodie van "I Give You the Morning" het prijsnummer van dit album.

het "experimentele" lang uitgesponnen "The Iron Man" met o.a. accenten van cello, fluit en flugelhorn wil niet beklijven, net zomin als de rammelende bluesy opener "Bishop Cody's Last Request".

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. zijn trouwe kompaan David Horowitz (piano), Albert Bouchard (drums) van de rockband Blue Oyster Cult, jazz bassisten Herb Bushler en Richard Davis, jazz drummer Jimmy Maddison en David Bromberg (acoustic & electric guitar). Hubert Laws de oudere broer van de befaamde jazz saxofonist Ronnie Laws speelde mee op fluit.

Album werd geproduceerd door Peter K. Siegel
(All songs written by Tom Paxton)

het vierde reguliere solo album van Tom Paxton. na een 3-tal prachtige merendeels akoestische folk albums is dit een flinke stijlbreuk met die 3 voorgaande albums. het instrumentarium is uitgebreid met o.a. een ritmesectie, blazers/strijkers, cello en toetsen.

het a-capella gezongen kinderliedje "Jennifer's Rabbit" maakt weinig indruk. ook liedjes als het melige "Mr. Blue", "The Hooker" en "Clarissa Jones" ontbreken een sterke melodie, met als dieptepunt de rommelige afsluiter "Now That I've Taken My Life" dat alle kanten opschiet.

slechts een 3-tal hoogtepunten met de lieflijke ballad "Victoria Dines Alone", het weemoedige "So Much for Winning" en de sterke melodie van het folky "Morning Again", dat niet had misstaan op zijn eerdere albums.

van de 2 anti-oorlogsliedjes is het folky "Talking Vietnam Pot Luck Blues" niet onaardig. daarentegen is "A Thousand Years" een muzikale mispeer.

op dit album speelden een 3-tal muzikanten van de psych folk/rock 60's band Earth Opera mee, t.w. David Grisman (mandocello), John Nagy (bass) en Paul Dillon (drums). singer/songwriter Peter Rowan was destijds ook lid van deze band. daarnaast leverden o.a. jazz bassist Herbert Brown en Paul Harris (toetsen) die later meespeelde op het Stephen Stills "Manassas" album (1972) bijdragen aan dit teleurstellende, wisselvallige album met helaas weinig memorabele liedjes.

Album werd geproduceerd door Peter K. Siegel
(All songs composed by Tom Paxton)

een fraai debuut album van de folkie Tom Paxton. hij was samen met vele andere muzikanten (o.a. Eric Andersen, Joan Baez, Bob Dylan, Dave Van Ronk, etc) prominent onderdeel van de Greenwich Village folk revival scene die begin 60's begon.

veelal prachtige, ingetogen folk liedjes, waarbij pareltjes als "The Last Thing on My Mind", "I Can't Help But Wonder Where I'm Bound", "My Lady's a Wild Flying Dove" en het titelnummer "Ramblin' Boy" er bovenuit steken. een enkele keer iets rijker geïnstrumenteerd met banjo op de Appalachian folk van "Harper" of fraai harmonica spel op "Fare Thee Well Frisco".

een 4-tal mindere nummers "Daily News", "High Sheriff of Hazard", "Standing on the Edge of Town" en het jolige, melige kinderliedje "Goin' to the Zoo" gooien wat roet in het eten, zoals dat wel vaker op zijn albums het geval is, maar met verder 11 bovengemiddeld goede liedjes is dit ruim 60 jaar oude debuut album een aanrader voor de liefhebber van rustige, akoestische folk muziek voorzien van merendeels prachtige melodieën.

opvallend is de bijdrage van Felix Pappalardi die later bassist werd bij de rockband Mountain en o.a. albums produceerde van Cream en Jack Bruce.

Album werd geproduceerd door Paul Rothchild
Recorded at Mastertone Recording Studios, New York City
All songs written by Tom Paxton

Tom Paxton: acoustic guitar, vocals
Barry Kornfeld: 2nd guitar, banjo, harmonica
Felix Pappalardi: guitarrron

het derde album van de "living legend" folk troubadour/story teller Tom Paxton is een aanrader voor de liefhebber van authentieke, pure akoestische folk.

in tegenstelling tot tijdgenoot Bob Dylan die in het begin van zijn carrière veel traditionals speelde, schreef Tom Paxton van begin af aan zijn eigen songs. op dit album staan 13 verhalende liedjes voorzien van prachtige melodieën, geweldig gezongen met de aangename ietwat zoete "folky" stem van Tom Paxton.

"Leaving John", de Appalachian folk van "The King of My Backyard", "When You Get Your Ticket" en de afsluiter "Outward Bound¨ zijn alle pareltjes, waar de meeste andere liedjes niet of nauwelijks voor onder doen. veel folk ballads met een enkel aanstekelijk liedje zoals "All the Way Home".

slechts de 2 grappig bedoelde nummers "Is This Any Way to Run an Airline" en "Talking Pop Art" die je in de tijdgeest van de 60's dien te plaatsen vallen nu wat uit de toon, niet alleen vanwege de teksten maar ook door de manier waarop deze muzikaal worden uitgevoerd slaan deze minder goed aan.

het is enigszins wrang om te constateren dat zijn protest liedje "I Believe, I Do" over het klakkeloos volgen van (politieke) leiders 60 jaar later niets aan zeggingskracht heeft ingeboet.

Tom Paxton wilde ten tijde van dit album trouw blijven aan zijn folk roots. desgevraagd noemde hij de opkomst destijds van "folk rock" grappend "folk rot", maar hij zou op het volgende album "Morning Again" alsnog meer elektrisch te werk gaan met toevoeging van o.a. drums en elektrische gitaar.

op "Outward Bound" naar mijn mening 1 van zijn beste albums werd Tom Paxton (acoustic guitar, vocals) alleen begeleid door Barry Kornfeld (2nd guitar) en bassist Bill Lee (vader van de bekende filmregisseur Spike Lee, maar dat terzijde).

Album werd geproduceerd door de vermaarde producer Paul Rothchild, bekend van zijn vele producties met o.a. The Doors, Janis Joplin, Bonnie Raitt en The Paul Butterfield Blues Band.

Recorded at United/AAA Studios, New York City

zoals die er wel meer heeft gemaakt, is dit een nogal wisselvallig album van de inmiddels 88-jarige folk legende, activistische Tom Paxton die meer dan 60 albums op zijn naam heeft staan waaronder flink wat live albums en albums met kinderliedjes. "How Come the Sun" is het eerste van 3 albums die hij voor het label Reprise opnam.

op dit album staan 6 eigen nummers van Tom Paxton plus een 3-tal nummers (2,8 en 9) die hij samen schreef met muzikant/producer David Horowitz. de melige bluesy opener "I Had to Shoot That Rabbit" met overstuurd klinkende "synths" en het dreinende "General Custer" zijn draakjes en ook "Icarus" en "Little Lost John" maken weinig indruk, maar vanaf de prachtige ballad "She's Far Away" volgen er een aantal ingetogen folk pareltjes, zoals "Prayin' For Snow" met fraaie harmonica accenten, "Louise" niet te verwarren met de Paul Siebel song en de schitterende melodie van "A Sailor's Life" met weemoedige klanken van de melodica. het ietwat jazzy titelnummer "How Come the Sun" dat het album afsluit valt daarna wat tegen.

belangrijke gastrollen zijn weggelegd voor David Horowitz (piano, organ, melodica, synthesizer, back-up vocal) en Marc Horowitz (acoustic & electric guitars, banjo).

de re-issue uit 2018 (BGO) bevat 4 prachtige folk liedjes met stuk voor stuk mooie melodieën die de mindere liedjes van "How Come the Sun" ruimschoots compenseren. de nummers zijn "The Marvelous Toy", "Beau John" een "civil right" ballad, "Deep Fork River" en "My Dog's Better Than Your Dog" afkomstig van de "Tom Paxton EP" (1967). vandaar toch 4 sterren.

Album werd geproduceerd door David Horowitz & Tom Paxton
Recorded at Media Sound Inc., New York
(except tracks 1,8,9 recorded at Sound Techniques, London)

de folk legende Ramblin' Jack Elliott vertolkt op dit album allemaal oude country blues nummers uit de periode van de "Great Depression", de wereldwijde economische crisis uit de jaren 1930.

het album begint met de piano riedels van de blues ballad "Riding High Water Blues" (Blind Lemon Jefferson) en eindigt op dezelfde manier met het profetische "Please Remember Me" (Walter Davis) van de inmiddels 94-jarige nog in leven zijnde Ramblin' Jack.

tussendoor veel in slow-blues stijl gespeelde nummers die op den duur wat eenvormig klinken met als uitschieters het ingetogen "Soul of a Man" (Blind Willie Johnson) met een fraaie slide gitaar partij, het iets uitbundigere "Richland Woman Blues" (Mississippi John Hurt) en "How Long Blues" (Leroy Carr) met wederom een fraaie slide en prachtige accordeon accenten van David Hidalgo.

de niet bij naam genoemde nummers zijn verder van Reverend Gary Davis (2), Lonnie Johnson (3), Son House (6), Tampa Red (7) en Furry Lewis (8).

hoor de man liever in een meer folky setting maar dat is een smaak kwestie. hulde aan Joe Henry die dit project opzette en op wat normaliter het laatste studio album van Ramblin' Jack Elliott zal blijken.

Album werd geproduceerd door Joe Henry
Recorded at the Garfield House, South Pasadena, California

Ramblin' Jack Elliott: vocals, acoustic guitar
Greg Leisz: acoustic guitar, mandolin, mandola, dobro & Weissenborn
David Pilch: upright bass
Jay Bellerose: drums, percussion
Keefus Ciancia: piano, keyboards
David Hidalgo: acoustic guitar, accordion
Van Dyke Parks: piano, vibraphone

een fraaie verzamelaar van de folk troubadour "living legend" Ramblin' Jack Elliott die ooit in 1956 debuteerde met de EP "Woody Guthrie's Blues".

deze verzamelaar met Amerikaanse folk muziek met een enkele keer een blues of country sausje is als volgt samengesteld:

1 t/m 10 van het album "Talking Woody Guthrie" (1966)
11 t/m 17 van het album "Muleskinner" (1964)
18 t/m 24 van het album "Roll On Buddy" (1964) met Derroll Adams

de nummers werden voor cd geproduceerd door Tony Engle en de geluidskwaliteit is prima.

veel Woody Guthrie songs, een aantal traditionals en public domain liedjes plus 1 cover "San Francisco Bay Blues" van bluesman Jesse Fuller en 2 covers "Mule Skinner's Blues" en "All Around the Water Tank" van country icoon Jimmy Rodgers.

authentieke, pure folk muziek die duidelijk maakt waar Bob Dylan mede de mosterd vandaan haalde toen hij aan het begin van zijn carrière stond. Ramblin' Jack Elliott horen we met zijn zang, akoestische gitaar en af en toe een harmonica. op 4 nummers (20,21,23 en 24) speelt hij samen met folkie Derroll Adams (vocal & banjo).

meerdere nummers zou hij later opnieuw opnemen en verschenen in nieuwe versies op o.a. "Kerouac's Last Dream" (1981) en zijn sterke comeback album "South Coast" (1995).

citaat uit de liner notes van de Engelse folkmuzikant singer/songwriter (wijlen) Wizz Jones:

"Jack Elliott, born in Brooklyn in 1931, Elliott Charles Adnopoz, the son of a doctor, ran away to join a rodeo, sailed boats, rode trucks, met Woody Guthrie and became Jack Elliott * so much has been told of this romantic legend over the years that it's difficult not to echo all the stories and historical details once again in these notes * suffice to say that for me, along with countless other budding guitar flat-pickers of the late 1950's Jack was the hero who started it all

These are some of the first recordings that Jack made soon after his arrival in London, hanging out at the Yellow Door Flophouse by day and singing in Soho by night to hungry beatniks at The Roundhouse and then on to entertain well-heeled night-owls at The Blue Angel * all too soon he was gone, away across Europe on some mad adventure and although he was to return a couple of times and record more songs these are the tapes that inspired a generation"

"The Long Ride" de opvolger van het sterke duet album "Friends of Mine" (1998) valt wat tegen.

een misplaatste, rammelende band cover van "Connection" (Jagger/Richards) is de zwakke opener, gevolgd door zijn eigen "Cup of Coffee" een op muziek gezet gesprek tussen hem en Tom Russell. leuk om 1 keer te horen maar daar blijft het bij. ook de Tom Waits band cover "Pony" en de "spoken words" van "True Blue Jeans" willen niet beklijven.

de spaarzaam geinstrumenteerde folky nummers die dat wel doen zijn o.a . "Ranger's Command" (Woody Guthrie), de klassieker "St. James Infirmary" (public domain) met Dave Van Ronk op zang en gitaar en een ander public domain liedje, het lieflijke "Picture from Life's Other Side" met extra zang van Maria Muldaur.

"East Virginia Blues" (public domain) met Dave Alvin (vocals & guitar) en Norton Buffalo (harmonica), het duet met Tom Russell op diens "The Sky Above and the Mud Below" en de bluegrass van "Take Me Back and Try Me One More Time" (Ernest Tubb) met fraai fiddle spel zijn eveneens sterkhouders. de 2 afsluitende klein gehouden ballads "Diamond Joe" (public domain) en "With God on Our Side" (B. Dylan) sluiten dit album fraai af.

een 4-tal missers op dit wisselvallige album dat wat rijker en voller geïnstrumenteerd is dan het door Ramblin' Jack Elliott volledig solo ingespeelde "South Coast". gelukkig worden die 4 nummers voldoende gecompenseerd door 9 andere sterk uitgevoerde liedjes. vandaar 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Roy Rogers
Recorded at Prairie Sun Studios, Cotati, California

de liefdevol geschreven liner notes bij dit album zijn van Dave Alvin & Tom Russell

deze opvolger van het album "Kerouac's Last Dream" liet 24 jaar op zich wachten. Ramblin' Jack Elliott is een Amerikaans folk icoon/legende die in zijn jonge jaren "on the road" was met o.a. Woody Guthrie en destijds samen met hem van grote invloed was op een hele generatie jonge folk artiesten waaronder John Sebastian en Bob Dylan.

op dit cover album staan liefst 4 Woody Guthrie nummers (1,4,9 en 11), plus covers van "Will James" (Ian Tyson), de traditional "The Buffalo Skinners", "Rake and Ramblin' Boy" (Derroll Adams), "South Coast" (Lillian Bos Ross) en een prachtige versie van "If I Were a Carpenter" (Tim Hardin).

"Cocaine Blues" (Reverend Gary Davis) werd door Jackson Browne gecoverd op zijn album "Running On Empty" en het veel gecoverde "San Francisco Bay Blues" van bluesman Jesse Fuller werd o.a. door Eric Clapton gecoverd op het "Unplugged" album.

(h)eerlijke "story telling" gezongen met een goed bij (falsetto) stem zijnde Ramblin' Jack, waarbij hij op dit "less is more" album zichzelf begeleid op akoestische gitaar.

12 sterk uitgevoerde nummers met als hoogtepunten "If I Were a Carpenter", "The Buffalo Skinners", de Woody Guthrie nummers "Talkin' Dust Bowl" en "Ludlow Massacre" en het aanstekelijke "Rake and Ramblin' Boy" van zijn muzikale maatje Derroll Adams met wie hij vaak samen toerde.

Ramblin' Jack Elliott trad in 2020 op 90-jarige leeftijd nog regelmatig op. petje af voor deze legendarische cowboy, een imago dat hij zichzelf graag aanmeet.

"South Coast" won in 1996 een Grammy Award voor "Best Traditional Folk Album". de liner notes en lof uitingen aan zijn adres werden o.a. geschreven door Guy Cark, Joan Baez, Jackson Browne, Ian Tyson, Greg Brown, Jerry Jeff Walker, John Wesley Harding, Doc Watson, Bobby Weir, Peter Rowan, Artie Traum, Stefan Grossman, Tim Grimm, Buck Ramsey en Tom Russell.

Album werd geproduceerd door Bob Feldman
Recorded at Pachyderm Studios, Cannon Falls, Minneapolis

Ramblin' Jack Elliott: vocals and guitar

vandaag terecht veel aandacht hier op MuMe voor de onlangs op 74-jarige leeftijd overleden Chris Rea.

op dit duet album uit 1998 van de inmiddels 94-jarige nog in leven zijnde Ramblin' Jack Elliott zijn vele muzikale grootheden te horen die ons helaas inmiddels zijn ontvallen, te weten Guy Clark, Rosalie Sorrels, Nanci Griffith, John Prine, Jerry Jeff Walker en Norton Buffalo, wat de nummers op dit album een extra lading geeft.

Ramblin' Jack Elliott is een folk legende die past in het rijtje van o.a. Bob Dylan, Pete Seeger en Woody Guthrie. er staan heel wat pareltjes op "Friends of Mine", zoals "Last Letter", de hemels mooie harmoniezang van Emmylou Harris en Nanci Griffith op "Rex's Blues" (Townes Van Zandt), het ontroerende "Walls of Red Wing" (B. Dylan) met de onvolprezen John Prine, "He Was a Friend of Mine" (B. Dylan) met Jerry Jeff Walker, "Dark as a Dungeon" (Merle Travis) met Guy Clark en de solo door Ramblin' Jack Elliott gespeelde en gezongen Tim Hardin cover "Reason to Believe".

een prachtig, ingetogen album met akoestisch uitgevoerde klassiekers waarbij de sleutelwoorden authentiek, puur en oprecht mij te binnen schieten. behalve de akoestische gitaren en een enkele keer drums (Jimmy Sanchez) worden er prachtige accenten aangebracht door o.a. Norton Buffalo (harmonica), Tom Rigney (violins) en Billy Wilson (accordeon).

Album werd door Ramblin' Jack opgedragen aan Townes Van Zandt (his spirit lives on ...) en geproduceerd door Roy Rogers

de liner notes zijn van de inmiddels overleden Susanna Clark (vrouw van Guy Clark)

"Jack and Jan stayed with us in the Spring of '97. Jack and I surprised each other in the kitchen at 7:00 a.m. one morning, and over coffee someone lowered the Jim Beam.

At the kitchen table Jack took me on a magical tour from Brooklyn to herding cattle with Ian Tyson in Canada. From Woody Guthrie to his San Francisco boat, from New Orleans to folkhouse Bob Dylan. And he drew pictures the whole time. Spellbound, he sang songs, and I sang songs back at him, and I drew pictures back at him. And I wrote stuff down when words got so memorable they were unmemorizable. He attented to details of life that go unattended and go wanting, were it not for Jack's passing them along with his precise poet's report. Laughed a lot and he let me cry about Townes. By mid-afternoon Guy had checked on us a lot but he said, "There was such an electric arc of understanding, I wouldn't touch it with welding gloves".

John Prine found us at 7:00 p.m., same table, same robe, same cups, when he came to cart Jack off to dinner.

I know Jack will take you to all the places he took me with this album. I don't miss Jack 'cause he's still here, the songs, drawings, laughter and stories. Listen and you'll be at our kitchen table".

I love you Jack,
Susanna Clark (December 5, 1997)

deze opvolger van het sterke "Acadie" album liet 4 jaar op zich wachten. 13 eigen liedjes van Daniel Lanois waarvan 1 de sterke ballad "Still Learning How to Crawl" co-written met Daryl Johson plus 1 cover de funky chant "Indian Red" van New Orleans legende George Landry.

waar "Acadie" heel consistent was vliegt het op dit album wat meer alle kanten op. de heerlijke melodieën van "Unbreakable Chain", het in het Frans gezongen "The Collection of Marie Claire" en "Sleeping in the Devil's Bed" zijn n.m.m. de prijsnummers en hadden inderdaad niet misstaan op "Acadie" zoals hierboven reeds eerder opgemerkt.

de atmosferische bluesy opener "The Messenger", het naar een climax toewerkende "For the Beauty of Wynona" en de ingetogen afsluiter "Rocky World" horen eveneens bij de sterkhouders.

helaas staan daar wel een aantal mindere nummers tegenover, zoals de wat stuurloze, chaotisch klinkende nummers "Brother L.A." en "Waiting", het sterk ritmische "Beatrice" en de wat mindere ballad "Death of a Train". de "soundscapes" op die nummers maskeren een beetje het gebrek aan een goede melodie.
ook het rockende "Lotta Love to Give" wil niet beklijven.

behalve Daniel Lanois (guitar) speelden mee Daryl Johnson (bass, percussion, vocals, drums), Malcolm Burn (keyboards, guitar), Bill Dillon (guitar, guitorgan, mandolin) en Ronald Jones (drums).

3,5 sterren voor dit na het prachtige"Acadie" toch wel teleurstellende wisselvallige album.

Album werd geproduceerd door Daniel Lanois
Recorded at Real World Bath, TakLab Paris, Dog Town Dublin, Grant Ave Canada, Kingsway New Orleans

alweer 44 jaar geleden dat dit live concert van het legendarische duo Simon & Garfunkel in hun thuisstad New York werd opgenomen.

alle eigen nummers van maestro songwriter Paul Simon plus een 4-tal covers, de traditional "Scarborough Fair", het aloude "Wake Up Little Susie" (Boudleaux & Felice Bryant) een hommage aan 1 van hun inspiratiebronnen de Everly Brothers, "Maybellene" (Chuck Berry) en een verrassende cover "A Heart in New York" van het Schotse duo Gallagher & Lyle, een akoestisch gespeeld klein gehouden liedje prachtig gezongen door Art Garfunkel.

hoogtepunten te over waarbij de Paul Simon songs van zijn solo albums, zoals "Me and Julio Down by the Schoolyard", "Fifty Ways to Leave Your Lover" en "Late in the Evening", de laatste in een uitvoering die de studio versie overtreft, naadloos aansluiten bij de vele Simon & Garfunkel klassiekers.

na al die jaren is dit geweldige live album nog steeds een feestje voor de oren. het zal daar in Central Park, New York City op 19 september 1981 een gedenkwaardige avond zijn geweest.

Album werd geproduceerd door Paul Simon, Art Garfunkel, Phil Ramone & Roy Halee

All vocals by Paul Simon & Art Garfunkel
Steve Gadd/Grady Tate: drums
Paul Simon, David Brown, Pete Carr: guitars
Anthony Jackson: bass
Richard Tee: keyboards
Rob Mounsey: synthesizer
John Gatchell, John Eckert: trumpets
Dave Tofani, Gerry Niewood: saxophones

zoals hierboven reeds vermeld zijn dit inderdaad merendeels eerder opgenomen nummers uit 1977/1978 sessies ten tijde van het album "Very Extremely Dangerous" aangevuld met opnames uit 1994.

11 sterke eigen nummers van Eddie Hinton die vanwege zijn krachtige, soulvolle stem ook wel de blanke Otis Redding werd genoemd, plus 2 geweldige covers "Sad Song" (Otis Redding/Steve Cropper) ook wel bekend als "Fa-Fa-Fa-Fa-Fa" en het wilde, energiek rockende "Ubangi Stomp" (Charles Underwood) eveneens bekend in de versie van Jerry Lee Lewis. die gekte is ook terug te horen op zijn eigen "I Got My Thang Together".

de soul ballad "Hard Luck Guy" is een geweldige opener waar de andere ballads niet voor onder doen, waarbij de meer up-beat songs voor een fijne afwisseling zorgen.

het samen met singer/songwriter Donnie Fritts geschreven "Three Hundred Pounds of Hongry" werd door Tony Joe White opgenomen op zijn album "The Train I'm On". op de afsluitende ballad "What Would I Do Without You" zingt Dan Penn de backing vocals.

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. Johnny Sandlin (electric guitar, bass, drums), Spooner Oldham (Hammond B3, Wurlitzer piano), Clayton Ivey (piano), Jimmy Johnson (electric guitar), Roger Hawkins (drums) en David Hood (bass).

de nummers werden geproduceerd door Eddie Hinton en Johnny Sandlin.

bezielde, gedreven funky r&b, blues en soul klanken op dit postume restjes album die naar meer smaken.

citaat uit de liner notes van Peter Thompson

"One Eddie Hinton song, the title track for this album, is in some respects hauntingly prophetic. While his peers, including Duane Allman, Bob Dylan, and virtually everyone who participated in making records in Muscle Shoals, Alabama, held Eddie's singing, song-writing and guitar playing in high esteem, most of the general public never got a chance to appreciate Eddie's music. Eddie was an integral part of the emerging Muscle Shoals sound of the late sixties and early seventies working alongside the famed Muscle Shoals Rhythm Section. His talents as producer, singer, songwriter and gifted guitarist are ever present on the many sessions recorded at Quinvy, Fame and Muscle Shoals Sound Studios. Aretha Franklin, Wilson Pickett, Joe Tex, The Staple Singers, Solomon Burke, and Sam and Dave are a few of the soul greats that benefited from his unique "funky" guitar picking and song poetry"

uit de liner notes van Jerry Wexler

"A scene that always sticks in my mind is Dylan on the back porch of the Muscle Shoals Studio, trading licks on acoustic guitar with Eddie Hinton. They buddled up and for a while were inseparable. How strange and wonderful then, to remember Bob Dylan and Eddie Hinton as soul brothers - two poets, one world-renowned, the other known only to a few friends, neighbors, and fans, both riveting artists, both brilliant"

een fraaie verzamelaar van het onvolprezen Los Lobos gezelschap. voor wie het weten wil deze is als volgt samengesteld:

Disc 1 (1 t/m 22)

1. "Volver, Volver" een live versie van deze Tex Mex klassieker
2,3,4 van het album "Los Lobos del Este de Los Angeles" (1978)
5,6 van de EP "and a Time to Dance" (1983)
7 t/m 10 van "How Will the Wolf Survive" (1984)
11 t/m 16 van "By the Light of the Moon" (1987)
14 "Carabina 30-30" een live track
17,18 van de soundtrack "La Bamba" (1987)
19,20,21 van "La Pistola y el Corazon" (1988)
22 "The Monkey Song" van de Disney verzamelaar "Stay Awake" (1988)

Disc 2 (23 t/m 41)

23. "Someday" niet eerder uitgebrachte "outtake" van het album "The Neighborhood"
24 t/m 28 van "The Neighborhood" (1990)
29. "Bertha" (R. Hunter/J. Garcia) een live uitvoering. de studio versie verscheen eerder op "Deadicated: A Tribute to Grateful Dead" (1991)
30 t/m 35 van "Kiko" (1992)
36 "Bella Maria de Mi Alma" van soundtrack "The Mambo Kings" (1991)
37. live versie van "What's Going On" (Marvin Gaye)
38,39 niet eerder uitgebracht van de t.v. film "The Wrong Man"
40. "Politician" (Jack Bruce/Pete Brown) live versie
41. "New Zandu" niet eerder uitgebracht

voor de Los Lobos liefhebber die de studio albums al in huis heeft zijn de extra's van "nieuwe" nummers wat karig. los van de live uitvoeringen van nummers van die albums, bestaan die o.a. uit een live versie van "Volver, Volver" en een aantal niet eerder uitgebrachte nummers, zoals de outtake "Someday", het instrumentale "Wrong Theme" dat als typische filmmuziek klinkt, het bluesy lekker weg luisterende "Blue Moonlight" beide nummers van de t.v. film "The Wrong Man" en het stevig rockende "New Zandu".

"El Cuchipe", "La Feria de la Flores" en "Sabor A Mi" van het moeilijk verkrijgbare album "Los Lobos del Este de Los Angeles" zijn een 3-tal Tex Mex pareltjes. ook "Carabina 30-30" past in die categorie. de rockende covers van "What's Going On", "Politician" en hun eigen "New Zandu" beklijven een stuk minder.

wellicht biedt de box-set "El Cancionero: Mas Y Mas" (2000) een grotere meerwaarde dan deze verzamelaar.

Eddie Hinton is wellicht 1 van de best bewaarde geheimen van het "Southern soul" genre. hij was begin 70's een aantal jaren als sessiemuzikant/gitarist actief in de befaamde Muscle Shoals Rhythm Section en speelde in die periode op een oneindig aantal nummers zijn partijen in. behalve een geweldig gitarist/zanger was de man een begenadigd songwriter. zo schreef hij samen met Donnie Fritts de Dusty Springfield klassieker "Breakfast In Bed" dat verscheen op haar "Dusty in Memphis" album. Willy DeVille coverde zijn "Help Me to Make It" op het album "Coup de Grace".

op deze verzamelaar staan alle eigen nummers waarvan een aantal co-written plus een Chuck Berry cover "Brown Eyed Handsome Man". het zijn ongebruikte of niet eerder verschenen opnames, zoals de ballad "Dreamer" dat eerder alleen op single verscheen en zijn eerste opname was als solo artiest. ook staan er ruwe versies op van "Get Off In It" en "We Got It", nummers die eerder in definitieve versies verschenen op zijn album "Very Extremely Dangerous".

de met zijn doorleefde, soulvolle stem gezongen ballads worden afgewisseld met up-tempo songs zoals de sterke opener "Build Your Own Fire", "Big Fat Woman" en "Every Natural Thing" dat gecoverd werd door Aretha Franklin. nummers waar de energie vanaf spat.

het foot-stomping "I'm Coming After You", "Brown Eyed Handsome Man" en "Dear Y'all" laten meer van zijn blues/folk kant horen (Eddie Hinton was een grote fan van John Lee Hooker). "I'm on the Right Road Now" is eveneens een heerlijk op blues geënt nummer.

"Dear Y'all" is een sterke staalkaart van 's mans kwaliteiten die slechts 51 jaar oud mocht worden.

zijn eerste 2 reguliere albums "Very Extremely Dangerous" en "Letters from Mississippi" zijn klassiekers, waarna nog 2 albums verschenen de iets mindere "Cry and Moan" en "Very Blue Highway". na zijn overlijden in 1995 verscheen nog het postume album "Hard Luck Guy".

Alle nummers werden geproduceerd door Eddie Hinton (uitgezonderd "Dreamer" door Dan Penn)

Session players: Eddie Hinton - vocals, guitar, piano, harmonica
No session details documented but other players thought to be present include:
Barry Beckett - piano, David Hood - bass, Roger Hawkins - drums, Jimmy Johnson - guitar & Spooner Oldham - organ.

deelcitaat uit de liner notes (Peter Thompson, 2000)

"This album presents for the very first time the early original song writing sessions of the late and seminal Eddie Hinton. Nineteen pure gems, some polished others rough cut, all delivered with a voice that has been described as the 'epitome of unbounded emotion'.

Eddie Hinton was never in the spotlight of stardom but an unsung hero, one of the backroom men who played or wrote the hits for many of the soul legends of the late 60's and 70's. He gained the respect of critics, producers and fellow artists without huge public acclaim.

"Had it not been for his decision to play sessions Eddie could have been singing with the Allman Brothers Band whose offer he turned down"

het tweede album van TJW met 10 door hemzelf geschreven originele nummers laat muziek horen uit zijn vroege jaren, zoals ik Tony Joe White graag horen mag.

het funky, vuig "swamp" rockende "Elements and Things" zet meteen de toon. een heerlijke opener. "Roosevelt and Ira Lee" doet niet onder voor zijn klassieker "Polk Salad Annie" en de 2 meer bekende nummers het lome, veel gecoverde "Rainy Night in Georgia" is wat mij betreft in zijn uitvoering de definitieve versie. ook het groovy rockende "Old Man Willis" is een hoogtepunt.

het lekker rammelende "Woodpecker", de stuwende swamp rock van "I Want You" en "Woman with Soul" en de soulvol, doorleefd gezongen ballads "I Thought I Knew You Well" en het ontroerende "The Migrant" doen er nauwelijks voor onder.

de love ballad "For Le Ann" geschreven voor zijn vrouw dreigt een beetje ten onder te gaan in het strijkers arrangement, maar met 9 bovengemiddeld goede songs is dit album een aanrader voor de liefhebber van zijn werk met o.a. fraaie bijdragen van een blazerssectie en het geweldige orgelspel van Mike Utley.

de geluidskwaliteit van de re-issue op het label MPG (1993) getiteld "Roosevelt and Ira Lee" is goed maar had wellicht beter gekund.

Album werd geproduceerd door Billy Swan
Recorded at Monument Studios, Nashville, Tennessee & Lyn-Lou Studios, Memphis, Tennessee

(deel) citaat uit de liner notes:

"Tony Joe remained an important artist in the development of Southern music during the 1970's and 1980's. A variety of artists have had success with his compositions: Elvis Presley, Ray Charles, Isaac Hayes, Waylon Jennings, Jessi Colter, Roy Orbison, Wild Cherry, Jason & The Scorchers and Charlie Rich to mention a few. Among the European artists, Joe Dassin enjoyed great success with almost an entire album of White's songs. Also the "French Elvis", Johnny Halliday, has had success with Tony's music. And Tina Turner started off the 1990's with "Foreign Affair", an album that contains four Tony Joe White songs, including the title cut and worldwide Top 40 single "Steamy Windows".

een fraai live album van de inmiddels 70-jarige roots rocker Dave Alvin. een man met een respectabele staat van dienst die vele prima americana (blues, country, folk, rock) albums op zijn naam heeft staan.

op dit album staan o.a. 2 "Out In California" en "Haley's Comet" co-written nummers met de onvolprezen singer/songwriterTom Russell, een aantal blues klassiekers "Who Do You Love" (Elias McDaniels aka Bo Diddley) en "Everything's Gonna Be Alright" (Little Walter) en een enkel "public domain " liedje, het aloude bekende "Don't Let Your Deal Go Down" bekend gemaakt door o.a. Doc Watson en Lester Flatt & Earl Scruggs.

hoogtepunten en rustpunten te midden van de "roots rock" nummers zijn o.a. zijn eigen "civil war" ballad "Andersonville" en de blues/folk van "All 'Round Man" (Bo Carter) beide prachtig akoestisch, intiem uitgevoerd, waarna het weer los gaat met de rock-a-billy van "Blue Boulevard".

de fraaie bijdragen op accordeon zijn van Chris Gaffney bekend van het illustere alt.country gezelschap The Hacienda Brothers. ook de befaamde gitaarvirtuoos Greg Leisz speelde op een aantal nummers mee.

Album werd geproduceerd door Dave Alvin & Mark Linett
Recorded live at the Blue Cafe, Long Beach & The Lobero Theatre, Santa Barbara & The Neighborhood Church, Pasadena

Dave Alvin: vocals, electric, acoustic & national steel bodied guitar
Bobby Lloyd Hicks: drums, harmony vocals
Gregory Boaz: drums
Joe Terry: keyboards, h.v.
Chris Gaffney: accordion, h.v.
Rick Shea: electric, pedal & lap steel guitars, mandolin, h.v.
Brantley Kearns: fiddle, h.v.
John "Juke"Logan: harmonica
Greg Leisz: dobro (8), electric guitar (7,9)

een soort van "mystery concert". de cd (label Going for a Song/Cedar) uit 2001 geeft vreemd genoeg geen enkele informatie over wie dit album produceerde, waar of wanneer het werd opgenomen en wie er op mee speelden.

op dit live album staan veel "old school" blues nummers met een bezielde, gedreven spelende Eric Clapton zoals die in zijn hoogtijdagen klonk begeleid door een geweldige harmonica speler, een strakke ritmesectie en een fraaie blazerssectie. lekker authentieke, vuige blues rock die vanaf de sterke opener "Smokestack Lightning" (Chester Burnett aka Howlin' Wolf) door dendert tot "For Your Love" een oudje van The Yardbirds geschreven door Graham Gouldman bekend van 10cc.

sterk uitgevoerde covers van o.a. "Take It Easy" en "Good Morning Little Schoolgirl" beide nummers van Sonny Boy Wiliamson, "You Can't Judge a Book By It's Cover" (Willie Dixon), "Let It Rock" (Chuck Berry),"Who Do You Love" en "I'm a Man" beide van Elias McDaniel aka Bo Diddley, "I Got Love If You Want" (James Moore aka Slim Harpo) en "Respectable" (The Isley Brothers).

het schuurt, wringt en spettert van alle kanten op dit ouderwets klinkende blues album, waarop niet alle lead vocalen van Eric Clapton afkomstig zijn. jammer dat het album eindigt met het ietwat melige, vreemde eend in de bijt nummer "Sweet Music" want daarvoor valt er veel moois te horen.

kon op internet verder geen info vinden over dit album dat bij mijn weten geen bootleg is. wellicht dat IntoMusic of anderen over meer informatie beschikken.

een lichte tegenvaller deze "Lake Placid Blues", waarbij met name de gladde, gepolijste productie de muziek in de weg zit. wat blijft is de warme, donkere, gruizige stem van TJW en zijn fraaie gitaar en harmonicaspel, maar het oude vuur lijkt op dit album nagenoeg verdwenen.

14 originals waarvan hij er 6 samen met zijn vrouw Leann White schreef en de slappe ballad "The Guitar Don't Lie" met de Franse zanger Joe Dassin. helaas wakkeren de andere ballads zoals "Paris Mood Tonight", "Louisiana Rain", "These Arms of Mine" het vuurtje ook niet aan, met als dieptepunt de afsluiter "I'll Make Love Good For You", dat wel erg naar mainstream neigt.

hoogtepunten zijn de sterke mid-tempo opener "Lake Placid Blues", het pittig stuwende "Menutha" en de up-beat nummers "The Beach Time" en "High Horse". ook de bluesy intrumental "Wampus Kitty" en het als vintage TJW klinkende "Yo Yo Man/Garter Belt" met een lekker grommende Tony Joe laten iets van zijn oude glorie horen.

verder n.m.m. teveel middelmatige songs die nogal eenvormig en inwisselbaar klinken, maar fijn dat anderen zoals ouwekock en Rainmachine dit album anders ervaren. "Lake Placid Blues" ervaar ik als de minste van de 3 albums uit de begin 90's. de voorgangers "Closer to the Truth" en "The Path of a Decent Groove" bevallen een stuk beter. de opvolger "One Hot July" werd een "return to form".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Leland Sklar (bass), Kenny Aronoff/Curt Bisquera (drums), Benmont Tench (keyboards), Luis Conte (percussion) en Natalie Jackson/Marleena Jeeter (background vocals)

Album werd geproduceerd door Chris Lord-Alge, Roger Davies & Tony Joe White
basic tracks recorded at Ocean Way, Los Angeles

de opvolger van het sterke "Closer to the Truth" met liefst 13 nummers, waarvan 2 (tracks 2 en 4) geschreven door zijn vrouw Leann White en 2 (tracks 5 en 9) co-written met gitarist, singer/songwriter Ricky Ray Rector die op deze nummers meespeelde op akoestische en slide gitaar. alle overige nummers zijn van de hand van TJW.

wederom een mix van zijn "swamp" blues rock en ballads, zoals "I Want to Be with You", "Tina" met een liefdevolle, ontroerende tekst dat hij schreef voor de toen nog in leven zijnde Tina Turner, "Always the Song" en "The Coldness of the Chain". ervaar de ballads op dit album niet als zijn beste.

hoor de man liever in de mid-tempo loom rockende en swingende songs als de ijzersterke opener "On the Return to Muscle Shoals", "Catawalling Alley in Nice" met fraaie accenten van de "Spanish guitar" en saxofoon, "Backside of Paradise" en "Way Down South" of het iets vuigere "Jaguar Man", maar ook van de in die stijl gespeelde nummers ervaar ik o.a. "Mojo Dollar" en "2 Hot for U" als mindere tracks.

TJW speelde inderdaad zelf veel in maar volgens de liner notes spelen op alle nummers Jay Davis (bass) bekend van zijn samenwerking met Rod Stewart met wie hij samen diens hit "Baby Jane" schreef en Giles Reaves (drums, bass) mee. Jim "Blind Bubba" Spake speelde mee op saxofoon (tracks 2,3 en 4).

de gepolijste productie van dit album had wat aardser mogen zijn. mis het rafelige, rauwe randje en de "Louisiana groove" van zijn albums uit de begin 70's. binnen zijn oeuvre (voor mij althans) geen Top 5 materiaal. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. toch maar 4.

Album werd geproduceerd door TJW en opgenomen in zijn eigen thuisstudio ( "it was cut in The Swamp")

na een lange stilte van 8 jaar verscheen deze opvolger van het wisselvallige "Dangerous" waarop TJW iets teveel meeliftte op de destijds populaire disco en funk genres.

dat blijft gelukkig achterwege op dit album met 12 eigen nummers waarvan hij er 3 samen schreef met zijn vrouw Leann White. fraaie mid-tempo (blues) rockende nummers zoals de sterke opener "Tunica Motel", "Steamy Windows", "Love M.B." en "Bare Necessities" worden afgewisseld met de slow blues ballad "Ain't Going Down This Time" en het merendeels akoestische folky "Cool Town Woman", 1 van de prijsnummers samen met het aanstekelijke "Bi-Yo Rhythm".

een aantal nummers "Good in Blues", "The Other Side" en het titelnummer neigen mij iets teveel naar mainstream. met name op die nummers mis ik het rafelige, rauwe randje zoals te horen valt op mijn persoonlijke favoriet het gelijknamige "Tony Joe White" (1971).

"Closer to the Truth" is een stuk consistenter dan zijn voorganger. de sound hiervan werd voortgezet op de albums "The Path of a Decent Groove" en "Lake Placid Blues". met het album "One Hot July" (1998)
zou hij deels terugkeren naar zijn Louisiana roots. de sound daarvan is meer "down to earth" en minder gepolijst dan de 3 eerder genoemde albums.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White
Recorded at Muscle Shoals Sounds, Alabama

Tony Joe White: guitars, harmonica, whomper, "swamp box"
Roger Hawkins: drums
David Hood: bass
Steve Nathan: keyboards
Spooner Oldham: Wurlitzer piano
Harvey Thompson: horns
Mickey Buckins: percussion

"Uncovered" is wellicht het meest radiovriendelijke album dat Tony Joe White ooit maakte. een album met merendeels eigen nummers plus een aantal co-written nummers met zijn gasten, waarvan "Louvelda" (met J.J. Cale) en "Shakin' the Blues" (met Waylon Jennings) het meest aanspreken, zoals ook de heerlijke opener, zijn eigen "Run for Cover" dat doet.

van de nieuwe opname van zijn klassieker "Rainy Night in Georgia" prefereer ik de originele versie van zijn 2e album "Continued". verder weinig tot geen slechte liedjes op dit album, maar ze willen lang niet allemaal "raken" wat vermoedelijk ondanks al het muzikale vakmanschap te wijten is aan de nogal gepolijste, "veilige" productie.

behalve TJW (lead vocals, guitar, harmonica, whomper stomper, swamp box) en de "gasten" speelden mee Jeff Hale (drums, percussion), Bobby Turner (bass, pedal steel), Carson Whitsett (B3 organ, wurlitzer, piano), Wayne Jackson (trumpet, trombone), Tom McGinley (baritone sax) plus een koortje van The Settles Connection.

vermijd liever het woord gezapig maar mis hier op "Uncovered" net als MarkS73 ook de bezieling en het vuur van zijn 70's albums.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White & Jody White

citaat uit de liner notes van Tony Joe White (Early Summer 2006)

"I want to thank all the musicians in this music who played with their hearts and stayed up late with me in the old studio, and made sure we had it before anyone went home.

The five men, Mark, J.J., Eric, Waylon, Michael, in these songs; I have looked up to and loved their music for so long and never dreamed we could all be on the same album at one time.

Special thanks to Jody, my son, producer and manager. He had this idea a few years back and I said "J.D. if you can pull this off it will be the all-time thing". I never thought all of them would cut these songs with me but they put their souls into it and would sometimes play and sing extra tracks so we could have a choice. The thing is, any one of their takes would have done it!"

zoals hierboven al vermeld fraaie harmoniezang op dit ingetogen "folk" album van de halfzussen Lucy en Martha Wainwright met spaarzame muzikale begeleiding.

los van de slaapliedjes o.a. "Prairie Lullaby" (Jimmie Rodgers) zijn het vooral de covers die indruk maken, waaronder "Hobo's Lullaby" een prachtig nummer van de Amerikaanse folkzanger Goebel Reeves dat ook gecoverd werd door Woody en zijn zoon Arlo Guthrie, "El Condor Pasa" (Paul Simon), "Our Mother the Mountain" (Townes Van Zandt), "End of the Rainbow" (Richard Thompson), "Dusty Skies" (Cindy Walker) en het Ierse folkliedje "Do You Love an Apple" mede geschreven door Donal Lunny en Micheal en Triona Ni Dhomhnaill die indruk maken.

een 2-tal liedjes "Lulllaby" en "Screaming Issue" (co-written Terre Roche) werden mede geschreven door Loudon Wainwright. "Long Lankin" en "Go Tell Aunt Rhody" zijn fraai bewerkte traditionals. Anna McGarrigle zingt mee op de "Baby Rocking Medley" (Rosalie Sorrels) en haar zus Jane speelt piano op "Russian Lullaby" (Irving Berlin).

Album werd geproduceerd door Brad Albetta
Recorded at Studio 63, St-Sauveur-des-monts, Quebec, Canada

de basis bezetting:

Martha Wainwright & Lucy Wainwright Roche: voice & guitars
Brad Albetta: bass, keyboards, organ
Eloi Painchaud: harmonica, banjo
Joel Zifkin: violin

net als volume 1 is "Country Got Soul" volume two zoals de titel aangeeft een mix van country en soul met vleugjes blues, funk en rock, hoewel het nummer "Stone Head Blues Band" van de Eric Quincy Tate band meer aan vroege "Southern rock" doet denken.

een fraaie verzamelaar die als volgt is samengesteld:

1. Tony Joe White een nummer van het album "Tony Joe" (1970)
2. Sandra Rhodes van "Where's Your Love Been" (1973)
3. Wayne Carson van "Life Lines" (1972)
4. Townes Van Zandt van "In the Beginning" (verzamelaar 2003, opname uit 1966)
5. Larry Jon Wilson van "New Beginnings" (1975)
6. Shirl Milete van het gelijknamige album (1969)
7. Jim Ford van "Harlan County" (1969)
8. Bobbie Gentry van "Fancy" (1970)
9. Eddie HInton van "Hard Luck Guy" (1999, opname uit 1980)
10. Travis Wammack van "Not For Sale" (1975)
11. Donnie Fritts niet eerder verschenen
12. Eric Quincy Tate van het gelijknamige album (1970)
13. Rob Galbraith van "Nashville Dirt" (1970)
14. Bonnie Bramlett van "It's Time" (1974)
15. Dan Penn/Chuck Prophet niet eerder verschenen

sterkhouders zijn o.a. de nummers van Tony Joe White, Larry Jon Wilson, Bobbie Gentry en Eddie Hinton met als goede tweeden die van Sandra Rhodes, Wayne Carson, Travis Wammack en Donnie Fritts.
de overige nummers inclusief die van Townes Van Zandt beklijven een stuk minder. "Big Country Blues" gezongen door Shirl Milete is eveneens een door TVZ geschreven nummer.

deelcitaat uit de liner notes (Les Back):

"Like its predecessor this album is a homage to the under-acknowledged talents of the southern songwriters and white session players who played a critical role in defining soul music. Their story is a complicated one that dances across the lines of colour and segregation. "It's amazing what close cousins country and soul music are" says Sandra Rhodes.

The music on this album comes from a golden era of southern song populated by legendary personalities. Combine Music in Nashville (the pubishing arm of Fred Foster's Monument Records) was a hotbed of writers in the early seventies"

heb een beetje haat/liefde verhouding met dit album dat te lijden heeft onder de 80's productie en waarop bovendien de destijds heersende disco en funk trends overheersen.

"Dangerous" is een lekker funky opener en heeft nog iets weg van zijn oude swamp rock sound. ook "Naughty Day" met een fraaie saxofoon solo en de up-tempo nummers "Swamp Rap" en het zeg maar ondeugende "Do You Have a Garter Belt" met zijn "haw haw" gegrom zijn het beluisteren waard. iets wat ook geldt voor de sterke melodie van "Down By the Border" met lichte Tex Mex invloeden van de Spaanse gitaar en de fraaie soulvol gezongen afsluitende ballad "You Just Get Better All the Time" met o.a. de tekst

"And so down through the years
You never tried to change my ways
You never made me feel I had to say
I'm sorry

You just get better all the time
And just today I heard you read my mind
That kind of magic is so hard to find"

de swamp disco van tracks 3 en 4 en de love ballads "Lady in My Life" en "We Belong Together" laten een soort van swamp lounge muziek met koortjes horen, die aan de "slick" sound van Michael McDonald doen denken en daar moet je van houden. vanwege deze 4 nummers 3,5 sterren voor dit wisselvallige "Dangerous" album.

Album werd geproduceerd door Ron "Snake" Reynolds
Recorded at Cotton Row Studio, Memphis, Tennessee

Tony Joe White: lead vocal, harmonica, guitars
Marvell Thomas, Shane Keister, Alan Steinberger: keyboards
Jeff Hale: drums, percussion
Steve Cobb: bass
Terry Mc Millan, "Snake": percussion
Sam Levine: saxophone
"The Cherry Sisters" & Mark Gray: background vocals
The Nashville String Machine: strings

prachtig intens, meeslepend "americana" album van Gillian Welch, meer folk dan alt.country waarbij tenzij ik die klanken heb gemist naar mijn mening de blue grass afwezig is, met alle 10 door haar en David Rawlings geschreven songs uitgebracht op hun eigen label Acony Records.

spaarzaam geïnstrumenteerd met prachtige lead vocalen van Gillian Welch en fraaie harmoniezang van David Rawlings. de teksten zijn een verhaal apart, het laat zich raden waar het intieme "My First Lover" over gaat, "April the 14th" verhaalt over 3 historische gebeurtenissen die op die datum plaats vonden (de moord op president Abraham Lincoln in 1865, het zinken van de Titanic in 1912 en 1 van de zwaarste stofstormen die ooit Amerika troffen in 1935) en ook de overige teksten hebben de nodige diepgang.

favorieten zijn o.a. de 2 mid-tempo liedjes "Red Clay Halo" en "I Want to Sing that Rock and Roll", het laatste nummer betreft een live opname van het live album "Down From the Mountain" waarvan een film verscheen en dat door T Bone Burnett werd geproduceerd, maar ook de rest van de veelal ingetogen liedjes worden prachtig uitgevoerd, zoals "Dear Someone", "Elvis Presley Blues", "Everything Is Free" en de sfeervolle. stemmige afsluiter "I Dream a Highway" schitterend gezongen door Gillian Welch.

jammer dat een tekst vel ontbreekt bij dit pracht album, dat benieuwd maakt naar de 4 "Boots" (The Lost Songs) verzamelaars die fysiek moeilijk verkrijgbaar blijken te zijn.

Album werd geproduceerd door David Rawlings
Recorded at RCA Studio B, Nashville, Tennessee

Gillian Welch: vocals, banjo, guitar
David Rawlings: vocals, guitar

Dave Rawlings is een prima gitarist en songwriter maar ben geen liefhebber van zijn ietwat geknepen, vlakke, weinig expressieve stem. iets dat zich lichtjes wreekt als hij op een heel album de lead vocalen voor zijn rekening neemt.

5 van de 9 liedjes schreef hij samen met Gillian Welch (1,5,6,7 en 9). van de overige 4 nummers bevallen mij de ingetogen ballad "I Hear Them All" co-written met Ketch Secor en het uitbundige, vrolijke "Monkey & The Engineer" van blues muzikant Jesse Fuller het beste. i.t.t. anderen hierboven ervaar ik het mat uitgevoerde, lang uitgesponnen "Method Actor" (Conor Oberst) met het daaraan gekoppelde "Cortez the Killer" (Neil Young) als 1 van de mindere nummers. ook het melige "How's About You" wil niet beklijven.

persoonlijke favorieten zijn de in blue grass stijl uitgevoerde nummers "To Be Young" co-written Ryan Adams en "It's Too Easy" en de country klanken van het melodieuze "Sweet Tooth", dat het dichtst in de buurt komt van een vertrouwd Gillian/Welch nummer.

jammer van de dominante strijkers op "Ruby" en "Bells of Harlem" die niet bij hun "roots/americana" passen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Ketch Secor (guitar, harmonica, vocals), Willie Watson (guitar, vocals), Kevin Hayes (guitjo - banjo gitaar) en Morgan Jahnig (bass) alle 4 destijds lid van het old time music gezelschap Old Crow Medicine Show, Nate Walcott (organ, trumpet) afkomstig uit de entourage rond Bright Eyes (Conor Oberst) en de vermaarde Benmont Tench (piano, organ) mede oprichter van Tom Petty & the Heartbreakers.

zeker geen slecht album maar de opvolger "Nashville Obsolete" (2015) beland bij mij vaker in de speler.

Album werd geproduceerd door Dave Rawlings

zijn album met de RCO-All Stars (1977) meegerekend werd dit het vierde solo album van de legendarische drummer/zanger Levon Helm van The Band.

een wisselvallig album met uitsluitend covers dat wat stuurloos overkomt. de pop/rock van "You Can't Win Them All" een co-written nummer van de Engelsman Andy Bown (bekend van de Engelse rockband Status Quo) en "Lucrecia" (Richard Supa) worden geweldig door Levon Helm gezongen maar beklijven niet echt. verder veel in rock 'n roll stijl gespeelde nummers (tracks 4 t/m 6) met o.a. "Get Out Your Big Roll Daddy" (Troy Seals/Roger Chapman van The Family) die wel lekker rocken en swingen maar niet allemaal even sterk zijn. ook de 2 nummers "The Got Song" en "Give a Little Bit" van de Amerikaanse singer/songwriter Tommy Talton zijn weinig memorabel.

de sterkhouders zijn de prachtig gezongen ballad "Even a Fool Would Let Go" (Tom Snow), de uitbundige versie van de klassieker "Willie and the Hand Jive" (Johnny Otis) en de sterke melodie van de afsluiter "God Bless 'Em All" met fraaie harmoniezang.

onder de studiomuzikanten bevinden zich o.a. Roger Hawkins (drums), David Hood (bass), Barry Beckett (keyboards) en Pete Carr/Jimmy Johnson/Wayne Perkins (guitars) plus een blazerssectie. de hierboven genoemde Steve Cropper en Donald Dunn spelen overigens niet mee op dit album.

(wijlen) Levon Helm zou hierna nog 2 prachtige "roots/americana" albums maken, "Dirt Farmer" en "Electric Dirt".

Album werd geproduceerd door Jimmy Johson & Barry Beckett
Recorded at Muscle Shoals Sound Studios, Sheffield, Alabama

eens met bovenstaande berichten van Oldfart en Grootfaas. dit album staat vol met intense, pure muziek zonder bombast. de meer akoestische setting bevalt mij prima, maar wellicht belangrijker het songmateriaal op dit album is sterk, een stuk beter dan de laatste 5 albums die hij onder de naam The Waterboys uitbracht. dit is een prima singer/songwriter album met een andere sound dan The Waterboys. het is niet voor niks een solo album van Mike Scott, maar zoals gezegd gaat het los van de uitvoering om de kwaliteit van de songs en de songs op dit album zijn zonder uitzondering sterk. los van het titelnummer, staan er flink wat pareltjes op zoals "What do You want me to do", "City Full of Ghosts", "Wonderful Disguise", "Sensitive Children", "She is so Beautiful". en ja als de reli meter wat doorslaat, maar dit een prachtig, intiem liedje als "Learning to Love him" oplevert. als Mike Scott een vervolg op dit album in deze folky, intieme stijl zou overwegen, zou ik het zeer toejuichen. de man zou er goed aan doen, in plaats van het zoveelste matige Waterboys album af te leveren.

het vierde album van Tony Joe White rangschik ik als Top 5 materiaal binnen zijn oeuvre. wellicht zijn meest "swampy" album met nummers zoals de geweldige opener "They Caught the Devil etc", de stuwende rock/blues van "My Kind of Woman", "A Night in the Life of a Swamp Fox" en "Traveling Bone", het vuig rockende "Black Panther Swamps" en het zinderende up-tempo "Voodoo Village" dat dit album afsluit. een nummer dat toegeschreven wordt aan zijn vrouw Le Ann White.

alle overige nummers zijn Tony Joe "originals" uitgezonderd het rustige, folky "Copper Kettle" van oorsprong een folk liedje van Albert Frank Beddoe dat populair werd in de versie van Joan Baez.

de slow blues van "The Change" deels gesproken en gezongen is 1 van de vele hoogtepunten. op de ballads "The Daddy", "Five Summers for Jimmy" en "I Just Walked Away" gaat het tempo wat omlaag, waarmee het fijne rustpunten zijn van dit lekker authentiek klinkende "vintage" Tony Joe White album, waarop de "string arrangements" gelukkig niet te dominant aanwezig zijn.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Sounds of Memphis Studio & Ardent Studios, Memphis, Tennessee

Tony Joe White: guitar, harmonica, vocals
Robert McGuffie: bass
Sammy Creason: drums
MIke Utley: piano, organ
+ blazerssectie The Memphis Horns

over het genre "swamp rock"

"During the early 1970's critics named Tony Joe White's music "swamp rock". White was not the only exponent of swamp music, but he's the one who took it to the world. Swamp music comes from that part of country music which originated in the lowlands of the South, the area where black and white people used to work side by side in the fields"

op het zesde album van Tony Joe White overheerst inderdaad de "laid back" sound. met de sterke opener "Saturday Night in Oak Grove Louisiana" dat wel iets weg heeft van zijn klassieker "Polk Salad Annie", de heerlijke melodie van "Backwoods Preacher Man" dat als single van dit album verscheen en het "swampy" "No News is Good News" staan er welgeteld 3 iets meer up-tempo nummers op. wat mij betreft alle 3 nummers die 5 sterren verdienen.

niet alle ballads willen beklijven. daarvan steken "For Ol' Times Sake" dat gecoverd werd door Elvis Presley, die eveneens zijn "Polk Salad Annie" coverde, "Homemade Ice Cream", "Takin the Midnite Train" en de afsluiter "Did Somebody Make a Fool of You" er boven uit.

"I Want Love", "Lazy" en "California On My Mind" zijn mij iets te "laid back" en ervaar ik als wat minder memorabele liedjes. vandaar 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Tom Dowd & Tony Joe White
Recorded at Quadrafonic Studios, Nashville, Tennessee
All songs written by TJW

Tony Joe White: vocals, guitar, harmonica
Norbert Putnam: bass
Kenny Malone: drums
David Briggs: piano, organ
Reggie Young: guitar

"Tony Joe" werd het derde album van Tony Joe White met 7 eigen nummers plus 4 covers, de lekker rauw gespeelde soul klassieker "Hard to Handle" (Otis Redding), een vuige versie van de blues klassieker "Boom Boom" (J.L. Hooker), het rustpuntje de piano ballad "My Friend" (Donnie Fritts/Spooner Oldham) en een cover van de soul ballad "What Does It Take" mede geschreven door soul zanger/producer Johnny Bristol.

het met zijn bekende, grommende stem gezongen en met wah wah gitaar gespeelde "Stud-Spider" is een heerlijke opener. "High Sheriff of Calhoun Parrish" en "Groupy Girl" zijn 2 TJW klassiekers. het lekker funky rammelende "Conjure Woman" nam hij later opnieuw op en verscheen op het sterke "One Hot July" (1998).

"Widow Wimberly" en "Stockholm Blues" zijn wat meer ingetogen nummers met veel ruimte voor zijn zang, gitaar en harmonica spel.

op dit album speelden mee Norbert Putnam/Tommy McClure (bass), Jerry Carrigan/Sammy Creason (drums), Mike Utley/David Briggs (organ, piano).

de re-issue op cd label MPG (1999) met als titel "Groupy Girl" met een andere hoes als hierboven, is qua geluid goed te noemen als je in aanmerking neemt dat de oorspronkelijke opnames inmiddels 55 jaar oud zijn.

Album werd geproduceerd door Tony Joe White & Billy Swan

(deel) citaat uit de liner notes:

"For those of you who don't know Tony Joe White's history, he's the growling, sexy bluesman who came steaming out of Louisiana with the red-hot "Polk Salad Annie", in 1969. Tony Joe's whole family played music, so he was practically born into music in the small town of Oakland Grove, Louisiana. White, one of the few authentic practitioners of the swamp-rock genre, played in Tony Joe and the Mojos in his teen years, moved to Texas and led Tony and the Twilights, worked solo for some years and came into the spotlight in 1969, when he was 26 years old"

"On May 24, 2000, The Ryman Auditorium in Nashville hosted a concert of music, new and old, from the artists of "O Brother, Where Art Thou" documentarian D.A. Pennebaker recorded the show for posterity in the film "Down from the Mountain"

dat zijn een deel van de liner notes bij dit heerlijke "americana" (bluegrass, country, folk, gospel) album met live opnames van dat concert. alle liedjes zijn traditionals, uitgezonderd de 2 nummers (7 en van Gillian Welch en David Rawlings, waarvan met name "I Want to Sing that Rock and Roll" indruk maakt. ook het nummer van blues artiest Chris Thomas King is een "original".

album opener is het door de gospel groep The Fairfield Four a-capella gezongen "Po' Lazarus", gevolgd door de Appalachian folk klanken van "Big Rock Candy Moutain" met o.a. zang en fiddle spel van (wijlen) John Hartford, waarna 2 blue grass nummers van Alison Krauss & Union Station volgen, "Wild Bill Jones" met lead zang van Dan Tyminski en harmoniezang van Alison Krauss en het prachtige duet "Blue and Lonesome" waarop zij de zang delen.

het op een oude fiddle melodie gebaseerde "Sandy Land" van The Whites met zang en mandoline spel van Buck White en harmoniezang van zijn dochters Cheryl en Sharon White is 1 van de vele hoogtepunten. de blue grass gospel "Will There Be Any Stars in My Crown" van The Cox Family (vader Willard, dochters Evelyn en Suzanne en zoon Sidney (banjo) laat eveneens prachtige harmoniezang horen.

twee 5 sterren nummers sluiten dit fraaie album af; de gospels "Green Pastures" (that beautiful land we shall reach when the sun goeth down) en de prachtmelodie van "I'll Fly Away" (dreaming of a home on God's celestial shore).

onder de muzikanten bevinden zich verder o.a. Jerry Douglas (dobro), Mike Compton (mandolin) en Barry Bales (bass). sleutelwoorden voor dit album: authentiek, doorleefd en puur. het zal een gedenkwaardige avond zijn geweest op 24 Mei, 2000 in Nashville.

Album werd geproduceerd door T Bone Burnett

na het teleurstellende voornamelijk met rocksongs gevulde "Little Head" dat hier op MuMe terecht als 1 van zijn minste albums wordt aangemerkt, verraste John Hiatt met deze "return to form".

"Crossing Muddy Waters" heeft een fraai merendeels ingetogen "rootsy" sound (folk/blues) met 11 sterke akoestisch uitgevoerde liedjes en biedt desondanks voldoende variatie.

een enkele keer licht rockend zoals op "Lift Up Every Stone" en "Take It Back, ietwat bluesy met "Mr. Stanley" dan weer wat luchtiger, vrolijker met het mid-tempo "Gone", afgewisseld met fraaie ballads zoals "What Do We Do Now" en "God's Golden Eyes" waar John Hiatt patent op heeft.

1 van zijn betere albums opgenomen door het combo zelf met een kleine bezetting , waarbij de muziek enigszins in het verlengde ligt van het album "Walk On".

Recorded April 23-26, 2000 at Hound's Ear Studio, Franklin, Tennessee
All songs written by John Hiatt

John Hiatt: acoustic 6-string, harmonium, national reso-phonic, vocals
David Immergluck: mandolin, electric mandolin, baritone mandolin, acoustic 12-string, electric slide, harmony vocals
Davey Faragher: bass, foot-stomping, tambourine, harmony vocals

het laatste studio album van (wijlen) Levon Helm bevat net als de "rootsy" voorganger "Dirt Farmer" (h)eerlijke authentieke "roots" (country/folk/blues) muziek en is qua instrumentatie wat rijker en voller. waar op "Dirt Farmer" meer traditionals stonden, staan er op dit album voornamelijk covers gezongen met de doorleefde, krachtige stem van Levon Helm, die ik samen met Rick Danko tot de beste lead zangers van The Band rekende.

hoogtepunten te over met o.a. het aanstekelijke "Tennessee Jed" (Jerry Garcia/Robert Hunter) van de Grateful Dead, het ontroerende "Golden Bird" een nummer van de Amerikaanse folkzanger Happy Traum, het bluegrass/country nummer "White Dove" (Carter Stanley) van de Stanley Brothers prachtig ingekleurd met accordeon en fiddle, de R&B versie van "Kingfish" met een blazers arrangement van Allen Toussaint dat het origineel van Randy Newman overtreft en de gospel van "When I Go Away" (Larry Campbell).

de slow blues van de 2 Muddy Waters nummers "Stuff You Gotta Watch" en "You Can't Lose What You Ain't Ever Had" en de Pops Staples cover "Move Along Train" overtuigen eveneens. "Heaven's Pearls" is een fraaie ballad, een nummer van de band Ollabelle waarvan zijn dochter Amy de zangeres was. ook het door Levon Helm co-written "Growin' Trade" valt zeker niet uit de toon.

de jazz/blues van de afsluiter "I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free", een nummer van jazz muzikant Billy Taylor werd in de sixties een soort van volkslied voor de Civil Rights Movement en werd o.a. door Nina Simone gecoverd.

belangrijke gastrollen zijn weggelegd voor de multi-instrumentalist Larry Campbell, de harmoniezang van Amy Helm en Teresa Williams en een fraaie blazerssectie met o.a. Howard Johnson (tuba) die ook op het afscheidsalbum "The Last Waltz" van The Band meespeelde, van wie het laatst levende bandlid Garth Hudson dit jaar (21-01-2025) kwam te overlijden, maar dat terzijde.

"Electric Dirt" is een ware verademing met oprechte met liefde gemaakte ongekunstelde muziek en maakt benieuwd naar de verzamelaar "The Ties That Bind", dat hier op MuMe slechts 1 stem kreeg.

Album werd geproduceerd door Larry Campbell
Recorded at Levon Helm Studios, Woodstock, New York

Levon Helm R.I.P. 19-04-2012

een samenwerkingsverband tussen de Amerikaan Eric Andersen, de Canadees Rick Danko en de Noor Jonas Fjeld met als resultaat een fraai door henzelf geproduceerd "roots" album met overwegend folk en country klanken en op een beperkt aantal nummers een bescheiden laagje blues of rock. de mannen werkten eerder samen op het "Stages" album van Eric Andersen en toerden destijds als trio door Europa.

op dit album staan 2 originals (4 en 5) van de reeds vele jaren in Nederland woonachtige singer/songwriter Eric Andersen, vermaard vanwege zijn bijdrage aan de Greenwich Village folk scene, een aantal door het 3-tal zelf geschreven nummers plus covers van "One More Shot" (Paul Kennerley), "Last Thing on My Mind" (Tom Paxton) en de traditional "Judgement Day".

een 2-tal fraaie mid-tempo liedjes "Driftin' Away" met prachtige zang van Rick Danko en "One More Shot", het sfeervolle, instrumentale "Judgement Day" gespeeld met "Hardanger" fiddle door Hallvard T. Bjorgum worden afgewisseld met veel rustige, ingetogen "folky" ballads, zoals "Blue Motel", "Blue River", "When Morning Comes to America" en de prachtige Tom Paxton cover.

het aanstekelijke "Blaze of Glory" met wederom leadzang van Rick Danko en vrolijke fiddle klanken is 1 van de vele hoogtepunten. de up-tempo R&B van "Sick and Tired" valt enigszins uit de toon bij de rest.

prachtige meerstemmige zang, waarbij ook de liedjes met de wat meer zoetgevooisde lead vocalen van Eric Andersen en Jonas Fjeld prettig weg luisteren. op meerdere nummers zijn de fraaie accordeon bijdragen van Garth Hudson en Kristin Skaare te horen. een aanrader voor de "roots/americana" liefhebber.

Recorded at The Hit Company Studios, Oslo, Norway

weer eens meermalen beluisterd maar blijf "Mystic Pinball" toch 1 van de mindere "Hiatt" albums vinden.
de doorsnee stevige (blues) rock van nummers zoals "Bite Marks", "My Business", "You're All The Reason I Need" en "One of Them Damn Days" wil niet beklijven, zoals ook de melodieën van "Wood Chipper" en "Give It Up" niet of nauwelijks de middelmaat ontstijgen. relatief veel 3 sterren nummers.

de prachtig ingetogen ballad "No Wicked Grin" ervaar ik als het enige 5 sterren nummer met als goede tweeden de andere ballad "I Just Don't Know What to Say", het mid-tempo "I Know How to Lose You" en de folk/blues van de afsluiter "Blues Can't Even Find Me" met een fraaie dobro partij van Doug Lancio.
deze 4 nummers brengen het gemiddelde omhoog. vandaar 3,5 sterren voor dit wisselvallige album.

John Hiatt heb ik ooit live tijdens het Take Root festival in Groningen een wat plichtmatig solo akoestisch concert zien geven. had hem graag een keer met zijn eerdere band The Goners met meestergitarist Sonny Landreth horen/zien optreden. dat soort vuurwerk blijft op "Mystic Pinball" achterwege.

Album werd geproduceerd door Kevin Shirley
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee
All songs written by John Hiatt

Willy DeVille had tijdens leven meer succes in Europa dan in zijn thuisland de U.S.A. ook in Nederland had de man een trouwe schare aan fans.

de studio versies van deze 15 live uitgevoerde nummers verschenen eerder op:

"Bamboo Road" en "Hey! Joe" van "Backstreets of Desire" (1992)
"Lilly Daddy's Cadillac" en "Demasiado Corazon" van "Where Angels Fear to Tread" (1983)
"Maybe Tomorrow" van "Coup de Grace" (1981)
"Cadillac Walk", "Mixed Up, Shook Up Girl", "Can't Do Without It" en "Spanish Stroll" van "Cabretta" (1977)
"This Must Be the Night", "Savoir Faire" en "Heaven Stood Still" van "Le Chat Bleu" (1980)
"Heart and Soul" van "Miracle" (1987)
"I Must Be Dreaming" van "Sportin' Life" (1985)
de cover van de Ben E. King klassieker "Stand By Me" verscheen eveneens op het album "Live at Montreux 1982".

"Live" opgenomen in 1993 is een prima selectie van nummers uit zijn rijke oeuvre met een fraaie balans tussen de vertrouwde recht-toe-recht-aan r&b rock zoals te horen op zijn vroege Mink DeVille albums met een prima bij stem zijnde Willy DeVille ondersteund door een geweldige band met blazerssectie en een enkele keer een gospel koortje zoals op "Can't Do Without It", afgewisseld met prachtige ballads zoals "Heart and Soul" en "Heaven Stood Still" en het eerder genoemde "Stand By Me".

uitschieters zijn o.a. "Bamboo Road" en "Heart and Soul" beide met warme accordeon klanken, "Mixed Up, Shook Up Girl" met het geweldige gitaarspel van Freddy Koella, de piano ballad "Heaven Stood Still" en de bezielde, gedreven versies van "Demasiado Corazon" en "Hey! Joe", waarvan naar mijn mening deze live uitvoeringen de studio versies zelfs overtreffen, maar feitelijk is ieder nummer raak op dit sterke live album waarbij de synthesizers en "programmed drums" van sommige van zijn 80's albums gelukkig achterwege blijven. een aanrader voor de Mink/Willy DeVille liefhebber.

"Live" werd opgedragen aan saxofonist/producer Steve Douglas die op de 1e 2 albums van Mink DeVille meespeelde en het album "Le Chat Bleu" produceerde.

Album werd geproduceerd door Willy DeVille & Philippe Rault
Recorded in June and October 1993 at the Bottom Line, New York & The Olympia Theatre, Paris

het vijfde Mink DeVille album begint met het piano intro van het mid-tempo "Each Word's a Beat of My Heart" dat een prachtige melodie heeft en een sterke opener is van de ruwe bolster blanke pit romanticus Willy DeVille.

"River of Tears", "Lilly's Daddy's Cadillac" en "Are You Lonely Tonight" zijn fraaie vintage Mink de Ville in R&B stijl gespeelde up-tempo nummers die niet hadden misstaan op een album zoals "Le Chat Bleu".

de hitsingle "Demasiado Corazon" is met zijn heerlijke salsa klanken een nummer dat de dansvloer vult. "Around the Corner" (de enige cover) en de afsluiter "The Moonlight Let Me Down" zijn fraaie ballads, zoals we van de man gewend zijn. ook "Pick Up the Pieces" klinkt vertrouwd.

"Love's Got a Hold on Me" en "Keep Your Monkey Away From My Door" ervaar ik als te skippen nummers. vandaar 4 sterren voor dit album waarop ik de 80's productie i.t.t. de opvolger "Sportin' Life" overigens mee vind vallen.

Willy DeVille heb ik 1 keer live mogen meemaken waarbij hij de ene na de andere sigaret opstak, maar wel geïnspireerd over kwam en een indrukwekkende set list afwerkte o.a. ondersteund door geweldig gitaarspel van de Franse meestergitarist Freddy Koella.

Album werd geproduceerd door Ron Albert & Howard Albert
Recorded at Criteria Recording Studios, Miami, Florida
All songs written by Willy DeVille (except 5)

stem geplaatst

Murray Head is een singer/songwriter/acteur. alle liedjes op dit album zijn afkomstig van zijn muzikale project "Atlantis" dat als ik het goed begrijp uiteindelijk niet de theaters haalde. hij schreef alle nummers zelf uitgezonderd het in vaudeville stijl gespeelde "Someone's Rocking My Dreamboat" en schreef het ingetogen "Silence Is a Strong Reply" samen met gitarist Bob Weston, bekend van zijn werk begin 70's met Fleetwood Mac.

het prachtige "Say It Ain't So Joe" dat langzaam naar een climax toewerkt is een klassieker, hoewel het geen hit werd. Murray Head is niet echt een begenadigd zanger maar zijn stem heeft voldoende zeggingskracht om te boeien. samen met "Don't Forget Him Now" 2 hoogtepunten, hoewel alle liedjes prettig weg luisteren. de rustig wiegende melodie van "Boats Away" en de ballads "When I'm Yours", "Never Even Thought" en in mindere mate het iets te zoete "You're So Tasty" waarop hij de lead vocalen deelt met zangeres Vicky Brown, zijn eveneens sterkhouders.

het stevig rockende, dreinende "She's Such a Drag" valt uit de toon bij de rest van dit album. een klein draakje op dit verder fraaie album, waarvan de muziek niets van doen heeft met de disco pop deunen van "One Night in Bangkok", waar Murray Head ooit een grote hit mee scoorde.

onder de muzikanten bevinden zich behalve de eerder genoemde Bob Weston o.a. Alun Davies (acoustic guitar) bekend van zijn samenwerking met Cat Stevens, Jim Cregan (acoustic guitar) bekend van zijn werk met Cockney Rebel en Rod Stewart en Gerry Conway (drums).

Album werd geproduceerd door Paul Samwell-Smith

inderdaad een hele fijne verzamelaar die inclusief de 6 bonus tracks als volgt is samengesteld:

8 nummers (4,5,8,9,11,12,13,14) van "The Gilded Palace of Sin" (1969)
4 nummers (1,2,7,10) van "Burrito Deluxe" (1970)
plus
"Tried So Hard" (Gene Clark) met prachtige zang van Rick Roberts (vervanger van Gram Parsons)
van het gelijknamige FBB album (1971)
"The Train Song" van "Live At the Palomino" (1969)
"Six Days on the Road" en "Just Because" verschenen eerder op de Nederlandse verzamelaar "Honky Tonk Heaven" (1973).

over het prachtige "Wild Horses" (Jagger/Richards) wordt gezegd "Mick Jagger is said to have written "Wild Horses" for and about Gram".

(deel) citaat uit de liner notes:

"Without any doubt The Flying Burrito Brothers were the most influential band to emerge from the California based country rock movement in the late sixties. founded by former Byrds Chris Hillman and Gram Parsons, the two gentlemen largely responsible for "Sweetheart Of The Rodeo", which many consider to be the first successful attempt to merge rock and country. The Flying Burrito Brothers' first release "Gilded Palace of Sin" was greeted like a champion. Stanley Booth reviewed the album in Rolling Stone like a Gram Parsons solo album. He stated that the album is "the best, most personal Gram yet has done". Their second album "Burrito Deluxe" was released in May 1970 and like its predecessor the reviews were great and sales were low. The exception was Holland where both albums sold extremely well. The Burrito Brothers became Dutch superstars"

een verzamelaar van de uit Niafunke afkomstige Malinese grootmeester met zijn vroegste werk opgenomen voor Radio Mali, waarvan meerdere nummers eerder verschenen op LP's die tussen 1976 en 1978 (staan hier niet op MuMe) werden uitgebracht op het Sonafric label, een sub label van het Franse Sonodisc label.

de sound is authentiek, puur en rudimentair. laat je niet afschrikken door de album opener, het instrumentale met viool gespeelde "Njarka", want daarna volgen prachtige, sober uitgevoerde liedjes van Ali Farka Toure met zijn geweldige gitaarspel door hem gezongen in de dialecten Sonrai, Peul en Tamascheq.

de begeleiding is minimaal met ngoni (een West-Afrikaans luitinstrument) te horen op 5 nummers waarop hij samenwerkt met Nassourou Sare, njarka viool en een enkele keer een koortje, zoals op "Samarya". veel authentieker dan op Radio Mali zul je de man niet te horen krijgen.

"Njarka", "Seygalara" en de afsluiter "Njarka" (excerpt) zijn instrumentaal.

hulde aan muziekproducente Lucy Duran voor de liner notes in het uitgebreide boekwerkje en het World Circuit label die deze verzamelaar samenstelde waardoor deze muziek ons mag bereiken.

alle teksten van de liedjes werden in de Engelse taal bijgevoegd en uitgelegd, zoals bij voorbeeld "Amadinin" (a song based on a typical Tamaschecq rhythm and melody but which may remind the listener of the blues).

Album werd geproduceerd door Nick Gold
All songs by Ali Farka Toure
Original recordings produced by Radio Mali, recorded by Boubacar Traore & Jean Claude (1970-1978)

dat het niet iedereen gegeven is om een goed liedje te schrijven, bewijst Lucy Wainwright Rose, dochter van Loudon Wainwright en Suzzy Roche, op dit debuut album. vanwege de volgorde van de liedjes zoals hierboven vermeld die niet klopt diende ik een verzoek voor correctie in.

een merendeels akoestisch folk pop album met allemaal eigen liedjes, waarvan een 3-tal de opener "Once In", "Early Train" met harmoniezang van Loudon Wainwright en "October" met harmoniezang van de Indigo Girls (Amy Ray & Emily Saliers) indruk maken, maar het album zakt behoorlijk in vanaf nummer 6 t/m 10. niet toevalligerwijs zijn het de 2 fraaie covers op het eind "America" (Paul Simon) en de bonus track "Say Yes" (Elliott Smith) die het beste bevallen.

Lucy Wainwright Roche beschikt over een prachtige stem die mij beter bevalt dan die van haar halfzus Martha Wainwright, maar "Lucy" ontbreekt het simpelweg aan memorabele liedjes.

Zij maakte nog een 3-tal albums met haar moeder Suzzy en een duo album "Songs In the Dark" met Martha Wainwright. albums waar ik niet bekend mee ben en die wellicht beter zijn dan dit solo album.

Album werd geproduceerd door Stewart Lerman & Lucy Wainwright Roche
Recorded at Water Music, Hoboken, New Jersey

sluit me aan bij de vele lof uitingen voor dit prachtige, sfeervolle debuut album van Daniel Lanois.
zomaar wat trefwoorden die mij te binnen schieten bij het beluisteren van de nummers:

1. Still Water - broeierig
2. The Maker - meeslepend
3. O Marie - lieflijk
4. Jolie Louise - melancholisch
5. Fisherman's Daughter - intens
6. White Mustang - magisch
7. Under a Stormy Sky - aanstekelijk
8. Where the Hawkwind Kills - dreigend, onheilspellend
9. Silium's Hill - ontroerend
10. Ice - mysterieus
11. St. Ann's Gold - verstild
12. Amazing Grace - atmosferisch

besef dat de trefwoorden voor deze 12 nummers inwisselbaar kunnen zijn.
"Acadie" biedt Muziekbeleving met de grote letter M met muziek die onder je huid kruipt.
luisteren is ondergaan.

Album werd geproduceerd door Daniel Lanois
Recorded in New Orleans, Louisiana
(additional recording: Brian Eno's Wilderness Studio, England & STS Studio, Ireland & Grant Avenue Studio, Canada)

All songs written by Daniel Lanois, except "St. Ann's Gold" (music DL, lyrics DL & Malcolm Burn), "White Mustang" (DL & Brian Eno), "Amazing Grace" (traditional)

"Raven Hotel" is het derde album van de uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Matt Harlan.
was reeds onder de indruk van zijn fraaie debuut "Tips and Compliments" en dit album doet er zeker niet voor onder. 12 bovengemiddeld goede eigen liedjes voorzien van prachtige melodieën en sterke, verhalende teksten in het americana genre overwegend folk met vleugjes country (rock), blues en jazz.

het schitterende met vioolspel ingeleide "Old Spanish Moss", het ingetogen "Half Developed Song", het melancholische "Old Allen Road" met fraaie accordeon accenten of "Slow Moving Train" met de heerlijke harmonica klanken van Mickey Raphael (bekend van zijn werk met Willie Nelson), zijn een aantal van de vele pareltjes op dit album. zijn vrouw Rachel Jones verzorgt de lead zang op het prachtige "Riding with the Wind".

een enkele keer wordt er bescheiden gerockt op "Rock & Roll" en het door orgel gedragen "The Optimist", nummers die samen met "Burgundy & Blue" met jazzy accenten van de saxofoon en de slow blues van "Slow Moving Train" een fraai duet met Rachel Jones, voor variatie zorgen op dit sfeervolle album.

behalve Matt Harlan (vocals, acoustic guitars) spelen o.a. mee Bukka Allen (accordion, organ, piano), Maddy Brotherton (violin), Rich Brotherton (acoustic & electric guitars, banjo, lap steel, dobro, bass, synth, vocals) en Glenn Fukunaga (upright & electric bass).

"Raven Hotel" bevalt mij net iets beter dan zijn debuut. een aanrader voor liefhebbers van singer/songwriters zoals Guy Clark, John Gorka, Doug Paisley, John Prine, Richard Shindell etc.

Album werd geproduceerd door Rich Brotherton & Matt Harlan
Recorded at Ace Recording, Austin, Texas

van de inmiddels 88-jarige vermaarde folkie Tom Paxton afkomstig uit de 60's Greenwich Village folk kring verschenen rond de 60 albums, waarvan er 24 op MuMe zijn beland. net als iemand als Joan Baez stond hij bekend om zijn sociaal bewogen links activisme. het siert de man dat hij op zijn albums duidelijke "statements" durfde te maken en het altijd opnam voor de underdog.

dit album dien je in de tijdgeest van de 80's te plaatsen met o.a. een liedje over de boycot destijds van de Olympische Spelen in Moskou in 1980. zijn humoristische, veelal satirische teksten zijn wellicht achterhaald door de tijd maar zou je even zo goed in het huidige tijdsgewricht nog steeds relevant kunnen noemen, getuige liedjes als "Who Will Feed the People", "One Million Lawyers" en het bluesy "If You Love That Politician".

de liedjes gezongen met zijn aangename, zoetgevooisde stem worden sober begeleid met accenten van o.a. harmonica, piano en op een aantal nummers voorzien van fraaie meerstemmige zang. wellicht wat gezapig en melig op nummers zoals "We Can Have the Olympics Over at Our House" en "Don't Slay That Potato".

weinig uitschieters op dit folk album waarvan de meeste liedjes lekker weg luisteren, maar Tom Paxton heeft betere albums gemaakt dan deze.

Album werd geproduceerd door Bob Gibson
All songs written by Tom Paxton

Tom Paxton: guitar & vocals
Steve Rodby: bass
Marvin Jonesi, Billy Panda: guitar
Howard Levy: harmonica, piano, saxophone
Anne Hills, Cindy Mangsen: vocal chorus

deelcitaat uit de liner notes (Rich Warren)

"Looking back over two decades you'll find a song called "Daily News", about a well known paper that distorted the truth. Tom Paxton's been working since then to set things straight. You don't always get the truth from the daily paper, or the radio or TV. But Paxton's been publishing his vinyl news report for well nigh 20 years. Just check those album titles: "Ain't That News", "The Things I Notice Now" and "The Paxton Report" to name a few. Now Paxton doesn't claim that his view of the news is undistorted; sometimes his tongue gets stuck to his cheek. Sometimes the world situation gets so serious that only humor leads to understanding"

het derde solo album van singer/songwriter Kris Delmhorst. zij maakte daarnaast met de gelegenheidsformatie Redbird met haar man Jeffrey Foucault en Peter Mulvey 2 geweldige "americana" albums, waarvan 1 studio en 1 live album.

Kris Delmhorst beschikt over een prachtige stem en is een begenadigd songwriter. zij schreef alle liedjes voor dit album zelf uitgezonderd de traditional "Mingalay".

haar liedjes veelal handelend over relatie problematiek worden hier uitgevoerd met bescheiden, gedoseerde begeleiding, zoals op de folky/roots ballads "You're No Train", het verstilde "Hummingbird" en het melancholische door orgel gedragen "Mingalay" 1 van de hoogtepunten. andere sterkhouders zijn "Bobby Lee" prachtig ingekleurd met fiddle, het melodieuze "Wasted Word" en het uitbundige "Short Work" met fraaie accenten van de accordeon. op het miniatuurtje "Come Home" is zij alleen op banjo en met haar zang te horen.

een enkele keer wordt er wat steviger gerockt, zoals op de mid-tempo nummers "East of the Mountains" en "Hurricane" zonder dat het uit de bocht vliegt.

een 3-tal liedjes "Weathervane", "Juice+June" en "Too Late" overtuigen iets minder, maar dit merendeels "folky" album bevalt stukken beter dan haar album "Shotgun Slinger" waarop zij meer met geluid ging experimenteren. dit jaar (2025) verscheen haar nieuwste album "Ghosts in the Garden".

Album werd geproduceerd door Billy Conway & Kris Delmhorst
Recorded at Hi-N-Dry, Cambridge, Massachusetts

Kris Delmhorst: vocals, acoustic, electric & baritone guitars, fiddle, cello
Billy Conway: drums, percussion, vocals
Andrew Mazzone: 4+8 string basses, baritone guitar
Julie Wolf: piano, organ, wurlitzer, accordion, melodica, xylophone, vocals
Mark Erelli: electric & acoustic guitars, vocals
Jabe Beyer: electric guitar, vocals
Kevin Barry: electric & lap steel guitars
Steve Mayone: electric guitar

de opvolger van het sterke "Walk On". een lichte tegenvaller, hoewel het moeilijk is de vinger op de zere plek te leggen. het ligt niet aan de productie, het geweldige gitaarwerk van hem en multi-instrumentalist David Immergluck of de zang van John Hiatt, maar vermoedelijk aan de kwaliteit van zijn composities.

een aantal daarvan op "Little Head" wil maar niet beklijven. teveel middelmaat met het titelnummer, "My Sweet Girl", "Graduated" etc.

de melodieën van up-beat blues/pop rock nummers zoals "Pirate Radio", "Feelin' Again" en "Sure Pinocchio" blijven niet hangen, net zomin als de afsluitende ballad "After All This Time".

de ballads "Runaway" en "Far As We Go" en het bluesy "Woman Sawed in Half" reken ik tot de sterkhouders op dit middelmatige album, dat ik als Hiatt's minste ervaar. schrale troost is dat het hierna nooit slechter zou worden.

Album werd geproduceerd door Davey Faragher & John Hiatt
All songs written by John Hiatt (except 6) co-written Davey Faragher

stem geplaatst

"Overcoats" was in 1975 mijn eerste kennismaking met de muziek van John Hiatt (ik was 18) en 50 jaar later heb ik nog steeds een zwak voor dit eigenzinnige album, waarbij nostalgie mede een rol zal spelen.

prijsnummers de sterke melodie van "One More Time", "I'm Tired of Your Stuff" met een fraaie blazerssectie, de prachtig klein gehouden love ballad "I Want Your Love Inside of Me" met alleen John Hiatt op akoestische gitaar en zang en het sfeervolle "Motorboat to Heaven" omlijst met dobro en steel gitaar en een soort van gospel koortje inclusief zangeres Tracy Nelson.

ook het hilarische "I KIlled an Ant with my Guitar" met zijn exotische marimba klanken, de ballad "Distance" en de afsluiter "The Lady of the Night" met wederom dobro (Josh Graves) en steel (John Huey) zijn nummers die overtuigen.

het titelnummer "Overcoats" is een draakje, zoals ook "Smiling in the Rain" met de overdadige strijkers en "Down Home" met het Oh,la,la,la, la refrein tot de mindere nummers mogen worden gerekend.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Larry Londin (London) drums, Ted Reynolds bass guitar en Shane Keister (piano, organ).

lage waardering hier op MuMe voor dit album, maar zoals spinout hierboven al eerder aangaf staan er voornamelijk goede, sterk uitgevoerde nummers op, die reeds blijk gaven van de niet geringe songwriter's kwaliteiten van John Hiatt.

Album werd geproduceerd door Glen Spreen
Recorded at American Studios, Nashville, Tennessee
All songs by John Hiatt