toch maar eens een album van Allison Moorer uitgeprobeerd. op dit album staan vrij veel stevige americana/alt.country nummers, die zoals hierboven reeds aangehaald soms aan de sound van Neil Young doen denken, met name op tracks als de opener "I Ain't Giving Up on You" en "Baby Dreamer" met fraaie rootsrock die het album sterk openen.

niet alle nummers in die stijl willen beklijven, zoals "Melancholy Polly", "Believe You Me" en "All Aboard" die teveel doorsnee klinken, kwalitatief matige liedjes weliswaar prima uitgevoerd

neemt niet weg dat er meerdere prima tracks op staan, zoals "One On the House" met de heerlijke pedal steel klanken van John Davis, de piano ballad "The Duel" met een fraai invallende harmonica, het mid-tempo "When Will You Ever Come Down" en het rustige, kwetsbare "Sing Me To Sleep" wat mij betreft het absolute prijsnummer.

het geweldige gitaarwerk op dit album komt voor rekening van Adam Landry. drummer/producer R.S. Fields drumde vroeger bij de band Omar & the Howlers en produceerde o.a. albums van John Mayall, Sonny Landreth en Billy Joe Shaver.

een wat wisselvallig album dat mij niet helemaal weet te overtuigen, maar ik vermoed dat Allison Moorer betere albums heeft gemaakt dan "The Duel" dus dat duel wil ik wel aangaan.

Album werd geproduceerd R.S. Field & The Primms
Recorded at House of David, Nashville, Tennessee

All songs by Allison Moorer & Doyle Lee Primm (ex-husband of A.M.)

het tweede solo album van Stacey Earle, de inmiddels 64-jarige zus van Steve Earle, met wie zij ooit in het verleden een tijdje samenwoonde in Nashville.

9 eigen nummers plus 2 nummers co-written "Must Be Love" met country singer/songwriter George Ducas en de titeltrack een co-write met Denise Draper en een fraaie cover van "Promise You Anything" (Steve Earle, Maria McKee en Patrick Suggs), bekend van het Steve Earle album "The Hard Way" (1990), waarop zij de backing vocals verzorgde. zij zong ook het fraaie duet met haar broer op het nummer "When I Fall" van diens album "Transcendental Blues".

merendeels akoestische americana met als basis folk en country, uitgevoerd met haar band The Jewels met o.a. haar zoon Kyle Mims (drums) en een aantal gastmuzikanten, waaronder Sheryl Crow met wie zij op "Kiss Her Goodnight" de vocalen deelt, dat met "Promise You Anything" en "Wonderful Life" met een lap steel partij van Mike Daly boven de rest van de nummers uitsteekt.

Stacey Earle schrijft aardige liedjes. in combinatie met haar benepen wat schelle stem die enigszins aan Iris Dement doet denken en dat moet je liggen, leidt dit (in mijn geval) niet tot een album dat uitnodigt tot vaak beluisteren.

zij maakte met bandlid en echtgenoot Mark Stuart een 5-tal duo-albums op hun eigen Gearle label , waarvan de laatste in 2012 verscheen. daarna werd het stil rond haar.

Album werd geproduceerd door Stacey Earle en Mark Stuart
Recorded at The Tracking Station, Nashville, Tennessee

Stacey Earle: vocals, acoustic guitars

The Jewels:
Mark Stuart: acoustic guitars, backing vocals, mandolin
Kyle Mims: drums, percussion
Michael Webb: accordion, mandolin, organ, bass, vocals

gezien haar veel bejubelde album "Deeper Well" (2024) toch maar eens een album van Kacey Musgraves aangeschaft. geen mainstream country of roots/americana album, maar inderdaad een country pop album met wat lichte folk invloeden. 12 eigen liedjes van deze uit Texas afkomstige singer/songwriter alle geschreven met anderen.

dit album opent sterk met de eerste 4 nummers "Silver Lining", "My House", Merry Go Round" en "Dandelion" stuk voor stuk memorabele liedjes met fraaie melodieen. helaas houdt zij dat niveau niet over de hele linie vol, uitgezonderd het eveneens met een fraaie melodie voorziene "Keep It to Youself" en de afsluitende ballad "It Is What It Is".

het bluesy "Blowin' Smoke", "I Miss You" dat klinkt als een soort bubblegum country, en het dreinende, schreeuwerige "Stupid" ervaar ik als mindere tracks. ook "Step Off" en "Follow Your Arrow" met een koortje a la Lumineers (Ho Hey) maken weinig indruk.

opvallend zijn de fraaie bijdragen op pedal steel van Russ Pahl en wijlen Bucky Baxter, bekend van zijn werk met Steve Earle & The Dukes en als begeleider van Bob Dylan.

begrijp wel dat dit album bij velen aanslaat, maar persoonlijk mis ik bij Kacey Musgraves de authenticiteit en zeggingskracht van iemand als bij voorbeeld Lucinda Williams. haar brave ietwat kinderlijke stem helpt daar ook niet bij.

wil het feestje van de commentaren hierboven niet bederven, maar dit album zal niet vaak in de speler belanden. "It Is What It Is".

Album werd geproduceerd door Kacey Musgraves, Luke Laird & Shane McAnally
Recorded at Ben's Studio, Nashville, Tennessee

sterk album van deze uit Massachusetts afkomstige singer/songwriter. verwacht geen mainstream country maar prima americana/alt.country met af en toe een vleugje blues zoals op "Pour" of Appalachian folk invloeden op het mooie, breekbare "My Sweetheart".

als het gaat om de kwaliteit van de liedjes dan zit dat aspect wel goed bij deze Lori McKenna, die vele nummers schreef die hits werden in de versies van anderen (o.a. Faith Hill en Tim McGraw), een bewijs van haar talent als songwriter.

fraaie ballads als "One Man", "Stealing Kisses", het eerder genoemde "My Sweetheart" en "Silver Bus" worden bescheiden ingekleurd met o.a. akoestische gitaar, piano/orgel en pedal steel gitaar, nummers die mijn voorkeur hebben.

daar staan fijne mid-tempo nummers als "The Bible Song", "Lone Star", "Monday Afternoon" en "One Kiss Tonight" tegenover die voor de nodige variatie zorgen.

haar stevige rootsrock songs als "Mr. Sunshine" en "Cowardly Lion" komen minder goed uit de verf.
ook het bluesy "Pour" en "The Ledge" ervaar ik als mindere tracks. blijven 9 memorabele liedjes over. vandaar 4 sterren.

Buddy Miller verzorgde de backing vocals op "Bible Song" en Kevin Barry excelleert met zijn spel op elektrische gitaar, slide gitaar en pedal steel.

op het onafhankelijke Signature label werden ook albums uitgebracht van o.a. Mary Gauthier, Chris Smither, Eilen Jewell, Kris Delmhorst en Caroline Herring.

liefhebbers van die artiesten, maar ook van bij voorbeeld Patty Griffin of Lucinda Williams zouden best eens aangenaam verrast kunnen worden met dit album van de inmiddels 56-jarige Lori McKenna.

Album werd geproduceerd door Lorne Entress
(All songs by Lori McKenna)

een topper uit het rijke oeuvre van de inmiddels 81-jarige Randy Newman, songwriter van de buitencategorie. samen met "Sail Away" en "Good Old Boys" mijn favoriet van de man.

prachtige, intieme, gevoelige liedjes als "Texas Girl at the Funeral of Her Father", "In Germany Before the War" en "Old Man On the Farm" komen bijna 50 jaar later nog steeds binnen. nummers die je als luisteraar raken. dat is wat deze muziek met je doet.

deel de mening hierboven niet, want "Short People", "Baltimore" en "Rider In the Rain" waarvan de eerste 2 grote hits werden, ervaar ik als uitermate radiovriendelijke nummers.

"Baltimore΅ werd talloze malen gecoverd en wijlen Marianne Faithfull coverde het indringende "In Germany Before the War" op haar album "Easy Come, Easy Go".

ook een ander pareltje "I'll Be Home" dat al eerder verscheen op zijn "Randy Newman Live" album (1971) werd o.a. gecoverd door Nilsson en Tim Hardin.

aparte vermelding voor "Sigmund Freud's Impersonation" een sublieme melodie in een prachtig gearrangeerde orkestrale uitvoering.

over de veelal humoristische en spitsvondige teksten is hierboven al voldoende gezegd, zo ook over de prachtige koortjes met o.a. Don Henley, wijlen Glenn Frey en wijlen J.D. Souther. verder speelde Joe Walsh een slide solo op het titelnummer en Ry Cooder mandola op "Kathleen".

als zoveel van zijn albums is dit "Little Criminals" een tijdloze klassieker.

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood & The Burbank Studios

dit live album staat niet onder de discografie op de officiële website van de Waterboys. Mike Scott noemde deze dubbelaar zelf een "unofficial release" waarover geen royalties worden betaald aan de groep. wellicht is dat de reden dat ik pas onlangs na een lange zoektocht dit moeilijk verkrijgbare album eindelijk fysiek kon aanschaffen.

deze live opnames vonden plaats in de hoogtijdagen van de groep in een overgangsperiode van de "Big Music" met albums als "A Pagan Place" en "This Is the Sea" naar de meer folky muziek met albums als "Fisherman's Blues" en "Room To Roam".

de studio nummers van deze live versies verschenen op:

2 nummers (9 en 17) van "The Waterboys" (1983)
1 nummer (13) van "A Pagan Place" (1984)
7 nummers (3,5,11,12,14,15 en 16) van "This Is the Sea" (1985)
2 nummers (4 en 7) van "Fisherman's Blues" dat later in 1988 verscheen

verder verschenen later studio versies van de volgende nummers:
2) de traditional "The Earth Only Endures" op de compilatie "The Secret Life of the Waterboys" (1994)
6) de traditional "Meet Me at the Station" op de collectors edition (2-cd) "Fisherman's Blues" (2006)
"The Wayward Wind" een Amerikaanse country song van Lebowsky/Newman op de collectors edition (2-cd) "Room to Roam" (2008)
18) "Saints and Angels" (Scott/Wickham) verscheen zowel op het Sharon Shannon album "Saints and Scoundrels" (2009) als de "Fisherman's Box" (2013)

wat deze dubbelaar bijzonder maakt zijn met name de "non album" tracks ofwel de unieke covers die niet eerder op Waterboys albums verschenen, de Bob Dylan cover "Death is Not the End", de Prince cover "Purple Rain", de Van Morrison cover "And the Healing has Begun" en de Patti Smith cover "Because the Night".

ruim 1 1/2 uur magistrale muziek een "must hear/must have" voor de Waterboys liefhebbers van het eerste uur, dat n.m.m. niet onder doet voor de officiële live release "Karma to Burn" (2005).

alle opnames vonden plaats in 1986:
track 1 recorded at RTE (Ierse t.v.)
tracks 2,3,4 en 5 Royal Albert Hall, London
tracks 6,7 en 9 Glasgow, Barrowlands
tracks 8 en 10 Pinkpop, Holland
tracks 11 t/m 18 Glastonbury Festival

de opvolger van het veel geprezen "Vagrant Stanzas" uit 2013, dat Martin Simpson volgens het principe "less is more" volledig zelf vol speelde.

op dit album staat zijn vertrouwde mix van op muziek gezette gedichten, Amerikaanse en Engelse traditionals, een aantal nummers van hedendaagse Amerikaanse folkies/songwriters zoals "Blues Run the Game" van wijlen Jackson C. Frank en "Bones & Feathers" van Emily Portman plus een 6-tal sterke eigen composities van Martin Simpson, waarvan met name "Thomas Drew", "Maps" en "Ridgeway" indruk maken.

Martin Simpson excelleert met zijn technisch perfecte spel op banjo en "fingerpicking" spel op diverse gitaren (acoustic, electric & lap steel), zingt de liedjes met zijn aangename, doorleefde "folky" stem, begeleid door eersteklas muzikanten in dit genre o.a. Ben Nicholls (string bass, electric bass), Nancy Kerr (fiddle, viola), Andy Cutting (accordion, melodeon) en de Engelse folkie John Smith (electric guitar, backing vocals).

de vocalen van Amy Newhouse-Smith en zijn dochter Molly Simpson vullen een aantal nummers prachtig aan. de Engelse traditionele folk ballad (track 13) "Reynardine" sluit dit album fraai af.

de luxe edition bevat 6 extra songs (14 t/m 19) kwalitatief van hetzelfde laken een pak, waaronder "Joshua Gone Barbados" van de Amerikaanse folkie wijlen Eric Von Schmidt, de Engelse traditional "Willy O'Winsbury" ook bekend van de versie van de Ierse folkband Sweeney's Men (met Andy Irvine) en een folk/blues cover van de Elvis Presley klassieker "Heartbreak Hotel".

"Trails & Tribulations" is wederom een juweeltje van dit Engelse folkicoon, een album dat terecht tot 's mans beste wordt gerekend.

Album werd geproduceerd door Andy Bell
Recorded at Angelic Studios, Northamptonshire & Old Pig Farm, Sheffield & The Kitchen, Rhosneigr, Anglesey

inderdaad mooie sfeervolle muziek op deze soundtrack, een historisch drama verfilmd door Hugh Hudson over een man die de grot van Altamira in Spanje met zijn beroemde rotstekeningen ontdekte. 1 van de hoofdrollen werd gespeeld door Antonio Banderas.

8 instrumentale nummers van Mark Knopfler en 2 (tracks 3 en 7) van Evelyn Glennie met veel percussie, beide vreemde eenden in de bijt en te "skippen".

"Altamira", "Maria", de prachtige weemoed van "By the Grave" en "This Is Science" bevallen mij persoonlijk het best.

af en toe neigt de zoetgevooisde muziek wat "over the top" te worden op nummers als "Marcelino's Despair", "Onward" en "Glory of the Cave" beide met strijkers en de semi-klassieke klanken van de afsluiter "Farewell to Altamira" met o.a. het instrument Cor Anglais (Engelse hoorn) een houtblaasinstrument.

een fraaie soundtrack maar het is tevergeefs zoeken naar een nummer van bij voorbeeld de kwaliteit "The Long Road" van de soundtrack "Cal".

Album werd geproduceerd door Guy Fletcher
Recorded at British Grove Studios, London, England

dat het nooit te laat is om "goede" muziek te ontdekken, blijkt wel uit mijn eerste kennismaking met de muziek van Robbie Fulks.

ingegeven door de positieve berichten hierboven waarvoor dank, onlangs dit album ergens uit de uitverkoopbakken gevist. 10 eigen sterke liedjes van Robbie Fulks en 2 instrumentale nummers (public domain) "Snake Chapman's Tune" dat klinkt als eeuwenoude Appalachian folk en "Pacific Slope".

geen mainstream (gepolijste Nashville country), outlaw country of rootsrock, maar fraaie americana (folk/country en bluegrass) op dit voornamelijk akoestische album, waar opvallend genoeg drums en basgitaar ontbreken, maar niet gemist worden.

de bluegrass is prominent aanwezig op nummers als "Long I Ride", "When You Get to the Bottom" en "Sometimes the Grass is Really Greener" met fraaie samenzang en laat zich op het hele album gelden met instrumenten als banjo, dobro, fiddle en mandoline. deze nummers roepen bij mij de muziek van John Starling in herinnering. zijn fingerpicking gitaarspel op het ingetogen "Imogene" doet dan weer denken aan de muziek van collega singer/songwriter Chris Smither.

het autobiografische "That's Where I'm From", "Guess I Got It Wrong" en "The Many Disguises of God" zijn fraaie alt.country ballads. in de laatste categorie valt ook de ijzersterke afsluiter "Rose of the Summer".

Robbie Fulks schrijft bovengemiddeld goede liedjes, beschikt over een prima bij dit genre passende stem, waarbij veel van zijn liedjes nostalgisch en melancholisch verhalen over het oude Amerika.
liefhebbers van een album als pak 'em beet "Train a Comin" van Steve Earle, zal deze muziek ook aanspreken.

Album werd geproduceerd door wijlen Steve Albini
Recorded at Electrical Audio, Chicago, Illinois

Robbie Fulks: vocals, acoustic guitar
Jenny Scheinman: fiddle
Mike Bub: banjo, bass fiddle, baritone vocal
Robbie Gjersoe: dobro, guitar, tenor vocal
Ron Spears: bass fiddle, mandolin, tenor vocal

de bandleden van Carolina Chocolate Drops met zangeres Rhiannon Giddens in de gelederen die later solo albums ging maken en Luminiscent OrchestrII ontmoetten elkaar ooit tijdens het Folk Alliance Festival in Memphis, Tennessee. tijdens een optreden op straat van het laatste "orkest" stond Rhiannon Giddens toe te kijken en ontstond een spontane muzieksessie van beide bands, toen de leden van CCD begonnen mee te spelen. vanwege het succes van deze samenwerking ontstond het idee om gezamenlijk een aantal nummers in de studio op te nemen, hetgeen resulteerde in deze E.P.

aanstekelijke muziek met bluegrass, folk, country, jugband en stringband klanken op dit voornamelijk met authentieke instrumenten (banjo, fiddles) vol gespeelde mini album, waarbij de traditional "Escoutas" in het Spaans wordt gezongen. de "beatbox" en "vocal percussion" van Adam Matta voegt een eigentijds element toe aan deze "old music".

CCD lid Dom Flemons zou later in 2016 een duo-album "Ever Popular Favourites" met het Engelse folkicoon Martin Simpson opnemen.

Produced by Joseph DeJarnette with the CCD & LO

Tracks 1 & 2 recorded at John Wilson's Spot Studio, Winston-Salem, North Carolina
Tracks 3 & 4 recorded at Studio 808A, Brooklyn, New York

inderdaad een mooi sfeervol "folky" album. volledig instrumentaal, met naast de hierboven genoemde muzikanten, ook een geweldige bijdrage van wijlen Liam O'Flynn, een specialist op Uileann pipes bekend van zijn werk met de Ierse folkband Planxty (met Andy Irvine, Donal Lunny en Christy Moore).
de man schittert met zijn spel op 1 van de hoogtepunten van dit album "Father and Son".

andere sterkhouders zijn de opener "Irish Boy", "The Road" en de langere versie van dezelfde song "The Long Road" met een sterke melodielijn die zich onmiddellijk nestelt. de "tin whistle" bespeeld door Paul Brady zorgt voor prachtige accenten.

alle overige nummers zijn minder memorabel maar luisteren lekker weg, uitgezonderd het experimentele "Fear and Hatred", waarbij het op het eind even los gaat.

Album werd geproduceerd door Mark Knopfler
Recorded at Air Studios, London

Mark Knopfler: guitars
Paul Brady: tin whistle & mandolin
Liam O'Flynn: Uileann pipes
Guy Fletcher: keyboards
John Illsley: bass
Terry Williams: drums

het eerste duo album van de Amerikanen Eric Brace, frontman van de alt.country band Last Train Home en de country journalist, producer en singer/songwriter wijlen Peter Cooper. de man kwam in 2022 op 52-jarige leeftijd te overlijden als gevolg van complicaties bij een hoofdwond die hij tijdens een val had opgelopen. Peter Cooper was vermaard vanwege zijn werk als recensent van country muziek, schrijver van country boeken en was een gevierd en bekend persoon in het Nashville circuit en daarbuiten. de man schreef o.a. de liner notes bij albums van Emmylou Harris en Kris Kristofferson.

fraaie americana (folk/country) op dit album, waar zij afwisselend de lead vocalen verzorgen ofwel close harmony zingen hier en daar aangevuld met een zangeres. een enkel eigen nummer, de prachtige opener "I Know a Bird" van Eric Brace, een 2-tal iets mindere nummers (5 en 7) van Peter Cooper, en voor de rest allemaal covers en 1 traditional "Her Bright Smile Haunts Me Still" een fraaie, akoestische, folky ballad, 1 van de hoogtepunten op dit album.

de ballads en mid-tempo liedjes worden prachtig ingekleurd met o.a. accordeon, het geweldige pedal steel werk van Nashville virtuoos Lloyd Green en banjo en mandoline spel van een andere Nashville klasbak Tim O'Brien.

zoals gezegd veel covers "Omar's Blues" (David Olney), "The First in Line" (Paul Kennerley) bekend van de Everly Brothers en dat ook werd opgenomen door John Starling en Emmylou Harris, "Just the Other Side of Nowhere" (Kris Kristofferson) en de prachtige, ingetogen afsluiter "Yesterday's and Used to Be's" een nummer van collega singer/songwriter Todd Snider.

ook de nummers van Nashville songwriters Kevin Gordon "Down to the Well" en Karl Straub "Drinking from a Swmming Pool" willen beklijven, waar de 2 nummers van Jim Lauderdale "I Know Better Now" en "Lucky Bones" dat iets minder doen.

een album dat verscheen op het eigen "Red Beet" label van Eric Brace, waarop uitstekend wordt gemusiceerd, waarbij het spelplezier en de liefde voor deze muziek uit de groeven spatten.

Album werd geproduceerd door Peter Cooper en Eric Brace (except track 5)
Recorded at 16 Ton, Nashville, Tennessee

Paul Griffith: drums, percussion
Dave Roe: upright bass
Lloyd Green: pedal steel guitar
Peter Cooper: vocals, acoustic guitar
Jen Gunderman: keyboards, accordion
Eric Brace: vocals, acoustic guitar

with:
Richard Bennett, Tim Carroll, Kenny Vaughan: electric guitar, baritone guitar
Jon Byrd: harmony vocals (track 6)
Tim O'Brien: banjo, bouzouki, mandolin, octave mandolin
Scotty Huff: flugelhorn (track 5)
Daniel Tashian: ukulele (track 11)

een fikse tegenvaller dit eerbetoon aan de Canadese grootmeester Leonard Cohen. een bewijs dat grote namen of artiesten van de eerste garnituur niet garant staan voor een goed album. veel mainstream country/pop en soft rock of hoe je het wil noemen plus een aantal bijdragen die de plank behoorlijk mis slaan, waaronder de inderdaad tenenkrommende bijdrage van Bono.

mijn waardering van deze covers pakt als volgt uit:

4 sterren Trisha Yearwood, Tori Amos, Willie Nelson, Peter Gabriel, Suzanne Vega
3 sterren Don Henley, Sting & The Chieftains, Aaron Neville, Jann Arden
2,5 ster Billy Joel, Martin Gore
2 sterren Elton John
1 ster Bono

blijft de vraag waarom je je als luisteraar toch aangetrokken voel tot dit soort "tribute" albums, waarvan je eigenlijk van te voren al kan weten dat de covers meestal niet in de buurt van de originele uitvoeringen komen. Tja.

waarschijnlijk valt dit album minder goed in de smaak van de die-hard VDGG fans, waar ik mezelf niet toe reken, maar dit toegankelijke "rustige" album van Peter Hammill bevalt mij goed, hoewel ik de compilatie "The Love Songs" vanwege over de hele linie iets betere composities net iets beter vind.

geen complexe songstructuren op dit "Fireships" maar 9 voornamelijk goede songs, waarbij met name de eerste 4 tracks "I Will Find You" t/m "Oasis" en het atmosferische "Gaia" prettig weg luisteren, gezongen met de gedistingeerde "gentleman's English voice" van Peter Hammill. de 4 nummers die daar tussen zitten beklijven iets minder.

Album werd geproduceerd door Peter Hammill & David Lord
Recorded at Terra Incognita, Bath, England

All songs by Peter Hammill
except "Reprise" by Hammill/Lord

na 17 jaar hierbij een tweede bericht met dank aan neo voor zijn 1e bericht.
"Long Journey Home" was een 6 uur durende t.v. mini-serie over de Ierse Amerikanen, gefilmd in Ierland en New York City. deze soundtrack kreeg in 1997 een Grammy Award voor "Best Traditional Folk Album".

het onderliggende thema is de Ierse hongersnood ("Great Famine") van 1845-1850, waarbij diverse malen tot zelfs 90% de aardappeloogst was mislukt als gevolg van een aardappelziekte. de Ieren waren voor hun voedselvoorziening grotendeels afhankelijk van de aardappeloogst. meer dan een miljoen Ieren stierven en miljoenen anderen vluchtten naar o.a. Noord-Amerika, Australië en Nieuw-Zeeland. de bevolking liep vanaf 1840 van 8 miljoen mensen terug naar 3,5 miljoen begin 20e eeuw. navrant detail is dat de Engelse landeigenaren die Ierland als wingewest beschouwden, Ierse boter en vlees naar Engeland bleven exporteren. volgens velen had er indien er een andere verdeling van het aanwezige voedsel zou zijn geweest, helemaal geen honger hoeven te heersen.

op dit album staan zo goed als geen instrumentale polka's, jigs en reels, zoals bekend van de Chieftains, maar sfeervolle orkestrale composities uitgevoerd door de Irish Film Orchestra, alsmede prachtig uitgevoerde traditionele liederen met zang van diverse gastartiesten.

in die laatste categorie staan er flink wat pareltjes op dit prachtalbum, waaronder "Shenandoah" met zang van de Noord-Ier Van Morrison, een nummer dat later ook zou verschijnen op het album "The Best of Van Morrison, Vol. 3" (2007), "Paddy's Lamentation" (klaagzang) en "Skibbereen" van de Ierse zangeressen Mary Black en wijlen Sinead O'Connor en "White Potatoes" met zang van Liam O'Maonlai, bekend van zijn werk met de Ierse band Hothouse Flowers.

ook de vocale bijdragen van de Amerikanen van Ierse afkomst Vince Gill "The Bard of Armagh" en wijlen Mick Moloney (ooit lid van de Ierse folk close-harmony groep The Johnstons) "Muldoon the Solid Man", en "An Raibh Tu Ag An Gcarraig" met zang van de Noorse zangeres Sissel zijn het beluisteren meer dan waard.

"Bean Phaidin" wordt in Iers Gaelic gezongen door Chieftains lead zanger/bodhran speler Kevin Conneff.

dit album wordt prachtig afgesloten met de "anthem" Long Journey Home een nummer van Paddy Moloney en Elvis Costello, een Engelsman van Ierse afkomst, met lead zang van Elvis Costello en een koor.

de Ierse melancholie is in zijn volle glorie te horen met indrukwekkende, sfeervolle en bij tijd en wijle ontroerende muziek. de Ierse vrijstaat werd overigens pas in 1922 uitgeroepen.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney

de meeste nummers werden opgenomen in Dublin, maar ook in studios in Boston, London, Nashville en Oslo vonden opnames plaats

citaat uit de liner notes bij het nummer "Skibbereen"

"The horror of the Famine was so great that those who survided it chose, for the most part, not to speak or write of it. But a generation later, the anger at what happened poured out - nowhere more eloquently than in "Skibbereen".

dit album werd vernoemd naar Santiago de Compostella, de hoofdstad van de Spaanse provincie/regio Galicië en de band won hiermee in 1997 een Grammy Award voor "Best World Music Album".

wederom een "labor of love" project van wijlen Paddy Moloney, het muzikale brein achter de Chieftains, waarop de Keltische/Galicische muziek wordt vermengd met de kruisbestuiving van deze muziek die als gevolg van emigratie plaats vond in o.a. Mexico, Cuba tot aan Centraal en Zuid-Amerika.

14 door Paddy Moloney bewerkte traditionals en 1 eigen nummer van hem, het lange, instrumentale "Galician Ouverture".

heb een haat/liefde verhouding met de muziek van de Chieftains, "you either love it or you hate it" is wellicht wat te sterk uitgedrukt, maar de vele instrumentale nummers op dit album, hoe razendknap ook uitgevoerd, moeten je als luisteraar wel liggen.

mijn voorkeur gaat dan ook uit naar de nummers met zang en dat zijn er slechts 5 (tracks 3,5,8, 13 en 15), waarbij wel een aantal pareltjes zitten, zoals de koorzang op "Dum Paterfamilias", een lied uit de Middeleeuwen dat door pelgrims werd gezongen tijdens hun pelgrim tochten.

andere hoogtepunten zijn het aanstekelijke "Guadalupe" zeg maar de Mexicaanse connectie, prachtig Spaanstalig gezongen door Linda Ronstadt, de Cubaanse connectie "Galleguita/Tutankhamen" met fraaie, meerstemmige Spaanse zang en de vrolijke medley "Dublin in Vigo", een live opname van een optreden met Galicische dansers en muzikanten met daarop uitbundige zang, opgenomen in de Dublin Pub in Vigo.

Ry Cooder is op mandola te horen op tracks 12 en 13 en de Amerikaanse gitarist Eliot Fisk, een leerling van grootmeester Andres Segovia, speelde "Spanish guitar" op de flamenco muziek van "Maneo".

een 5 voor de knappe arrangementen en de hoogstaande muzikaliteit, maar vanwege de vele instrumentale nummers volsta ik met 3,5 sterren.

Album werd geproduceerd door Paddy Moloney

Recorded at:

tracks 1,2,3,4 Elkar Studios, San Sebastian, Spain
track 5 Convento de San Paio Antealtares, Santiago de Compostella, Spain
tracks 6,9,14 Windmill Lane Studios, Dublin, Ireland
tracks 7 & 10 Auditorio de Galicia, Santiago de Compostella, Spain & Windmill Lane Studios
track 8 Schnee Studios, Los Angeles, California
track 11 DoubleWTronics, Madrid, Spain
tracks 12,13 Estudio Egrem, Havana, Cuba
track 15 The Dublin Pub, Vigo, Spain

deelcitaat uit de liner notes van Paddy Moloney (July, 1996)

"More than 20 years ago my dear friend Polig Monjarret introduced me to the wonderful music of Galicia, a green and hilly region in the northwest corner of Spain. With an economy historically based on fishing and farming, it has traditionally been one of the poorest regions in Europe. Galicians speak their own language (closer to Portuguese than Spanish). The culture, particularly the music, has more in common with those of Brittany, Wales, Scotland and Ireland than Castille or Andalusia. Galicia was once described as "the world's most undiscovered Celtic country".

Other countries with music steeped in the richness of Galician tradition tempted us to continue the pilgrimage. Unfortunately, for now, time and schedules have put an end to our travels. Argentina, Brazil, Venezuela, all will have to wait for another time, another project, another journey back to Santiago"

zover is het niet gekomen, Paddy Moloney (R.I.P. 12-10-2021) begon inmiddels aan een andere reis

het beste roots/americana album van 2024, ware het niet dat deze reeds in 1997 uitkwam.

13 sterke songs van Fred Eaglesmith op een fraai, gevarieerd album gezongen met zijn ietwat gruizige, doorleefde stem. roots rockende nummers als "Bell", het bluesy "Pontiac" en "Seven Shells" (crash) een stevige reprise van de opener, worden afgewisseld met geweldige ballads, waarvan de 1 nog mooier is dan de ander.

zo is "Drinking Too Much" een duet met de Canadese singer/songwriter Lynn Miles een hartverscheurend lied over alcohol misbruik en horen we op "Spookin the Horses" en "Alcohol & Pills" prachtige pedal steel klanken. het laatste lied gaat over de schaduwzijde van roem en worden Hank Williams, Elvis Presley, Jimi Hendrix en Janis Joplin bij naam genoemd.

weet niet of er aan het stevige folky, meerstemmige "Time to Get a Gun" met accenten van banjo en mandoline en "Drinking Too Much" amusante bedoelingen ten grondslag liggen.

op "Angel of the Lord" zingt Lynn Miles de backing vocals en de "road song ballad" Water in the Fuel" met o.a. mandoline en een Hammond B3 sluit dit sterke album geweldig af.

naar mijn mening s'mans beste album waarop alles klopt. een (semi) klassieker in het roots genre.

Album werd geproduceerd door Scott Merritt
Recorded at The Cottage, Guelph, Ontario, Canada

een beetje merkwaardige compilatie met re-recordings met de misleidende titel "Solid Air" (Classics Re-visited), dus verwacht geen re-issue van zijn klassieker "Solid Air" met niet eerder uitgebrachte opnames of alternatieve versies uit die tijd (1973). de reden voor uitgave was o.a. "but one thing Martyn tried to do was improve on his original vocal".

de opnames van dit "back catalogue" album vonden plaats in 1990 en volgens de credits speelden o.a. Phil Collins, Dave Gilmour en Levon Helm (The Band) mee. de laatste speelde eind 60's mee op het duo album "Stormbringer" van John & Beverley Martyn.

de originele versies verschenen eerder op de volgende albums:

tracks 1 t/m 5 van "The Apprentice" (1990)
7,10 en 22 van "Bless The Weather" (1971)
6 en 12 van "Inside Out" (1973)
8 en 9 van "Sunday's Child" (1975)
11, 17, 18, 20, 21 en 27 van "Solid Air" (1973)
13, 15, 26 en 28 van "One World" (1977)
14) Rock, Salt & Nails, een nummer van Utah Phillips en bekend van de versie van Steve Young, verscheen eerder op de compilatie "No Little Boy" (1993)
16 en 23 van "Grace & Danger" (1980)
19) van "Piece By Piece" (1986)
24 en 25 van "Sapphire" (1984)

als fan van het eerste uur kunnen de "mainstream" en "lounge" versies op dit album naar mijn mening in de verste verte niet tippen aan de originelen.

prima natuurlijk als HansVon hier wel van kan genieten, maar voor mij voegen deze versies weinig toe en nodigen ze alleen maar uit om de originele versies weer eens te beluisteren.

hartverwarmend initiatief van Adrianne Lenker (Big Thief) om met de "vergeten" 83-jarige singer/songwriter/folkie Tucker Zimmerma een album in New England, U.S.A. op te nemen en hem aan een platencontract te helpen. de man die al 40 jaar samen met zijn vrouw in een gehucht in de buurt van het Belgische Luik woont, moest daarvoor huis en haard verlaten om deze als "basement tapes" klinkende opnames te maken.

op dit americana (folk/country) album wordt hij behalve door bandleden van Big Thief muzikaal begeleid door o.a. alt.country muzikant Mat Davidson (accordeon, pedal steel, piano) bekend onder zijn artiesten naam Twain en Zach Burba (bas, gitaar, piano), de frontman/songwriter van de Westcoast indie pop band Iji.

na meerdere luisterbeurten wreekt zich het gebrek aan kwaliteit van de 10 liedjes die Tucker Zimmerman voor dit album schreef. een 4-tal nummers "Old Folks From Farmersville", "The Idiot's Maze", "Burial at Sea" en "They Don't Say It" willen beklijven, maar helaas doet de rest van de nummers dat niet of nauwelijks.

eens met ZOLTAR dat er flink wat matige songs opstaan. de wat zalvende teksten en levenswijsheden van Tucker Zimmerman die ooit de hippie tijd in San Francisco meemaakte willen wel ontroeren in combinatie met zijn kwetsbare, verweerde stem, maar voor mij is dit geen album dat uitnodigt om vaak te luisteren.

overigens alle sympathie voor het initiatief van van Adrianne Lenker om de man middels deze samenwerking een podium te bieden. hopelijk zet het zijn muziek opnieuw op de kaart en zal het hem een nieuw publiek opleveren.

Album werd geproduceerd door Big Thief
Recorded at Double Infinity Studios, New England, Massachusetts

verwacht geen folk zoals uit de beginperiode van wijlen John Martyn. het siert de man, die ooit begon als folkie singer/songwriter met albums als "London Conversation en "The Tumbler" dat hij zijn muziek al die jaren bleef ontwikkelen wat op dit album resulteert in een mix van folk, jazz en rock.

zoals hierboven al eerder aangehaald is de muziek gedrenkt in die typische 80's sound met prominente keyboards partijen en "blikkerig" klinkende drums en percussie, hetgeen nummers als "Deny This Love", "Hold Me" en het titelnummer "The Apprentice" n.m.m. niet ten goede komt. in combinatie met matige composities als "Income Town" en "The Moment" leidt dit tot een "minder" album van deze grootheid.

de sterkhouders zijn de opener "Live on Love", de sterke melodie van het meer ingetogen "Send Me One Line", "Upo" met fraai sax spel van Colin Tully en de afsluiter "Patterns In The Rain".

dit album beland zelden in de speler, maar wat blijft is de geweldige zang van John Martyn. de opvolger "Cooltide" heeft een redelijk vergelijkbare sound, maar de productie van dat album en de composities bevallen mij een stuk beter.

Album werd geproduceerd door Brian Young & John Martyn
Recorded at Ca Va Studios, Glasgow, Scotland

All songs written by John Martyn, except track 11 (Foster Patterson)

John Martyn: vocals, guitars
Foster Patterson: keyboards
Dave Ball: bass
Arman Ahmun: drums
Colin Tully, Andy Shepherd: saxophone
Danny Cummings: percussion, backing vocals
Danusia Cummings: backing vocals
Taj Wyzgowski: rhythm guitar

waar ik niet veel heb met in het Nederlands gezongen "shanty songs" (zeemansliederen), ligt dat toch anders met de muziek van dit 6-koppige gezelschap uit Dublin.

veel "shanty songs" op dit album plus wat traditionele liederen, zoals de Amerikaanse folk standard "Shenandoah" ook bekend van de versie met Van Morrison & The Chieftains, de in het Frans gezongen "rowing song" (men zong tijdens het roeien) "Hourra les Filles a Cinq Deniers" en romantische "parting songs" als "Farewell to Nancy" en "Leave Her Johnny".

de liedjes worden afwisselend met een rijk, heerlijk Iers accent gezongen door mannelijke leadzangers of vrouwelijke leadzangeressen begeleid door veelal authentieke instrumenten en prachtige, meerstemmige zang.

hun versie van het bekende "Sally Brown" doet niet onder voor die van het legendarische Ierse folkgezelschap Sweeney's Men met Andy Irvine.

voor zover ik het ken is dit binnen het genre een topper, waarbij het a-capella gezongen "Nelson's Blood" herinneringen oproept aan het werk van het onvolprezen Engelse folkgezelschap The Watersons.

een vrolijk makend album waarbij de energie en het plezier uit de speakers spat.

Album werd geproduceerd door Gary Fitzpatrick en de band
Recorded at Orphan Studios, Dublin, Ireland

Gary Fitzpatrick: vocals, guitar, mandolin, harmonium, accordion, stomps & floor tom
Angie McLaughlin: vocals, ukulele, harmonium, cabasa, stomps & hollers
Shane McGrath: vocals, mandolin, guitar, harmomium, whoops & hollers
Christian Volkmann: vocals, harmonica, triangle
Gerry Fitzpatrick: dobro, guitar, accordion
Sheila Sullivan: vocals, violin

het debuut album van de oorspronkelijk uit Chicago afkomstige singer/songwriter Heather Waters.

op dit album staan 6 eigen liedjes waarvan een aantal co-written plus 1 nummer "Shadow of You" van collega singer/songwriter Cheri Knight, 1 nummer "A River I Can't Cross" van songwriter Mark Simos en 2 minder bekende nummers van Gillian Welch "You Just Don't Love Me" en "Apalachicola" het hoogtepunt van dit album.

fraaie americana (folk/country) waarbij de veelal ingetogen, melancholische liedjes handelend over hartzeer, liefdesleed en relatie problematiek bescheiden worden ingekleurd met o.a. pedal steel, mandoline en orgel.

de sessiemuzikanten zijn niet de minsten met o.a. Don Heffington (percussion), Greg Leisz (guitar), Eric Heywood (pedal steel) en Rami Jaffee/Phil Parliapano (Hammond B3).

Album werd geproduceerd door Sheldon Gomberg
Recorded at the Carriage House, Los Angeles, California

wederom een fraai, gevarieerd album van de uit Vermont U.S.A. afkomstige singer/songwriter/gitarist Todd Thibaud.

zoals op de meeste van zijn albums het geval is, wisselt hij zijn up-tempo roots/rock nummers met bescheiden "power pop" invloeden af met een viertal prachtige folky, merendeels akoestische nummers. op dit album zijn dat "Already Gone", "New World Coming", "After All" met heerlijk accordeon spel en "No Surprise".

dit zijn sterke, melodieuze nummers die mijn voorkeur hebben boven de wat eenvormig klinkende laid-back rockers met fraaie gitaarriffs die bij tijd en wijle aan de sound van Tom Petty doen denken, maar die het ontbreekt aan diens sterke melodielijnen.

allesbehalve wereldschokkend, maar zijn liedjes luisteren lekker weg.

Album werd geproduceerd door Adam Steinberg
Recorded at Ford Apache, Cambridge, Massachusetts

All songs written by Todd Thibaud

de uit Vermont USA afkomstige singer/songwriter Todd Thibaud was mede oprichter van de power pop band The Courage Brothers uit Boston met wie hij 2 albums maakte.

in 1996 verscheen dit solo debuut album met 11 zelf geschreven composities. de man is een goede liedjesschrijver en zet hier 11 pakkende songs neer, merendeels vervat in radiovriendelijke roots/rock nummers die prettig in het gehoor liggen, zoals de opener "Sweet Destiny" en "What They Say" met "twangy" gitaren die aan de muziek van Tom Petty doet denken.

een enkele keer wat meer stevig rockend op nummers als "That Wasn't Me" en "Live Without It", maar ook een aantal rustige nummers als het fraaie "Just What You Please", het akoestische folky liefdesliedje "Johanna's Dreams" met een heerlijke harmonica, de piano ballad "Your Little Pals" en de ingetogen afsluiter "Wintercoat".

1 van de sessiemuzikanten op dit album is David Mansfield die lap steel speelde op "That Wasn't Me" en pedal steel op "Just What You Please".

Todd Thibaud formeerde in 2016 samen met singer/songwriter Kim Taylor het gezelschap "Water and Sand", van wie tot op heden 3 prachtige roots/americana albums verschenen.

Album werd geproduceerd door collega roots rocker Kevin Salem
Recorded at Dreamland Recording Studios, West Hurley, New York

Todd Thibaud: acoustic & electric guitars, harmonica, vocal
Rick Harris: acoustic & electric guitars, mandolin, backing vocals
Dave Limina: piano, Hammond B3 organ
Mike Rivard: bass, backing vocals
Milt Sutton: drums, percussion, backing vocals

het laatste studio album van wijlen Nanci Griffith, die op 13/08/2021 op 68-jarige leeftijd kwam te overlijden.
vanaf 2013 was zij niet meer actief in de muziek.

op dit album uit 2012 staan 7 eigen liedjes waarvan 3 co-written plus 5 covers:

"Never Going Back" van de fotograaf Mark Seliger
"Waiting on a Dark Eyed Girl" van de obscure folkie/singer/songwriter Ron Davies
"If I Could Only Fly" van de legendarische, eveneens obscure singer/songwriter Blaze Foley (prijsnummer)
"Davey's Last Picture" van Robbin Bach & Betty Reeves
"High on a Mountain Top" van country legende Loretta Lynn

4 prachtige ballads plus het aanstekelijke alt.country nummer "High on a Mountain Top" met fraai banjo spel van gastmuzikant Richard Bailey.

dat zij nog steeds goede liedjes kon schrijven, bewijst zij met de prachtige opener "Bethlehem Steel", het titelnummer "Intersection"en het veel te korte met een koor en een heerlijke slide gitaar uitgevoerde "Come on Up Mississippi". haar eigen "Just Another Morning Here" verscheen eerder op het album "Late NIght Grande Hotel" en krijgt een soort van "light" versie.

jammer dat de meer up-tempo met het echtpaar Maura en Pete Kennedy co-written liedjes "Hell No (I'm Not Alright", Stranded in the High Ground" en "Bad Seed" een stuk minder overtuigen.

"Intersection" (kruispunt) haalt naar mijn mening niet het niveau van de albums uit haar beginperiode, maar gelukkig ontbreken de strijkers en de iets te volle productie van een aantal van haar latere albums.

in 2023 verscheen het tribute album "More Than a Whisper" met fraaie covers van de vele prachtige liedjes die zij ons heeft achtergelaten.

Album werd geproduceerd door Nanci Griffith, Pete & Maura Kennedy & Pat McInerney
Recorded at Nanci Griffith's own home studio in Nashville, Tennessee

de "band" ten tijde van dit album:

Nanci Griffith: vocals, acoustic guitar
Pete Kennedy: electric, acoustic, 12-string, classical & slide guitars, bass, organ, mandolin, ukulele
Maura Kennedy: backing vocals, vocal arrangements, acoustic guitar, tambourine
Pat McInerney: percussion, backing vocals

Emmylou Harris was 1 van de initiatiefnemers van de concerten die o.a. in 1999 en 2002 werden georganiseerd met als doel het onder de aandacht brengen van het wereldwijde probleem van landmijnen die jaarlijks vele slachtoffers maken. men spreekt over 26.000 mensen die jaarlijks omkomen of verminkt raken door 60 tot 75 miljoen landmijnen die op 1/3 van de wereld voorkomen. de slachtoffers zijn voor 90 % onschuldige burgers, mannen, vrouwen en kinderen.

de muzikanten die participeerden speelden belangeloos mee en de opbrengsten van de concerten gingen naar het goede doel. de concerten vonden o.a. in Canada, USA en later ook in diverse Europese steden plaats met o.a. de toevoeging van Elvis Costello.

het zijn alle muzikanten afkomstig uit het folk of country genre die op dit album kale, klein gehouden, akoestische versies van hun nummers vertolken en daar zitten flink wat pareltjes tussen, zoals "The Pearl" van Emmylou Harris, "Cold Dog Soup" van Guy Clark, "It's a Hard Life" van Nanci Griffith, het prachtige door Patty Griffin gezongen "Mary" en een prachtversie van "Christmas in Washington" van Steve Earle met fraaie meerstemmige zang.

de uitvoering van de nummers is zoals gezegd basic en de opnames klinken als een intiem huiskamerconcert. deze vonden plaats in Toronto en Ottawa (Canada) en op diverse locaties in Californië (USA)

droevig om te constateren dat 4 muzikale grootheden die hun medewerking verleenden aan deze concerten, t.w. Guy Clark, Nanci Griffith, Kris Kristofferson en John Prine, inmiddels zijn gaan hemelen.

citaat uit de linernotes:

"Campaign for Landmine Free World moves beyond calling for a ban and tickles the difficult job of determining how best to clear the millions of landmines that continue to threaten the limbs and lives of innocent people. Surveying landmine areas, providing rehabilitation for landmine victims, and educating the public about this menace is the focus of this campaign"

de titel "Fisherman's Blues Part 2" is wat misleidend. de groep zat destijds in een overgangsfase van de "Big Music" van albums als "A Pagan Place" en "This Is the Sea" naar het meer "Celtic" folk/roots genre van het album "Fisherman's Blues" dat in 1988 verscheen.

nummers als "Higher in Time" en "The Ladder" dat Mike Scott reeds in 1985 schreef tijdens de opnames van "This Is the Sea" doen ook meer aan die "Big Music" denken dan die van FB.

de basisbezetting van de band vanaf begin 1986 toen de opnames voor "Fisherman's Blues" begonnen, bestond naast Mike Scott uit Steve Wickham (fiddle), Antony Thistlethwaite (sax, mandolin, piano) en Trevor Hutchinson (bass). onder de sessie drummers bevonden zich o.a. Noel Bridgeman van de Ierse bluesrock band Skid Row.

hoe dan ook dit zijn prima restopnames uit die tijd die verschillende genres bestrijken, zoals de gospel van "On My Way to Heaven", de folk van "A Home In the Meadow", de country van "Good Man Gone" en de blues van "Blues For Your Baby", "Custer's Blues" en het van een tijdens spontane sessie, geïmproviseerde in 1 take opgenomen "Tenderfootin".

hoogtepunten te over met o.a. het magistrale, epische titelnummer "Too Close to Heaven" en de afsluiter "Lonesome Old Wind" dat in Californië werd opgenomen met o.a. de Amerikaanse sessiemuzikanten John Patitucci (bass) en Jim Keltner (drums).

dit album is niet te missen voor de liefhebbers van het oude Waterboys werk.

in 2006 verscheen de 2-cd "Fisherman's Blues" collector's edition, dat in 2013 gevolgd werd door de 6-cd "Fisherman's Box" (The Complete Fisherman's Blues Sessions 1986-88) met een schat aan niet eerder uitgebrachte nummers, alternatieve versies, etc.



(deel) citaat uit de liner notes van Mike Scott (June 2001)

"The adventure began when I met the fiddler (Steve Wickham). I was ready for him too. The sound had been in my head for months and when I heard Steve playing on someone's demo tape I knew straight away this was the guy. I tracked him down in Ireland and he came to London and recorded with me. This was the summer of '85. Pretty soon he was touring with us and sometime that Autumn he joined full time. We played all across Europe and North America. When the tour ended I went to visit him in Dublin for a week and stayed 6 years.

In those early days he and I and Thisthethwaite were listening to Blues, Cajun, Country and old Gospel music. And we played it too, on our acoustic instruments - guitar, fiddle, mandolin and sax, leaving behind the cinematic sound people thought of when they heard the word Waterboys. We played around Dublin in bars, hotels, homes, streets at the drop of a hat, until one day in January '86 we booked a studio, went in with a bassist and drummer Steve found for us, played all day and night and recorded a dozen songs. The music we'd been playing informally around town blasted out of the studio speakers suddenly fully formed and a new era of the Waterboys was born"

het prijsnummer hier is de openingstrack Sheldon Churchyard van Larry Jon Wilson. Eddie Hinton die ook zo'n enorme strot heeft en wel de blanke Otis Redding werd genoemd, zorgt voor een 2e hoogtepunt op dit album. ook de nummers van Travis Wammack, Tony Joe White en Dan Penn zijn het beluisteren waard. verder aardig wat tracks waarbij ik de behoefte krijg om te "skippen". net als bij de opvolger Volume Two is dit ook een onevenwichtige verzamelaar. blijft wel een feit, dat het initiatief achter dit soort albums lovenswaardig is dus hulde voor de samenstellers.

een fijne verzamelaar dit maar inderdaad niet zo evenwichtig. eens met Edgar18. de bijdragen 3) en 5) van Larry Jon Wilson zijn naast de 2 nummers van Tony Joe White en 2 nummers van Dan Penn wat mij betreft de hoogtepunten. met name Sapelo is een kippenvel nummer heerlijk gezongen door de man uit Swainsboro, Georgia. hij overleed in Juni 2010 aan de gevolgen van een "stroke" (beroerte).

ken de film niet maar wat betreft de muziek op deze soundtrack ervaar ik die als zeer teleurstellend.

een soort van mix van avant garde jazz, blues rock en atmosferische "soundscapes" die als een onsamenhangende brij van stijlen klinkt. het zal wellicht goed hebben gepast bij de beelden van de film, maar deze muziek is "not my cup of tea".

er staat 1 conventioneel nummer op "Party Lights" een nummer van country artiest Junior Brown, een doorsnee C&W nummer met zang van Jr. Brown en o.a. David Lindley (fiddle) en Van Dyke Parks (piano).

dit instrumentale album kan n.m.m. in de verste verte niet tippen aan prima soundtracks als "The Long Riders", "The Border" of "Paris, Texas".

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Ocean Way Studios, Hollywood, California
All selections composed by Ry Cooder

Ry Cooder: guitars, floor slide, array mbira, keyboards
Jim Keltner: drums, percussion
Jon Hassell: trumpet

track 13 "King of the Street" met Nathan East (bass) is co-written & co-produced by Jim Keltner

wijlen Jackie Leven, een geweldig zanger en begenadigd songwriter, eerder bekend als frontman van de rock band Doll By Doll, leverde met dit achtste solo album wederom vakwerk af.

alle zelf geschreven songs uitgezonderd "Dust Elegy" met muziek van de Engelse componist Geoffrey Burgon. prima liedjes met een enkele keer wat afwijkende maar merendeels sterke, herkenbare melodieen.

de muziek laat zich moeilijk in een hokje plaatsen, een mix van folk, rock, blues en zelfs jazz "Savannah Waltz" regelmatig up-tempo zoals in de heerlijke ritmische opener "Classic Northern Divisions", met op het eind een Frans gebed uitgesproken door de Amerikaanse dichter Robert Bly.

het melodieuze "My Philosophy" eindigt met een gedicht van E.E. Cummings met "spoken words" van singer/songwriter Ron Sexsmith.

de "hip-hop" klanken van "Another Man in the Old Arcade" worden vermengd met fraaie klanken van akoestische gitaren en toetsenborden. 1 van de vele prijsnummers, evenals de sterke melodie van "A Little Voice in Space" en het sterke "Heroin Dealer Blues" met vervagende trompet en "french horn" klanken met op het eind zang van Sierra Leone's muzikale grootheid S.E. Rogie.

"Faces" bevat een gedicht van Rainer Maria Rilke met gesproken tekst van David Thomas (Pere Ubu).
de laatste 2 nummers bevatten gedichten op muziek gezet door Jackie Leven, "Bells of Grey Crystal" van Edith Sidwell en "1798" van Ciaran Carson. "Tied-Up House" is een prachtige, akoestische ballad.

het zoveelste prachtalbum van de zwaar ondergewaardeerde cult-hero Jackie Leven, waarbij de "female vocals" van zangeres Deborah Greenwood niet onvermeld mogen blijven.

Album werd geproduceerd door Jackie Leven
Recorded at Bryn Derwen Studios, Bethesda, Wales, UK

een tegenvaller na hun prachtige tweede album "Maritime", waarvoor Dave McGraw de meeste liedjes schreef. op dit album staan 9 door Mandy Fer geschreven nummers en slechts 3 van Dave McGraw, naar mijn mening de betere songwriter van dit duo. 2 daarvan zijn dan ook meteen de prijsnummers, de opener "Mantra" en "Creatures We Are", beide liedjes die prettig in het gehoor liggen.

een flinke koerswijziging t.o.v. "Maritime" met veel ruimte voor de "distorted" elektrische gitaar partijen van Mandy Fer. waar anderen dit wellicht als een progressie van hun muziek beschouwen ervaar ik dit eerder als storend. in combinatie met het feit dat de meeste van haar liedjes het aan goede melodielijnen ontbreekt, met als uitzondering de afsluiter "Stuck", leidt dit helaas tot een teleurstellend album.

waar op "Maritime" de folky sound ingetogen en klein werd gehouden, vliegt de muziek op dit album regelmatig uit de bocht. persoonlijk hoor ik op dit album weinig associaties met de muziek van Gillian Welch en David Rawlings en blijft de kwaliteit en uitvoering van de songs op dit album ver achter bij die van dat illustere duo.

Mandy Fer: vocals, electric & acoustic guitars, piano, banjo, cello
Dave McGraw: vocals, acoustic guitars, percussion

veelal onversneden roots/americana (folk) op het tweede album van dit duo. 6 liedjes van Dave McGraw, 3 van Mandy Fer en 3 die zij samen schreven. beide zijn prima songwriters, waarbij ik een lichte voorkeur heb voor de songs van Dave McGraw en zijn met een warme, aangename stem solo gezongen nummers.

zij wisselen de solo zang af met met fraaie harmoniezang. de instrumentatie is spaarzaam met een bescheiden ritmesectie die in dienst van de liedjes speelt en hun songs worden prachtig ingekleurd met o.a. akoestische gitaren, cello en pedal steel.

"Helicopter", "Carillon", "Morning Song" en "Rain on the Rosemary" van de hand van Dave McGraw zijn prachtige, klein gehouden miniatuurtjes die onmiddellijk blijven hangen.

"Silence" begint ingetogen en werkt langzaam naar een climax toe, een nummer waarop het elektrische gitaarspel van Mandy Fer net niet ontspoort. op het bluesy "How the Sea" en het mid-tempo "Dark Dark Woods" een ander prijsnummer van dit album, klinkt zij een stuk subtieler.

het akoestische "Victoria" is een waardige afsluiter van dit fraaie, rustgevende album.

de opvolger "Off-Grid-Lo-Fi" (2016) dat eveneens in eigen beheer werd uitgebracht en waarop Mandy Fer op een aantal nummers meer ruimte kreeg voor stevig elektrisch gitaarspel spreekt mij om die reden een stuk minder aan. daarna werd het stil rond dit duo.

Album werd geproduceerd door Zach Goheen

"This album was recorded in a beautiful home in a quiet forest on a patient island in northwest Washington over the course of 8 days in the spring of 2014"

Mandy Fer: vocals, electric & acoustic guitars, tambourine
Dave McGraw: vocals, acoustic guitars
Andrew Lauher: drums
Christopher Merrill: electric bass
Sasha Von Dassow: cello
Mike Gregoni: lap steel

Shane MacGowan was het niet verleerd om goede songs te schrijven, zoals blijkt uit dit debuutalbum met The Popes met 10 "originals" van Shane plus 1 Gerry Rafferty cover "Her Father Didn't Like Me Anyway en de traditional "The Rising of the Moon".

met de folky ballad "The Song With No Name" dat qua melodie en sfeer wel iets weg heeft van "A Rainy Night in Soho", het up-tempo "Aisling" een nummer in de beste Pogues traditie en het folky "The Snake With Eyes of Garnet" voegde hij weer een aantal klassiekers toe aan zijn oeuvre.

de 2 openers van dit album en "Donegal Express" hebben die bruisende, "punky" energie en roepen de hoogtijdagen van de Pogues in herinnering. ook op de dampende rocker "Victoria" met gierende gitaar riffs gaat het ouderwets los, evenals op "A Mexican Funeral in Paris" dat rockt en swingt met een blazerssectie en sax solo.

niet alles is even sterk, zoals de recht toe recht aan rockers "I'll Be Your Handbag", de cover "Her Father Didn't Like Me Anyway en de instrumentale afsluiter "Bring Down the Lamp".

behalve de band The Popes speelden er ook sessiemuzikanten mee op dit album, waaronder de Dubliners leden wijlen Barney McKenna (tenor banjo), John Sheahan (fiddle, whistles), Brian Roberson (Thin Lizzy) op lead gitaar en ex Pogues leden Spider Stacy (whistles) en Jem Finer (five string banjo).

een alleszins genietbaar album, kwalitatief minder dan het trio klassiekers uit de begintijd van de Pogues, maar beter dan hun album "Peace and Love".

Album werd geproduceerd door Dave Jordan & Shane MacGowan
Recorded at Sarm East, Windmill Lane, Marcus, Raezor

Spiritual guidance: Luke Kelly, Jimi Hendrix, Bird (Charlie Parker), Trane (John Coltrane) & The Holy Spook (de heilige geest)

R.I.P. 30-11-2023

een allegaartje aan stijlen op dit tweede album van The Secret Sisters, de zussen Laura en Lydia Rogers afkomstig uit Muscle Shoals, Alabama.

8 liedjes van de zussen waarvan de meeste co-written plus een Bob Dylan cover "Dirty Lie", een nummer dat hij zelf nooit afmaakte, een cover "The Pocket Knife" van Polly Jean Harvey en een cover van de Everly Brothers "Lonely Island" (Boudleaux Bryant). het laatste nummer is 1 van de betere nummers, tezamen met hun eigen "Let There Be Lonely", beide nummers met spaarzame instrumentatie met alle ruimte voor hun fraai harmoniërende stemmen.

ook de rockende opener "Rattle My Bones" (Brandi Carlile, Tim & Phil Hansworth), het aanstekelijke "Black and Blue" en het gospelachtige "River Jordan" zijn prettig in het gehoor liggende liedjes. helaas verdrinken sommige liedjes als "Iuka" en "The Pocket Knife" in de mix van heftige percussie en gitaren.

een soort van alt.country met crossover invloeden naar pop, teveel country voor de popliefhebber en teveel pop voor de country of americana liefhebber. in combinatie met de wat (te) volle, rammelende productie en de kwaliteit van de liedjes die te wensen over laat, kan ik het enthousiasme van de 2 bovenste berichten niet delen.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich niet de minsten o.a. gitaristen Gurf Morlix en Marc Ribot en drummer Jay Bellerose.

Album werd geproduceerd door T Bone Burnett
Recorded at The Village, West Los Angeles, CA & Olympic Studios, Los Angeles, CA & Brooklyn Studios, Brooklyn, NY

fraai roots album (folk, bluegrass) van het dames trio Sara Watkins, Sarah Jarosz en Aoife O'Donovan, alle 3 singer-songwriters en multi-instrumentalisten die reeds eerder naam maakten in dit genre. inderdaad prachtige samenzang, prima muzikaal omlijst, maar wat mij betreft laat de "overall" kwaliteit van de liedjes te wensen over.

12 liedjes waarvan er 11 door de 3 dames gezamenlijk werden geschreven en 1 nummer van Gillian Welch, de met prachtige harmoniezang voorziene afsluiter "Hundred Miles", wat mij betreft het prijsnummer van dit album.

persoonlijke favorieten de opener "See You Around", "Ain't That Fine", "Pangaea", "Wild One" en "Overland".

het instrumentale "Waitsfield" en de overige 4 nummers beklijven een stuk minder.

van Aoife O'Donovan verscheen overigens n.m.m. 1 van de beste roots albums van 2024 "All My Friends"

Album werd geproduceerd door Ethan Johns & I'm with Her
Recorded at Real World Studio, Somerset, Bath, England

Sara Watkins: vocals, fiddle, ukulele, acoustic & electric guitar
Sarah Jarosz: vocals, mandolin, octave mandolin, clawhammer banjo, mandoguitar, acoustic & electric guitar
Aoife O'Donovan: vocals, acoustic & electric guitar, piano, synth keys
Ethan Johns: harmonium, synth keys, dobro

heerlijke compilatie van de in Engeland uit Ierse ouders geboren wijlen Shane MacGowan (R.I.P. 30-11-2023). er is al veel gezegd en geschreven over 's mans levenswandel en drankgebruik, maar dat de man een muzikaal genie was staat voor mij buiten kijf. hij schreef vele klassiekers als o.a. "Fairytale of New York" en "A Rainy Night in Soho" en was de drijvende kracht van The Pogues.

op deze compilatie staan 5 traditionals "Nancy Whisky", "Danny Boy", "Minstrel Boy", "Spanish Lady" en "Come to the Bower", 1 cover "Cracklin Rosie" van Neil Diamond plus 15 "originals" van Shane MacGowan, waarvan 1 co-written met Michael Kamen, de ballad "You're the One" een prachtig duet met Maire Brennan (bekend van Clannad).

de liefst 21 songs zijn afkomstig van:

1 van de soundtrack van de film "Circle of Friends" van de Ierse regisseur Pat O'Connor
6 tracks 2,3,10,11,16 en 18 van "The Snake" (1994) met The Popes
8 tracks 5,12,13,14,15,19,20 en 21 van "The Crock of Gold" (1997) met The Popes
1 track 9) Rakes at the Gates of Hell" van de EP "The Church of the Holy Spook" (1994)
2 tracks 4 en 8 van de EP "That Woman's Got Me Drinking" (1994)
2 tracks 6 en 7 van de EP "Christmas Party" (1996)
1 track "Cracklin Rosie" verscheen als b-side van de single "The Song with No Name"

dat de man tijdens zijn leven al een legende was vanwege zijn geweldige songwriter's kwaliteiten, blijkt ook uit de liedjes op dit album. of het nu de prachtige melodie van "The Song with No Name", de aanstekelijke gekte van "Rock 'n' Roll Paddy" of het stevig rockende "Victoria" of de vrolijke polka klanken van "Paddy Rolling Stone" betreft.

met het prachtige "St. John of Gods" voegt hij een klassieker toe aan zijn rijke oeuvre.

verder hebben nummers als "Rakes at the Gates of Hell", "Donegal Express" en "Back in the County Hell" met tekstflarden van het nummer "Me and Bobby McGee" die typische energieke, vuige Pogues sound. ook de humor ontbreekt niet in de hilarische tekst van "Paddy Public Enemy No. 1".

de Pogues liefhebbers die twijfelen aan de kwaliteit van zijn werk met The Popes zal deze muziek ook moeten aanspreken lijkt mij. hoezeer Shane MacGowan geliefd was in Ierland, mocht ik ooit ervaren tijdens een uitje naar het uitgaansgebied The Temple Bar District in Dublin, waar menig liedje van hem in de pubs uit de speakers schalde.

smaken verschillen. het a-capella gezongen "Down to the River to Pray" is voor mij juist 1 van de hoogtepunten op dit verder wat wisselvallige album. een nummer dat mij iedere keer weer kippenvel weet te bezorgen. de andere prijsnummers zijn wat mij betreft "I'll Fly Away" en "Didn't Leave Nobody But the Baby".

goede tweeden zijn "Big Rock Candy Mountain", "I Am a Man of Constant Sorrow" de gezongen versie van de Soggy Bottom Boys met zang van Dan Tyminski van de band van Alison Krauss, "Hard Time Killing Floor Blues" en "Lonesome Valley" met zang van het gospelgezelschap The Fairfield Four, die schitterden met hun bijdrage aan het nummer "A Hundred and Ten in the Shade op het album "Blue Moon Swamp" van John Fogerty.

een aantal muzikanten die aan dit album bijdroegen, waaronder bluegrass legende Ralph Stanley en folk/country/blue grass muzikant John Hartford zijn inmiddels niet meer onder ons.

van de veel gecoverde klassiekers als "You Are My Sunshine" en "Keep on the Sunny Side" bestaan n.m.m. wel betere versies, o.a. van de Nitty Gritty Dirt Band. de voornamelijk bluegrass muziek op deze soundtrack doet sowieso sterk denken aan het 1e deel van hun trilogie "Will the Circle Be Unbroken"

ben niet bekend met de 14 bonustracks, maar aangezien lang niet alle 19 tracks van het originele album memorabel zijn betwijfel ik of dat een gemis is.

Album werd geproduceerd door T Bone Burnett
Recorded at Sound Emporium, Ocean Way Nashville & Sunset Sound, Los Angeles

fraai 2e album van de inmiddels 79-jarige Bruce Cockburn. hij was 24/25 jaar oud toen hij deze liedjes componeerde. hij zal in die periode veel rondgereisd hebben in Canada, want hij schreef deze o.a. in Montreal, Ottawa, Toronto, Cumberland en Chilliwack. met rock heeft dit album weinig van doen des te meer met folk.

favorieten de mid-tempo opener "Happy Good Morning Blues", het lieflijke "Love Song", de sterke melodie van "One Day I Walk" en de afsluiter "Shining Mountain" met prachtige dulcimer klanken.

zijn veelal akoestische "fingerpicking" gitaarspel wordt verder omlijst door de subtiele accenten en pastorale klanken van o.a. cymbals, gongs, "tree bell" en mandoline, zoals goed te horen valt op het enige instrumentale nummer "Ting-The Cauldron".

persoonlijk vind ik een aantal liedjes nogal anoniem en vlak klinken en zijn niet alle liedjes even memorabel. Bruce Cockburn is als songwriter nog niet op de top van zijn kunnen. hij zou zijn beste albums nog gaan maken, zoals "Dancing In the Dragon's Jaws", "Humans" en "The Charity of Night".

Album werd geproduceerd door Eugene Martynec
Recorded at Thunder Sound Studios, Toronto & Eastern Sound, Toronto

Bruce Cockburn: lead guitar, dulcimer
Eugene Martynec: second guitar
Eric Nagler: mandoline banjo, mandolin
Michael Craydon: marimba, tables, tree bell, boobams, pygmy rhtyhm log
John Wyre: cymbals, gongs

bij nader horens/ inziens een zeer genietbaar, vermakelijk album deze samenwerking met LInda Gail Lewis. bij de up-tempo opener "Let's Talk About Us" (tijdsduur 2,53 min) denk je even "The Killer" Jerry Lee Lewis himself te horen i.p.v. zijn zus. een nummer van Otis Blackwell, die o.a. de hits "Great Balls of Fire", "Fever" en "Don't Be Cruel schreef. deze opener geeft je het gevoel dat het feestje kan beginnen en die lijn wordt over het hele album met songs van 40/50 jaar oud of langer geleden doorgetrokken, waarbij ik het piano spel en de zang van Linda Gail Lewis niet als storend ervaar.

liefst 3 covers van Hank Williams met een stevig rockende versie van het veel gecoverde "Jambalaya" en de 2 rustpunten op dit album "You Win Again" en "Why Don't You Love Me", beide nummers die mede door de pedal steel klanken een "country feel" hebben, hetgeen ook geldt voor "Crazy Arms" mede geschreven door Ralph Mooney die behalve songwriter, steelgitarist was in de bands van Merle Haggard en Waylon Jennings.

voor de rest veel lekker in het gehoor liggende up-tempo songs als "Old Black Joe" van Stephen Forster, 1 van Amerika's belangrijkste songwriters die vele klassiekers schreef als "Oh Susanna" en "Old Kentucky Home", een nummer van Al Smith "Think Twice Before You Go" dat ook door John Lee Hooker werd gecoverd op het album "Urban Blues" en "A Shot of Rhythm & Blues" (Terry Thompson) dat eerder in 1961 als b-side van de single "You Better Move On" verscheen van de soulzanger Arthur Alexander.

ook de gedreven R&B van "Real Gone Lover" een nummer dat mede geschreven werd door de New Orleans legende Dave Bartholomew en "Cadillac" (Ellas McDaniel alias Bo Diddley) met de herkenbare Bo Diddley beat, worden fraai gecoverd.

de afsluiter is een bevlogen cover van "Boogie Chillen" (John Lee Hooker/Bernard Besman) 1 van zijn muzikale helden.

het enige eigen Van Morrison nummer "No Way Pedro" sluit naadloos aan bij de frisse, spontane sfeer van dit album, dat een stuk energieker klinkt dan de wat belegen hommage aan de country muziek uit zijn jeugd, het album "Pay the Devil" uit 2006.

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at the Wool Hall, Bath, England

Van Morrison: vocals, acoustic & electric guitar, harmonica
Linda Gail Lewis: vocals, piano
Ned Edwards: lead & electric rhythm guitar, mandolin, backing vocals
Pete Hurley: bass
Colin Griffin: drums
Paul Godden: steel guitar (tracks 2,4,7,10,11 & 12)
Lee Goodall: saxophone (tracks 6 & 13)