de opvolger van "Longing in their Hearts" liet 4 jaar op zich wachten. verwacht geen onvervalste blues rock maar eerder beschaafd klinkende bluesy pop rock met hier en daar een reggae of calypso sausje.

4 Bonnie Raitt originals (4,6,8 en 11) waarvan 2 co-written het up-tempo "Blue For No Reason" met de Ierse folkie Paul Brady en het middelmatige "Meet Me Halfway" (Beth Nielsen Chapman/Annie Roboff).

haar eigen liedjes zijn op "Fundamental" niet de sterkste en in combinatie met de wat mindere songkeuze van de covers leidt dit tot een wat minder album. ook weer niet echt teleurstellend, want daar staat haar muzikale vakmanschap en de uitvoering van de songs garant voor.

de sterkhouders zijn wat mij betreft de fraaie mid-tempo opener het bluesy/funky "The Fundamental Things", het relaxte "Round & Round" (Willie Dixon/J.B. Lenoir), het lekker zwoele sfeertje van "Fearless Love" met warme accordeon klanken en met name de laid-back John Hiatt cover "Lover's Will" van wie zij eerder "Thing Called Love" en "No Business" coverde, hoewel deze versie een beetje het vuur van het origineel mist.

goede tweeden zijn haar eigen "Spit of Love" en het up-tempo "I Need Love" een nummer van Joey Spampinato, bassist van de rockband NRBQ dat nog enigszins wil "rocken".

de reggae pop nummers "I'm On Your Side" en "One Belief Away" luisteren weliswaar lekker weg maar Bonnie Raitt heeft betere nummers geschreven dan dit 2-tal. ook de zwakke melodie van het bluesy "Cure For Love" van Los Lobos leden David Hidalgo en Louie Perez met een vervelend na na na refrein beklijft een stuk minder. een nummer dat in 2010 verscheen op hun duo album "The Long Goodbye".

opvallend is dat de min of meer vaste line-up van muzikanten op de 3 voorafgaande albums behoorlijk gewijzigd is, uitgezonderd de oudgedienden Scott Thurston (keyboards) en James "Hutch" Hutchinson (bass).

sluit mij aan bij de inmiddels 16 jaar oude post van Madjack71 dat dit album wel wat meer scherpe randjes had mogen hebben. toch een ruime voldoende voor deze middenmoter binnen haar oeuvre.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom, Bonnie Raitt & Tchad Blake
Recorded at the Sunset Sound Factory, Hollywood, California

dat het vrijwel niemand gegeven is consequent top albums te maken bewijst ook Bonnie Raitt op dit licht teleurstellende album dat niet het niveau haalt van de voorgangers "Nick of Time" en "Luck of the Draw".

wederom de bekende mix van eigen nummers en een flink aantal covers. de authentieke blues roots of folk invloeden van haar vroege albums zijn ook op dit album ver te zoeken.

"Love Sneakin' Up On You" (co-written met songwriter Tom Snow) en "Longing in Their Hearts" (muziek Bonnie Raitt, tekst Michael O'Keefe) met harmoniezang van (wijlen) Levon Helm zijn lekkere "groovy" up-tempo bluesy nummers, zoals ook de aanstekelijke r&b van "I Sho Do" (Teenie Hodges) bekend van zijn werk met Al Green en Ann Peebles en het uitbundige"Cool Clear Waters" (Bonnie Raitt) bij de sterkhouders horen.

hoogtepunten zijn de fraaie ballads "You", haar eigen "Circle Dance" met harmoniezang van (wijlen) David Crosby en "Dimming of the Day" (Richard Thompson) overigens het enige nummer waarop hij meespeelde op "2nd acoustic guitar", hoewel het origineel met zang van Linda Thompson zich moeilijk laat overtreffen. "Storm Morning" ervaar ik als 1 van haar mindere ballad covers.

waar de voorgangers weinig zwakkere broeders hadden zijn er met name op de 2e helft van dit album wel een aantal mindere songs te vinden, zoals haar eigen "Feeling of Falling", "Steal Your Heart Away" een mindere compositie van Paul Brady, een mindere ballad "Storm Morning" en het up-tempo "Hell to Pay" eveneens door haarzelf geschreven.

de klein gehouden folk blues van "Shadow of Doubt" een nummer van Nashville songwriter Gary Nicholson met haar akoestische slide gitaar spel en harmonicavirtuoos Charlie Musselwhite is een sterke afsluiter.
er hadden wat mij betreft meer nummers in die stijl op dit wat wisselvallige album album mogen staan.
een "minder" album van Bonnie Raitt maar goed genoeg voor 4 sterren.

Album werd geproduceerd door Don Was & Bonnie Raitt

bijzonder fraai 2e album van de uit Princeton, New Jersey afkomstige singer/songwriter Mary Chapin Carpenter. waar haar 1e album commercieel flopte werd dit album een bescheiden doorbraak op de Amerikaanse thuismarkt.

de muziek op dit album is het best te omschrijven als country/folk met lichte rock invloeden. 10 prima door haar zelf geschreven liedjes waaronder het met John Jennings co-written "Never Had It So Good" plus "Quittin' Time" van songwriters Robb Royner en Roger Linn. prachtig door haar gezongen nummers met sterke melodieën.

de up-tempo honky tonk van "How Do" zet meteen de toon gevolgd door de prachtige melodie van het mid-tempo "Something of a Dreamer". in die stijl zijn ook "Read My Lips" en "Quittin' Time" aansprekende songs met de ene na de andere fraaie gitaar riffs.

de prachtige love ballads "This Shirt", "Goodbye Again" en "It Don't Bring You" worden verder afgewisseld met het folky "Down in Mary's Land" met zijn fiddle en mandoline klanken 1 van de vele hoogtepunten en de country wals "Slow Country Dance".

een aanrader voor de liefhebbers van o.a. Nanci Griffith, Linda Ronstadt, Patty Griffin en het rustigere werk van Lucinda Williams. de inmiddels 67-jarige Mary Chapin Carpenter maakte in dit genre met "Personal History" 1 van de betere albums uit 2025.

los van haar band zijn de "special guests" Mike Auldridge (dobro, pedal steel op "Slow Country Dance"), Tommy Hannum (pedal steel op "How Do"), Rickie Simpkins (fiddle, mandolin) en Shawn Colvin (background vocals).

Album werd geproduceerd door Mary Chapin Carpenter & John Jennings
Recorded at Bias Studios, Springfield, Virginia

The Band:

Robbie Magruder: drums, percussion
Rico Petruccellli: bass, fretless bass
Jon Carroll: acoustic piano, organ, keyboards
Peter Bonta: acoustic guitar, accordian, keyboards
John Jennings: electric & acoustic guitars, synthesizer, bass, piano, background vocals
Mary Chapin Carpenter: acoustic guitar & vocals

een verzamelaar van de inmiddels 78-jarige Noord-Ierse singer/songwriter Paul Brady. hij was ooit kortstondig lid van het legendarische Ierse folk gezelschap Sweeney's Men (met Andy Irvine), tijdelijk lid van het vermaarde Planxty (met Donal Lunny en Christy Moore), een aantal jaren lid van de Ierse folk harmony groep The Johnstons en maakte samen met Andy Irvine de gelijknamige folk klassieker "Andy Irvine & Paul Brady" (1976).

van de authentieke folk op dat album is weinig te horen op deze verzamelaar met mainstream pop rock met folk invloeden, waarop met name meerdere up-tempo nummers worden ontsierd door lelijk klinkende synthesizers en drums.

dit album bevat re-mixen van zijn eerder uitgebrachte nummers met 11 originals van Paul Brady plus een prachtige cover van de traditional "The Homes of Donegal" dat met de penny whistle klanken het dichtst in de buurt komt van authentieke folk.

dit nummer steekt er boven uit samen met de ballads "The Island" waarvan ik de cover versie van de Ierse zangeres Dolores Keane prefereer boven zijn eigen versie, een politiek geëngageerd nummer over "The Troubles" in Noord-Ierland, "Follow On" en "Helpless Heart".

"Crazy Dreams" en "Nothing But the Same Old Story" met fel gitaarwerk zijn een 2-tal sterke melodieuze, mid-tempo nummers, zoals ook "Deep into Your Heart" met het herkenbare gitaarspel van Eric Clapton wil overtuigen.

helaas doen niet alle nummers dat, waarbij met name de schreeuwerige up-tempo folk pop van "Walk the White Line" uit de toon valt. wat mij betreft hadden er meer folky ballads op mogen staan in de stijl van "The Homes of Donegal". het mid-tempo "Steal Your Heart Away" is een eigen nummer van Paul Brady niet te verwarren met "Steal My Heart Away" een nummer van een andere Noord-Ier Van Morrison.

onder de muzikanten bevinden zich verder o.a. de Ierse drummers Fran Breen en Liam Genockey (Steeleye Span), de Amerikaanse singer/songwriter Betsy Cook en de Noord-Ierse meestergitarist (wijlen) Arty McGlynn.

vanaf 1978 verscheen er een hele reeks solo albums van Paul Brady die mij lang niet allemaal bekend zijn. deze verzamelaar laat mij twijfelen om mij daarin te verdiepen. wellicht dat de kenner van zijn werk raad weet.

de opvolger van het sterke "Nick of Time" (1989) leverde Bonnie Raitt wederom groot commercieel succes op. "Luck of the Draw" is na al die jaren nog steeds haar best verkochte album.

haar meer op blues, country en folk gebaseerde albums uit de begin 70's ging zij vanaf "Home Plate" meer en meer vermengen met o.a. pop en rock, waarbij ik het woord "mainstream" probeer te vermijden, maar wellicht is dat toch wel de juiste omschrijving voor de muziek die zij later ging maken.

op dit album dat qua sound in het verlengde ligt van "Nick of Time" staan een 4-tal Bonnie Raitt originals, het funky ritmische "Tangled and Dark", de heerlijk wiegende melodie van "Come to Me", de pracht ballad "One Part Be My Lover" een co-written nummer met de Amerikaanse acteur Michael O' Keefe en de afsluitende met strijkers voorziene ballad "All At Once".

de sterke ietwat funky opener "Something to Talk About" wordt gevolgd door de r&b van "Good Man, Good Man" een fraai soulvol gezongen duet met Delbert McClinton. exact dezelfde versie verscheen een jaar later op diens album "Never Been Rocked Enough". de pop/reggae van "Come to Me" met Kris Kristofferson in het koortje en het aanstekelijke "Papa Come Quick" mede geschreven door Chip Taylor zijn eveneens bovengemiddeld goede songs. wat zeker ook geldt voor het stevig rockende "No Business" een John Hiatt cover.

wellicht ook ingegeven door haar Angelsaksische roots (Schots) is het opvallend dat zich onder de overige covers ook 2 songs bevinden van de Ierse folk grootheid Paul Brady, de pop/folk van "Not the Only One" en het titelnummer, waarvan met name "Not the Only One" een juweeltje is. op beide nummers is het elektrische gitaarspel van Richard Thompson te horen. samen met de indringende ballad "I Can't Make You Love Me" van Nashville songwriters Mike Reid en Allen Shamblin zijn dit 5 sterren nummers.

de fraaie koortjes werden wederom verzorgd door o.a. Sweet Pea Atkinson, Sir Harry Bowens, David Lasley (bekend van zijn werk met James Taylor) en Bonnie Raitt zelf.

"Luck of the Draw" is een heerlijk divers album. misschien wel haar beste album uit de 90's. woonde vele jaren geleden een indrukwekkend concert van de inmiddels 76-jarige Bonnie Raitt bij in zaal De Doelen/Rotterdam. haar tourschema 2026 laat tot nu toe alleen concert data zien in Noord-Amerika/Canada. op haar website zijn helaas nog geen Europese data te zien, maar wellicht worden die later nog aangekondigd. zou deze "grande dame" graag nog eens live willen horen/zien.

Album werd geproduceerd door Don Was & Bonnie Raitt
Recorded at Ocean Way Recording, Capitol Studios & Conway Studios, Los Angeles, California

na een 3-tal mindere albums "Green Light", "Nine Lives" en in mindere mate "The Glow" revancheerde Bonnie Raitt zich met dit sterke, evenwichtige "Nick of Time", dat in de States miljoenen stuks verkocht.

11 sterke, toegankelijke songs waaronder 2 van haarzelf, de laid-back funky opener "Nick of Time" en de bluesy afsluiter "The Road's My Middle Name" met een lekker schurende harmonica partij van Kim Wilson van de band The Fabulous Thunderbirds. beide prima songs.

op de blues rock nummers zoals "Thing Called Love" (John Hiatt) en "Real Man" (Jerry Williams)
trekt zij van flink van leer met haar kenmerkende (slide) gitaar spel. op het funky "I Will Not Be Denied" eveneens van Jerry Williams laat zij dat over aan gitarist Johnny Lee Schell. up-tempo nummers zoals ook het rockende, swingende "Love Letter" en de pop reggae? klanken van "Have a Heart" in die categorie vallen. beide nummers van singer/songwriter Bonnie Hayes.

de ballads ontbreken niet met het fraaie "Cry on My Shoulder" (Michael Ruff) met backing vocals van David Crosby en Graham Nash, het melodieuze "Nobody's Girl" van singer/songwriter Larry John McNally die zelf ook een aantal fraaie albums heeft gemaakt, het ietwat gepolijste "Too Soon to Tell" dat iets teveel naar mainstream neigt en wellicht de fraaiste ballad van dit album, het door haar prachtig gezongen intieme "I Ain't Gonna Let You Break My Heart Again" (David Lasley) met uitsluitend piano begeleiding van Herbie Hancock.

behalve de blazerssectie en de fraaie koorzang van Sir Harry Bowens, Arnold McCuller en Sweet Pea Atkinson bevinden zich onder de sessiemuzikanten o.a. Ricky Fataar (drums), James "Hutch" Hutchinson (bass), jazz bassist Chuck Domanico, Scott Thurston/Don Was (keyboards) en de gitaristen Michael Landau en Johnny Lee Schell.

een uitstekend, coherent album na een aantal wat mindere albums die aan "Nick of Time" vooraf gingen.

Album werd geproduceerd door Don Was

het zesde album van Bonnie Raitt werd haar doorbraak op de Amerikaanse thuismarkt. mede dankzij de up-tempo rockende hitsingle "Runaway" (Shannon/Crook), waarmee Del Shannon eerder in 1961 een internationale hit scoorde, bezorgde dit album haar een nieuw publiek.

minder roots en blues dan op haar albums van de begin 70's laat "Sweet Forgiveness" net als de voorganger "Home Plate" meer volwassen pop rock horen met blues, folk en lichte funk/soul invloeden.

10 sterke covers met een 5-tal ballads, waarvan met name de klein gehouden, akoestische, folky versies van "Louise" (Paul Siebel) en "Home" (Karla Bonoff) met harmoniezang van J.D. Souther indruk maken.

de overige ballads "Two Lives" (Mark Jordan), "My Opening Farewell" (Jackson Browne) en de piano ballad "Takin' My Time" (Bill Payne) dat eerder op het gelijknamige Little Feat debuut album verscheen, worden wat steviger uitgevoerd en doen er nauwelijks voor onder.

de funky, soulvolle opener "About To Make Me Leave Home" (Earl Randall), "Gamblin Man" in dit geval geen ballad van singer/songwriter Eric Kaz en het bekende "Three Time Loser" een nummer van r&b/soulzanger Don Covay zijn stevige pop (blues) rock nummers met fraai gitaarspel van Bonnie Raitt en Will McFarlane.

"Sweet Forgiveness" is haar zoveelste topper uit de 70's, waaraan o.a. Fred Tackett (acoustic guitar), Bill Payne (synthesizer, organ, piano) en David Grisman (mandocello) meewerkten. Michael McDonald en Rosemary Butler verzorgden de backing vocals op een 4-tal nummers waaronder "Runaway".

haar vaste band bestond destijds uit Will McFarlane (electric & slide guitar), Jef Labes (keyboards) bekend van zijn werk met Van Morrison, Dennis Whitted (drums) en Freebo (fretless bass, guitar).

Album werd geproduceerd door Paul A. Rothchild
Recorded in 1976-77 at Sunset Sound Recorders, Los Angeles, California

Bonnie Raitt: vocals, slide guitar, acoustic guitar on "Louise" & "Home", electric guitar on "My Opening Farewell"

het vijfde solo album van de onvolprezen Bonnie Raitt bevat net als de voorganger "Streetlights" wederom uitsluitend covers. haar blues/roots zijn nauwelijks meer aanwezig op "Home Plate" en hebben plaats gemaakt voor meer op r&b gebaseerde pop rock met een vleugje blues, folk en soul.

"Home Plate" heeft net als "Streetlights" een wat vollere productie dan haar magnum opus "Give It Up".
zij schittert met haar zang op de ballads "Run Like a Thief" (John David Souther) met een harmonica partij van John Sebastian en "I'm Blowin Away" (Eric Kaz) met background vocals van Emmylou Harris, Jackson Browne en J. D. Souther. een nummer dat later ook door Linda Ronstadt werd gecoverd op haar album "Living in the USA". "My First Night Alone With You" (Kim Vassey) is een wat mindere ballad.

de Allen Toussaint klassieker "What Do You Want the Girl To Do" gecoverd door Boz Scaggs op diens album "Silk Degrees" (1976) werd op dit album getransformeerd in "What Do You Want the Boy To Do", een fraaie r&b versie die eer doet aan het origineel. die r&b/pop sound valt eveneens te horen op "Good Enough" (John & Johanna Hall) en het pittig rockende "Sugar Mama" (Delbert McClinton/Glen Clark) met een heerlijke slide gitaar partij van haarzelf. de koortjes op de meeste nummers zijn van Venetta Fields, Robbie Montgomery en Maxayn Lewis veelal ondersteund door een blazerssectie met o.a. Jim Gordon en George Bohanon.

de prachtige melodie van het mid-tempo "Fool Yourself" (Fred Tackett) dat eerder op het Little Feat album "Dixie Chicken" (1973) verscheen en de folky afsluiter "Sweet and Shiny Eyes" (Nan O'Byrne) met een fraai koor met o.a. Tom Waits zorgen voor een fijne balans op dit gevarieerde album.

haar connectie met het bevriende Little Feat is ook op dit album aanwezig met behalve "Fool Yourself" eveneens een nummer van Bill Payne/Fran Tate, het soulvolle "Pleasin' Each Other". verrassend is de aanwezigheid van de Engelse gitarist/zanger/songwriter Terry Reid als onderdeel van de background vocals op "Fool Yourself" (met Jackson Browne en Rosemary Butler) en "Run Like a Thief" (met eveneens JB en RB plus J.D. Souther). de man die ooit op de nominatie stond leadzanger te worden van de band Led Zeppelin, maar dat terzijde.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. John Hall/Will McFarlane (electric guitar), Fred Tackett (acoustic & 12 string guitars), Bill Payne (keyboards, accordion), Gary Mallaber/Dennis Whitted (drums), Jeff Porcaro (percussion) en oudgediende Freebo (fretless bass, guitarron & tuba).

Album werd geproduceerd door Paul Rothchild
Recorded at Elektra Sound Recorders, Los Angeles, California

op dit vierde album valt nog de tot dan toe van haar vertrouwde mix van ballads, blues, rock en r&b te horen. ervaar het zelf niet als mainstream pop of een MOR plaat, hoewel de productie met hier en daar wat strijkers arrangementen wel iets gepolijster is dan de voorgangers.

op "Streetlights" staan 9 covers en een nummer van producer Jerry Ragovoy die "Ain't Nobody Home" speciaal voor dit album schreef. de ballad liefhebber komt aan haar/zijn trekken met het gouden trio "That Song About the Midway" een folky versie dat n.m.m. het origineel van Joni Mitchell overtreft, "Rainy Day Man" (James Taylor) en "Angel From Montgomery" (John Prine) dat live uitgroeide tot een publieksfavoriet.

ook de ballad "Everything That Touches You" van Michael Kamen, bekend van zijn orkestrale arrangementen op een aantal Pink Floyd albums is fraai.

de meer up-tempo nummers "I Got Plenty", "Takin' My Time" (Bill Payne) en "You Got to Be Ready for Love" zorgen voor een fijne balans, samen met de r&b van "What Is Success" een nummer van New Orleans legende Allen Toussaint en "Ain't Nobody Home" dat hier naadloos op aansluit. het soulvolle "Got You On My Mind" met een fraai dameskoortje valt ook in die categorie.

op haar latere albums uit de 70's en 80's zou haar muziek inderdaad wat meer richting mainstream gaan. dat mainstream gehalte valt op "Streetlights" nog wel mee.

opgegroeid met muziek in de 70's en wellicht ook ingegeven door nostalgie reken ik "Streetlights" samen met de voorgangers "Give It Up" en "Takin My Time" tot haar klassiekers.

Album werd geproduceerd door Jerry Ragovoy
Recorded at The Hit Factory, New York

deelcitaat uit de liner notes:

"The daughter of Broadway singer John Raitt, Bonnie first began singing and playing guitar at age 12. Her natural affinity for the blues brought her a loyal local following on the Radcliffe campus where she attended college for two years before leaving to pursue music full-time. During the late 60's she gained national attention as an opening act for such blues masters as Howlin' Wolf and Mississippi Fred McDowell, as well as her mentor Sippie Wallace"

waar de sterke voorganger "Give It Up" een 3-tal Bonnie Raitt originals bevatte, bestaat dit derde album uitsluitend uit covers.

een heerlijk gevarieerd album met een flink aantal prachtige ballads "I Gave My Love a Candle" (Joel Zoss), "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) dat Linda Ronstadt later ook zou coveren, "I Feel the Same" (Chris Smither), "I Thought I Was a Child" (Jackson Browne) nummers van destijds "hedendaagse" singer/songwriters van wie zij al eerder nummers coverde op "Give It Up" en het eerste nummer dat zij van Randy Newman zou coveren, het prachtige "Guilty".

deze ballads worden afgewisseld met het ritmische, funky "You've Been In Love Too Long" (Ivy Jo Hunter) met een fraai koortje, de vrolijke ragtime/doo wop klanken van "Let Me In" (misschien moet je er gewoon voor in de stemming zijn spinout), de slow blues van "Everybody's Cryin' Mercy" (Mose Allison) met o.a. Taj Mahal op harmonica, de uitbundige calypso van "Wah She Go Do" met medewerking van Van Dyke Parks, een nummer dat naadloos aansluit op diens album "Discover America" (1972) en de up-tempo folk/blues van "Write Me a Few Lines/Kokomo Blues" dat vermoedelijk een hommage is aan de in 1972 overleden bluesman Fred McDowell aan wie zij het album "Give It Up" opdroeg.

zoals hierboven al genoemd speelden behalve o.a. Jim Keltner/Earl Palmer (drums), Freebo (fretless bass), Milt Holland (percussion) van de band Little Feat Paul Barrere, Sam Clayton, Bill Payne en Lowell George mee. van de laatste is zijn karakteristieke elektrische slide gitaar spel te horen op "I Feel the Same" en "Guilty".

"Takin My Time" is net als "Give It Up" wederom een topper binnen haar indrukwekkende oeuvre. de vraag is of de inmiddels 76-jarige Bonnie Raitt ooit nog in Europa of Nederland zal optreden. haar tourschema voor 2026 maakt alleen melding van een Noord-Amerikaanse/Canadese tour.

Album werd geproduceerd door John Hall
Recorded at Sunset Sound, Hollywood, California

de opvolger van haar wat wisselvallige gelijknamige debuut is een voltreffer. door een betere songkeuze maar vooral ook een betere productie klinkt deze een stuk volwassener dan het debuut.

de blues roots sound van het debuut is wat minder prominent aanwezig en maakt plaats voor een wat gevarieerder geluid (blues/folk/rock/r&b). een aantal prachtige ballads met het door haarzelf geschreven "Nothing Seems to Matter", "If You Gotta Make a Fool of Somebody" (Rudy Clarke), het folky "Too Long at the Fair" en de sterke afsluiter "Love Has No Pride" van singer/songwriter Eric Kaz.

op het intro van de up-tempo opener "Give It Up" eveneens een Bonnie Raitt original geeft zij meteen haar visitekaartje af met het geweldige slide gitaar spel. verder sterke covers van de onvolprezen Chris Smither de fraaie blues van "Love Me Like a Man" en een lekkere up-tempo uitvoering van "Under the Falling Sky" (Jackson Browne).

haar derde eigen nummer op dit album "You Told Me Baby" beklijft iets minder, maar het album als geheel reken ik tot 1 van haar beste. Top 5 materiaal binnen haar indrukwekkende oeuvre.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich behalve oude bekende Freebo (fretless bass, tuba) o.a. leden van de Paul Butterfield Blues Band, de Edison Electric Band, de Fabulous Rhinestones en John Hall en Wells Kelly, beide lid van de destijds net opgerichte band Orleans. ook de Engelse bassist Dave Holland bekend van zijn werk in de 60's met Miles Davis speelde mee op deze klassieker.

Album werd geproduceerd door Michael Cuscuna
Recorded June, 1972 at Bearsville Recording Studios, Bearsville, New York

om dit album in de tijdgeest van de begin 70's te plaatsen "This album is dedicated to the people of North Vietnam and the loving memory of a dear friend, Fred McDowell"

wederom een fraai gospel album van The Sojourners 3 Amerikaanse "expats" die zich in Vancouver, Canada vestigden en samen werden gebracht door de Canadese blues singer/songwriter Jim Byrnes.

op dit album staan een 4-tal traditionals (nummers 2,3,4 en 11) en voor de rest covers o.a. het veel gecoverde "Nobody Can Turn Me Around" van de gospel artiest/pianist Ernest Franklin, "Death Don't Have No Mercy" van bluesman Reverend Gary Davis, "Lead Me Guide Me" van de gospel songwriter/zangeres Doris May Akers en een verrassende cover van "The Neighborhood" (Los Lobos).

de muziek is een mix van blues, doo wop en r&b met voortreffelijke zang van The Sojourners (letterlijk vertaald: reizigers; iemand die tijdelijk ergens verblijft dat niet zijn thuis is), waarbij in de muzikale omlijsting een glansrol is weggelegd voor de Canadese snarenvirtuoos Steve Dawson.

aan de hierboven door Ronald5150 vermelde 3 favoriete nummers die het e.e.a. over dit album eerder prima heeft verwoord, zou ik de ingetogen traditional "Brother Moses Smoke the Water" en de uitbundige afsluiter "By and By" eveneens een traditional willen toevoegen.

frappant detail is het bedankje in de liner notes aan de Nederlandse roots rock band The Shiner Twins voor het aanbrengen van de song "Great Day" dat verscheen op hun album "Four Souls - One Heart" (2011).

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Factory, Vancouver, BC & The Henhouse, Vancouver

het debuutalbum van de inmiddels 76-jarige Bonnie Raitt verscheen 54 jaar geleden. over haar achtergrond en de ontstaansgeschiedenis is hierboven al het e.e.a. gepost.

op dit debuut een mix van blues, pop en r&b met de blues als hoofdmoot wordt zij begeleid door een aantal gastmuzikanten o.a. de legendarische bassist Freebo en een bar band uit Minneapolis genaamd The Bumblebees. bluesmannen Junior Wells (harmonica) en A.C. Reed (tenor sax) reden vanuit Chicago naar Lake Minnetoka, 30 mijl ten westen van Minneapolis "to see if I really was going to do this after all" en leverden eveneens bijdragen.

2 eigen nummers van Bonnie Raitt, de ballad "Thank You" en "Finest Loving Man" waarvan de laatste tot de hoogtepunten behoort plus voor de rest covers van minder bekende "blues classics", waaronder 2 covers van de door haar bewonderde Sippie Wallace "Mighty Tight Woman" en het fraaie "Women Be Wise" en het heerlijke up-tempo "Walking Blues" (Robert Johnson).

hoewel de remastered cd-versie (2001) een stuk beter klinkt dan de originele vinyl versie die ik ooit had, zit de wat rammelende op een aantal nummers te volle productie deze een beetje in de weg. de Stephen Stills cover "Bluebird" verzuipt hier enigszins in, een nummer afkomstig van het album "Buffalo Springfield Again" (1967). ook "Big Road" (Tommy Johnson) met bassist Freebo op tuba en "Danger Heartbreak Dead Ahead" eerder in 1965 een hit voor het soul pop dameskwartet The Marvelettes komen hierdoor minder goed uit de verf.

daar waar dat niet het geval is, zoals op de ballads "Any Day Woman" (Paul Siebel), "Since I Fell For You" (Bud Johnson) met een fraaie sax solo van A.C. Reed en de piano ballad "Women Be Wise" komt dit het luisterplezier ten goede.

dit debuut is een prima staalkaart van haar kunnen op zang, akoestische en slide gitaar, maar haar beste werk zou nog volgen.

Album werd geproduceerd door Willie Murphy
Recorded at Sweet Jane Ltd. Studios, Minneapolis, August, 1971

"One Night" is een re-issue van het gelijknamige live album uit 1982 met opnames van een 2-tal concerten die Greg Brown gaf in Coffeehouse Extempore in Minneapolis op 8 en 9 oktober 1982. dat vinyl album werd een collector's item en is op deze re-issue uitgebreid met een 5-tal nummers "outtakes" (7,8,9,11 en 17) van dezelfde concerten "only excluded from the original release perhaps because of the time limitations of the vinyl LP format".

chronologisch valt dit album van de destijds 33-jarige Greg Brown tussen zijn 2e studio album "Iowa Waltz" (1981) en "In The Dark With You" (1985).

alle zelfgeschreven fraaie folk/blues liedjes gezongen met zijn destijds nog jong klinkende, zuivere stem die op zijn latere albums wat donkerder en gruiziger werd. de 2 intro's zijn gelukkig eenvoudig te skippen.

dit album bevat een aantal van zijn "early classics" zoals "Ella Mae" en "Dream On" en verder merendeels voor die tijd nieuwe songs. alle solo uitgevoerd waarop Greg Brown te horen valt op zang, akoestische gitaar en harmonica.

deelcitaat uit de liner notes:

"The "Extemp" was one of the great institutions during the Dark Ages of Folk, that period between the 1960s Folk Scare and the 1980s resurgence of singer/songwriters and roots music, when good performing venues in America were few and far between. Many folk legends (now long gone) graced its stages and it was a nurturing environment for many of today's major artists then just beginning to make their way.

Among the latter was a tall, bearded and lanky young man who would periodically come up from Iowa City to share his stunningly original songs. Today, of course, we know Greg as one of the paramount singer/songwriters in America, but back then, an Extemp regular could recline in the warm and casual darkness of the old listening room and hear a song like "Canned Goods" or "Early" for the very first time. Magic. It was the only word for it. With the re-issue of this remarkable recording, you get to share in that magic, too. "One Night" captures a young Greg Brown at a very vibrant stage of his creative development"

nog steeds het beluisteren waard maar "Milk of the Moon" voelt als 1 van de mindere albums van de veteraan singer/songwriter Greg Brown. gitarist/producer "Bo" Ramsey die op veel van zijn eerdere albums bijdroeg was ten tijde van dit album druk met zijn werk voor Lucinda Williams. zijn bijdragen op dit album worden gemist.

het folky met banjo gespeelde "Lull It By" is een fraaie opener. van de up-tempo nummers steekt "A Little Excited" er boven uit. het bluesy "Let Me Be Your Gigolo" beklijft een stuk minder wat helaas voor meerdere nummers op dit wisselvallige album opgaat. het met "distorted voice" gezongen "The Moon Is Nearly Full" is een mispeer. "Ashamed of Our Love" is dan weer een fraaie ballad met een prachtig invallende accordeon.

de folk ballad "Smell of Coffee" en het mid-tempo bluesy "Steady Love" met harmoniezang van singer/songwriter Karen Savoca bevallen een stuk beter. de 3 beste "klein gehouden" nummers worden voor het laatst bewaard, het prachtige, ingetogen "Telling Stories", "Never So Far" en wellicht de mooiste ballad van dit album "Oh You" met fraaie slide gitaar accenten.

Album werd geproduceerd door Greg Brown, Pete Heitzman & Karen Savoca
Recorded at Alcove Sound, Oneida, New York

Greg Brown: acoustic guitar, vocal, baritone guitar
Pete Heitzman: electric & slide guitar, baritone guitar
Karen Savoca: backing vocals, percussion, clavinet
Tom "T-Bone" Wolk: electric & upright bass, accordion, organ
Jimmy Johns: drums

het 2e album van het Canadese gospel trio "The Sojourners". verwacht geen volle, rijke gospel a la The Edwin Hawkins Singers maar qua instrumentatie klein gehouden, ingetogen gospel gebaseerd op blues en soul. 11 sterke liedjes geweldig gezongen door dit trio.

op dit album staan 6 public domain (muziek vrij van auteursrechten) liedjes o.a. het veel gecoverde "Farther Along" en 5 covers/nummers van anderen, waaronder 2 (nummers 5 en 9) van de Amerikaanse blues/gospelmuzikant Thomas A. Dorsey en de Curtis Mayfield klassieker "People Get Ready".

soms folky "Have a Little Talk with Jesus" met een heerlijke slide gitaar party van meestergitarist Steve Dawson, een enkele keer gaat het tempo iets omhoog zoals in het bluesy "Satisfied with Jesus" of volgt er een a-capella gezongen lied "Clean Up" met hand claps, alle voorzien van hun onberispelijke zang.

"Eyes on the Prize" werd eveneens gecoverd door Mavis Staples op haar album "We'll Never Turn Back".

Favoriete tracks "Run On", "Old Ship of Zion" en de heerlijke melodie van "Walking Up the King's Highway".

Album werd geproduceerd door Steve Dawson
Recorded at The Henhouse, Vancouver, Canada

All vocals by The Sojourners: Marcus Mosely, Will Sanders & Ron Small
Jim Byrnes guest vocalist on tracks 2 & 4

The Band:
Steve Dawson: guitars, ukulele, percussion
Keith Lowe: double bass
Geoff Hicks: drums

"The photo on the CD cover was taken in Christ Church Anglican Cathedral Vancouver BC, the home of Vancouver's Good Noise Gospel Choir and a place where we have performed in concerts and services. We acknowledge with gratitude the support of the Cathedral community for our music"

"Covenant" is een bijzonder sterk album van de inmiddels 76-jarige uit Iowa afkomstige singer/songwriter Greg Brown met 11 zelf geschreven americana (folk/blues) songs van grote klasse zonder een enkel zwak nummer. sterke verhalende, melodieuze liedjes waarbij een glansrol is weggelegd voor het schitterende gitaarspel van Bo Ramsey.

de laid back opener "Cept You & Me Babe" is meteen een voltreffer gevolgd door de fraaie melodie van "Rexroth's Daughter". "Real Good Friend" doet sterk aan de sound van J.J. Cale denken.

de spaarzaam geinstrumenteerde nummers "Waiting on You" en "Lullaby zijn een 2-tal folk pareltjes.
de mid-tempo bluesy nummers "Blues Go Walking" en "Living in a Prayer", het licht rockende "Dream City", de honky tonk van "Walkin Daddy" en de slow blues van de afsluiter "Pretty One More Time" zorgen voor een fijne balans op dit gevarieerde, evenwichtige album.

teveel hoogtepunten om hier op te noemen, maar de prachtmelodie van het hierboven vermelde "Blue Car" dat niet had misstaan op een Bruce Springsteen album, hoort hier zeker bij.

"Covenant" is vermoedelijk 1 van zijn beste albums. een "must hear/must have" voor de liefhebber van americana.

Album werd geproduceerd door Bo Ramsey
Recorded at Pachyderm Studio, Cannon Falls, Minnesota

Greg Brown: acoustic & electric guitar, lead vocals
Bo Ramsey: electric guitars
Steve Hayes: drums, percussion
Dave Jacques: acoustic & electric bass
Rob Arthur: organ, wurlitzer piano
Eric Heywood: pedal steel

een live opname van een gratis benefiet concert uit augustus 2005 dat in het teken stond van een goed doel in dit geval de strijd voor waterbehoud "The Yellow Dog Watershed Preserve". de niet bepaald smakelijk uitziende hoes staat in het teken van de waterkwaliteit. bij de liner notes staat vermeld "by purchasing this here, you are helping to protect pure waters".

op dit album staat een mix van een aantal songs van zijn eerdere albums, zoals "Dream Cafe" en "Laughing River" van het album "Dream Cafe" (1992), een 3-tal niet eerder uitgegeven nummers (4,6 en 7) plus 2 nummers "Cold+Dark+Wet" en "Conesville Slough" van het destijds nog te verschijnen album "The Evening Call" (2006).

de folky/blues nummers worden op de eerste 8 nummers door Greg Brown uitgevoerd met zijn zang en spel op akoestische gitaar, waarbij "Canned Goods" er uit springt. op de laatste 2 nummers wordt hij bijgestaan door een 3-tal gastmuzikanten op o.a. pedal steel, zoals te horen valt op het fraaie "Laughing River".

niet alle nummers overtuigen, zoals het met "spoken words" gezongen "All of Those Things". de intro's bij een aantal daarvan zijn gelukkig kort gehouden en niet al te storend.

Album werd geproduceerd door Eartwork Music
Recorded at Peterson Auditorium, Ishpeming, Michigan
All songs written by Greg Brown (except 11)

citaat uit de liner notes:

"Water is key, and we're here together in the midst of a global crisis. Fortunately, in the Old Upper Peninsula, the good citizens and their groups have risen up against the threat of chemical contamination from large-scale metallic sulfide mining initiatives. Still, the multinational mining corporations know what they want and they already have a whole lot of it: money. They've launched unfounded lawsuits aimed to drain the little Yellow Dog Preserve's legal budget"

er wordt wel beweerd dat dit vierde album veel outtakes zou bevatten van het magistrale, gelijknamige "Joan Armatrading" album. het valt niet uit te sluiten, want de kwaliteit van haar liedjes is op dit album wel wat minder dan die van de voorganger.

stilistisch sluit het album er bij aan met rock/pop muziek met voornamelijk funky en in mindere mate jazz pop accenten. mijn voorkeur gaat naar de ballads. het breekbare, akoestische "folky" door haar zelf solo gespeelde "Woncha Come On Home", "Warm Love", "Peace of Mind" maar bovenal de prachtmelodie van "Willow" een ballad van ongekende schoonheid. een eersteklas "tearjerker" dat een meezinger werd tijdens haar live concerten.

voor het overige merendeels iets meer funky up-mid tempo nummers zoals het titelnummer, "Never Is Too Late", "Opportunity" met het fraaie slide gitaar spel van Jerry Donahue, "Mama Mercy" met een sax solo van Mel Collins en de spetterende, swingende afsluiter "Kissin' and a Huggin" waarop hij dat kunstje herhaalt.

het eveneens up-tempo ietwat jazzy "Get in the Sun" is het enige nummer dat iets minder bekoort op dit verder consistente album.

er speelden wederom een flink aantal klasbakken van muzikanten mee o.a. de Welshman Henry Spinetti (drums) bekend van zijn werk met Eric Clapton, drummer David Kemper die vele jaren lid was van de Jerry Garcia Band en een aantal jaren meespeelde met de Nederlandse band Focus, Bryan Garofolo (bass), Jerry Donahue (acoustic, electric & slide guitar), John "Rabbit" Bundrick (organ) en Georgie Fame (Rhodes organ).

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at the Olympic Studios, London, UK

stem geplaatst

zoals hierboven al opgemerkt was het kennelijk de bedoeling om Linda Ronstadt een come-back te bezorgen. dat is goed gelukt met dit album dat een "million seller" werd, met o.a. 4 Jimmy Webb covers (1,6,8 en 10), 3 Karla Bonoff covers (3,7 en 12) en een 2-tal Paul Carrack (co-written) covers waaronder het bekende "I Need You".

de perfect gearrangeerde en geproduceerde pop rock/soft rock muziek zal debet zijn aan de goede verkopen, maar de liefhebber van haar country rock albums uit de 70's zal op dit album bedrogen uitkomen.

deels eens met wat gaucho hierboven schrijft over dit album maar verder "agree to disagree". de songkeuze en de uitvoering daarvan vind ik juist niet zo sterk. van de veelgeprezen songwriter Jimmy Webb steekt de ballad "Adios" er boven uit, maar zijn overige composities zoals "Still Within the Sound of My Voice" en "I Keep It Hid" stellen teleur. hetzelfde ervaar ik met de gekunstelde, gepolijste pop rock van een aantal up-tempo nummers, zoals "Trouble Again" en "So Right, So Wrong" met een weliswaar mooi koor, die mede door de wanstaltig klinkende drums en "over the top" strijkers arrangementen niet willen beklijven.

van de 4 duetten met het stemkanon Aaron Neville (the singing nightingale) werd het bekende "Don't Know Much" een enorme hit. het zijn mooie duetten/melodieen maar persoonlijk voel ik er als luisteraar niets bij.

het origineel van "When Something Is Wrong with My Baby" een soul ballad van Isaac Hayes/David Porter in 1967 een hit voor het soul duo Sam & Dave doet dat wel. zoals ook de meer ingetogen versie van Bonnie Raitt van de fraaie ballad "Cry Like a Rainstorm" (Eric Kaz) op haar album "Takin My Time" wel emoties oproept.

waar ik haar 3 consistent in dezelfde stijl gespeelde crooners albums, zoals bij voorbeeld "For Sentimental Reasons" wel kon waarderen, ervaar ik dit album als 1 van haar minste.

blijft over de geweldige zang van Linda Ronstadt en de fraaie bijdragen van de gitaristen Andrew Gold, Dean Parks en Mike Landau.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at Skywalker Ranch, Marin County & Oceanway Studios, Los Angeles, California

het derde album van singer/songwriter Joan Armatrading. wat mij betreft haar magnum opus. een album waarop alles klopt met 10 ijzersterke eigen composities, prachtig muzikaal omlijst in een geweldige productie van Glyn Johns. folk/pop rock met hier en daar lichte funky en jazzy accenten lijkt mij een juiste omschrijving van de muziek op dit album.

meteen kippenvel bij de mid-tempo opener "Down to Zero" met een door merg en been gaande tekst. een pracht melodie met een sterk intro met akoestische gitaar en piano waarna de ritme sectie invalt, maar ook de bloedmooie, intens gezongen ballads "Love and Affection" met een sax solo van Jimmy Jewell, het breekbare, intieme "Save Me" en de sterke melodie van "Somebody Who Loves You" met mandoline spel van de onvolprezen Bryn Haworth zijn tranentrekkers van de eerste orde. dezelfde Bryn Haworth draagt mede het licht funky "Like Fire" met zijn slide gitaar partij.

het eveneens funky ritmische "Join the Boys", het up-tempo "Water with the Wine", het uitbundige "People" met koortje, de lichte jazzy accenten van "Help Yourself" en de afsluiter "Tall in the Saddle" met een geweldige gitaar solo van Jerry Donahue dat lekker swingend eindigt zorgen voor een fijne afwisseling.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder o.a. Jerry Donahue (electric & acoustic guitars) en Dave Mattacks (drums) beide bekend van hun werk met Fairport Convention, Dave Markee (bass), Peter Wood (piano, organ) en drummer Kenney Jones (Small Faces, Faces, Who).

om een open deur in te trappen. een tijdloze klassieker. veel beter zou het niet worden, hoewel de opvolger "Show Some Emotion" dicht in de buurt komt.

vroeger met een muzikaal vriendenclubje gekluisterd aan de t.v. tijdens de befaamde "Rockpalast" nachten genoten van haar live optredens, maar dat terzijde.

Album werd opgenomen in de Olympic Studios, London, VK

deze EP is een tussendoortje van de aan Los Lobos verwante eveneens uit L.A. afkomstige The Blazers.

de studio tracks 1 en 7 zijn afkomstig van het album "East Side Soul" (1995). de live tracks "Sink or Swim", "Tiburon, Tiburon" en "Short Fuse" verschenen eerder op het studio album "Short Fuse" (1994), zoals
"Going Up the Country" en "Brother" eerder verschenen op het studio album "East Side Soul" (1995).

de weergaloze studio cover van de Canned Heat klassieker "Going Up the Country" (Alan Wilson) evenaart het origineel. de wat rommelige live versie spreekt iets minder aan.

vuig gespeelde Chicano rock (Amerikaans/Mexicaanse rock 'n roll) met 2 eigen nummers "Brother" en "Short Fuse" van de oprichters van de band Manuel Gonzales en Ruben Guaderrama.

"Brother" is een rustpuntje. het Spaanstalig gezongen "Cumbia del Sol" een fraaie cover van een nummer van de Colombiaanse zanger Hector Quintero is samen met "Going Up the Country" favoriet.

"Living in the USA" werd 1 van haar best verkochte albums. liefst 5 (1,3,4,7 en 10) van de 10 nummers verschenen als single. een album waarop de country rock van haar eerdere albums ver te zoeken is.

het pittig rockende "Back in the USA" (Chuck Berry) dat overigens niet a la Chuck Berry rockt, kan als een eerbetoon aan de man worden beschouwd. niet haar beste cover dat gevolgd wordt door de matige American classic "When I Grow Too Old to Dream" (Sigmund Romberg/Oscar Hammerstein) een spaarzaam geinstrumenteerde piano ballad, een nummer uit 1934 dat eerder in 1961 door Doris Day werd gecoverd. wat mij betreft een vreemde eend in de bijt.

het aanstekelijke "Just One Look" in 1963 een top 10 hit voor r&b/soul zangeres Doris Troy die dit nummer mede schreef behoort samen met de mid-tempo covers van "All That You Dream" (Paul Barrere/Billy Payne) en "Mohammed's Radio" (Warren Zevon) tot de sterkhouders.

van de andere ballads "Alison" (Elvis Costello), "White Rhythm & Blues" (J.D. Souther) en "Blowing Away" steekt de laatste er boven uit. een nummer van singer/songwriter Eric Kaz eveneens gecoverd door Bonnie Raitt op haar album "Home Plate" (1975).

de iets te gladde, gepolijste covers van "Ooh Baby Baby" (Smokey Robinson) en de Elvis Presley klassieker "Love Me Tender" hoe goed gezongen ook ervaar ik samen met track 2 persoonlijk als missers.

op dit album speelden veel bekende namen uit de Linda Ronstadt entourage mee, o.a. Peter Asher, Kenny Edwards, Russ Kunkel, Don Grolnick en de vermaarde gitaristen Dan Dugmore en Waddy Wachtel. saxofonist (wijlen) David Sanborn is te horen op "Alison" en "Ooh Ooh Baby".

ergens tussen de 2,5 en 4,5 sterren zoals hierboven vermeld lijkt 3,5 sterren mij een terechte score voor dit album dat geen hoogvlieger is binnen haar oeuvre.

Album werd geproduceerd door Peter Asher
Recorded at The Sound Factory, Los Angeles, California

The Blazers werden ooit opgericht door 2 studenten van de "East L.A. High School" namelijk Manuel Gonzalez en Ruben Guaderrama. zij deelden hun passie voor muziek en met name Fender Telecasters. "However, it was due to an earthquake that their school was closed for the day providing them with a perfect opportunity to get together for the first time and as Manuel recalls "to make some noise".

na de 2 eerder door Cesar Rosas van Los Lobos geproduceerde albums is die "noise" goed terug te horen op dit derde album. een mix van o.a. blues, r&b, rock 'n roll en Tex Mex ook wel Chicano rock (Mexicaans/Amerikaanse rock 'n roll) genoemd.

op dit album staan 6 eigen nummers van de band plus een 4-tal tamelijk obscure covers. het aanstekelijke "Just for You" is een prima up-tempo opener met de orgel riedeltjes a la Augie Meyers dat herinneringen oproept aan de muziek van Doug Sahm.

energieke, vuig gespeelde rockers zoals "Nobody Told Me", "Watcha Gonna Do" en "I'm Movin" worden afgewisseld met 2 aanstekelijke Spaanstalige nummers "Las Clases del Cha Cha Cha" en "Tabaco Mascao". op de wat rustigere nummers "When You Call", "Then You Left" en de fraaie ballad "Somebody Please" een obscure cover van The Vanguards (een band uit Florida) wordt wat gas terug genomen.

de up-tempo r&b van "Oh Baby" met een vuige harmonica partij had niet misstaan op een Delbert McClinton album.

de band nu nog bestaande uit Ruben Guaderrama en Raul Medrano werd op dit album aangevuld met o.a. Lee Thornburg en Greg Smith (van de Tower of Power horns), John Logan (harmonica), Jesus Cuevas (accordion), Skip Edwards (Hammond & vox organs) en Pete Anderson (slide guitar).

"Just for You" doet zeker niet onder voor een aantal van de latere soms wat mindere Los Lobos albums.
een aanrader vooral voor de liefhebbers van de meer rockende kant van die band.

Album werd geproduceerd door Pete Anderson
Recorded at Mad Dog Studios, Burbank, California

Manuel Gonzalez: vocals, electric & acoustic guitars, slide guitar
Ruben Guaderrama: vocals, electric & acoustic guitars, high string guitars, baritone guitar, tres
Lee Stuart: vocals, electric bass, three string bass
Raul Medrano: drums, vocals

ben niet zo'n liefhebber van de pop rock of soft rock richting die Linda Ronstadt vanaf de 80's insloeg, maar dit merendeels "laid back" album valt na meerdere luisterbeurten alsnog alleszins mee.

van de covers steken "When We Ran" en "Icy Blue Heart beide nummers van John Hiatt en "If I Should Fall Behind" (Bruce Springsteen) er boven uit met als goede tweeden de ballad "Cry 'Til My Tears Run Dry" (Pomus, Shuman, Fagin), "Heartbreak Kind" (Paul Kennerley) het enige nummer dat nog iets weg heeft van haar vroegere country-rock sound en de mooie melodie van de afsluitende ballad "Dreams of the San Joaquin". de Dylan cover is fraai maar doet ook naar het origineel verlangen.

"Give Me a Reason" een nummer van de Jamaicaanse zangeres Marion Hall en de ballads "I Go to Pieces" en "Damage" met background vocals van de 3 Venice broers (Michael, Mark en Kip Lennon) beide nummers van Waddy Wachtel beklijven niet.

oudgediende Bernie Leadon droeg aan dit album bij op akoestisch/elektrische gitaar en mandocello en fraaie harmony vocals op "Heartbreak Kind" en "Icy Blue Heart".

onder de sessiemuzikanten bevinden zich verder Mike Campbell, Howie Epstein en Benmont Tench (alle 3 van Tom Petty & The Heartbreakers), Bob Glaub, Russ Kunkel, Ethan Johns, Waddy Wachtel, Dean Parks en Andy Fairweather Low.

geen topper binnen haar oeuvre maar zoals hierboven eerder vermeld een degelijk album met een aantal uitschieters en een aantal mindere nummers. van haar albums uit de 90's is het album "Feels Like Home" (1995) mijn persoonlijke favoriet.

na het geweldige "Canciones De Mi Padre" (1987) en het iets mindere "Mas Canciones" (1991) werd dit het derde Spaanstalige album van Linda Ronstadt. waar op de eerste 2 albums de nadruk op Mexicaanse muziek lag, bevat "Frenesi" voornamelijk Latijns-Amerikaanse muziek in de genres latin, mambo en salsa aangevuld met big band muziek.

de nummers zijn afkomstig van diverse Porto Ricaanse en Mexicaanse componisten, zoals "Piel Canela" van de Porto Ricaanse zanger Bobby Capo, "Verdad Amarga" van de Mexicaanse pianiste Consuela Velazquez, die o.a. het bekende, veel gecoverde "Besame Mucho" schreef.

de romantische ballad "Quiereme Mucho" bekend van de hit versie van Julio Iglesias is in het laag gespeelde tempo overigens niet direct herkenbaar.

de muzikale begeleiding van de big band (The Ray Santos Orchestra) van de Porto Ricaanse bandleider Ray Santos en het Skywalker Symphony Orchestra is feilloos, maar persoonlijk mis ik op "Frenesi" de meer roots georiënteerde klanken van de 2 "Mexicaanse" albums.

perfecte lounge muziek voor in de lobby van een al dan niet luxe hotel, maar wellicht dat de Latin liefhebber deze muziek ook graag in de huiskamer of op de salsa dansvloer zal afspelen.

alle Spaanstalige teksten zijn in het hoesje in het Engels vertaald en bijgevoegd. deze zijn voornamelijk op romantiek gebaseerd en niet erg veelzeggend. eigenlijk ervaar ik "Frenesi" ondanks de perfect gearrangeerde/gespeelde muziek met de gepolijste, wat klinisch klinkende productie ook zo.

Album werd geproduceerd door Peter Asher & George Massenburg

het debuutalbum van de inmiddels 75-jarige uit St. Kitts afkomstige Joan Armatrading met 14 door haar gecomponeerde liedjes waarvan er 11 van tekst werden voorzien door haar toenmalige vriendin Pam Nestor.

het was destijds wennen aan haar ietwat donkere, zware stem maar op dit overwegend folky debuut maakte zij direct duidelijk een prima songwriter te zijn. dit album opent sterk met de piano ballad "My Family". andere pareltjes zijn het titelnummer, de fraaie melodie van "It Could Have Been Better" (ondanks de wat overdadige strijkers) en de ontroerende ballad "Gave It a Try".

"Visionary Mountains" werd gecoverd door Manfred Mann's Earth Band. het album eindigt met 2 meer up-tempo liedjes "Mean Old Man" met blazerssectie en het ritmische funky "All the King's Gardens".

op dit album speelden o.a. mee Henry Spinetti (drums) bekend van zijn werk met Eric Clapton en Gerry Rafferty, de Schotse gitarist/multi-instrumentalist Davey Johnstone van de Elton John band en Gerry Conway (drums) bekend van Pentangle en Fairport Convention.

een veelbelovend debuut maar naar mijn mening geen meesterwerkje. die zouden nog volgen met haar gelijknamige album "Joan Armatrading" (1976) en "Show Some Emotion" (1977).

respect voor de inmiddels ruim 50 jaar in de muziek actieve en in de vergetelheid geraakte Joan Armatrading. haar bloeiperiode lag in de 70's. vanaf het album "What's Inside" (1995) heb ik haar niet meer gevolgd, maar zij bleef gestaag albums uitbrengen. haar laatste album dateert uit 2024 en staat hier op MuMe zonder enig bericht met een klein aantal stemmen.

dit debuut werd geproduceerd door de vermaarde producer Gus Dudgeon

"Skyboat" is het 2e solo album van Mac Gayden. een prima songwriter, goede zanger maar bovenal een excellente gitarist/snarenvirtuoos. de man speelde in de seventies mee op een oneindig aantal albums en was lid van het Nashville sessiemuzikanten collectief Area Code 615 en speelde/schreef songs mee op "Southern Delight" een vergeten semi-klassieker uit 1971 van de band Barefoot Jerry.

op dit album staan 9 eigen nummers waarvan 2 co-written met Nashville songwriter Buzz Cason, met wie hij samen de veel gecoverde klassieker "Everlasting Love" schreef, waarmee de Engelse pop band Love Affair in 1968 een nummer 1 hit scoorde. zijn eigen meer ingehouden funky versie overtreft die versie.

de 2 r&b/soul covers "Don't Look Back" (William Robinson/Ronald White) origineel van Smokey Robinson & the Miracles later ook gecoverd door Mick Jagger en Peter Tosh en "It's All Right" (Curtis Mayfield) weliswaar mooi, soulvol gezongen en goed in het gehoor liggend steken er niet boven uit. ook "Sweet Serenity" en "Waterboy" ervaar ik als "mindere" nummers.

sterkhouders zijn de funky r&b opener "Morning Glory" met zijn herkenbare wah-wah slide gitaarspel, het akoestische met banjo gespeelde "Gettysburg" (recorded outdoors during a thunderstorm), de southern rock klanken van "Southwind" en het folky "Appalachian Fever".

het lange "Diamond Mandala" dat als een ballad begint met door Bergen White gearrangeerde strijkers vliegt qua stijlen alle kanten op en toont wel overeenkomsten met het lange "The Minstrel Is Free At Last" van het opvolgende album "Hymn To The Seeker" maar heeft helaas niet dezelfde kwaliteit.

de bonus track "Sunfall" de b-side van de single "Morning Glory" met jazzy saxofoon accenten is weinig memorabel.

de muziek van Mac Gayden laat zich moeilijk definiëren. een eigenzinnige mix van blues/jazz, r&b/rock/soul en folk/country die mij op "Skyboat" een stuk minder wil bekoren dan op het geweldige "Hymn To The Seeker", dat ik overigens moeilijk uit te leggen als minder wisselvallig ervaar.

Album werd geproduceerd door Mac Gayden en Buzz Cason

ooit bij verschijnen in 1976 op vinyl aangeschaft op advies van een (muzikale) jeugdvriend "hier moet je echt naar luisteren" die in een platenzaak werkte. vanwege de variëteit aan stijlen vond ik het destijds maar een "moeilijk" album, maar het geweldige gitaarwerk van Mac Gayden op dit album maakte meteen indruk.

zoals Tonio hierboven al eerder aangaf vliegt het qua stijlen heen en weer met de instrumentale opener "Rejoice the Dawn", het "funky" lekker in het gehoor liggende "Steppin' Stone", de blue-eyed soul van "Someone Whispered" en "Standing in the Background" nummers die inderdaad aan Boz Scaggs of Hall & Oates doen denken. het funky, swingende "Life Is Just a Pantomime" is eveneens een radiovriendelijk nummer.

daarna volgt een stijlbreuk met de eerdere nummers met het klassiek aandoende folky met banjo gespeelde "Here We Meet Again", het wonderschone, instrumentale "To Our Ancestors" en het deels a-capella gezongen "Colors of the Rainbow" waarop Mac Gayden halverwege met een prachtige slide gitaar partij invalt.

het lange "The Minstrel Is Free at Last" is een meesterwerkje, knap opgebouwd met vele sfeer en tempo wisselingen en verandert na circa 6 minuten in een instrumentaal nummer met fluitspel en orgelklanken en gaat naadloos over in de barok? muziek van het titelnummer "Hymn to the Seeker".

het akoestische klein gehouden "If I Could I'd Set You Free" is een prachtige afsluiter van dit album dat een kleine 50 jaar na verschijnen nog steeds staat als een huis. een album dat in de categorie "vergeten klassieker" valt. dit magnum opus van de man verdient meer aandacht. Tsja....

Mac Gayden R.I.P. 16-04-2025

deelcitaat uit de liner notes (Mick Houghton 2008)

"Both "Skyboat" and "Hymn To The Seeker" defy easy categorization and, ultimately, both albums slipped through the net. Despite their Nashville connections, neither can be classified as country or even country-rock. Mac Gayden simply failed to fall into any of the prevailing genres of the day. As Gayden explains it: "Being from Nashville, people are always surprised to learn that country music was not really an influence. Country music was actually imported into Nashville. The native Nashville musicians have always favoured R&B or alternative styles. Nashville is a river town and, much like Memphis, the dominant influences are blues and soul"

"Mac Gayden's music was always somehow out of time, and out of sync with everyone around him. It's made his music utterly timeless: these recordings sound as fresh, vital and sublimely original as they did thirty years ago and that slide wah guitar sound of his, once heard, never forgotten"

een 2-cd compilatie met alle 4 albums die Linda Ronstadt voor het Capitol label maakte. ooit voor een habbekrats op een beurs aangeschaft vanwege de destijds moeilijk verkrijgbare eerste 2 albums.

disc one
nummers 1 t/m 11 album "Hand Sown, Home Grown" (1969)
12. bonus track "It Won't Be Easy" (composer unknown) een prachtig folky nummer met fraaie harmoniezang

nummers 13 t/m 22 album "Silk Purse" (1970)
23. bonus track een "Nashville version" van "He Darked the Sun" (Gene Clark/Bernie Leadon) dat niet veel afwijkt van de album versie

disc 2
nummers 24 t/m 33 album "Linda Ronstadt" (1972)
34. bonus track "Can It Be True" (Fred Karlin/Tylwyth Kymry) weinig memorabel
35. live bonus track "Kate" (composer unknown) stevig rockend waarop zij de lead zang vermoedelijk met John David Souther deelt
36. live bonus track "Long Long Time" een mooie, ingetogen versie van deze ballad (Gary White) die eerder in een studio versie op "Silk Purse" verscheen

nummers 37 t/m 46 album "Heart Like a Wheel" (1974)

3,5 sterren voor "Hand Sown, Home Grown" en "Silk Purse"
4,5 sterren voor "Linda Ronstadt"en "Heart Like a Wheel"

tussendoor verscheen haar album "Don't Cry Now" (1973) waarover de liner notes het volgende melden:

"It seemed only a matter of time before Linda Ronstadt's talent, sound and feel for a great song would attract a massive audience to her. First though, she had to contend with management changes and move from Capitol to Asylum Records. Midway through "Don't Cry Now", her first Asylum album, Peter Asher stepped in to help finish several tracks. Renowned for his production work with James Taylor, Asher came on board as Linda's manager and went on to produce the seminal "Heart Like a Wheel", her final album for Capitol"

het vijfde album van de uit San Francisco, Californië afkomstige Beau Brummels. van de 5 koppige band uit de begintijd spelen op dit album alleen gitarist/lead zanger Ron Elliott en lead zanger Sal Valentino mee. Ron Elliott is de belangrijkste songwriter van de 2 en schreef mee aan 10 nummers waarvan 4 co-written met Sal Valentino. de afsluiter "Bless You California" is een Randy Newman cover.

de Engelse beat invloeden van de "British Invasion" zoals te horen op hun vroege albums zijn op "Bradley's Barn" verdwenen en hebben plaats gemaakt voor overwegend country rock.

de sterke opener "Turn Around" werd gecoverd door de Everly Brothers op hun album "Roots" (1968). andere sterkhouders zijn "Long Walking Down to Misery", "Cherokee Girl", "The Loneliest Man in Town" en "Love Can Fall a Long Way Down".

ook de overige liedjes willen beklijven, maar bij nummers als "I'm a Sleeper", "Jessica" en het rammelende, rommelige "Bless You California" neig ik tot skippen. het laatste nummer verscheen later ook op het gelijknamige Randy Newman tribute album (More Early Songs of Randy Newman).

de band of beter gezegd dit duo viel na de opname van "Bradey's Barn" uiteen. het gelijknamige come back album "The Beau Brummels" (1975) met het song pareltje "You Tell Me Why" bevalt beter. daarna verscheen er nog een live album en het reünie album "Continuum" (2013).

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker
Recorded at Bradley's Barn, Mt. Juliet, Tennessee

de Nashville sessiemuzikanten op dit album:

Jerry Reed, Wayne Moss: guitars
Joe Osborn, Norbert Putnam: bass
David Briggs: keyboards
Kenny Buttrey: drums

het vijfde solo album van Linda Ronstadt betekende haar commerciële doorbraak. het up-beat "You're No Good" werd in de States haar eerste nummer 1 hit en het eveneens up-beat "When Will I Be Loved" (Phil Everly) bereikte daar een 2e plaats in de hitlijst. haar cover van het traditionele country liedje "I Can't Help It" (Hank Williams) werd een hit in de "country charts".

los van deze oude standards waaronder ook de ballad "It Doesn't Matter Anymore" (Paul Anka), viel de keuze op nummers van destijds "hedendaagse" songwriters, zoals "Willing" (Lowell George),
"You Can Close Your Eyes" (James Taylor) en "Faithless Love" (John David Souther) dat hij 2 jaar later zelf zou opnemen op het album "Black Rose" (1976).

stuk voor stuk schitterend uitgevoerde en prachtig gezongen ballads. ook het veel gecoverde "The Dark End Of The Street" een klassieker van Dan Penn & Chips Moman en "Keep Me From Blowing Away" van de country singer/songwriter Paul Craft vallen in die categorie. dit nummer verscheen eerder in 1973 op het album "Act Two" van het bluegrass gezelschap The Seldom Scene met John Starling die op dit nummer meespeelde op akoestische gitaar.

een consistent country (pop) rock album met teveel hoogtepunten om op te noemen, maar de titeltrack "Heart Is Like a Wheel" (Anna McGarrigle) hoort hier zeker bij.

een hele waslijst aan sessiemuzikanten speelde mee, o.a. haar oude Stone Poneys maatje Kenny Edwards, Andrew Gold, David Lindley, Sneaky Pete Kleinow, Russ Kunkel, J.D. Souther, Herb Pedersen en Jimmie Fadden. Don Henley en Glenn Frey die prominent meespeelden op 1 van de voorgaande albums "Linda Ronstadt" speelden op dit album alleen mee op de afsluiter "You Can Close Your Eyes".

Album werd geproduceerd door Peter Asher

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Released in November 1974, "Heart Like A Wheel" pulls together the disparate influences and inflections of Ronstadt's music into a synergistic whole. Asher's production approach deserves some credit. Val Garay's clean, intimate engineering and Andrew Gold's Beatles-influenced instrumental arrangements further enhance the album's appeal. Ultimately, though, Ronstadt's deeply emotional delivery of the songs are what make "Heart Like A Wheel" great. Even beyond the hits, this album is loaded with outstanding, diverse material"

na de 2 wisselvallige voorgangers komt dit derde album van Linda Ronstadt een stuk coherenter over. eens met goldendream dat dit haar eerste echte voltreffer is met 10 prima gekozen covers in een fraaie productie met alle ruimte voor haar prachtige stem.

een aantal country klassiekers zoals "Crazy Arms" (bekend van Ray Price), "I Still Miss Someone" (Roy Cash Jr./Johnny Cash) en "I Fall to Pieces" (Harlan Howard/Hank Cochran) dat eerder in 1961 een hit werd voor Patsy Cline worden afgewisseld met de traditional "Ramblin' Round" (Woody Guthrie/Huddie Ledbetter) en songs van destijds "hedendaagse" songwriters, zoals "Rock Me On The Water" (Jackson Browne), "I Won't Be Hangin' Round" (Eric Kaz), "In My Reply" (Livingston Taylor, de broer van James), "Birds" (Neil Young) en "I Ain't Always Been Faithful" (Eric Andersen).

het album vormt een mooie eenheid met voornamelijk prachtige ballads en enkele mid-tempo liedjes met slechts 1 wat steviger rockend nummer, de afsluiter "Rescue Me" (Charles Smith/Raynard Miner), dat in 1965 een nummer 1 r&b hit was voor soulzangeres Fontella Bass.

favoriete nummers "Rock Me On The Water", "I Still Miss Someone", "In My Reply" en het sfeervolle, weemoedige "Ramblin' Round".

onder de vele sessiemuzikanten bevinden zich o.a. John Boylan (guitar), Buddy Emmons/Sneaky Pete Kleinow (pedal steel), Glenn Frey/Bernie Leadon (guitar, backing vocals), Don Henley (drums, b.v.), Randy Meisner (bass, b.v.), Gib Guilbeau (fiddle), Herb Pedersen (banjo, guitar, b.v.) en John David Souther (vocals).

deze zorgen voor een fraaie muzikale omlijsting met een glansrol voor het fiddle spel van Gib Guilbeau (nummers 2,4,6 en 7).

op "Linda Ronstadt" lijkt zij haar definitieve vorm te hebben gevonden. aangezien 4 sterren aan de lage kant is en 4,25 sterren niet mogelijk is toch maar 4,5 sterren voor dit pracht album.

Album werd geproduceerd door John Boylan

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Ronstadt continued to work toward the perfect hybrid of country and rock sounds in her music and soon became part of the burgeoning scene centered around Los Angeles' Troubadour nightclub. At this now legendary venue she met John Boylan, whose tastes as a musician and producer (of the Association and the Dillards, among others) resonated with Linda's. After agreeing to produce her next album, he began to assemble a backup band for her in the spring of 1971. He ended up recruiting Glenn Frey, Don Henley, Randy Meisner and Bernie Leadon (who together later soared off to become the Eagles). Honing their sound live, Linda and her band went into the studio with Boylan to cut the tracks they would release on 1972's "Linda Ronstadt".

Firing on all cylinders now, it seemed only a matter of time before Ronstadt's talent, sound and feel for a great song would attract a massive audience to her"

het tweede solo album van de destijds 24-jarige Linda Ronstadt bevat zoals van haar bekend wederom uitsluitend covers.

zou de muziek op dit album zelf geen country rock noemen maar eerder een mix van country, folk en pop.
een 3-tal ballads "Are My Thoughts with You" (Mickey Newbury) overgoten met een gospel sausje, de pop ballad "I'm Leavin It All Up to You" een nummer van het r&b/rock duo Don & Dewey, dat eerder in 1963 een Amerikaanse nummer 1 hit werd in de versie van Dale & Grace en het prijsnummer "Long Long Time" van de Texas singer/songwriter Gary White van wie zij eveneens het stuk mindere "Nobody's" coverde. samen met "Mental Revenge" van de country grootheid Mel Tillis en de pop rock van "Will You Love Me Tomorrow" (Goffin/King) zijn dit minder aansprekende nummers.

favoriete tracks behalve "Long Long Time", de folk ballad "Louise" (Paul Siebel) ook bekend in de versie van Bonnie Raitt, het melodieuze, merendeels akoestisch gespeelde "He Darked the Sun" (Gene Clark/Bernie Leadon) en de country gospel van de traditional "Life is Like a Mountain Railway" met fraaie harmoniezang.

de muzikale begeleiding op "Silk Purse" is afkomstig van de "progressive country rock" band Area Code 615, een collectief van sessiemuzikanten uit Nashville.

Album werd geproduceerd door Elliott Mazer (o.a. bekend van zijn vele producties van Neil Young albums)
Recorded at Cinderella Sound & Woodland, Nashville, Tennessee

deelcitaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"Despite its better tracks, the album (Hand Sown, Home Grown) overall doesn't quite afford a clear picture of Ronstadt's promise. Increasingly drawn to country, she sought to capture a rootsier sound on her next album. To that end, she tapped Elliot Mazer to produce her second solo release, 1970's "Silk Purse". Mazer had been recommended to Linda by Janis Joplin, who'd worked with him on her "Cheap Thrills" album"

na 3 albums met de band The Stone Poneys werd dit het solo debuut album van de in Tucson, Arizona geboren, destijds 23-jarige Linda Ronstadt. volgens de liner notes wilde zij een country album maken, maar producer Chip Douglas die o.a. albums van The Monkees en The Turtles produceerde was meer van "the pop side of things". het resultaat was een album "that was a mixture of both" met hier en daar een vleugje blues, folk of zelfs country gospel zoals op "We Need a Whole Lot More of Jesus" (Wayne Raney).

2 Dylan covers, de piano ballad "Baby You've Been on My Mind" en een fraaie honky tonk versie van "I'll Be Your Baby Tonight", het met een blues sausje overgoten "Bet No Ever Hurt This Bad" (Randy Newman), een aantal ballads "The Long Way Around" geschreven door Kenny Edwards oud lid van de Stone Poneys en "It's About Time" (Chip Douglas) en een aantal country rock (met pop invloeden) nummers zoals "Silver Threads and Golden Needles" een country song dat in 1956 voor het eerst werd opgenomen door Wanda Jackson, "A Number and a Name" en "The Only Mama That'll Walk the Line".

"The Dolphins" is een cover van een nummer van de folkie Fred Neil. de hierboven niet genoemde folky bonustrack "It Won't Be Easy" (composer unknown) met fraaie harmoniezang is 1 van de hoogtepunten op dit onsamenhangende album. blijft de geweldige zang van Linda Ronstadt die veel goed maakt.

bij de liner notes worden vreemd genoeg geen muzikanten genoemd, behalve de vermaarde pedal steel gitarist (wijlen) Buddy Emmons.

citaat uit de liner notes (Barry Alfonso)

"From Hand Sown..Home Grown" onward Linda Ronstadt evolved as a musician until she captured the audience she deserved. with "Heart Like A Wheel", she ended her tenure with Capitol on a high..and her stock would continue to rise"

het solo debuut van de folk singer/songwriter Fred Neil bevat 12 eigen songs, waarvan 1 co-written met Beverly Ross, het bekende veel gecoverde "Candy Man" dat o.a. een hit werd voor Roy Orbison plus een aloude traditional het eveneens veel gecoverde "The Water Is Wide".

een fraaie mix van folk en blues, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de meer ingetogen op folk gebaseerde liedjes, zoals "Blues On the Ceiling", "Little Bit of Rain", het prachtige "Other Side to This Life" dat o.a. gecoverd werd door The Lovin' Spoonful en Jefferson Airplane, het sfeervolle, klein gehouden "The Water Is Wide" en "Yonder Comes the Blues".

de opener "Bleecker & MacDougal", "Sweet Mama", het rammelende "Travelin' Shoes", "Candy Man" en "Gone Again" laten meer opgewekte, uitbundige folk/blues horen. van de in die stijl gespeelde songs is "Handful of Gimme" favoriet.

behalve Fred Neil (guitar, vocals) speelden mee Pete Childs (2nd guitar, dobro), John Sebastian (harmonica), en Felix Pappalardi/Douglas Hatlelid (bass)

de al dan niet terecht bewierookte Fred Neil verdween begin 70's van het publieke toneel en groeide uit tot een cult figuur. overigens ervaar ik de vroege albums van tijdgenoten zoals Eric Andersen en Tom Paxton beter als dit debuut van de man.

Album werd geproduceerd door Paul A. Rothchild (bekend van zijn producties van albums van The Doors)
Recorded at Mastertone Studios, New York City

(deel) citaat uit de liner notes van Peter Doggett

"Throughout the early 1960's Neil was effectively leading a double life. By day he tried out for pop stardom on Broadway, at night, he was a bastion of the Greenwich Village folk scene. In February 1961, for example, he was a resident singer at the Cafe Wha? on Mac Dougal Street, where he appeared alongside struggling musicians Noel Stookey (later Paul of Peter, Paul & Mary), Mark Spoelstra, Karen Dalton (whom he credited as a major influence on his own work) and a newly-arrived Minnesota kid called Bob Dylan"

de opvolger van "Ghost Upon the Road" liet 9 jaar op zich wachten. verwacht geen akoestische folk zoals die te horen valt op zijn Vanguard albums uit de 60's.

10 originele nummers van Eric Andersen waarvan 2 co-written met saxofonist/toetsenist Robert Aaron. het titelnummer "Memory of the Future" met zijn jazzy accenten in de stijl van "late night talk radio" en het ritmische eveneens fluisterend gezongen "No Man's Land" zijn beide minder beklijvende nummers.

de prachtige cover van zijn tijdgenoot Phil Ochs, de ballad "When I'm Gone" is 1 van de hoogtepunten. Eric Andersen nam dit nummer eerder op voor het tribute album "What's That I Hear" (The Songs of Phil Ochs). ook de andere ballads "Sudden Love" met een prachtige harmonica en soulvolle "answer vocals" van Eleanor Mills, "Blue Heart" en "Hills of Tuscany" zijn stuk voor stuk prachtig met fraaie harmoniezang van zijn dochter Sari Andersen.

de diepgaande, poëtische teksten vragen wat van de luisteraar, hoewel de grimmige, nog steeds actuele tekst van "Rain Falls Down in Amsterdam" vrij expliciet is (a hard, frightened look at the rise of neo-fascism and the way history can't seem to help repeating itself - was inspired by a walk Andersen took through that city, alone, one night).

onder de gastmuzikanten bevinden zich Richard Thompson (electric guitar), Garth Hudson (accordion, tenor sax), Jonas Fjeld (baritone guitar, acoustic guitar, piano), Rick Danko (bass, back up vocals), Tony Garnier (bass) bekend van zijn werk met Bob Dylan, Howie Epstein (bass, slide guitar) en Benmont Tench (keyboards) beide bekend van Tom Petty & The Heartbreakers.

Album werd geproduceerd door Eric Andersen, Howie Epstein, Jonas Fjeld & Ingar Helgesen
(except tracks 6 & 9 produced by Robert Aaron & Eric Andersen)

Recorded at Beverly Hills, Santa Monica, New York & Asker (Oslo), Konnerud & Oslo (Norway)

(deel) citaat uit de liner notes (David Fricke, August, 1998)

"Born in Pittsburgh, Pennsylvania in 1943 and raised in Buffalo, New York, Andersen was two years into premed studies at Hobart College, when in 1963 he hit the road with a passion evident in his early ramblin' boy ballads. In the two years before the release of his first album, Andersen sang in the North Beach clubs of San Francisco and studied Beat poetry at the feet of Allen Ginsberg. He emigrated to New York at the invitation of Tom Paxton and made his Greenwich Village debut at Gerde's Folk City, quickly joining the moveable feast of stars and bards that included Dylan, Phil Ochs, Ramblin' Jack Elliott and Dave Van Ronk"

een lekker gevarieerd bluesy "roots" album van de singer/songwriter Greg Brown. wellicht geen songwriter van de buitencategorie maar de man schrijft goede liedjes met goede teksten.

up-tempo nummers zoals "Way They Get Themselves Up" en "Back Home Again", het stevig rockende "Just Live" en "Lotsa Kinda Money" met fraaie saxofoon klanken worden afgewisseld met wat meer ingetogen nummers "One Cool Remove", het titelnummer "One Big Town" en de afsluiter "Tell Me It's Gonna Be Allright" een fraaie piano ballad. de 3 laatstgenoemde nummers zijn vanwege de meer folky inslag iets meer aansprekend.

onder de sessiemuzikanten op dit album bevinden zich o.a. Bob "Bo" Ramsey (electric guitars) bekend van zijn bijdragen aan en co-producties van een aantal albums van Lucinda Williams en de van oorsprong Kroatische muzikant Radoslav Lorkovic (keyboards) die vele jaren lid was van de band van Jimmy LaFave.

Album werd geproduceerd door Greg Brown & Bo Ramsey
Recorded at Catamount Studio, Cedar Falls, Iowa
( All songs by Greg Brown)

Greg Brown: guitar, vocals
Rick Cicalo: bass
Steve Hayes: drums
Bob Thompson: saxophones

"So Much on My Mind" is een fraaie verzamelaar met 17 "originals" van de uit de 60's New York Greenwich Village scene afkomstige singer/songriter Eric Andersen (Noorse roots) over wie Bob Dylan ooit opmerkte "Eric Andersen is a great ballad singer" (the Oslo Spectrum, 1997).

deze verzamelaar is als volgt samengesteld:

nummers 1 en 2 van het album "Eric Andersen" (1970)
3 van "Avalanche" (1971)
4 t/m 6 van "Blue River" (1972)
7 t/m 10 van "Stages" (The Lost Album) 1991
11 en 13 van "Be True To You" (1975)
12 van "Sweet Surprise" (1976)
14 t/m 16 van de verzamelaar "Best Songs" (1977)
17 van "Midnight Son" (1979)

5 sterren voor de live versies van zijn klassiekers "Violets of Dawn" en het veel gecoverde (o.a. Judy Collins) "Thirsty Boots", het magistrale "Messiah" het enige co-written nummer met zijn oude "high school" maatje de dichter Robert Fox. net als de opener "Secrets" prachtige akoestische folk ballads.

op de piano ballad "Blue River" is Joni Mitchell te horen met haar harmoniezang. op een andere piano ballad "Woman, She Was Gentle" doet Leon Russell mee op piano en verzorgt Joan Baez de harmoniezang, waar op "Time Run Like a Freight Train" Dan Fogelberg dit doet. "Moon Child River" en "Baby I'm Lonesome" zijn eveneens fraaie love ballads.

het zijn niet alleen folk nummers op deze verzamelaar. "Sign of a Desperate Man" is onvervalste country rock en op " (We Were) Foolish Like Flowers" overheersen jazzy en samba accenten. de meer als mainstream pop (met strijkers) klinkende nummers, zoals "Be True to You", "Sweet Surprise" en "Love Is Just a Game" beklijven een stuk minder. de sterke melodie van het door Ian Matthews gecoverde "Close the Door Lightly" doet dat wel.

onder de muzikanten bevinden zich o.a. Ben Keith/Pete Drake/Weldon Myrick (pedal steel), Norbert Putnam (bass), Glenn Spreen (B-3 organ), Arlen Roth/Grady Martin (guitar), Charlie McCoy (dobro, guitar) en Mark Kunkel (harmonica).

deze inmiddels 82-jarige "living legend" blijkt al geruime tijd in Nederland te wonen en treedt nog een enkele keer op. zijn tour schema voor dit jaar geeft 2 optredens in NL aan (12/2 Groningen en 26/2 Hengelo). van Eric Andersen verscheen in de nadagen van zijn carrière het sterke album "You Can't Relive The Past" (2000). benieuwd naar zijn in 2025 verschenen laatste album "Dance of Love and Death".

(deel) citaat uit de liner notes (Mark Brend, December 2006)

"Eric Andersen was one of that blessed generation of performers to converge on Greenwich Village in the early 1960s, when Bob Dylan was sharing the coffee houses stages with the like of Phil Ochs, Tim Hardin, Fred Neil, and David Blue.

"A wistful singer and deft guitarist with a heartthrob's structure and doleful eyes, that he is less well-known than many contemporaries is the fault of bad luck at the hands of the music business rather than any lack of ability. Of that first generation there have been many casualties - Ochs, Hardin and Blue died young - while others like Fred Neil just stopped working. Andersen, though, kept going.

"Blue River" sold well and propelled Andersen to the verge of mainstream success. But events conspired to assure that he, along, with his contemporaries Blue, Hardin, Ochs et al, would not reap the rewards of the singer - songwriter boom they had engineered. It would be a slightly later generation - James Taylor, Jackson Browne - whou would sell millions , while the trailblazers faded into disillusionment and/or ever-dwindling sales. The master tapes to Andersen's next album "Stages", went missing in a reorganisation at Columbia, and although a move to Arista resulted in "Be True To You" (1975) and "Sweet Surprise" (1976), the momentum of "Blue River" was never quite recovered"